Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Showcase


Channel Catalog


Articles on this Page

(showing articles 541 to 560 of 1811)
(showing articles 541 to 560 of 1811)

older | 1 | .... | 26 | 27 | (Page 28) | 29 | 30 | .... | 91 | newer

    0 0

     

    July 20, 2012 at 2:31am

    - ဦးဘဂ်မ္း

    ထိုေန႔က ၀န္ႀကီးမ်ားအစည္းအေ၀းသည္ အတြင္း၀န္မ်ားရံုး အေဆာက္အဦး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏
    ရံုးခန္းတြင္ ဂ ငယ္ပံု အစည္းအေ၀းစာပြဲႀကီး၌ နံနက္ ၁၀ နာရီခန္႔အခ်ိန္တြင္ စတင္က်င္းပရာ
    ထိပ္စာပြဲအလယ္၌ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းထိုင္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ လက္၀ဲဖက္၌ ၀န္ႀကီးမ်ားအဖြဲ႕
    အတြင္း၀န္ ဦးေရႊေဘာ္သည္လည္းေကာင္း ၊ လက္ယာဖက္စာပြဲ၌ သခင္ျမ ၊ ဦးရာဇတ္ ၊ ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳ ၊
    ဦးဘ၀င္း ႏွင္႔ မန္းဘခိုင္ တို႔ အစဥ္အတိုင္းသည္ လည္းေကာင္း ၊ လက္၀ဲဘက္စာပြဲ၌ ဦးဘဂ်မ္း ၊
    ဦးေအာင္ဇံေ၀ ၊ ေပ်ာ္ဘြယ္ဦးျမ ၊ မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြားႀကီး တို႔ အစဥ္အတိုင္းသည္ လည္းေကာင္း ထိုင္ၾကၿပီးလွ်င္လက္ယာဖက္ သခင္ျမတို႔ စာပြဲထိပ္ရိွ ကုလားထိုင္၌ အစည္းအေ၀းတြင္ စဥ္းစားေသာကိစၥႏွင္႔သက္ဆိုင္သည္႔ ၀န္ႀကီးဌာန၏ အတြင္း၀န္က ထိုင္ရသည္။



    နံနက္ ၁၀ နာရီ မိနစ္ ၃၀ ခန္႔တြင္ လူသတ္သမားမ်ားေရာက္လာခ်ိန္၌ ၀န္ႀကီးမ်ား အစည္းအေ၀းတြင္
    ရိွေနေသာ အလွည္႕က် အစိုးရအတြင္း၀န္မွာ ဦးအုန္းေမာင္ျဖစ္သည္။ ဦးအုန္းေမာင္ ေရာက္လာၿပီး
    သံုးေလးမိနစ္ခန္႔အၾကာတြင္ လူသတ္သမားမ်ား ေရာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ အစည္းအေ၀းအစီအစဥ္အရ
    ထိုအခ်ိန္သည္ ဦးအုန္းေမာင္၏ အလွည္႕ မက်ေရာက္ေသး။ သံအမတ္ေဟာင္း (ထိုအခ်ိန္က အတြင္း၀န္) ဦးၾကင္၏
    အလွည္႕ ျဖစ္သည္။ ဦးအုန္းေမာင္က မိမိတြင္ အျခားအေရးႀကီးေသာ ကိစၥတခု ရိွေနေသးေၾကာင္း ဦးၾကင္အား
    ေျပာျပခြင္႔ပန္ၿပီးလွ်င္ အစည္းအေ၀းသို႔ ဦးစြာလာ၍ သူေရးထားသည္႕ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး စီမံကိန္းအေၾကာင္း ရွင္းလင္းတင္ျပထားျခင္း ျဖစ္သည္။ အကယ္၍သာ အစည္းအေ၀းအစီအစဥ္အတိုင္း စဥ္းစားျဖစ္လွ်င္
    (သို႔တည္းမဟုတ္) လူသတ္သမားမ်ား ငါးမိနစ္ခန္႔ေစာ၍ ေရာက္လွ်င္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား လုပ္ႀကံခံရသည္႕
    ရင္နင္႔ဖြယ္ကိစၥတြင္ ဦးအုန္းေမာင္၏ အသက္တေခ်ာင္း အဆစ္ပါသြားခဲ႔မည္ မဟုတ္ေပ။


    ထိုေန႔က ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေသာ ေနရာသည္ လူသတ္သမားမ်ား ၀င္လာေသာတံခါးကို မ်က္ႏွာမူလ်က္ ျဖစ္သည္။
    တံခါးေစာင္႔ရံုးေစကို ဖယ္ရွား၍ တံခါးကိုတြန္းၿပီး၀င္လာၾကေသာ စစ္၀တ္စံု၀တ္ လူသံုးေလးေယာက္ကို
    ျမင္ရေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္၏စိတ္၌ အေရးတႀကီးကိစၥတခုအတြက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ထံသို႔ သတင္းပို႔ရန္ လာျခင္းျဖစ္မည္ ၊
    ဒို႔လူေတြဟာ နားမလည္ခ်က္ ဆိုးရြားလွေသးသည္ ၊ ၀န္ႀကီးမ်ား အစည္းအေ၀းခန္းထဲ လာတာေတာင္
    ေသနတ္ေတြ အျပင္မွာမထားခဲ႔ဖူး ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား သူ႔လူေတြ ဤကဲ႔သို႔ ေနာက္မလုပ္ရန္ ဆံုးမထားပါဟု
    ေျပာဦးမည္ စိတ္ကူးေနစဥ္ ေရွ႕ဆံုးမွ၀င္လာသူသည္ အစည္းအေ၀းစာပြဲႀကီး၏ ဂ ငယ္ပံုအ၀မွ၀င္၍ အလယ္၌
    ေျခစံုရပ္ၿပီးလွ်င္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အားစ၍ ပစ္ေလေတာ႔သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ထိုင္ရာမွထ၍ လက္ကာျပၿပီးလွ်င္ တခုခု ေအာ္၍ေျပာသည္။ ေကာင္းေကာင္းနားမလည္လိုက္ပါ။ လူသတ္သမားမ်ား ပစ္ခတ္ေနစဥ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ သူ၏လက္ယာဖက္ ေနာက္ဆြယ္တြင္ရိွေသူ ရံုးစာပြဲသို႔သြားရာမေရာက္မီ စာပြဲ ၂ ခုအၾကား၌ က်ဆံုးခဲ႔ေလသည္။


    ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား စတင္ပစ္ခတ္ခ်ိန္၌ ဦးေရႊေဘာ္ႏွင္႔ ေပ်ာ္ဘြယ္ဦးျမတို႔သည္ ျပတင္းေပါက္မွေက်ာ္၍
    အစည္းအေ၀းခန္းမႏွင္႔ ကပ္လ်က္ရိွေသာ ဦးေရႊေဘာ္၏ ရံုးခန္းသို႔ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ၾကေလသည္။
    ကၽြန္ေတာ္သည္ ပစ္သည္ကိုျမင္လွ်င္ျမင္ခ်င္း ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ေမွာက္၍ အိပ္ခ်လိုက္ၿပီးလွ်င္ လက္၀ဲဖက္တြင္
    ကပ္လ်က္ထိုင္ေနသူ ဦးေအာင္ဇံေ၀၏လက္ကို ဆြဲ၍ခ်လိုက္သျဖင္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ တၿပိဳင္တည္းေလာက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚ၌ ေမွာက္လ်က္သား ျဖစ္သြားၾကပါသည္။


    လူသတ္သမားမ်ားသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင္႔ သခင္ျမတို႔ စာပြဲရိွ လူမ်ားအား ပစ္ၿပီး၍အားရမွ
    ကၽြန္ေတာ္တို႔ထိုင္ရာဖက္သို႔ ပစ္သျဖင္႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား မဲ၍ပစ္ေနစဥ္ ဦးေရႊေဘာ္ႏွင္႔ ေပ်ာ္ဘြယ္ဦးျမတို႔
    ေျပးခ်ိန္ရခဲ႔သည္။ ဦးေအာင္ဇံေ၀ႏွင္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ၾကမ္းျပင္ေပၚ၌လဲလ်က္ရိွေနသျဖင္႔ က်ၿပီထင္၍
    မ်ားမ်ားအပစ္မခံရ။ ထိုင္လ်က္ရိွေနသူမ်ားကိုသာ အာရံုျပဳ၍ ပစ္ခတ္ၾကသည္။ ထိုင္သူမ်ားအား
    အေတာ္အားရေလာက္ေအာင္ ပစ္ခတ္ၿပီးသည္႕ေနာက္ စာပြဲ၀ိုင္းအလယ္၌၀င္၍ ပစ္သူသည္ ဒူးေထာက္၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဖက္သို႔ ေ၀ွ႔ရမ္းပစ္ခတ္ေသးသည္။ ထိုသို႔ ပစ္ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္၏ လက္ယာဖက္
    လက္သူၾကြယ္ထိပ္ကို ထိမွန္ခဲ႔ေလသည္။ အုတ္နံရံမွ ျပန္၍၀င္လာေသာ က်ည္ဆံျဖစ္သည္ဟု ယူဆခဲ႔ပါသည္။


    အပစ္အခတ္မ်ားရပ္စဲ၍ လူသတ္သမားမ်ား ျပန္ဆုတ္စဥ္ အခန္းတြင္းမွ မထြက္ေသးမီ ဦးေအာင္ဇံေ၀သည္
    အိပ္ေနရာမွ ထထိုင္ၿပီး " ေသကုန္ၾကၿပီ ၊ ေသကုန္ၾကၿပီ "  ဟု ထိမွန္ၾကသူမ်ားအား လက္ညိႈးညႊန္၍ ၀မ္းနည္းပက္လက္ညည္းညဴေနသျဖင္႔ ထပ္ပစ္ေနဦးမည္ဟု ေျပာၿပီး ဆြဲလိုက္မွ ျပန္လွဲခ်လိုက္ပါသည္။



    **********************************************************************************



    - ဦးေအာင္ဇံေ၀


    ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဂ်ဴလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔ နံနက္ ၁၀ နာရီခန္႔တြင္ ကၽြႏု္ပ္ကိုယ္တိုင္ တခဏတာမွ် ခံစားလိုက္ရေသာ
    အေတြ႕အႀကံဳႏွင္႔ အနိဌာရံုျမင္ကြင္းမွာ ကၽြႏု္ပ္၏ တသက္တာတြင္ မည္သည္႕နည္းႏွင္႔မွ် ေမ႔၍ မရႏိုင္ေတာ႔ေပ။


    ေသနတ္သံမ်ား စဲသြားၿပီးေနာက္ လူသတ္သမားမ်ားထြက္သြား၍ အသံပလံမ်ား ဆိတ္ၿငိမ္သြားေသာအခါတြင္မူ
    ကၽြႏု္ပ္ႏွင္႔ ၀န္ႀကီးဦးဘဂ်မ္းတို႔သည္ ၀မ္းလ်ားေမွာက္ေနရာမွ ထၿပီး စာပြဲပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည္႕မိၾကသည္။ ကၽြႏု္ပ္မွတ္မိေသာျမင္ကြင္းကို ေဖာ္ျပရလွ်င္ ေပ ၄၀ ခန္႔မွ်ရိွေသာ ခန္းမႀကီးတခုလံုး ဆီးႏွင္းမ်ား က်သကဲ႔သို႔
    ယမ္းေငြ႕မ်ား တေထာင္းေထာင္းႏွင္႔ ဖံုးလႊမ္းေနၿပီး က်ည္ဆံမ်ားကလည္း ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ျပန္႔ႀကဲ၍ ေနေပသည္။


    ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း ( ထိုစဥ္က စပတ္လမ္း ) ဖက္သို႔ မ်က္ႏွာျပဳထားေသာ ဂငယ္သ႑ာန္ စာပြဲထိပ္ႏွင္႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းမွာ တံုးလံုးလဲလ်က္ၿငိမ္သက္ေနသည္။
    စာပြဲလက္ယာဖက္တြင္ မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြားႀကီး စ၀္စံထြန္းက သူ၏ ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ပင္ထိုင္လ်က္ စာပြဲေပၚသို႔ ကုန္း၍လက္ေထာက္ထားၿပီး ပါးစပ္မွ ေသြးမ်ား ယိုစီးက်ေနသည္။ စာပြဲလက္၀ဲဖက္တြင္ ထိုင္ေနၾကေသာ
    ၀န္ႀကီး သခင္ျမသည္ စာပြဲထိပ္ လက္၀ဲဖက္ေထာင္႔ စာပြဲေအာက္နား၌ ေမွာက္လ်က္လဲေနရာ
    ေသဆံုးေနၿပီဟု ယူဆရသည္။ ၀န္ႀကီး မစၥတာ ရာဇတ္ ၊ ၀န္ႀကီး ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳ ၊ ၀န္ႀကီး ဦးဘ၀င္းႏွင္႔
    ၀န္ႀကီး မန္းဘခိုင္တို႔သည္ သူတို႔ထိုင္ၿမဲ ကုလားထိုင္မ်ားတြင္ေခါင္းငိုက္စိုက္က်လ်က္ ၿငိမ္သက္ေနၾကသည္။
    မစၥတာ ရာဇတ္ႏွင္႔ ဒီဒုတ္ဦးဘခ်ိဳတို႔ ႏွစ္ဦးတည္းသာ မေသဆံုးၾကေသးပဲ အနည္းငယ္စီ အသက္ရႈရိႈက္
    လႈပ္ရွားေနသည္။ စာပြဲ၏ လက္ယာဖက္ ကၽြႏု္ပ္ႏွင္႔ မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြားႀကီး အၾကားတြင္ထိုင္ေနေသာ
    ၀န္ႀကီး ေပ်ာ္ဘြယ္ဦးျမႏွင္႔ စာပြဲထိပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း လက္ယာဖက္တြင္ထိုင္ေနေသာ
    အတြင္း၀န္ဦးေရႊေဘာ္တို႔ ႏွစ္ဦးစလံုးမွာ အျပင္ဖက္သို႔ အခ်ိန္မီေရာက္ရိွသြားႏိုင္ခဲ႔ၾကသျဖင္႔
    အသက္ေဘးမွ လြတ္ေျမာက္သြားခဲ႔ၾကသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ လက္၀ဲဖက္တြင္ထိုင္ေသာ
    တတိယအတြင္း၀န္ ဦးအုန္းေမာင္မည္သည္႕ပံုစံျဖင္႔ ေသဆံုးေနသည္ကိုမူ မမွတ္မိေတာ႔ပါ။





    ႏိုင္ငံေတာ္ လုပ္ႀကံမႈႀကီး ၊ ျပည္ေထာင္စုႏွင္႔ ဦးေစာ စာအုပ္မွ




    0 0

     

    မစံပယ္ေရ …..
    ေနေကာင္းပါရဲ႕လား က်န္းမာပါရဲ႕လား
    ျပီးေတာ့ေလ…
    သတင္းစုံထက္ အတင္းပုံႀကီးကုိေရာ
    ႀကားမိပါရဲ႕လား.......။

    ေကာင္းေရးထက္ ေစာင္းေရးတတ္တဲ့
    ကေလာင္သြားေတြ ျမေနလုိက္ပုံမ်ား
    ေႀကာက္မိပါရဲ႕ မစံပယ္ရယ္.....။

    ငါနဲ႔မတူ ငါ့ရန္သူဆုိျပီး
    အရုိးစြဲေနတဲ့
    ခင္ဗ်ားတုိ႔ မ်က္မွန္စိမ္းေတြ
    ခၽြတ္လုိက္ႀကစမ္းပါဗ်ာ…...
    ခင္ဗ်ားလဲ ျမန္မာ
    ကၽြန္ေတာ္လဲ ျမန္မာ
    ေသခ်ာဖတ္ေနာ္…. မကိုရရစ္နဲ႔မာ….
    မစံပယ္ေရ
    ေတြးႀကည့္လုိက္စမ္းပါ
    ေျမာက္ဘက္ အေရးဆုိတာ
    အဲ့သည္လုိေလးေတြးရင္
    အျပာေရာင္ျငိမ္းခ်မ္းေရးဘဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္....။

    ခက္တယ္ မစံပယ္
    ပညတ္ကုိ စြဲမွေတာ့
    ရင္ထဲက ပရမတ္ေတြက
    ဟုိး.........အေဝး
    ဒီလုိဆုိ ညီညြတ္ေရးဆုိတာ
    အိပ္ေမာက်ေနေတာ့မဲ့ သားေခ်ာ့ေတး….။

    မစံပယ္ ခင္ဗ်ားလဲ နားလည္ပါရဲ႕ …
    ႏုိင္ငံေရးသမားလဲ ျမန္မာ....
    စစ္ဗုိလ္လဲ ျမန္မာ...
    တုိင္းျပည္ကုိ ခ်စ္တဲ့သူခ်င္း
    လမ္းမတူရင္
    ရန္သူေဟ့လုိ႔ ဘာျဖစ္လုိ႔မ်ား
    ေႀကြးေႀကာ္ပုတ္ခတ္ေနႀကမလဲ.....။

    ခင္ဗ်ားလဲ ကုိယ့္ဝန္ကုိယ္ထမ္း
    ကၽြန္ေတာ္လဲ ႏုိင္သမွ်ထမ္းမယ္…
    အခြင့္ေရးသမား တခ်ိဳ႕အတြက္နဲ႔ေတာ့
    ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအကိုအခ်င္းခ်င္း
    စစ္မခင္းပါရေစနဲ႔….
    ခ်စ္တာကုိ
    သစၥာဆုိျပမေနေတာ့ပါဘူး…
    မစံပယ္ရယ္…
    ေမတၱာသတ္သတ္ေလးနဲ႔
    ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ အတူတူေရွ႕ဆက္လုိက္ရေအာင္.....

    Credit to - မႏုငယ္ (1.11.2012)

    0 0


     Photo: ေရြပုစိန္၊ ေငြပုစိန္၊ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမႏွင့္ အမွန္စကား ………………   တစ္ခါတုန္းက သစ္ခုတ္သမားတစ္ဦးဟာ ျမစ္ကမ္းေဘးက သစ္ပင္ကုိခုတ္လွဲေနတုန္း ပုစိန္ဟာ ေရထဲက်သြားသတဲ့။   သစ္ခုတ္သမားလည္း ျမစ္ကမ္းေဘးမွာ ငုိေၾကြးေနတာေပါ့။  ျမစ္ေစာင့္နတ္က မေနသာေတာ့ပဲ ျဖစ္စဥ္ကုိ ေမးျမန္းၿပီး သစ္ခုတ္သမားရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကုိ စမ္းသပ္ပါသတဲ့။  ပထမ ေရႊပုစိန္ကုိ ျပၿပီး၊ ဒါခင္ဗ်ား ပုစိန္လားေမးေတာ့ သစ္ခုတ္သမားက ရုိးသားစြာပဲ သူ႔ပုစိန္ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ျပန္ေျပာပါသတဲ့။  ဒုတိယ ေငြပုစိန္ကိုျပေတာ့လည္း ဒီအတုိင္းပဲ မဟုတ္ေၾကာင္းေျပာဆုိပါသတဲ့။ ေနာက္ဆုံး သူ႔သံပုစိန္ကုိ ထုတ္ေပးမွ ဟုတ္ေၾကာင္းေျပာဆုိသတဲ့။  ျမစ္ေစာင့္နတ္သားက သစ္ခုတ္သမားရဲ႕ အမွန္စကားနဲ႔ ရုိးသားမႈကုိ သေဘာက်သြားတာေၾကာင့္ ေရြပုစိန္ေရာ၊ ေငြပုစိန္ကုိပါ ေပးအပ္လုိက္လုိ႔ သစ္ခုတ္သမား ခ်မ္းသာသြားပါသတဲ့။  ဒါကုိအားက်လုိ႔ ေနာက္သစ္ခုသမားက ပထမသစ္ခုတ္သမားလုိပဲ လုိက္လုပ္ေဆာင္ပါသတဲ့။ ျမစ္ေစာင့္နတ္က ပထမ ေရႊပုစိန္ကုိ ထုတ္ျပလုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ သစ္ခုတ္သမားကုိ လုိခ်င္ေဇာကလည္း ႀကီးလာ၊ ေနာက္ထပ္ျမစ္ေစာင့္နတ္ကလည္း ေပၚမလာမွာ ေၾကာက္ၿပီး ကၽြႏု္ပ္ ပုစိန္ပါေျပာလုိက္သတဲ့။  အဲဒီအခါ ျမစ္ေစာင့္နတ္ဟာေပၚမလာေတာ့လုိ႔ ေရႊပုစိန္လည္းမရ သူ႔ပုစိန္လည္း ဆုံးၿပီး ငိုေၾကြး ေနရပါေတာ့သတဲ့။ …………..  လူေတြက ရုိးသားမႈကုိလုိလားတယ္။  ခ်စ္ခင္တယ္။  ဒါ့အျပင္ အမွန္စကားကုိ လူတုိင္းႏွစ္သက္ သေဘာၾကပါတယ္။  အမွန္စကားက တစ္ခါတစ္ေလ ခါးတတ္ေပမယ့္ ဘ၀အတြက္ကေတာ့ ခ်ိဳၿမိန္မႈေတြကုိ ရရွိေစ တတ္ပါတယ္။  သမၼာ၀ါစာ = ေကာင္းေသာစကားကုိ ဆုိရာ၏။ တဲ့။ ေကာင္းေသာစကား ခ်ိဳေသာစကား ဆုိေပမယ့္ မွန္ေသာစကားမဟုတ္ရင္ေတာ့ ေကာင္းက်ိဳးကုိ ျဖစ္ဖုိ႔ရာ ခက္ခဲပါလိမ့္မယ္။  ေကာင္းမြန္မွန္ကန္ေသာစကား ေတြကသာ အက်ိဳးကုိ ျဖစ္ထြန္းေစမွာပါ။  So  the  heart  be  right,  it  is  no  matter  which  way  the  head  lieth.  ႏွလုံးသားမွာ အမွန္တရားရွိေနလွ်င္ ဦးေခါင္းဘယ္ဘက္ထားထား အေၾကာင္းမဟုတ္ပါ။ …………….  If  your  wife  tells  you  to  throw  yourself  off a  cliff,  pray  to  God  that  it  is  a low  one.  သင့္ဇနီးက သင့္ကုိေခ်ာက္ထဲသုိ႔ ခုန္ခ်ပါဟုေျပာလွ်င္၊ ေခ်ာက္နက္နက္ျဖစ္ပါေစဟု ဘုရားသခင္ထံ ဆုေတာင္းပါေလ။  စပိန္စကားပုံကေတာ့ ဤသုိ႔ဆုိထားေလရဲ႕။  ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဆုေတာင္းျဖစ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ ပါဘူး။  အဲ ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းမကလည္းခုန္ခ်ခုိင္းမယ္ မထင္ပါဘူး။ (ရွာေကၽြးမယ့္သူမရွိလုိ႔လည္းျဖစ္ႏုိင္ ပါတယ္)။  “ ေယာက်ာ္းကုိေျပာရဦးမယ္ ”  “ ေအး ေျပာပါဦး ဘာလဲကြ ”  “ ေန႔လည္က ကေလးနဲ႔အတူတူအိပ္တာေလ။ အဲဒါ ေန႔လည္မွာ အိပ္မက္ဆန္းေတြမက္လုိ႔ ”  “ ဘာအိပ္မက္ေတြတုန္း၊ ထီေပါက္တယ္လုိ႔လား ”  “ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလုိ ေယာက်ာ္းက ကေလးကုိ ပုခုံးေပၚတင္ၿပီး ေလွတစ္စင္းေပၚကေနဆင္းဖုိ႔ လုပ္တယ္။ ေလွက ဆိပ္ကမ္း မထိေသးေတာ့ ျပဳတ္က်ေရာ ”  “ အဲဒီေတာ့ ေရနစ္ေရာလား ”  “ ျဖတ္ျဖတ္မေမးပါနဲ႔ နားေထာင္ပါဦး ”  “ ေအး ေျပာေျပာ ”  “ ေရထဲက်ခ်ိန္မွာ ကေလးက ရွင့္ပုခုံးေပၚမွာဆုိေတာ့ ကေလးက ေရအေပၚေပၚေနတယ္ေလ။ ကေလးကုိ ကၽြန္မတုိ႔က ဆယ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ရွင္ကနစ္သြားေရာ ”  ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွ နည္းနည္းေတာ့ေက်နပ္သြားတယ္။ မိဘေမတၱာေၾကာင့္ ကေလးကုိ ရွင္သန္ ေအာင္ကယ္ဆယ္လုိက္ႏုိင္လုိ႔ေလ။  “ ကၽြန္မလည္း ေအာ္ၿပီးအကူအညီေတာင္းေတာ့ လူတစ္ေယာက္လာကူညီတယ္၊ အဲကူညီတဲ့သူ ကလည္း ေရမကူးတတ္ဘူးတဲ့။ အဲဒီေတာ့ သူပါနစ္သြားေလေရာ၊ ကၽြန္မလည္း ထပ္ၿပီး ေအာ္ရတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူတစ္ေယာက္ထပ္ေျပးလာတယ္။ အဲသူကေတာ့ လက္ထဲမွာ ပုိက္ဆံအိပ္ႀကီး ကုိင္ထား လ်က္နဲ႔ ေရထဲခုန္ခ်ၿပီး ကယ္ဖုိ႔လုပ္တာ ”  “ ဟုတ္လား ”  “ ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ပိုက္ဆံအိတ္လည္းျမဳပ္၊ လူလည္း ျမဳပ္သြားေရာ ”  “ မင္းဟာကလည္း ငါေရာ အသက္ရွင္ပါဦးမလား၊ အကုန္ျမဳပ္ေနတာပဲ ”  “ လာမွာေပါ့။ ေနာက္ဆုံး တစ္ေယာက္က ခုန္ဆင္းၿပီး ဆယ္လုိက္တာ ပိုက္ဆံအိတ္နဲ႔လူက ပါလာ တယ္။  အဲဒီလူကုိ ကုန္းေပၚတင္ၿပီး ေရမြန္းေအာင္လုပ္ရင္း ဒါနင့္ေယာက်ာ္းလားလုိ႔ ေမးတယ္။ ကၽြန္မကလည္း မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဒါနဲ႔ တစ္ခါေရထဲခုန္ဆင္းၿပီး ဆယ္ျပန္ေရာ။ ဒီအခါမွာလည္း ပထမရွင့္ကုိ ဆယ္တဲ့လူပါလာတယ္။ ဒီလုိပဲေမးေတာ့ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ျပန္ေျဖရတာေပါ့။ ဟာ က်န္ေသးတာပဲ ဆုိၿပီး ထပ္ဆယ္ရျပန္တယ္။  အဲ ေနာက္ဆုံးက်မွ ရွင္က ပါလာတယ္။ လူကျဖဴစုတ္ေနၿပီ။ ေမွ်ာ့ေနၿပီ။ ကၽြန္မကလည္း စုိးရိမ္စိတ္ ႀကီးၿပီး  ဒါ ဒါကၽြန္မေယာက်ာ္းလုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္ ”  “ ၿပီးေတာ့ေရာ ”  “ ဒါပဲေလ အိပ္မက္က ဒီမွာတင္ ႏုိးသြားတာ ”  “ ေတာ္ေသးတာေပါ့ကြာ ငါက ေသၿပီလားလုိ႔ ” …………….  ေန႔လည္က အလုပ္ကေနအိမ္ျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးျဖစ္သူက သူ႔အိပ္မက္အေၾကာင္းေျပာျပ တာပါ။ သူ႔အိပ္မက္အေၾကာင္း နားေထာင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္က သစ္ခုတ္သမားအေၾကာင္းေလး ျဖတ္ခနဲ သတိရမိလုိက္တာပါ။  သစ္ခုတ္သမားကေတာ့ ရုိးသားစြာနဲ႔ သံပုစိန္ကုိ သူ႔ပုစိန္ပါလုိ႔ အမွန္စကားဆုိတာေၾကာင့္ ေရႊပုစိန္ ပါရသြားပါေလတယ္။  ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမကေတာ့ ပထမကယ္တဲ့ ပိုက္ဆံအိတ္ႀကီးနဲ႔ က်သြားတဲ့ အမ်ိဳးသားကုိမ်ား ဟုိေၾကာ္ျငာထဲကလုိ ဒါမွ တုိ႔ေမာင္ႀကီးေတာ္ ဆုိရင္ေတာ့ ခက္ၿပီ။  ေရႊပုစိန္ဆုံး၊ ေငြပုစိန္ဆုံး၊ သံပုစိန္ပါဆုံးေတာ့မယ္။  ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေက်နပ္သြားတယ္။ မွန္မွန္ကန္ကန္ေရြးႏုိင္တာရယ္(ကုိယ့္ေယာက်ာ္းပဲ ေရြးႏုိင္မွာေပါ့လုိ႔တာ့ ေျပာစရာရွိပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ဒါကၽြန္မေယာက်ာ္းလုိ႔ ေျပာႏုိင္ ေသးတာဆုိေတာ့) အမွန္စကားဆုိတာရယ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်သြားမိတာပဲ။  ဒါကုိဆက္စပ္ၿပီး အမွန္စကားနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ အေတြးေလး၀င္မိသြားတာကုိ ေရးခ်မိတာပါ။  ဟုတ္ကဲ့ အမွန္စကားေၾကာင့္ ရုိးသားေသာစိတ္ထားေတြေၾကာင့္၊ ေရႊပုစိန္လည္း ရရွိႏုိင္ၾကပါေစ၊ ကုိယ့္လင္သား၊ ကုိယ့္ဇနီးမယားကုိလည္း မွန္ကန္စြာေရြးခ်ယ္ႏိုင္ၾကပါေစလုိ႔။  ၁၇-၇-၂၀၁၃။
    ………………

    တစ္ခါတုန္းက သစ္ခုတ္သမားတစ္ဦးဟာ ျမစ္ကမ္းေဘးက သစ္ပင္ကုိခုတ္လွဲေနတုန္း ပုစိန္ဟာ ေရထဲက်သြားသတဲ့။
    သစ္ခုတ္သမားလည္း ျမစ္ကမ္းေဘးမွာ ငုိေၾကြးေနတာေပါ့။ ျမစ္ေစာင့္နတ္က မေနသာေတာ့ပဲ ျဖစ္စဥ္ကုိ ေမးျမန္းၿပီး သစ္ခုတ္သမားရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကုိ စမ္းသပ္ပါသတဲ့။
    ပထမ ေရႊပုစိန္ကုိ ျပၿပီး၊ ဒါခင္ဗ်ား ပုစိန္လားေမးေတာ့ သစ္ခုတ္သမားက ရုိးသားစြာပဲ သူ႔ပုစိန္ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ျပန္ေျပာပါသတဲ့။
    ဒုတိယ ေငြပုစိန္ကိုျပေတာ့လည္း ဒီအတုိင္းပဲ မဟုတ္ေၾကာင္းေျပာဆုိပါသတဲ့။ ေနာက္ဆုံး သူ႔သံပုစိန္ကုိ ထုတ္ေပးမွ ဟုတ္ေၾကာင္းေျပာဆုိသတဲ့။
    ျမစ္ေစာင့္နတ္သားက သစ္ခုတ္သမားရဲ႕ အမွန္စကားနဲ႔ ရုိးသားမႈကုိ သေဘာက်သြားတာေၾကာင့္ ေရြပုစိန္ေရာ၊ ေငြပုစိန္ကုိပါ ေပးအပ္လုိက္လုိ႔ သစ္ခုတ္သမား ခ်မ္းသာသြားပါသတဲ့။
    ဒါကုိအားက်လုိ႔ ေနာက္သစ္ခုသမားက ပထမသစ္ခုတ္သမားလုိပဲ လုိက္လုပ္ေဆာင္ပါသတဲ့။ ျမစ္ေစာင့္နတ္က ပထမ ေရႊပုစိန္ကုိ ထုတ္ျပလုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ သစ္ခုတ္သမားကုိ လုိခ်င္ေဇာကလည္း ႀကီးလာ၊ ေနာက္ထပ္ျမစ္ေစာင့္နတ္ကလည္း ေပၚမလာမွာ ေၾကာက္ၿပီး ကၽြႏု္ပ္ ပုစိန္ပါေျပာလုိက္သတဲ့။
    အဲဒီအခါ ျမစ္ေစာင့္နတ္ဟာေပၚမလာေတာ့လုိ႔ ေရႊပုစိန္လည္းမရ သူ႔ပုစိန္လည္း ဆုံးၿပီး ငိုေၾကြး ေနရပါေတာ့သတဲ့။
    …………..
    လူေတြက ရုိးသားမႈကုိလုိလားတယ္။ ခ်စ္ခင္တယ္။ ဒါ့အျပင္ အမွန္စကားကုိ လူတုိင္းႏွစ္သက္ သေဘာၾကပါတယ္။
    အမွန္စကားက တစ္ခါတစ္ေလ ခါးတတ္ေပမယ့္ ဘ၀အတြက္ကေတာ့ ခ်ိဳၿမိန္မႈေတြကုိ ရရွိေစ တတ္ပါတယ္။
    သမၼာ၀ါစာ = ေကာင္းေသာစကားကုိ ဆုိရာ၏။ တဲ့။ ေကာင္းေသာစကား ခ်ိဳေသာစကား ဆုိေပမယ့္ မွန္ေသာစကားမဟုတ္ရင္ေတာ့ ေကာင္းက်ိဳးကုိ ျဖစ္ဖုိ႔ရာ ခက္ခဲပါလိမ့္မယ္။ ေကာင္းမြန္မွန္ကန္ေသာစကား ေတြကသာ အက်ိဳးကုိ ျဖစ္ထြန္းေစမွာပါ။
    So the heart be right, it is no matter which way the head lieth.
    ႏွလုံးသားမွာ အမွန္တရားရွိေနလွ်င္ ဦးေခါင္းဘယ္ဘက္ထားထား အေၾကာင္းမဟုတ္ပါ။
    …………….
    If your wife tells you to throw yourself off a cliff, pray to God that it is a low one.
    သင့္ဇနီးက သင့္ကုိေခ်ာက္ထဲသုိ႔ ခုန္ခ်ပါဟုေျပာလွ်င္၊ ေခ်ာက္နက္နက္ျဖစ္ပါေစဟု ဘုရားသခင္ထံ ဆုေတာင္းပါေလ။
    စပိန္စကားပုံကေတာ့ ဤသုိ႔ဆုိထားေလရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဆုေတာင္းျဖစ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ ပါဘူး။ အဲ ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းမကလည္းခုန္ခ်ခုိင္းမယ္ မထင္ပါဘူး။ (ရွာေကၽြးမယ့္သူမရွိလုိ႔လည္းျဖစ္ႏုိင္ ပါတယ္)။
    “ ေယာက်ာ္းကုိေျပာရဦးမယ္ ”
    “ ေအး ေျပာပါဦး ဘာလဲကြ ”
    “ ေန႔လည္က ကေလးနဲ႔အတူတူအိပ္တာေလ။ အဲဒါ ေန႔လည္မွာ အိပ္မက္ဆန္းေတြမက္လုိ႔ ”
    “ ဘာအိပ္မက္ေတြတုန္း၊ ထီေပါက္တယ္လုိ႔လား ”
    “ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလုိ ေယာက်ာ္းက ကေလးကုိ ပုခုံးေပၚတင္ၿပီး ေလွတစ္စင္းေပၚကေနဆင္းဖုိ႔ လုပ္တယ္။ ေလွက ဆိပ္ကမ္း မထိေသးေတာ့ ျပဳတ္က်ေရာ ”
    “ အဲဒီေတာ့ ေရနစ္ေရာလား ”
    “ ျဖတ္ျဖတ္မေမးပါနဲ႔ နားေထာင္ပါဦး ”
    “ ေအး ေျပာေျပာ ”
    “ ေရထဲက်ခ်ိန္မွာ ကေလးက ရွင့္ပုခုံးေပၚမွာဆုိေတာ့ ကေလးက ေရအေပၚေပၚေနတယ္ေလ။ ကေလးကုိ ကၽြန္မတုိ႔က ဆယ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ရွင္ကနစ္သြားေရာ ”
    ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွ နည္းနည္းေတာ့ေက်နပ္သြားတယ္။ မိဘေမတၱာေၾကာင့္ ကေလးကုိ ရွင္သန္ ေအာင္ကယ္ဆယ္လုိက္ႏုိင္လုိ႔ေလ။
    “ ကၽြန္မလည္း ေအာ္ၿပီးအကူအညီေတာင္းေတာ့ လူတစ္ေယာက္လာကူညီတယ္၊ အဲကူညီတဲ့သူ ကလည္း ေရမကူးတတ္ဘူးတဲ့။ အဲဒီေတာ့ သူပါနစ္သြားေလေရာ၊ ကၽြန္မလည္း ထပ္ၿပီး ေအာ္ရတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူတစ္ေယာက္ထပ္ေျပးလာတယ္။ အဲသူကေတာ့ လက္ထဲမွာ ပုိက္ဆံအိပ္ႀကီး ကုိင္ထား လ်က္နဲ႔ ေရထဲခုန္ခ်ၿပီး ကယ္ဖုိ႔လုပ္တာ ”
    “ ဟုတ္လား ”
    “ ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ပိုက္ဆံအိတ္လည္းျမဳပ္၊ လူလည္း ျမဳပ္သြားေရာ ”
    “ မင္းဟာကလည္း ငါေရာ အသက္ရွင္ပါဦးမလား၊ အကုန္ျမဳပ္ေနတာပဲ ”
    “ လာမွာေပါ့။ ေနာက္ဆုံး တစ္ေယာက္က ခုန္ဆင္းၿပီး ဆယ္လုိက္တာ ပိုက္ဆံအိတ္နဲ႔လူက ပါလာ တယ္။ အဲဒီလူကုိ ကုန္းေပၚတင္ၿပီး ေရမြန္းေအာင္လုပ္ရင္း ဒါနင့္ေယာက်ာ္းလားလုိ႔ ေမးတယ္။ ကၽြန္မကလည္း မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဒါနဲ႔ တစ္ခါေရထဲခုန္ဆင္းၿပီး ဆယ္ျပန္ေရာ။ ဒီအခါမွာလည္း ပထမရွင့္ကုိ ဆယ္တဲ့လူပါလာတယ္။ ဒီလုိပဲေမးေတာ့ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ျပန္ေျဖရတာေပါ့။ ဟာ က်န္ေသးတာပဲ ဆုိၿပီး ထပ္ဆယ္ရျပန္တယ္။
    အဲ ေနာက္ဆုံးက်မွ ရွင္က ပါလာတယ္။ လူကျဖဴစုတ္ေနၿပီ။ ေမွ်ာ့ေနၿပီ။ ကၽြန္မကလည္း စုိးရိမ္စိတ္ ႀကီးၿပီး ဒါ ဒါကၽြန္မေယာက်ာ္းလုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္ ”
    “ ၿပီးေတာ့ေရာ ”
    “ ဒါပဲေလ အိပ္မက္က ဒီမွာတင္ ႏုိးသြားတာ ”
    “ ေတာ္ေသးတာေပါ့ကြာ ငါက ေသၿပီလားလုိ႔ ”
    …………….
    ေန႔လည္က အလုပ္ကေနအိမ္ျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးျဖစ္သူက သူ႔အိပ္မက္အေၾကာင္းေျပာျပ တာပါ။ သူ႔အိပ္မက္အေၾကာင္း နားေထာင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္က သစ္ခုတ္သမားအေၾကာင္းေလး ျဖတ္ခနဲ သတိရမိလုိက္တာပါ။
    သစ္ခုတ္သမားကေတာ့ ရုိးသားစြာနဲ႔ သံပုစိန္ကုိ သူ႔ပုစိန္ပါလုိ႔ အမွန္စကားဆုိတာေၾကာင့္ ေရႊပုစိန္ ပါရသြားပါေလတယ္။
    ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမကေတာ့ ပထမကယ္တဲ့ ပိုက္ဆံအိတ္ႀကီးနဲ႔ က်သြားတဲ့ အမ်ိဳးသားကုိမ်ား ဟုိေၾကာ္ျငာထဲကလုိ ဒါမွ တုိ႔ေမာင္ႀကီးေတာ္ ဆုိရင္ေတာ့ ခက္ၿပီ။
    ေရႊပုစိန္ဆုံး၊ ေငြပုစိန္ဆုံး၊ သံပုစိန္ပါဆုံးေတာ့မယ္။
    ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေက်နပ္သြားတယ္။ မွန္မွန္ကန္ကန္ေရြးႏုိင္တာရယ္(ကုိယ့္ေယာက်ာ္းပဲ ေရြးႏုိင္မွာေပါ့လုိ႔တာ့ ေျပာစရာရွိပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ဒါကၽြန္မေယာက်ာ္းလုိ႔ ေျပာႏုိင္ ေသးတာဆုိေတာ့) အမွန္စကားဆုိတာရယ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်သြားမိတာပဲ။
    ဒါကုိဆက္စပ္ၿပီး အမွန္စကားနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ အေတြးေလး၀င္မိသြားတာကုိ ေရးခ်မိတာပါ။
    ဟုတ္ကဲ့ အမွန္စကားေၾကာင့္ ရုိးသားေသာစိတ္ထားေတြေၾကာင့္၊ ေရႊပုစိန္လည္း ရရွိႏုိင္ၾကပါေစ၊ ကုိယ့္လင္သား၊ ကုိယ့္ဇနီးမယားကုိလည္း မွန္ကန္စြာေရြးခ်ယ္ႏိုင္ၾကပါေစလုိ႔။

     
     ေမာင္ပုိင္
    ၁၇-၇-၂၀၁၃။
    — with William Tuntunko and 4 others.


    0 0




    ၂ဝ၁၃ ခုနွစ္သည္ ၁၉၈၈ ခုနွစ္ ရွစ္ေလးလံုးျပည္သူ႕ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုၾကီး၏ ေငြရတုနွစ္ပတ္လည္နွစ္ျဖစ္သည္။ ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စုျပိဳကဲြမႈ၊ ဘာလင္တံတိုင္းၾကီးျဖိဳခ်ခံရမႈတို႔နွင့္အတူ အေရွ႕ဥေရာပတေလွ်ာက္ တစ္ပါတီကြန္ျမဴနစ္အစိုးရမ်ားကို ျဖဳတ္ခ်နိုင္ခဲ့ျပီး၊ စစ္ေနြးေခတ္ကို နိဂံုးခ်ဳပ္ေစခဲ့ ေသာလူထုလႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ဦးေဆာင္လမ္းျပခဲ့သည့္အလား ရွစ္ေလးလံုးျပည္သူ႕ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုၾကီးသည္ ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္သာမက၊ ကမၻာ့သမိုင္းတြင္လည္း ဂနၲဝင္ေျမာက္မွတ္တမ္းတင္ခံခဲ့ရသည္။ ေငြရတုတိုင္ခဲ့ျပီျဖစ္ေသာ္လည္း၊ ေအာက္ေျချမန္မာျပည္သူလူထုအမ်ားစုၾကီးသည္ ရွစ္ေလးလံုးျပည္သူ႕ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုၾကီး၏ အသီးအပြင့္ကို တစိုးတစိမွ်သာရရိွခံစားနိုင္ေသးသည္ကို ဝမ္းနည္းဖြယ္သတိျပဳမိသည္။


    ၁၉၈၇ ခုနွစ္ ေငြစကၠူဴဖ်က္သိမ္းျခင္းနွင့္ဆက္စပ္ေသာေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ၊ ၁၉၈၈ ခုနွစ္ မတ္လ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ၊ တံတားနီေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ၊ ၁၉၈၈ ခုနွစ္ ဇြန္လေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈမ်ားသည္ ရွစ္ေလးလံုး ျပည္သူ႕ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုၾကီးဆီသို႔ ဦးတည္ေစခဲ့ေသာ ေတာ္လွန္ေရးေလွကားထစ္မ်ား သို႔မဟုတ္ လတ္တေလာအေၾကာင္းအရင္းမ်ား ျဖစ္သည္။ ရွစ္ေလးလံုးျပည္သူ႕ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုၾကီးကိုျဖစ္ေပၚေစခဲ့ေသာ အဓိကအေၾကာင္းအရင္းမ်ားမွာ စစ္တပ္ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံျပဳ တစ္ပါတီအာဏာရွင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္နွင့္ျပည္သူလူထုကိုခြ်တ္ျခံဳက်ေစခဲ့ေသာျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္တို႔ပင္ျဖစ္သည္။
    ၁၉၆၂ ခုနွစ္ မတ္လ အာဏာသိမ္းပဲြအလြန္ကာလတြင္ ျမန္မာ့နိုင္ငံေရးအခ်ဳိးအေကြ႕ၾကီးတစ္ခုကို သတိျပဳမိသည္။ အဆိုပါအာဏာသိမ္းမႈ၏ေနာက္ပိုင္းတြင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ ဥပေဒျပဳေရး နွင့္ တရားစီရင္ေရးမ႑ိုင္ၾကီးသံုးရပ္ကို ရပ္ကြက္ေက်းရြာေအာက္ေျခအဆင့္မွစျပီး၊ ထိပ္ဆံုးအစိုးရ အထိ၊ စစ္တပ္အရာရိွမ်ားက အဆင့္ဆင့္အာဏာသိမ္းယူခဲ့သည္ဟု မွတ္ခ်က္ျပဳနိုင္သည္။ နိုင္ငံေရးပါတီျဖစ္ခဲ့ေသာ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ ၏ ဗဟိုမွေအာက္ေျခအထိပါတီအဖဲြ႕အစည္းအဆင့္ဆင့္တြင္လည္း အျငိမ္းစားတပ္မေတာ္အရာရိွမ်ားက လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္ထားခဲ့သည္။ အစိုးရဝန္ၾကီး ဌာနရံုးမ်ားတြင္လည္း တပ္မေတာ္အရာရိွမ်ားသည္ မိုးက်ေရႊကိုယ္အရာရိွမ်ားျဖစ္လာခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၁၉၆၂ ခုနွစ္ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းမႈသည္ အလံုးစံုအာဏာသိမ္းမႈဟု ေကာက္ခ်က္ျပဳနိုင္သည္။
     

    စစ္တပ္မွအာဏာသိမ္းမႈနွင့္အတူ၊ အလံုးစံုခိုင္ခန္႔ေအာင္၊ စနစ္တက်တည္ေဆာက္ထားခဲ့သည့္ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီအစိုးရကို အာခံအန္တုရမည့္ကိစၥမွာ နံရံကိုဦးေခါင္းနွင့္တိုက္ရမည့္အေရးျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုအေျခအေနတြင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ နံရံကို ဦးေခါင္း မ်ားနွင့္တိုက္ခဲ့ၾကသည္။ ဦးေခါင္းတို႔သည္ ေသြးခ်င္းခ်င္းနီေနလင့္ကစား၊ ေက်ာင္းသားတို႔သည္ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ နံရံကို ဆက္၍ဆက္၍တိုက္ခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၆၂ ခုနွစ္ ဇူလိုင္ (၇) ရက္ေက်ာင္းသားသမဂၢအေဆာက္အဦျဖိဳခ်ခံရျခင္းနွင့္ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ၊ ၁၉၆၉ ခုနွစ္ ကြ်န္းဆြယ္ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ၊ ၁၉၇၄ ခုနွစ္ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ေဟာင္းဦးသန္႔ဈာပနေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ၊ ၁၉၇၅ ဆရာၾကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းရာျပည့္ေက်ာင္းသား လႈပ္ရွားမႈတို႕သည္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္နံရံကို ဦးေခါင္းနွင့္တိုက္ခဲ့ၾကေသာ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈၾကီးမ်ားပင္ျဖစ္သည္။
    ရွစ္ေလးလံုးျပည္သူ႕အေရးေတာ္ပံုၾကီးအေၾကာင္းကိုေျပာလွ်င္၊ ၁၉၆၂ ခုနွစ္၊ ၁၉၆၉ ခုနွစ္၊ ၁၉၇၄ ခုနွစ္၊ ၁၉၇၅ ခုနွစ္ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈမ်ားကိုျပန္ဆင္ျခင္ရမည္ျဖစ္သည္။ 
    အဆိုပါေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ က်ဆံုးခဲ့သူမ်ား၊ ဘဝပ်က္ခဲ့သူမ်ား၊ ပံ့ပိုးကူညီခဲ့ေသာနိုင္ငံေရးပါတီနွင့္အဖဲြ႕အစည္းမ်ား၊ လူပုဂၢိုဳလ္မ်ား၊ နိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားတို႕ကိုလည္း မေမ့မေလ်ာ့ အေလးအနက္တန္ဖိုးထား ဂုဏ္ျပဳရမည္ျဖစ္သည္။
     
    ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီအစိုးရနွင့္လမ္းစဥ္ပါတီအစိုးရတို႕၏ ဘုန္းမီးေနလေတာက္ပေနခိ်န္တြင္ အာခံအန္တုခဲ့ေသာ၊ နံရံကိုေခါင္းနွင့္တိုက္ခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား၊ အလုပ္သမားမ်ား၊ ျပည္သူမ်ား၏ ေပးဆပ္မႈမ်ား၊ စြန္႔လႊတ္မႈမ်ားကို မ်က္ေမွာက္ေခတ္နိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားအေနျဖင့္၊ တန္ဖိုးထားအသိအမွတ္ျပဳရန္လည္း အထူးလိုအပ္သည္ဟုမွတ္ခ်က္ျပဳလိုပါသည္။
    ၁၉၈၈ ခုနွစ္သို႔ တျဖည္းျဖည္းခ်ဥ္းကပ္လာျခင္းနွင့္အတူ၊ လမ္းစဥ္ပါတီအစိုးရ၏ အာဏာနံရံတံတိုင္းမွာလည္း တျဖည္းျဖည္းပြေယာင္းခိ်နဲ႔လာခဲ့သည္။ ျမန္မာျပည္သူလူထု၏တစ္ပါတီအာဏာရွင္စနစ္အေပၚမေက်နပ္မႈမ်ား ျမင့္မားလာေနသည့္တခိ်န္တည္းတြင္၊ လမ္းစဥ္ပါတီအစိုးရ၏ စီမံကိန္းမ်ား၊ စီမံခန္႔ခဲြမႈမ်ားကလည္း အဆံုးစြန္ဖရိုဖရဲျဖစ္လာခဲ့သည္။ ၁၉၈၇ ခုနွစ္ ေငြစကၠူဴေက်ာင္းသား လႈပ္ရွားမႈသည္ နိုင္ငံေရးမီးပြားျဖစ္ခဲ့ျပီး၊ မတ္လေက်ာင္းသားလႈပ္ ရွားမႈသည္ နိုင္ငံေရးမီးစကို ျဖစ္ေစခဲ့ျပီး၊ ဇြန္လေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ သည္ အာဏာရွင္စနစ္ဆန္႔က်င္ေရးနိုင္ငံေရးမီးေတာက္ အျဖစ္ အသက္ဝင္လာခဲ့သည္ဟုဆိုနိုင္သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ေခတ္အဆက္ဆက္နံရံကိုေခါင္းနွင့္တိုက္ခဲ့ေသာလႈပ္ရွားမႈမ်ားသည္ ၁၉၈၈ ခုနွစ္ ဇြန္လေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈေနာက္ပိုင္းတြင္ ျပည္သူလူထုၾကီးနွင့္ေပါင္းစပ္နိုင္ခဲ့ျပီး၊ ကမၻာေက်ာ္ ရွစ္ေလးလံုးျပည္သူ႕ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ပံုၾကီးကို သမိုင္းေနရာရေစခဲ့သည္။
    ၁၉၈၈ ခုနွစ္ ဇြန္လေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈေနာက္ပိုင္းတြင္၊ လူထုလႈပ္ရွားမႈအသြင္၊ ျပည္သူ႕အေရးေတာ္ပံုအသြင္သို႔ ဦးတည္လာခဲ့သည့္ အေျခအေနနွင့္အတူ၊ နိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းမ်ား၊ နိုင္ငံေရးသမားေဟာင္းမ်ားသည္လည္း သိသိသာသာတစ္မ်ဳိး၊ မသိမသာတစ္ဖံု ဝင္ေရာက္ ပါဝင္လာခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၈၈ ခုနွစ္၊ ၾသဂုတ္လ (၈) ရက္အလြန္ကာလတြင္၊ လူထုလႈပ္ရွားမႈသည္ လမ္းစဥ္ပါတီအစိုးရ၏အာဏာကြန္ယက္ကို ပုခံုးခ်င္းယွဥ္၊ စီးခ်င္းထိုးနိုင္မည့္အေနအထားသို႔ တစ္စတစ္စေရာက္ရိွလာခဲ့သည္။ ထိုအေျခအေနတြင္ လမ္းစဥ္ပါတီအစိုးရကို စီးခ်င္းထိုးမည့္ ျပည္သူ႕သူရဲေကာင္းတစ္ဦး နိုင္ငံေရးစင္ျမင့္ေပၚသို႔ ေရာက္ရိွလာခဲ့သည္။
    ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းကိုေမွ်ာ္လင့္ေနၾကေသာ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ျပန္လည္တမ္းတေနၾကေသာ ျမန္မာျပည္သူလူထုျကီးအတြက္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏တစ္ဦးတည္းေသာသမီးျဖစ္သူ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္သည္ ျပည္သူ့သူရဲေကာင္း၊ ျပည္သူ႔ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏နိုင္ငံေရးၾသဇာ၊ အရိွန္အဝါ၊ ပုဂၢိုဳလ္ေရးအရိွန္အဝါတို႔သည္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ထံသို႕ပူးကပ္ဝင္ေရာက္ခဲ့ျပီး၊ ျမန္မာျပည္သူလူထုၾကီးသည္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ဒုတိယလြတ္လပ္ေရးတိုက္ပဲြအတြက္ ဒုတိယေအာင္ဆန္းအသြင္ ပံုေအာေထာက္ခံခဲ့ၾကသည္။ ထိုမွစခဲ့ေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေတာ္လွန္ေရးခရီးသည္ ယေန႕အခိ်န္တြင္ ကမၻာသိ၊ ျမန္မာသိ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး၊ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ဆိုသည့္အသီးအပြင့္တစ္ခ်ဳိ႕ေဝဆာေနျပီျဖစ္သည္ဟုမွတ္ခ်က္ျပဳနိုင္သည္။
    ရွစ္ေလးလံုးဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုနွင့္အလြန္ကာလမ်ားတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ နွင့္ ယခု ၈၈ မို်းဆက္မ်ား (ယခင္ေက်ာင္းသား သမဂၢေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းမ်ား)သည္ အလြန္နီးကပ္ေသာမဟာမိတ္ဆက္ဆံေရး အခိုင္အမာရိွခဲ့သည္။ မ်က္ေမွာက္ကာလတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ နွင့္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္တို႔အၾကားဆက္ဆံေရးမွာ ေလစိမ္းတိုက္ေနသည္ဟုပင္မွတ္ခ်က္ျပုရမည္ျဖစ္သည္။ နွစ္ဖက္အလွမ္းကြာေဝးမႈသည္ ျမန္မာ့ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးနွင့္အသြင္ကူးေျပာင္းေရးအတြက္ အနုတ္လကၡဏာျပေသာကိစၥျဖစ္သည္။ ထိုကဲ့သို႔ ဆုတ္ယုတ္နစ္နာခဲ့ရေသာျဖစ္စဥ္တစ္ခုကိုလည္း ၁၉၈၈ ခုနွစ္ ရွစ္ေလးလံုးျပည္သူ႕ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုအတြင္းတြင္ သတိျပဳမိခဲ့သည္။
    ၁၉၈၈ ခုနွစ္ ျပည္သူ႕ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုကာလ တြင္ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီသည္ တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႔ နိုင္ငံေရးအရ ခြ်တ္ျခံဳက်လာခဲ့ျပီး၊ စစ္တပ္ေနာက္ခံျပဳေသာ လမ္းစဥ္ပါတီ၏ ၁၉၇၄ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒသည္လည္း စာေျခာက္ရုပ္ဥပေဒျဖစ္လာခဲ့သည္။ ထိုစဥ္ကာလ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းဦးနု၏ ၁၉၄၇ ခုနွစ္ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒနွင့္အညီ စင္ျပိဳင္အစိုးရဖဲြ႕စည္းခဲ့ျခင္း နွင့္ ၁၉၆၂ ခုနွစ္တြင္ စစ္တပ္မွ အဓၶမသိမ္းယူခဲ့သည့္နိုင္ငံေတာ္အာဏာကို ၁၉၄၇ ခုနွစ္ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒနွင့္အညီ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းဦးနုထံ ျပန္လည္အပ္နံွရန္ ေတာင္းဆို ခဲ့ျခင္းတို႕သည္ လမ္းစဥ္ပါတီအစိုးရကို နိုင္ငံေရးအရ ဗ်ဳဟာေျမာက္ထိုးနွက္မႈတစ္ခုျဖစ္ခဲ့သည္ဟု သံုးသပ္နိုင္သည္။ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးနု၏ ဗ်ဳဟာေျမာက္ေျခလွမ္းကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အပါအဝင္နိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္အမ်ားစုက စုျပံဳေထာက္ခံမႈမရိွခဲ့သျဖင့္၊ ဦးနု၏ေျခလွမ္းသည္ အားေပ်ာ့ခဲ့ရျပီး၊ စင္ျပိဳင္အစိုးရမွာလည္း ဇာတ္ေမ်ာခဲ့ရသည္။ ဝန္ျကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းဦးနုသည္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အပါအဝင္ နိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားနွင့္ စင္ျပိဳင္အစိုးရအစီအစဥ္ကို ျကိုတင္ေဆြးေနြးရန္ ပ်က္ကြက္ခဲ့ျပီး၊ တဖက္နိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားဖက္ကလည္း ဦးနုအေပၚ နိုင္ငံေရးအရ ယံုၾကည္မႈအားနည္းခဲ့သည္ဟု မွတ္ခ်က္ျပဳနိုင္သည္။ ေနာက္ပိုင္း ၾကားျဖတ္အစိုးရဖဲြ႕စည္းေရးလမ္းေၾကာင္းကို ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ၾကားဝင္ညိွနိႈင္းေဆာင္ရြက္မႈျဖင့္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္ ျပင္ဆင္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ေသာ္လည္း၊ အာဏာသိမ္းမႈနွင့္သာရင္ဆိုင္ခဲ့ရသည္။
    ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီအစိုးရသည္ နိုင္ငံေရးအရပြင့္လင္းျမင္သာေသာစားပဲြဝိုင္းေဆြးေနြးပဲြမ်ားကို နိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားနွင့္ စနစ္တက်က်င္းပျပီး၊ နိုင္ငံေရးသေဘာတူညီခ်က္တစ္ရပ္ကို ခ်မွတ္နိုင္မည့္လမ္းေၾကာင္းဆီဦးတည္ခဲ့မည္ဆိုလွ်င္၊ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းသည့္ဖက္သို႔ ဦးတည္နိုင္ေျခနည္းသည္ဟုသံုးသပ္မိသည္။ တိုင္းျပည္နွင့္ျပည္သူလူထု၏အက်ဳိးစီးပြားကို လက္ေတြ႕က်က်ဦးတည္စဥ္းစားမည္ဆိုလွ်င္၊ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္ လစ္လမ္းစဥ္ပါတီအစိုးရသည္ နိုင္ငံေရးျပႆနာကို နိုင္ငံေရးနည္းအရသာ ေျဖရွင္းေဆာင္ရြက္ခဲ့ရမည္ျဖစ္သည္။
    ရွစ္ဆယ့္ရွစ္မ်ဳိးဆက္ဟူသည္ ရွစ္ေလးလံုးျပည္သူ႕ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုၾကီးကို အေၾကာင္းျပဳျဖစ္တည္ခဲ့ေသာ နိုင္ငံေရးမ်ဳိးဆက္ျဖစ္သည္။ လူမႈေရးနွင့္သာေရးနာေရးမ်ဳိးဆက္မဟုတ္သည္မွာ အေသအခ်ာျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္မ်ဳိးဆက္သည္ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား၊ ေက်ာင္းသား၊ အသိပညာရွင္၊ အတတ္ပညာရွင္ စသည့္လူ့အဖဲြ႕အစည္းအလႊာအသီးသီးကို ကိုယ္စားျပဳသည္။ ေက်ာင္းသားထုတစ္ခုတည္းကို ကိုယ္စားျပဳျခင္းမဟုတ္သည္မွာ အထင္အရွားျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းမ်ားအေနျဖင့္၊ ရွစ္ေလးလံုးျပည္သူ႕အေရး ေတာ္ပံုၾကီးကို ေက်ာင္းသားမ်ားကသာ ဦးေဆာင္ခဲ့သည့္ပံုစံေျပာဆိုသံုးသပ္မႈမ်ားကို ဆင္ျခင္သင့္သည္။
    ရွစ္ေလးလံုးျပည္သူ႕ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုၾကီးနွင့္လမ္းစဥ္ပါတီအစိုးရဆန့္က်င္ေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ အဓိကေနရာမွ ပါဝင္ခဲ့ေသာ ကြန္ျမဴနစ္ေဟာင္းမ်ားနွင့္ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ(ဗကပ)တို႔ကိုလည္း ရွစ္ေလးလံုးေငြရတုကာလတြင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း အသိအမွတ္ျပဳသင့္သည္ဟု ထင္ျမင္မိသည္။ လက္ရိွျမန္မာ့နိုင္ငံေရးတြင္ ကြန္ျမဴနစ္ေၾကာက္ေရာဂါ၊ လက္ဝဲေၾကာက္ေရာဂါ နွင့္ ကြန္ျမဴနစ္တေစၧတို့လႊမ္းျခံဳေနျခင္းမွာ ပြင့္လင္း ျမင္သာေသာနိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းအတြက္ သင့္ေလ်ာ္ေသာအေျခအေနဟု မဆိုနိုင္ေပ။ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးျကိုးပမ္းမႈကာလ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီမ်ား နွင့္ကြန္ျမဴနစ္မ်ား၏ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားကို အသိအမွတ္ျပဳအေလးထားသည့္နည္းတူ၊ ရွစ္ေလးလံုးျပည္သူ႕ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုၾကီးနွင့္လမ္းစဥ္ပါတီ အစိုးရဆန္႔က်င္ေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ စြန့္လႊတ္၊ အနစ္နာခံ ပါဝင္ခဲ့ေသာ ကြန္ျမဴနစ္မ်ားနွင့္ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီတို႔ကို အသိအမွတ္ျပဳတန္ဖိုးထားရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း မီးေမာင္းထိုးျပလိုပါသည္။
    ရွစ္ေလးလံုးျပည္သူ႕ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုျကီး၏ ေငြရတုအခါသမယတြင္၊ ၁၉၆၂ ခုနွစ္မွသည္ ယေန႔အခိ်န္အထိ၊ အသက္စြန္႔၊ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔၊ မိသားစုဘဝပ်က္၊ စီးပြားပ်က္ တိုက္ပဲြဝင္ခဲ့ၾကေသာ နိုင္ငံေရးနယ္ပယ္အသီးသီးမွ ရဲေဘာ္အေပါင္းကို အေလးအနက္ဂုဏ္ျပဳရမည္ျဖစ္ သည္။ ၁၉၆၂ ခုနွစ္မွ ယေန့အခိ်န္အထိ၊ ေတာ္လွန္ေရးတြင္ အသက္စြန္႔ခဲ့ၾကသူမ်ား၏စာရင္းကို စနစ္တက်မွတ္တမ္းတင္ထားနိုင္ျခင္းမရိွေသးေပ။ တိုင္းျပည္နွင့္ျပည္သူလူထုအက်ဳိးအတြက္ ေခတ္အဆက္ဆက္က်ဆံုးခဲ့ရေသာရဲေဘာ္မ်ား၏ က်န္ရစ္သူမိသားစုမ်ားထံ ဝမ္းနည္းေၾကာင္းသဝဏ္လႊာ မ်ားနွင့္ဂုဏ္ျပဳပန္းျခင္းမ်ား ေပးပို႔နိုင္ျခင္းမရိွေသးေပ။ က်ဆံုးခဲ့ေသာရဲေဘာ္မ်ား၏က်န္ရစ္သူမိသားစုမ်ားနွင့္ပတ္သက္ေသာ မွတ္တမ္းမွတ္ရာမ်ား သည္လည္း ယေန႔အခိ်န္အထိ မျပည့္မစံုျဖစ္ေနဆဲျဖစ္သည္။ သူတို႔၏ေပးဆပ္မႈမ်ားသည္ အခ်ည္းအနီွးမျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း၊ သူတို႔၏ေပးဆပ္စြန့္လႊတ္မႈမ်ားအေပၚ အသိအမွတ္ျပဳမႈအပိုင္းတြင္အားနည္းေနဆဲျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရွစ္ေလးလံုးေငြရတုအထိမ္းအမွတ္ကာလတြင္ က်ဆံုးရဲေဘာ္မ်ားနွင့္ က်န္ရစ္မိသားစုမ်ားနွင့္ပတ္သက္ေသာ မွတ္တမ္းမွတ္ရာမ်ားကို စနစ္တက်စုေဆာင္းျပဳစုသင့္ေၾကာင္းလည္း နိႈးေဆာ္လိုပါသည္။
    ရွစ္ေလးလံုးျပည္သူ့အေရးေတာ္ပံုၾကီးမွ ေမြးထုတ္ေပးခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသားမ်ဳိးဆက္မ်ားျဖစ္သည့္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ၾကည့္ပါက၊ နိုင္ငံေရးမက်၊ လူမႈေရးမက်၊ စာသမားမက်၊ ကဗ်ာဆရာမက်၊ ပန္းခီ်ဆရာမက်၊ ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုဘဝမ်ားတြင္ တစ္ဝဲလည္လည္ျဖစ္ေန သည့္အေပၚ အားမလိုအားမရျဖစ္ေနၾကသည္မွာလည္း ဒုနွင့္ေဒးျဖစ္သည္။ အသက္စြန္႔ခဲ့သူမ်ား၏ ေပးဆပ္မႈအခ်ည္းနီွး မျဖစ္ေရးတြင္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္မ်ား၏ ေရွ႕ဆက္မည့္လမ္းကလည္း အေရးၾကီးသည္ဟုမွတ္ခ်က္ျပဳနိုင္သည္။ ေပးဆပ္ခဲ့သူမ်ား၊ ေပးဆပ္ခဲ့သူမ်ား၏မိသားစုမ်ား၊ ဘဝပ်က္ခဲ့သူမ်ား၊ ဘဝပ်က္ခဲ့သူမ်ား၏ မိသားစုမ်ား၊ က်ဆံုးခဲ့သူမ်ား၊ က်ဆံုးခဲ့သူမ်ား၏မိသားစုမ်ား စသူတို႔ကို နိုင္ငံေရးအရ ရင္ကဲြနာက်ေစမည့္လမ္းကို ၈၈ မ်ဳိးဆက္မ်ားအေနျဖင့္၊ လံုးဝမေလွ်ာက္သင့္ေၾကာင္း ထပ္ေလာင္းအၾကံျပဳလိုပါသည္။ နိုင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲအတြက္ လြန္ခဲ့ေသာ ၂၅ နွစ္က မတည္ခဲ့ေသာလမ္းသည္ နိုင္ငံေရးအက်ဳိးအတြက္သာဆက္လက္ရိွေနရမည္ျဖစ္သည္။ ေခ်ာ္ေတာေငါ့ျပီး၊ အန္ဂီ်အိုလမ္း၊ လူမႈအဖဲြ႕အစည္း လမ္းတို႔ကို ေျပာင္းေလွ်ာက္ခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ ထိုထိုမိသားစုမ်ားအတြက္ ရင္ကဲြနာက်ေစမည့္အျပင္၊ သမိုင္းမွတ္တမ္းတြင္လည္း အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ ေျဖရွင္းရဖြယ္ရိွေနသည္။
    နိဂံုး
    အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆိုေသာ္၊ ယေန႔ကာလမွသည္ လြန္ခဲ့ေသာနွစ္ဆယ့္ငါးနွစ္ကို ျပန္ေျပာင္းသံုးသပ္ေသာအခါ၊ ရွစ္ေလးလံုးျပည္သူ့ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုၾကီးတြင္ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းဦးနု၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နွင့္နိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းၾကီးမ်ား စံုစံုညီညီပါဝင္ခဲ့လင့္ကစား၊ ျပည္သူလူထုကို နိုင္ငံေရးအရ ဦးေဆာင္နိုင္မႈအပိုင္းတြင္ အားနည္းခဲ့သည္ဟုမွတ္ခ်က္ျပဳနိုင္သည္။ လမ္းစဥ္ပါတီအစိုးရသည္ နိုင္ငံေရးအရေျဖရွင္းမည့္နည္းကို ေဘးဖယ္ထားခဲ့ျပီး၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားကို တစ္ဖက္သတ္ခ်မွတ္လုပ္ေဆာင္ရန္ အားထုတ္ခဲ့ျခင္းသည္လည္း အားနည္းခ်က္ၾကီးတစ္ခုျဖစ္သည္။ လက္ရိွကာလတြင္ လြန္ခဲ့ေသာနွစ္ဆယ့္ငါးနွစ္ကာလ နိုင္ငံေရးအေတြ႕အျကံုမ်ားကို သင္ခန္းစာယူလ်က္၊ ေငြရတုကာလတြင္ နိုင္ငံေရးေပါင္းထုပ္မ်ား မျဖစ္မေနလုပ္သင့္ပါေၾကာင္း ျပည္သူ႔အက်ဳိးေမွ်ာ္နိႈးေဆာ္လိုက္ရပါသည္။

    ေဒါက္တာရန္မ်ဳိးသိမ္း
    ၁၂၊ ဇူလိုင္၊ ၂ဝ၁၃


    0 0

    Photo

    ေနရာတိုင္းမွာ အေမွာင္ဘက္ျခမ္း ႏွင့္အလင္းဘက္ျခမ္းဆိုတာ ရွိႀကပါတယ္။ မွန္နန္းရာဇဝင္အပါအဝင္ ရာဇဝင္စာအုပ္ေတြဟာ ေဒါက္တာလုစ္ စြပ္စြဲေရးသားခ့ဲသလို ဘုရင္ေတြအလိုက် ေပါက္တတ္ကရေတြ ေရးခ့ဲႀကတယ္လို႕ လံုးဝမထင္မိပါဘူး။ ဘုရင္ေတြလုပ္ခ့ဲႀကတ့ဲေကာင္းျခင္း ဆိုးျခင္းေတြထဲကေန အေကာင္းေတြခ်ည္း ရွာေရးျပီး အလင္းဘက္ျခမ္းကိုပဲ ဖြဲ႔ႏြဲ႔တင္ျပထားႀကတယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။အဆိုးဘက္ျခမ္းကိုေတာ့ ခ်န္လွပ္ခ့ဲႀကဟန္တူပါတယ္။ ဒီလိုခ်န္လွပ္ခ့ဲတာဟာ ဘုရင္ကို ေႀကာက္တာလည္း ပါသလို ျမန္မာေတြရဲ႕ပင္ကိုစိတ္အခံ ေတြေႀကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

    တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ဟာ သူ႔ဇာတ္ေကာင္ကို လွပေစခ်င္လို႔ ဆိုျပီး ပါေတာ္မူစဥ္မွာ စုဖုရားလတ္ဟာ ကိုယ္ဝန္ရင့္မာႀကီးနဲ႔ ဆိုတာကို ခ်န္လွပ္ေရးဖြဲ႕ခ့ဲပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔ ပတ္ဝန္းက်င္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာလည္း ဘယ္သူ႔ရဲ႕ဖိအားမွ မပါဘဲ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ကိုယ္ ေရးႀကပါဆိုတ့ဲ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ မပတ္သတ္တ့ဲ စာစီစာကံုးေတြမွာလည္း ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္ ကိုယ့္ျမိဳ႕ကိုယ့္ရြာ အေႀကာင္း ေရးႀကရင္လည္း ဒီလိုပဲ အေကာင္းေတြခ်ည္ေရးျပီး အလင္းဘက္ျခမ္းကိုသာ ကြက္ျပီးေဖာ္ျပႀကတာခ်ည္းပါပဲ။ အခုထိလည္း မႏၱေလး- အမရပူရ ရဲ႕အထင္ကရ ဦးပိန္တံတားႀကီးကို ရိုက္ကူးႀက ေရးသားႀကရာမွာ လွပတ့ဲ အလင္းဘက္ျခမ္းေလးေတြပဲ ေတြ႔ဖူးပါေသးတယ္။

    စစ္အစိုးရလက္ထက္တုန္းက သမိုင္းဝင္ဦးပိန္တံတားႀကီးရဲ႕ ျပင္ဆင္အစားထိုးရမယ့္ အပိုင္းတစ္ခ်ိဳ႕ကို ကြ်န္းတိုင္လံုးေတြနဲ႔ အစားမထိုးဘဲ ကြန္ကရစ္အုတ္တံတားေတြနဲ႔ အစားထိုးထားတ့ဲအပိုင္းေတြ ရွိတယ္ဆိုတ့ဲ အေမွာင္ဘက္ျခမ္းေလး အေႀကာင္းကို ေရးခ်င္မိပါတယ္။ ကြ်န္းသစ္ေတြ ဒီေလာက္ေပါျပီး အလံုးလိုက္ထုတ္ေရာင္း ေနတ့ဲ ဒီႏိုင္ငံက သမိုင္းဝင္တံတားႀကီးကို ကြ်န္းလံုးတိုင္ေတြနဲ႔ အစားမထိုးဘဲ ကြန္ကရစ္တံတားေတြနဲ႔ အစားထိုးပစ္ခ့ဲတာ အ့ံႀသစရာေကာင္းသလို လုပ္ပိုင္ခြင့္ ရွိခ့ဲတ့ဲ အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ စဥ္းစားဆင္ျခင္ သံုးသပ္ပံုကလည္း ေရႊခ်ထားရမလိုပါပဲ။ ဘယ္လိုေတြးေခၚသံုးသပ္ပံုမ်ိဳးနဲ႔ ဒီလိုလုပ္ပစ္ခ့ဲသလည္းဆိုတာ စဥ္းစားလို႕ေတာင္မရပါဘူး။
     
    ပိုဆိုးတာက အ့ဲဒီကြန္ကရစ္တံတားေတြဟာ ႏွစ္၂၀ေတာင္မရွိေသးတ့ဲ သက္တမ္းတိုေလးမွာ စုတ္ျပတ္ျပီး အုတ္ေဘာင္ေတြလည္း ပ့ဲက်ေနပါတယ္။ သက္တမ္းရာခ်ီေနတ့ဲ ကြ်န္းတံတားႀကီးဟာ ငလ်င္ဒဏ္၊ ႏွစ္စဥ္ေရႀကီးမႈဒဏ္နဲ႔ ေလဒဏ္ေတြကို ဒီေန႔ထိ ႀက့ံႀက့ံခံႏိုင္ေပမယ့္ ကြန္ကရစ္ အုတ္တံတားႀကီးကေတာ့ သက္တမ္းငယ္ေလးအတြင္းမွာ ပ့ဲေႀကြေနႀကတာဟာ ရွက္တတ္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္လို႔ အဆိုးျမင္ခ့ဲဖူး ပါတယ္။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အျမင္ေတြက မတူျပန္ေတာ့ ပါဘူး။ ကြန္ကရစ္တံတားႀကီး အခ်ိန္တိုအတြင္း စုတ္ျပတ္သတ္ လာတာဟာ ေက်းဇူးတင္စရာ အလြန္ေကာင္းတယ္လို႔ အေကာင္းျမင္တတ္လာပါျပီ။
     
    ဒီလို ကြန္ကရစ္ေတြ အခ်ိန္တိုတြင္း စုတ္ျပတ္သတ္လာတာဟာ ႏိုင္ငံ့ရတနာ ကြ်န္းတိုင္လံုးေတြနဲ႔ ျပန္လည္အစားထိုးေပးဖို႔ အခြင့္အေရးတစ္ခု ျပန္ရတယ္လို႔ပဲ ျမင္ပါတယ္။ ဒါ့ေႀကာင့္ျပည္သူက တင္ေျမာက္ထားတ့ဲ မႏၱေလးတိုင္း ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္ႀကီးမ်ား ႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အာဏာပိုငိမ်ားဟာ ဦးပိန္တံတားႀကီးရဲ႕ ကြန္ကရစ္အစားထိုးေန႐ာေတြကို ဖ်က္သိမ္းျပီး ကြ်န္းတိုင္လံုးေတြနဲ႔ျပန္လည္ အစားထိုးေပးပါလို႔ မႏၱေလးျမိဳ႕သူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ေတာင္းဆိုလိုက္ပါတယ္။
     
     
    ေနထက္ထက္ေအာင္
    — with ရုပ္ ဆိုး and 72 others.
    See Translation
    Photo



    0 0

     Photo
    (အရင္က ဒီလုိေခါင္းစဥ္မ်ဳိးနဲ႔ စာတပုဒ္တင္ခဲ့ဖူးေပမဲ့ အခုစာစုေလးက ခံစားမႈ တမ်ဳိးဆန္းေနတာမုိ႔ ထပ္တင္ေပးလုိက္ပါတယ္)
    William Tuntunko
    ဆရာႀကီး ေမာင္သာခ်ိဳ ေရးသားေသာ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္မွ စစ္သားမ်ား ရဲ႕ ဘ၀လက္တြဲေဖၚ မ်ားအတြက္ ဘ၀သရုပ္ေဖၚ အေတြးကေလး တစ္ပုဒ္ကို FB ေဘာ္ဒါေတြအတြက္ ေ၀ငွပါရေစ။
    ဆရာႀကီးက ကခ်င္စစ္ပြဲအမွတ္တရဓါတ္ပံုေတြၾကည့္ရင္း ဂ်ာမာန္ ကဗ်ာဆရာႀကီး Bertolt Brecht ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာ ေလး တစ္ပုဒ္ ကို မွ်ေ၀ပါတယ္ ၊ ဒီကဗ်ာကို ဆရာေမာင္တင္ေအး က ျပန္ဆိုတာလို႕သိရပါတယ္ ၊

    “စစ္သားမိန္းမဘာေတြရသလဲ” တဲ့

    ပရက္ဂ္ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးကိုဟစ္တလာရဲ႕နာဇီတပ္မေတာ္ႀကီးသိမ္းပိုက္ခဲ့စဥ္က ၊ စစ္သားမိန္းမ ဘာေတြရသလဲ။
    ေအာင္သတင္းနဲ႕ဆုမြန္ေတာင္းစာေတြရယ္ ၊ လက္ေဆာင္အျဖစ္ စစ္သားမိန္းမ….. ေဒါက္ျမင့္ ဖိနပ္ႀကီးရခဲ့တယ္။
    ၾသစႀတီးယား ကို က်ဴးေက်ာ္စဥ္က ၊ စစ္သားမိန္းမ ဘာေတြရသလဲ ။
    ဗီယင္နာ ၿမိဳ႕က သားေမြးအထည္စကေလးနဲ႕အတူသေဘာက်မယ္လို႕ထင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ စာေလးတစ္ေစာင္ လက္ေဆာင္အျဖစ္ စစ္သားမိန္းမ……ရခဲ့တယ္။
    အမ္စတာဒမ္ သူေဌးၿမိဳ႕ကို နာဇီတပ္ႀကီးသိမ္းတုန္းက ၊ စစ္သားမိန္းမ ဘာေတြရလဲ။
    ဒတ္ခ်္ (နယ္သာလန္) ျပည္ျဖစ္ ဦးထုပ္လွလွေလးတစ္လံုး လက္ေဆာင္အျဖစ္ စစ္သားမိန္းမ ……ရခဲ့တယ္ေလ။
    ဘယ္လ္ဂ်ီယံ ၿမိဳ႕ေတာ္ ဘရပ္ဆဲလ္ ကို က်ဴးေက်ာ္ခဲ့စဥ္က ၊ စစ္သားမိန္းမ ဘာေတြရသလဲ ။
    ဘယ္လ္ဂ်ီယံ ႏိုင္ငံရဲ႕လက္ရာ ရွားပါးလွတဲ့လည္ဆြဲတစ္ခု ၊ လက္ေဆာင္အျဖစ္ စစ္သားမိန္းမ….. ရခဲ့ပါတယ္။
    ေပ်ာ္စရာပါဘဲ……………။
    အလင္းေရာင္ေတြရႊန္းပေ၀ေနတဲ့ ပဲရစ္စ္ ၿမိဳ႕ေတာ္ကို ဟစ္တလာႀကီးရခဲ့တုန္းက ၊ စစ္သားမိန္းမ ဘာေတြရသလဲ။
    ပိုးဂါ၀န္ ပံုက်က် တထည္ကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ စစ္သားမိန္းမ ရခဲ့ပါတယ္………………..၀မ္းသာလိုက္တာ။ တစ္နယ္လံုးသိတယ္ ……စစ္သားမိန္းမ ပိုးဂါ၀န္တစ္ထည္ရတယ္။
    ရူေမးနီးယား ႏိုင္ငံ ၊ ဘူခါရက္ၿမိဳ႕ ကို ဟစ္တလာ့စစ္တပ္ေရာက္ေတာ့၊ စစ္သားမိန္းမ ဘာေတြရသလဲ။
    ဂါ၀န္ဖါးဖါးပြပြ ႀကီးတစ္ထည္ စစ္သားမိန္းမ ရပါတယ္၊ ၾကည့္ရဆန္းၿပီး ၀တ္ရတာ ရယ္စရာ သိပ္ေကာင္းတယ္……… စစ္သားမိန္းမ………….ဂါ၀န္ပြပြႀကီးတစ္ထည္ရခဲ့ပါတယ္။
    ႏွင္းႏိုင္ငံ ရုရွားျပည္ ကို ေရာက္ေတာ့ ၊ စစ္သားမိန္းမ ဘာေတြရသလဲ။
    မုဆိုးမ အထိမ္းအမွတ္ ၀တ္စံုနက္ပဲ လက္ခံရရွိပါေတာ့တယ္ ၊ ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာ လင္သား ေသဆံုးမႈ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ၀တ္စံုနက္ တစ္စံု ……….. စစ္သားမိန္းမ လက္ခံရရွိပါေတာ့တယ္……….။
    ဒါသူတို႕ က က်ဴးေက်ာ္ေရး စစ္တပ္ မို႕ ဒီေလာက္ရတာပါ။ ျပည္တြင္းစစ္ကို တိုက္ေနရတဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕စစ္တပ္ ရဲ႕ စစ္သားမိန္းမ ေတြေကာ ဘာေတြရတယ္ထင္ပါသလဲ ?????

    မွတ္ခ်က္ ။ ။ စစ္အာဏာရွင္ ကေတာ္မ်ားမပါ။
    — with Ye Moe and 4 others.

    Photo

    0 0

     
     ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ေရးတပ္ဖြဲ႔ရွိ Tunguska ေလယာဥ္ပစ္စနစ္
    ျမန္မာ့တပ္မေတာ္မွ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ရုရွားခရီးစဥ္သည္ စစ္ေရးစိတ္ဝင္စားသူမ်ားအၾကားတြင္ အေျပာမ်ားဆံုးေသာ အခ်က္တစ္ခုျဖစ္လာခ့ဲၿပီး ထိုခရီးစဥ္အေပၚတြင္လည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးႀကီးမားမားထားကာ သတင္းမ်ားကို ေစာင့္ၾကည့္ေနမိပါသည္...။ ထို႔ေၾကာင့္ ေတြးမိတာေလးမ်ား ရွိလာရာ ညီ၊အစ္ကိုတို႔အား ေဖာ္ျပေပးပါ့မည္....။


      လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ အလြန္လိုအပ္လ်က္ရွိေသာ စစ္သံုးယာဥ္မ်ားႏွင့္ ေရျပင္ပိုင္နက္အား အကာကြယ္ေပးရာတြင္ ပိုမိုထိေရာက္ေစႏိုင္မည့္ ေရငုပ္သေဘၤာဆိုင္ရာ သတင္းမ်ားကို အထူးစိတ္ဝင္စားမိပါသည္...။ ထို႔အျပင္ မၾကာမွီအခ်ိန္အတြင္းတြင္ အနားေပးရေတာ့မည့္ ေလတပ္၏ ေျမျပင္တိုက္ခိုက္ေရးယာဥ္မ်ားျဖစ္သည့္ A-5C မ်ားသည္လည္း သက္တမ္းရင့္ေနၿပီျဖစ္ရာ တပ္မေတာ္(ေလ)၏ ေျမျပင္ပစ္ကူေပးေရးဆိုင္ရာ စြမ္းေဆာင္ခ်က္မ်ားကို ျမွင့္တင္ႏိုင္ရန္အတြက္ ပိုမိုေခတ္မွီသည့္ ေျမျပင္ပစ္ကူေပးေရး တိုက္ေလယာဥ္မ်ားအား လိုအပ္လ်က္ရွိပါသည္....။


    ၾကည္းတပ္ဆိုင္ရာ အျမင္မ်ား
    စစ္သံုးယာဥ္မ်ားသည္ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ အတန္ငယ္လံုေလာက္သည္ဟု ဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း ျပည့္စံုေနၿပီဟုေတာ့ မသတ္မွတ္ႏိုင္ေသးေပ...။ မိမိတို႔ ျပည္တြင္းတြင္ ထုတ္လုပ္တပ္ဆင္ခ့ဲသည့္ BTR-3U သံခ်ပ္ကာယာဥ္မ်ားအျပင္ က်န္ရွိသည့္ သံခ်ပ္ကာယာဥ္မ်ားကို အဆင့္ျမွင့္တင္ျခင္း၊ သံခ်ပ္ကာႏွင့္ ေျခလ်င္တပ္ဖြဲ႔မ်ား ပူးတြဲစစ္ဆင္ေရးမ်ား ေလ့က်င့္ျခင္းျဖင့္ တပ္မေတာ္၏ စစ္ဆင္ေရး စြမ္းရည္ကို ပိုမိုထိေရာက္ေစလာႏိုင္မည္ဟု ယူဆရပါသည္....။

    သံခ်ပ္ကာ၊တင့္ကားမ်ားျဖင့္ စစ္ေရးေလ့က်င့္မႈတစ္ခု

    တပ္မေတာ္နည္းတူ ယိုးဒယားစစ္တပ္သည္လည္း BTR-3E1 မ်ိဳးကြဲမ်ားကို အသံုးျပဳလ်က္ရွိၿပီး ရန္သူ႔တင့္မ်ားအား အဓိကေခ်မႈန္းႏိုင္ေစရန္ ရည္ရႊယ္ကာအဆင့္ျမွင္တ့င္ျခင္းမ်ား လုပ္ေဆာင္လ်က္ရွိပါသည္....။ ပင္မတိုက္ပြဲဝင္တင့္ကားမ်ားအေနျဖင့္လည္း Type-59D,T-72S ႏွင့္ MBT-2000 တို႕ကိုသာလွ်င္ ပင္မတိုက္ပြဲဝင္တင့္ကားအျဖစ္ အသံုးျပဳႏိုင္ၿပီး Type-69-II တင့္မ်ားႏွင့္ T-55 တင့္မ်ားကို ေလ့က်င့္ေရးအတြက္သာ အသံုးျပဳရန္ သင့္ေတာ္ပါေတာ့သည္....။ သို႔ေသာ္ PTL-02 တင့္ဖ်က္ယာဥ္မ်ား ပိုင္ဆိုင္ထားသျဖင့္ တပ္မေတာ္အတြက္ အားတစ္ရပ္ျဖစ္ေစပါသည္...။
    SH-1 155mm ယာဥ္တင္အေျမာက္မ်ား

    Nora B-52 155mm ယာဥ္တင္အေျမာက္မ်ား

    အေျမာက္တပ္ဖြဲ႔မ်ားအေနျဖင့္လည္း SH-1 155mm ႏွင့္ Nora B-52 155mm ယာဥ္တင္အေျမာက္မ်ားကို တပ္မေတာ္၏ အဓိကယာဥ္တင္အေျမာက္မ်ာအျဖစ္ အသံုးျပဳလ်က္ရွိၿပီး ျပည္တြင္းတြင္ စမ္းသပ္ေအာင္ျမင္ထားသည့္ ၁၀၅မမ ယာဥ္တင္အေျမာက္မ်ားပါထည့္သြင္း တြက္ခ်က္မည္ဆိုပါက တပ္မေတာ္ အေျမာက္တပ္ဖြဲ႔၏ စစ္ဆင္ေရးလႈပ္ရွားႏိုင္မႈသည္ အေတာ္အသန္အားရွိသည္ဟု မွတ္ယူႏိုင္ပါသည္....။ ေနာက္ပိုင္းကာလမ်ားတြင္လည္း အေျမာက္တပ္၏ အဓိက ပင္မေက်ာရိုးသည္ ယာဥ္တင္အေျမာက္စနစ္မ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲလာႏိုင္ပါသည္....။

     ယာဥ္တင္အေျမာက္စနစ္၏ အဓိက အားသာခ်က္မွာ မိမိတပ္မွ ရန္သူ႔စခန္းမ်ားဆီသို႔ ပစ္ခတ္ေခ်မႈန္းရာတြင္ ရန္သူ႔အေျမာက္တပ္ဖြဲ႔မ်ားအေနျဖင့္ မိမိအေျမာက္တပ္၏ တည္ေနရာမ်ား တန္ျပန္ပစ္ခတ္ျခင္း မျပဳလုပ္ႏိုင္မည္ပင္ မိမိတပ္ဖြဲ႔ဝင္မ်ားအေနျဖင့္ ေဘးလႊတ္ရာတြင္ ေရႊ႕ေျပာင္းကာ
     ေနာက္ထပ္တစ္ႀကိမ္ ျပန္လည္ပစ္ခတ္ေပးႏိုင္ျခင္းျဖစ္ပါသည္...။ ထိုအခ်က္ကို အိႏိၵယ-ပါကစၥတန္ နယ္စပ္တိုက္ပြဲမ်ားတြင္ ေကာင္းေကာင္းေတြ႔ႏိုင္ပါသည္...။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ Towed Artillery ေခၚေသာ ယာဥ္ဆြဲအေျမာက္မ်ားသည္လည္း လိုအပ္ေနဦးမည္ျဖစ္ပါသည္....။

    ေရတပ္ဆိုင္ရာ အျမင္မ်ား
    ေရတပ္ဖြဲ႔အေနျဖင့္မူ အထူးေျပာစရာအေနျဖင့္ ေရငုပ္သေဘၤာပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ေရးဟူေသာ အခ်က္ပင္ျဖစ္ပါမည္..။ တပ္မေတာ္(ေရ)အေနျဖင့္ ေရငုပ္သေဘၤာဆိုင္ရာ
     ေလ့က်င့္ခန္းမ်ား၊နည္းပညာမ်ားကို ေလ့လာသင္ယူလ်က္ရွိၿပီး ေရငုပ္သေဘၤာဆိုင္ရာ ေလ့လာမႈမ်ာတြင္ အိႏိၵယေရတပ္ထံမွ အကူအညီမ်ား ရရွိခ့ဲဘူးပါသည္...။ ေခတ္မွီေရငုပ္သေဘၤာမ်ားအား အၾကြမ္းတဝင္ ရွိေနေစရန္ အလို႔ငွာ ဆက္လက္၍လည္း ျပည္ပႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ေလ့လာသင္ယူလ်က္ရွိၾကပါသည္....။ ထို႔ျပင္ တပ္မေတာ္(ေရ)၏ တည္ေဆာက္လ်က္ရွိေသာ ဖရီးဂိတ္ F12 က်န္စစ္သား စစ္ေရယာဥ္၏ သတင္းသည္လည္း လူေျပာမ်ားေသာ အခ်က္တစ္ခုျဖစ္လာပါသည္... မည္သည့္လက္နက္စနစ္တပ္ဆင္မည္... ေရဒါစနစ္၊ဒံုးစနစ္ႏွင့္ အီလက္ထေရာႏွစ္ စစ္ဆင္ေရးဆိုင္ရာနည္းပညာမ်ား ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ေရးစနစ္မ်ားကို စိတ္ဝင္တစား ေဆြးေႏြးေနၾကဆဲျဖစ္ပါသည္....။
    ေထာက္ပ့ံေရး ေရယာဥ္မ်ား

    F12 က်န္စစ္သား ဖရီးဂိတ္သည္ တပ္မေတာ္(ေရ)၏ ဒုတိယေျမာက္ တည္ေဆာက္လ်က္ရွိသည့္ ဖရီးဂိတ္ အမ်ိဳအစားျဖစ္ၿပီး ကိုယ္ေပ်ာက္နည္းပညာမ်ား အသံုးျပဳထားပါသည္...။ ယခုႏွစ္ အတြင္းတြင္ တပ္ေတာ္ဝင္ႏိုင္ရန္ ေမွ်ာ္လင့္ထားၾကပါသည္...။ က်န္စစ္သား ဖရီးဂိတ္စစ္ေရယာဥ္အေနျဖင့္ ျမင္သာသည့္ လက္နက္စနစ္မ်ားကို ခန္႔မွန္းၾကည့္ပါက သေဘၤာဖ်က္ဒံုးမ်ားအတြက္ ရုရွား၏ Kh-35E ပ့ဲထိန္းဒံုးမ်ား ျဖစ္လာႏိုင္ၿပီး ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ေရးအတြက္မႈ ျပည္ပမွ နည္းပညာမ်ားရယူကာ တပ္ဆင္ထားသည့္ Igla × 8 SAM Short Range မ်ားျဖစ္လာႏိုင္ပါသည္....။
     စစ္ေရယာဥ္ ေအာင္ေဇယ် ဖရီးဂိတ္

     သို႔ေသာ္ စစ္ေရယာဥ္ ေအာင္ေဇယ် အပါအဝင္ စြမ္းရည္ထက္ျမက္သည့္ ဖရီးဂိတ္တစ္စင္းအတြက္မႈ Igla တာတိုပစ္ ဒံုးမ်ားသည္ ျပည့္စံုေသာ ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ေရးစနစ္တစ္ရပ္ မဟုတ္ေသးေခ်....။ အဆိုပါ ေလေၾကာင္းရန္ကာကြယ္ေရးစနစ္အတြက္ မိမိတို႔ေမွ်ာ္မွန္းႏိုင္သည့္ စနစ္မွာ ရုရွား၏ Kashtan-M CIWS ျမန္ႏႈန္းျမင့္စက္အေျမာက္မ်ားျဖစ္ပါသည္ အဆိုပါစနစ္အေနျဖင့္ ပ့ဲထိန္းဒံုး ၈စင္းတပ္ဆင္ထားႏိုင္ၿပီး ျမန္ႏႈန္းျမင့္စက္အေျမာက္ႀကီးျဖင့္ တြဲဖက္ထားသျဖင့္ အလြန္အသံုးတည့္မည့္ စနစ္တစ္ခုျဖစ္ပါသည္....။ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားသည္လည္း အဆိုပါ CIWS စနစ္ထုတ္လုပ္သည့္ KBP Instrument Design Bureau သုိ႔ သြားေရာက္ေလ့လာခ့ဲၾကပါေသးသည္....။

    တိုက္ေရယာဥ္မ်ားသည္လည္း ပင္လယ္ျပင္ စစ္ဆင္ေရးတာဝန္မ်ား ထမ္းေဆာင္ရာတြင္ ေထာက္ပ့ံေရးယာဥ္မ်ား လိုအပ္လ်က္ရွိပါသည္.....။ လက္ရွိတပ္မေတာ္(ေရ)၏ ေထာက္ပ့ံေရးေရယာဥ္မ်ားသည္ အိုမင္းေနၿပီျဖစ္ၿပီး ေရတပ္အေနျဖင့္ ပိုမိုေခတ္မွီသည့္ ေထာက္ပ့ံေရးေရယာဥ္အသစ္မ်ား လိုအပ္လွ်က္ရွိပါသည္...။ စစ္ေရယာဥ္မ်ားအေနျဖင့္ မည္မွ်ပင္ အစြမ္းထက္ေနေစကာမႈ ကာလၾကာျမွင့္ေသာ စစ္ဆင္ေရးတာဝန္မ်ားထမ္းေဆာင္ရာတြင္ စစ္သည္မ်ားႏွင့္ ေရယာဥ္အတြက္သည္ ေရယာဥ္အေပၚတြင္ ပါရွိသည့္ ရိကၡာမ်ားျဖင့္ မလံုေလာက္ႏိုင္ပါ အၾကမ္းျဖင္းအားျဖင့္ အျမန္တိုက္ခိုက္ေရးယာဥ္မ်ား၏ ပင္လယ္ျပင္အတြက္ လံုေလာက္ေသာ ရိကၡာမွာ ၁၀-၁၅ရက္သာျဖစ္သည္....။ မိမိေရယာဥ္မ်ား အေနျဖင့္လည္း ေရျမဳပ္မိုင္းစစ္ဆင္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ေစရာတြင္ အားနည္းလွ်က္ရွိေနပါသည္....။ ကာလရွည္ၾကာစြာ အသံုးျပဳလ်က္ရွိသည့္ ေရယာဥ္အေဟာင္းမ်ားေနရာတြင္ ေခတ္မွီၿပီး စြမ္းေဆာင္ရည္ ထက္ျမက္သည့္ ေရယာဥ္အသစ္မ်ားျဖင့္ အစားထိုးႏိုင္ရန္ လိုအပ္လွပါသည္....။

    ေလတပ္ဆိုင္ရာ အျမင္မ်ား
    တပ္မေတာ္(ေလ)၏ လက္ရွိေျမျပင္တိုက္ခိုက္ေရးယာဥ္ျဖစ္သည့္ A-5C ဖန္တန္မ်ားသည္လည္း သက္တမ္းအရ ရင့္ေသာအပိုင္းတြင္ တည္ရွိလ်က္ရွိၿပီး လက္ရွိေခတ္သစ္ ေလေၾကာင္းတိုက္ခိုက္ေရးအတြက္မႈ ပိုမိုစြမ္းေဆာင္ရည္ ထက္ျမက္သည့္ ေျမျပင္တိုက္ခိုက္ေရး တိုက္ေလယာဥ္မ်ား လိုအပ္လ်က္ရွိပါသည္...။ ေျမျပင္တိုက္ခိုက္ေရး တိုက္ေလယာဥ္ႏွင့္ ဘက္စံုသံုးတိုက္ေလယာဥ္ အမ်ိဳးအစားႏွစ္ရပ္ ေရြးခ်ယ္ရန္ ရွိလာႏိုင္ပါသည္....။ 

    Mi-28 Attack Helicopter တစ္စင္း

    ေျမျပင္တိုက္ခိုက္ေရး တိုက္ေလယာဥ္မ်ားအေနျဖင့္ မိမိတို႔တပ္ဖြဲ႔မ်ားအား အနီးကပ္ပစ္ကူေပးရာတြင္ အင္မတန္ထိေရာက္လွ်က္ရွိၿပီး အမွန္တကယ္လိုအပ္သည့္ အမ်ိဳးအစားျဖစ္သည္...။ သို႔ေသာ္ လက္ရွိ ကာကြယ္ေရးဘတ္ဂ်က္အေနျဖင့္တြင္ေတာ့ မည္သို႔မွ် ျဖစ္လာႏိုင္ဦးမည္မဟုတ္ေပ...။ ထို႔ေၾကာင့္ တပ္မေတာ္(ေလ)အား အားျဖည့္ကာ တိုက္ေလယာဥ္မ်ား ဝယ္ယူမည္ဆိုပါက ဘက္စံုသံုးတိုက္ေလယာဥ္မ်ားသာ ျဖစ္လာဦးမည္ျဖစ္ပါသည္...။ ဘက္စံုသံုးတိုက္ေလယာဥ္မ်ားတြင္လည္း လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ ဝယ္ယူရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မွတ္ထားျခင္း မရွိေသးေသာ္လည္း ျဖစ္လာႏိုင္သည့္ တိုက္ေလယာဥ္မ်ားမွာ MiG35 ႏွင့္ SU-30/35 မ်ားျဖစ္လာႏိုင္ပါသည္....။ ထိုသို႔မဟုတ္ဘဲ လက္ရွိ အသံုးျပဳလက္ရွိသည့္ MiG-29 တိုက္ေယာဥ္မ်ားအား အဆင့္ျမွင့္တင္ျခင္းမ်ိဳးလည္း ျဖစ္လာႏိုင္ပါသည္....။

    ေလတပ္ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးယာဥ္ျဖစ္သည့္ Y-8D မ်ားအေနျဖင့္္လည္း အဆင့္ျမွင့္တင္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ခ့ဲၿပီးျဖစ္ၿပီး သို႔ရာတြင္ သယ္ပို႔ယာဥ္ႀကီးမ်ားအေနျဖင့္ ျပည့္စံုျခင္းမရွိေသးေပ...။ Mi-17 ရဟတ္ယာဥ္မ်ားသည္လည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ တာဝန္မ်ား ထမ္းေဆာင္ႏိုင္ၾကသျဖင့္ အႀကီးစား သယ္ပို႔ေလယာဥ္မ်ားအေနျဖင့္ အေရးတႀကီးလိုအပ္ဦးမည္ မဟုတ္ေပ... သို႔ေသာ္ သင့္ေလွ်ာ့ေသာ အခ်ိန္တြင္မႈ ျဖည့္တင္းသင့္ေပသည္...။ တိုက္ခိုက္ေရးရဟတ္ယာဥ္မ်ားအေနျဖင့္လည္း အစီးေရ အေတာ္မ်ားမ်ား ပိုင္ဆိုင္ထားသျဖင့္ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ လုံေလာက္သည္ဟု ဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း ေခတ္သစ္ တိုက္ခိုက္ေရးရဟတ္ယာဥ္မ်ားကိုလည္း ေပါင္းစပ္အသံုးျပဳႏိုင္ရန္ ႀကိဳပမ္းသင့္ပါသည္....။ ဥပမာ- ရုရွား၏ Mi-28NE က့ဲသို႔ေသာ တိုက္ခိုက္ေရးရဟတ္ယာဥ္မ်ားသည္လည္း ပိုင္ဆိုင္ထားသင့္ပါသည္...။

    ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ေရးတပ္ဆိုင္ရာ အျမင္မ်ား

    ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ေရးတြင္မႈ ျပည့္စံုသည့္ စနစ္တစ္ရပ္ပုိင္ဆိုင္ထားၾကၿပီျဖစ္ၿပီး ဘတ္ဂ်က္အလိုက္ လိုအပ္သည့္ စနစ္မ်ားအား ထပ္မံဝယ္ယူျဖည့္တင္းျခင္းမွအပ လံုေလာက္ရွိပါသည္....။ အနည္းငယ္ အက်ယ္ခ်ဲ႔ၾကည့္မည္ဆိုပါက.... ယခင္က တရုပ္စစ္တပ္မွ ဝယ္ယူထားသည့္ HN-5 ပုခံုးထမ္း ဒံုးပစ္ေလာင္ခ်ာမ်ားေနရာတြင္ ရုရွား၏ Igla ပုခံုးထမ္းေလာင္ခ်ာစနစ္မ်ားအတိုင္း ျပည္တြင္းတြင္ပင္ ထုတ္လုပ္ႏိုင္ခ့ဲၿပီးျဖစ္ၿပီး တပ္မေတာ္ ေရွ႔တန္းစခန္းမ်ားတြင္ တပ္ဆင္ေပးႏိုင္ခ့ဲၿပီးျဖစ္ပါသည္....။ ထို႔ျပင္ ပို၍ေခတ္မီွသည့္ ယူကရိန္းစစ္တပ္မွ ရရွိထားသည့္ Tunguska တာတိုပစ္ ေလကာစနစ္မ်ား (ဒံုး ႏွင့္ စက္အေျမာက္တပ္ထားသည့္တင့္) မ်ားအျပင္ တာလတ္ပစ္ ဒံုးအမ်ိဳးအစားျဖစ္ကာ အေမရိကန္၏ ကိုယ္ေပ်ာက္ဗံုးႀကဲေလယာဥ္ကို ပထမဆံုး ပစ္ခတ္ေခ်မႈန္းႏိုင္ခ့ဲသည့္ Pechora M စနစ္အား အဆင့္ျမွင့္တင္ထားသည့္ စြမ္းေဆာင္ရည္ျပည့္ဝေသာ Pechora 2M ဒံုးစနစ္မ်ားကိုလည္း တပ္ဆင္ထားၿပီးျဖစ္ပါသည္....။ 

    ကပစထုတ္ (Ka Pa Sa) တာတိုပစ္ ပုခံုးထမ္းေလာင္ခ်ာမ်ားအား ေတြ႔ရစဥ္



    တာေဝးပစ္ အတြက္မႈ အေမရိကန္၏ U-2 ကင္းေထာက္ေလယာဥ္အား ပစ္ခ်ႏိုင္ခ့ဲသည့္... ဗီယက္နမ္စစ္တြင္ အေမရိကန္ေလတပ္ ပိုင္းေလာ့မ်ား၏ အေၾကာက္ရဆံုးေသာ SA-2 တာေဝးပစ္ဒံုးအား အဆင့္ျမွင့္တင္ထားသည့္ ဒံုးလက္နက္စနစ္အား အသံုးျပဳလ်က္ရွိပါသည္....။ အျခားမိမိတို႔ မသိႏိုင္သည့္ ေခတ္မွီ တာေဝးပစ္မ်ားလည္း ရွိႏိုင္ပါေသးသည္....။

     ဒံုးေတြဘယ္လိုဘဲ ေကာင္းေကာင္း စက္အေျမာက္ေတြလည္း လိုေသးသည္

    အထက္ပါ အခ်က္မ်ားအား ေလ့လာၾကည့္ပါက လိုအပ္သည္မ်ားအား ေတြ႔ရွိရမည္ျဖစ္ပါသည္...။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာ့ေျမျပင္၊ေရျပင္ႏွင့္ ေဝဟင္ပိုင္နက္မ်ားအား အကာကြယ္ေပးႏိုင္မည့္ ေခတ္မွီတပ္မေတာ္တစ္ရပ္သည္ ရွိကိုရွိသင့္လွပါသည္....။ ေဒသတြင္းႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ ယွဥ္ပါက တိုက္ခိုက္ေရးစြမ္းရည္ ျမွင့္မားလွေသာ္လည္း ေခတ္မွီစစ္လက္နက္မ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ထားႏိုင္ပါက ပိုမိုထိေရာက္ေသာ စြမ္းေဆာင္ရည္မ်ား ရရွိႏိုင္ေပမည္ဟု ကၽႊန္ေတာ္၏ အျမင္သက္သက္မ်ားအား ေဖာ္ျပေပးလိုက္ရပါသည္ခင္ဗ်ာ.....။ အားလံုးကို ေလးစားလွ်က္... ကိုmm 

     

     http://mmmilitary.blogspot.com/2013/07/blog-post_18.html မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။


    0 0

    ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ( ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေဆာင္းပါး) =============================== ေအာင္ဆန္း ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ျမန္မာျပန္ - ေဒါက္တာေအာင္ခင္  က်မ မွတ္မိႏုိင္ေသာ အ႐ြယ္မေရာက္မီကပင္ က်မ၏ ဖခင္ ကြယ္လြန္သြားပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ “ေဖေဖဟာ ဘယ္လိုလူစားမ်ဳိးပါလိမ့္” ဟူေသာ သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ ဖခင္၏ဘ၀လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ စာေပ အေထာက္အထားမ်ားကို က်မ စတင္စုေဆာင္း ေလ့လာဖတ္႐ႈျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေအာက္တြင္ ေဖာ္ျပပါ အတၳဳပၸတၱိစာတမ္းကို ေရးသားရာ၌ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ျခင္း အေထာက္အထားမ်ားကို အဓိကအေျခခံထားပါသည္။ အေၾကာင္းအရာႏွစ္ရပ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍သာလွ်င္ က်မတို႔မိသားစုႏွင့္ ေဖေဖ့အား ေကာင္းစြာသိကြၽမ္းခဲ့သူမ်ား ထံမွ သိရွိရေသာအခ်က္အလက္မ်ားအေပၚတြင္ အေတာ္အသင့္ အေျခခံထားပါသည္။  ေသြးသားနီးကပ္စြာ ေတာ္စပ္သူတဦး၏ အတၳဳပၸတၱိကိုေရးရသည္မွာ မလြယ္ကူပါ။ ဓမၼဓိဌာန္က်က်ေရးႏုိင္မည္ မဟုတ္ဟု အစြပ္စဲြခံရႏိုင္ပါသည္။ တကယ္တမ္းတြင္လည္း အတၳဳပၸတၱိေရးသူတို႔သည္ မိမိတို႔ ရွာေဖြစုေဆာင္းရ ရွိေသာ အေထာက္အထားမ်ားျဖင့္ မိမိတို႔၏ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ဥာဏ္ကို ပံုစံသြင္းေပးခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္၊ အေတြ႔အၾကံဳမ်ား၏ ၾသဇာသက္ေရာက္မႈမွ ကင္းလြတ္ႏုိင္မည္မဟုတ္ပါ။ က်မအေနျဖင့္ က်မဖခင္၏ ႐ုပ္ပံုလႊာ ကို က်မျမင္သည့္အတုိင္း မွန္ကန္စြာ ေပၚလြင္ေစရန္ ႀကိဳးပမ္းေရးသားထားပါသည္ဟုသာ ေျပာႏုိင္ပါသည္။ * * * * * *  ေအာင္ဆန္းကို ျမန္မာႏုိင္ငံ အညာေဒသရွိ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ကေလး၌ ၁၉၁၅ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔ တြင္ ဖြားျမင္ပါသည္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕ေတာ္ရွိ ျမန္မာဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ကို ပ်က္သုန္းေစၿပီး ျမန္မာတႏုိင္ငံလံုး ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္ေရးလက္ေအာက္သို႔ က်ဆင္းေစခဲ့ေသာ တတိယအဂၤလိပ္-ျမန္မာစစ္ပဲြအၿပီး ႏွစ္ေပါင္း (၃၀) အၾကာတြင္ ျဖစ္ပါသည္။ နတ္ေမာက္နယ္သူနယ္သားမ်ားသည္ ျမန္မာဘုရင္မ်ား၏ အမႈကိုထမ္းေဆာင္သည့္ အစဥ္အလာရွိသူမ်ားျဖစ္၏။  ေအာင္ဆန္း၏ မိခင္မ်ဳိး႐ိုးထဲတြင္ ရာထူးႀကီး မင္းမႈထမ္းအခ်ဳိ႕ ပါ၀င္ခဲ့ပါသည္။ ဖခင္ျဖစ္သူ ဦးဖာသည္ လယ္ သမားမ်ဳိး႐ိုးမွျဖစ္ၿပီး ေလာကီေရးရာတြင္ လိမၼာေရးျခားမရွိ၊ စကားမေျပာ တံုဏွိဘာေ၀ ေနတတ္သူတဦး ျဖစ္ ပါသည္။ ဉာဏ္ရည္ေကာင္း၍ စာေပဖက္တြင္ ထူးခြၽန္ေသာ္လည္း စကားနည္းလြန္းသျဖင့္ ဦးဖာသည္ မိမိ၏ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္း အလုပ္ျဖစ္ေသာ ေရွ႕ေနအလုပ္၌ ေအာင္ျမင္ျခင္းမရွိခဲ့ပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထက္ျမက္သြက္ လက္လွေသာ မိခင္ေဒၚစုသာလွ်င္ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးကို အဓိကတာ၀န္ယူရပါသည္။  ေဒၚစု၏ ဦးေလးေတာ္သူသည္ ၿဗိတိသွ်တို႔ကို ေရွးဦးစြာ ေတာ္လွန္ဆန္႔က်င္ခဲ့ေသာ ျမန္မာအုပ္စုတစုကို ေခါင္း ေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ ေနာက္ဆံုး၌ “ဗိုလ္လေရာင္” ေခၚ “ဦးမင္းေရာင္” အား ၿဗိတိသွ်တို႔က ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ လိုက္ပါသည္။ “ကုလားတို႔ ကြၽန္မခံ” ဟူေသာ စိတ္ထားရွိခဲ့သည့္ ထိုရဲရဲေတာက္ မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢဳိလ္ႀကီးကား ေအာင္ ဆန္းမိသားစုႏွင့္ နယ္သူနယ္သားမ်ား ဂုဏ္ယူစံထား အားက်ဖြယ္ရာ ျဖစ္လာပါသည္။ ညီအကိုေမာင္ႏွမ (၆) ဦး (ကေလးဘ၀ကပင္ ကြယ္လြန္ၾကသူမ်ားအပါအ၀င္ဆိုလွ်င္ ေမြးခ်င္း - ၉ ဦး) အနက္ အေထြးဆံုးျဖစ္သူ ေအာင္ဆန္းသည္ သူကိုယ္တုိင္ေရးခဲ့ေသာ မွတ္တမ္းအရ ညစ္ပတ္ခ်ဴခ်ာ အစားၾကဴး၍ လံုး ၀ႏွစ္လိုဖြယ္မဟုတ္ေသာ ကေလးတဦးျဖစ္ပါသည္။ စကားေျပာလည္း ေနာက္က်လွသျဖင့္ မိသားစုက ‘စြန္႔အ’ ေနသလားဟူ၍ပင္ ပူပင္ခဲ့ရ၏။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ဆန္းကေလးသည္ ပရိယာယ္မရွိျခင္း၊ အလြန္႐ိုးသားေျဖာင့္ မတ္ျခင္း၊ ဆင္းရဲသူမ်ားအား သနားၾကင္နာတတ္ျခင္း စေသာ ခ်စ္စဖြယ္စိတ္ဓာတ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္စံုသည္ဟု သူ႔ အား ငယ္စဥ္က ေကာင္းစြာသိခဲ့သူမ်ားႏွင့္ သူ႔မိသားစု၀င္မ်ားက ေကာက္ခ်က္ခ်ၾကပါသည္။  ေအာင္ဆန္းမိသားစုမွာ ဥာဏ္ရည္ေကာင္းၿပီး ပညာဖက္တြင္ ထြန္းေပါက္သူမ်ားအျဖစ္ နာမည္ေကာင္းရထား ပါသည္။ ေအာင္ဆန္း၏ အကို (၃) ဦးမွာ အသက္ငယ္ငယ္ေလးတြင္ ေက်ာင္းစတက္ၾက၏။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ ဆန္းမွာမူ အေမပါတက္မွ ေက်ာင္းတက္မည္ဆိုကာ ကတ္ဖဲ့ေန၏။ စိတ္ဓာတ္ၾကံ႕ခိုင္လွပါသည္ဟု ဆိုရမည္ ျဖစ္ေသာ ေဒၚစုသည္ သားေထြးေလးကို အလြန္ညႇာတာေလ့ရွိၿပီး သူ႔စိတ္ပါမွသာ ေက်ာင္းတက္ပါေစေတာ့ဟု အလိုလိုက္ထားခဲ့၏။  သို႔ျဖင့္ (၈) ႏွစ္သားအ႐ြယ္ေရာက္ေသာအခါမွ ေအာင္ဆန္း ေက်ာင္းတက္ရန္ ဆံုးျဖတ္ပါေတာ့သည္။ အကိုျဖစ္ သူ ေအာင္သန္း ရွင္သာမေဏေဘာင္သို႔ ၀င္ေသာအခါ၌ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေန သံဃာတို႔ဘ၀ကို သေဘာက်၍ ေပလား၊ ရွင္ေလာင္းမ်ားစီးသည့္ ကႀကိဳးတန္ဆာ ဆင္ရင္ထားေသာ ျမင္းျဖဴေလးကို သေဘာက်၍လားမသိ၊ ေအာင္ဆန္းက သူလည္း ရွင္ျပဳခ်င္ပါသည္ဟု ဆိုလာပါေတာ့သည္။ လိမၼာပါးနပ္ေသာ အေမက အခြင့္ေကာင္း ကို ခ်က္ခ်င္းယူ၍ ရွင္မျပဳမီ စာေရးစာဖတ္တတ္ရန္ လိုမည္ဟု ေထာက္ျပလိုက္ပါသည္။  ေက်ာင္းစတက္သည္ဆိုသည္ႏွင့္ ေအာင္ဆန္းသည္ ထူးခြၽန္ေသာ ေက်ာင္းသားတဦးျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္လာ ပါသည္။ စာႀကိဳးစား၍ စည္းကမ္း႐ိုေသၿပီး အတန္းထဲတြင္ အစဥ္ထိပ္တန္းက ရွိေနခဲ့ပါသည္။ ေအာင္ဆန္း၏ ပထမေက်ာင္းမွာ နတ္ေမာက္ ဦးေသာဘိတ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ေလာကုတၱရာပညာသာ မက ေခတ္သစ္ပညာရပ္အခ်ဳိ႕ကိုပါ သင္ၾကားေပးေသာ ထိုစဥ္အေခၚ ေလာကဓာတ္ေက်ာင္းမ်ဳိးျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ နတ္ေမာက္ေက်ာင္းတြင္ အဂၤလိပ္စာ သင္ၾကားေပးျခင္းမရွိေပ။  ထိုအခ်ိန္က အထက္တန္းပညာသင္ၾကားရာ၌ လိုအပ္ခ်က္တခုျဖစ္ေသာ အဂၤလိပ္စာကို အကိုႀကီးမ်ားက သင္ ထားၿပီးျဖစ္သည့္အတိုင္း ေအာင္ဆန္းကလည္း တတ္ေအာင္သင္မည္ဟု စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားလိုက္၏။ သို႔ျဖင့္ ေအာင္ဆန္းလည္း ေရနံေခ်ာင္း အမ်ဳိးသားေက်ာင္းသို႔ အသက္ (၁၃) ႏွစ္အ႐ြယ္၌ ေျပာင္းသြားပါသည္။ သား ေထြးေလးကို အိမ္မွ ခဲြခြာမသြားေစလိုေသာ ေဒၚစုထံမွ ေရနံေခ်ာင္းေက်ာင္းတက္ခြင့္ရရန္ ေအာင္ဆန္း အစာ ငတ္ခံဆႏၵျပပဲြေလးတခုကို ဆင္ႏဲႊခဲ့ရပါေသးသည္။  ေရနံေခ်ာင္းေရာက္ေသာအခါ ေက်ာင္းတြင္ ဆရာတဦးအျဖစ္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ အကိုႀကီး ဦးဘ၀င္း၏ ထိန္းေက်ာင္းေစာင့္ေရွာက္မႈေအာက္တြင္ ေနခဲ့ရသည္မွာ ေအာင္ဆန္းအတြက္ လြန္စြာမွ ကံေကာင္းပါသည္။ ဦးဘ၀င္းသည္ ညီငယ္ေလး၏ ပညာေရး၊ စား၀တ္ေနေရး၊ အေထြေထြေကာင္းမြန္တိုးတက္ေရးတို႔ကို စည္း ကမ္းရွိရွိ၊ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ အထူးဂ႐ုစိုက္ခဲ့၏။ ညီျဖစ္သူကလည္း ပညာေရးဖက္တြင္ အားေကာင္းေၾကာင္း ဆက္လက္ျပသကာ အသက္ (၁၅) ႏွစ္အ႐ြယ္၌ သတၱမတန္းစာေမးပဲြတြင္ ဗုဒၶဘာသာစာသင္ေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ား၌ ပထမစဲြသူမ်ားအား ခ်ီးျမႇင့္ေသာ ဦးေ႐ႊဘို ေ႐ႊတံဆိပ္ႏွင့္ ပညာသင္ေထာက္ပံ့ေၾကး ဆုကို ရရွိခဲ့၏။  အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ားမွာ ၁၉၂၀ ခုႏွစ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒဆန္႔က်င္သပိတ္မွ ထြက္ေပၚလာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအက္ဥပေဒသည္ အခြင့္ထူးခံ လူနည္းစုေလးကိုသာ အထက္တန္းပညာ သင္ၾကားခြင့္ေပးရန္ ရည္႐ြယ္သည္ဟု ဆန္႔က်င္သူမ်ားကယူဆခဲ့ပါသည္။ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ားသည္ ျမန္မာလူငယ္တို႔အား သူတို႔ ၏ ကိုလိုနီလက္ေအာက္ခံ ဘ၀အေျခအေနကို ႏိုင္ငံေရးအသိတရားအရ ခံစားနားလည္ေစၿပီး၊ ထိုဘ၀မွ လြတ္ ေျမာက္လိုစိတ္မ်ား အသည္းႏွလံုးအတြင္းမွ ျဖစ္ေပၚလာရန္ က်ဳိခ်က္ေပးလိုက္ေသာ ေနရာမ်ားသဖြယ္ျဖစ္ပါ သည္။  မိမိ၏ႏုိင္ငံကို လူမ်ဳိးျခားတို႔အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္႐ြက္လိုေသာဆႏၵသည္ ေရနံ ေခ်ာင္းအမ်ဳိးသားေက်ာင္း မတက္မီကာလကပင္ ေအာင္ဆန္း၏ စိတ္တြင္ ကိန္းေအာင္းေနခဲ့ပံုရပါသည္။ က ေလးဘ၀က ၿဗိတိသွ်တုိ႔အား ပုန္ကန္ေမာင္းထုတ္ရန္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးကို ၾကံစည္စဥ္းစားခဲ့ပံု၊ တခါတရံ ျပဒါးရွင္ လံုးကဲ့သို႔ေသာ တန္ခိုးသိဒၶိရွင္ပစၥည္းမ်ား အကူအညီျဖင့္ ျမန္မာျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးကိုရယူရန္ စိတ္ကူးယဥ္ ခဲ့ပံုအေၾကာင္းကို သူ၏ ကိုယ္ေရးအတၳဳပၸတၱိေဆာင္းပါးတြင္ ေရးသားထားပါသည္။  အမ်ဳိးသားေက်ာင္း၌ ေနစဥ္အတြင္း ႏုိင္ငံေရးေလာက၌ နာမည္ႀကီးေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ား၏ မိန္႔ခြန္းမ်ားကို စိတ္၀င္ စားလာၿပီး စကားရည္လုပဲြမ်ားတြင္လည္း ပါ၀င္ဆင္ႏဲႊခဲ့၏။ သူ၏ ေဟာပံုေျပာပံုမွာ အားတက္စရာမဟုတ္ေသာ္ လည္း ကိုင္တြယ္ရမည့္ အေၾကာင္းအရာႏွင့္ပတ္သက္၍ ေသခ်ာေစ့စပ္စြာ ျပင္ဆင္ထားျခင္း၊ ယံုၾကည္ခ်က္ အျပည့္အ၀ရွိျခင္းတို႔ေၾကာင့္ အေဟာေကာင္း၊ အေျပာေကာင္းဟူ၍ နာမည္ရခဲ့၏။  ေက်ာင္းဂ်ာနယ္ စာတည္းအျဖစ္လည္းေဆာင္႐ြက္ခဲ့၏။ ထိုကဲ့သို႔ စာသင္ခန္းျပင္ပလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ပါ၀င္ေသာ္ လည္း တေယာက္တည္း အေတြးနယ္ထဲ နစ္ျမဳပ္ေနတတ္ျခင္း၊ ေနပံုထုိင္ပံုေထာင့္မက်ဳိးျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ေအာင္ ဆန္းကို လူ႔ဂြစာ လူထူးလူဆန္းအျဖစ္ ေက်ာင္းေနဖက္မ်ားက ျမင္ၾကပါသည္။ ၁၉၃၂ ခုႏွစ္တြင္ တကၠသိုလ္၀င္ စာေမးပဲြ၌ ျမန္မာစာ၊ ပါဠိဘာသာဂုဏ္ထူးမ်ားျဖင့္ “ေအ” အဆင့္မွ ေအာင္ျမင္ကာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ ပ ညာဆက္သင္ရန္ ေရာက္သြားပါသည္။  ေအာင္ဆန္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ ေရာက္လာသည့္ႏွစ္သည္ကား ဆရာစံသူပုန္ကို ၿဗိတိသ်အစိုးရက ေခ်မႈန္း ကာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ေသဒဏ္ေပးခဲ့ၿပီး တႏွစ္ၾကာကာလကပင္ျဖစ္ပါသည္။ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား ခံစားေနရေသာ အတိဒုကၡမ်ားမွ ေပၚေပါက္လာရေသာ ပုန္ကန္မႈကို ၿဗိတိသ်အစိုးရက ရွင္ဘုရင္ျဖစ္လိုေသာ အယူသည္းသူတေယာက္ ဦးေဆာင္သည့္ ေတာသူေတာင္သား ပုန္ကန္မႈမွ်သာျဖစ္သည္ဟု ေသးသိမ္ေစရန္ ႏွိမ္၍ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျမန္မာမ်ားအေနျဖင့္ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ပါ၀င္ဆင္ႏဲႊခဲ့သူ မမ်ားျပား ေသာ္လည္း ထိုပုန္ကန္မႈအေပၚ အေတာ္ပင္ ဂ႐ုဏာထားၾကပါသည္။ ဆရာစံကို စဲြေဆာင္ႏုိင္စြမ္းရွိသူတဦးအ ျဖစ္ မျမင္သူမ်ားကပင္ သူပုန္တို႔၏ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ႏွင့္ သတၱိေျပာင္ေျမာက္မႈေၾကာင့္ စိတ္လႈပ္ရွားတက္ႂကြခဲ့ရၿပီး အစိုးရ၏ ရက္စက္ၾကမ္းတမ္း တုံ႔ျပန္မႈမ်ားေၾကာင့္ အေရးနိမ့္သြားရေသာ သူပုန္တို႔ကို မ်ားစြာသနားၾကင္နာခဲ့ ၾက၏။  ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္မႈ အေစာပိုင္းကာလတြင္ က်င့္သံုးေသာ ၿငိမ္၀ပ္ေအးခ်မ္းေရးလမ္းစဥ္မွာ အေတာ္အတန္ ေအာင္ျမင္မႈရွိခဲ့ေသာ္လည္း လူမ်ဳိးျခားႀကီးစိုးမႈကုိ ျမန္မာမ်ားက ေက်နပ္စြာ လက္ခံျခင္းမရွိပါ။ ကိုလိုနီအစိုးရ ပိုမိုခိုင္ျမဲလာသည္ႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူမ်ဳိးျခားတို႔၏ ပလႊားေမာက္မာေသာ အမူအက်င့္မ်ားႏွင့္ တုိင္းျပည္အတြက္ စစ္မွန္ေသာေကာင္းက်ဳိးကိစၥရပ္တို႔ကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈမႈမ်ားသည္ တုိင္းသူျပည္သားတို႔၏ မႏွစ္သက္ မေက်နပ္စိတ္ မ်ားကို ဆြေပးသကဲ့သို႔ ျဖစ္လာပါသည္။  ပထမဦးစြာေပၚထြန္းခဲ့ေသာ အမ်ဳိးသားေရးရာ အဖဲြ႔အစည္းမ်ားသည္ ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ျမန္မာ့႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈ တည္တံ့ခုိင္ျမဲရန္ႏွင့္ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ရန္ကိုသာ ေဆာင္ရြက္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ေခတ္ပညာတတ္ ျမန္မာလူ ငယ္အေရအတြက္ မ်ားျပားလာသည္ႏွင့္အမွ် ႏုိင္ငံေရးရည္မွန္းခ်က္မ်ားပါ ေပၚေပါက္လာပါသည္။ ၁၉၀၆ ခုႏွစ္ တြင္ တည္ေထာင္ေသာ ဗုဒၶဘာသာကလ်ာဏယု၀အသင္း(၀ိုင္အမ္ဘီေအ)သည္ ႏိုင္ငံေရးရာမ်ားကို စတင္ ကိုင္တြယ္ေသာ အဖဲြ႔အစည္းျဖစ္ၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သပိတ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ စည္း႐ံုးလႈံ႔ေဆာ္ခဲ့ပါသည္။  အမ်ဳိးသားလႈပ္ရွားမႈ အရွိန္အဟုန္ရလာေသာအခါ ‘၀ိုင္အမ္ဘီေအ’ သည္ ၁၉၂၀ ခုႏွစ္၌ ‘ဂ်ီစီဘီေအ’ အသြင္ သို႔ ကူးေျပာင္းသြားပါသည္။ ပထမဦးဆံုး ေပၚေပါက္လာေသာ အမ်ဳိးသားမဟာမိတ္အဖဲြ႔ဟု ေခၚႏိုင္ပါသည္။ ျမန္မာ့အမ်ဳိးသားေရးရာလႈပ္ရွားမႈကို တုိက္ရည္ခိုက္ရည္သြင္းေပးလိုက္ေသာ ပုဂၢဳိလ္မွာ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ ျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္၏ စိတ္အားထက္သန္ေသာ လြတ္လပ္ေရးေတာင္းဆိုမႈတို႔ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံတ၀ွမ္းတြင္ မ်ဳိး ခ်စ္စိတ္ဓာတ္ျပင္းျပစြာ တက္ႂကြလာပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း စုေပါင္းညီညာေသာ လြတ္လပ္ေရးလႈပ္ရွားမႈ ေပၚေပါက္ေစမည့္ အင္အားမ်ားမွာ ႏိုင္ငံေရးအကဲြအျပားမ်ားေၾကာင့္ လြင့္စင္သြားရ၏။  ၁၉၂၂ ခုႏွစ္တြင္ (၂၁) ဦးပါတီသည္ ဂ်ီစီဘီေအမွ ခဲြထြက္သြားၿပီးေနာက္တြင္ ထပ္မံကဲြၾကျပန္သျဖင့္ ၁၉၂၀ ခု ႏွစ္မ်ား ကုန္ဆံုးခါနီးတြင္ အဖဲြ႔အစည္း (၃) ဖဲြ႔ ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ ၁၉၃၀ ခုႏွစ္မ်ား၏ အစပိုင္းကာလတြင္မူ ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ အိႏၵိယႏုိင္ငံတို႔ ပူးတဲြထားသင့္၊ မထားသင့္ ဟူေသာ “ခဲြေရး-တဲြေရး” ကိစၥအေပၚ ျမန္မာႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား စိတ္၀င္စားစြာ အျငင္းပြားၾကသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။  ထိုႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားအနက္ အခ်ဳိ႕မွာ ဆရာစံသူပုန္တို႔အား ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ခုံ႐ံုးတင္စစ္ေဆးရာ၌ သူပုန္ မ်ားဘက္မွ ခုခံကာကြယ္ေပးခဲ့သျဖင့္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားလာသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ၿငိမ္၍ ေခါင္းငံု႔ခံသည့္ကာလမွာလည္း ဆံုးခန္းသို႔ ဦးတည္လာကာ ထုိးႏွက္တိုက္ခုိက္ျခင္း သေဘာေဆာင္ေသာ နည္းဗ်ဴဟာမ်ားသံုးစဲြရန္ တြန္႔ဆုတ္လိမ့္မည္မဟုတ္ေသာ အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ဓာတ္ရွိသည့္ မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ား လည္း ႏိုင္ငံေရးဇာတ္ခံုေပၚသို႔ ေရာက္ရွိလာပါသည္။  အသက္ (၁၈) ႏွစ္အ႐ြယ္ ေအာင္ဆန္းသည္ ခပ္႐ိုင္း႐ိုင္း အညာသားကေလးပင္ျဖစ္ပါသည္။ မိမိတို႔ကိုယ္မိမိတို႔ လူ႔မလိုင္ဟု အထင္ေရာက္ေနၾကၿပီး ေၾကာ့ရွင္း၀ံ့ႂကြားစြာ ၀တ္ဆင္ေနထုိင္ၾကေသာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ား အသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ မ်က္ႏွာထား႐ႈသိုးသိုးႏွင့္ အ၀တ္အစား ပိုသီပတ္သီ၀တ္ဆင္ေသာ ေအာင္ဆန္းသည္ အံမ၀င္ဂြင္မက် ျဖစ္ေန၏။ ထို႔အျပင္ သူ႔ထက္သိမ္ေမြ႔ပါးနပ္ေသာ ေက်ာင္းေနဖက္မ်ား၏ ေ၀ဖန္ေနာက္ ေျပာင္မႈကိုလည္း ဂ႐ုမစိုက္ေၾကာင္း ေစာစီးစြာေပၚလြင္ေစခဲ့၏။ ေအာင္ဆန္း တကၠသိုလ္ေရာက္စ ပထမႏွစ္ပတ္တြင္ ေက်ာင္းသားသမဂၢမွ စကားရည္လုပဲြတရပ္ က်င္းပပါ သည္။ ထိုစကားရည္လုပဲြအၿပီး၌ ေအာင္ဆန္းသည္ ပရိသတ္အၾကားမွထကာ သူ႔အကို ေအာင္သန္း တင္သြင္း ေသာ “ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား ႏုိင္ငံေရးမလုပ္သင့္”ဟူသည့္ အဆိုကို ေထာက္ခံလိုက္ပါသည္။ ဤသည္မွာ မိသား စုေသြးစည္းေရး သေဘာေဆာင္သည့္ အျပဳအမူမဟုတ္ပါ။ ယံုၾကည္ခ်က္အရ လုပ္ေဆာင္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါ သည္။  ေအာင္ဆန္း အဂၤလိပ္စကားေျပာရာတြင္ အသံထြက္ အမွားမွားအယြင္းယြင္း ကို႔ယို႔ကားရား ေခ်ာေမြ႔ေျပျပစ္ ျခင္း မရွိေသာေၾကာင့္ သူ႔စကားမ်ားမွာ နားမလည္ႏိုင္သေလာက္ပင္ျဖစ္၏။ ပရိသတ္က ေျပာင္ေလွာင္သေရာ္ ေအာ္ဟစ္ၾကသျဖင့္ အကိုျဖစ္သူ အေတာ္ပင္အေနရခက္သြား၏။ ေအာင္ဆန္းကမူ ေၾကာက္႐ြံ႕၍ အသံေပ်ာက္ သြားျခင္းမရွိ။ ကဲ့ရဲ႕သံမ်ား၊ ျမန္မာစကားႏွင့္သာေျပာရန္ ႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္း ေအာ္ဟစ္သံမ်ားကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈကာ အဆင့္အတန္းမမီေသာ သူ႔အဂၤလိပ္စကားကို ပါဠိအသံုးအႏႈန္းမ်ားျဖင့္ ျဖည့္စြက္၍ သူေျပာလိုရာအားလံုးကို ၿပီးဆံုးေအာင္ ဆက္လက္ေျပာဆုိသြားပါသည္။  ထိုပထမစကားရည္လုပဲြ အျဖစ္အပ်က္သည္ ေနာင္အတြက္ အစဥ္အလာတရပ္ ခ်မွတ္ေပးလိုက္သကဲ့သို႔ ျဖစ္ သြားပါသည္။ ပရိသတ္က ကဲ့ရဲ႕႐ႈတ္ခ်ေနသည့္ၾကားကပင္ သူေျပာလိုရာကို အဂၤလိပ္စကားႏွင့္ေျပာျခင္း၊ သုန္ သုန္မႈန္မႈန္ ေနတတ္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ သူသည္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏုိင္ေသာ အ႐ူးတေယာက္ဟူ၍ပင္ နာမည္ရခဲ့ ၏။  သို႔ေသာ္ ေအာင္ဆန္းသည္ အေ၀ဖန္ခံရမည္ကို ေၾကာက္႐ြံ႕ၿပီး သူလုပ္ကိုင္ရန္ ဆံုးျဖတ္ထားေသာကိစၥမ်ားကို မလုပ္ဘဲေနမည့္ လူမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ ေခတ္ၿပိဳင္ကမၻာတြင္ အဂၤလိပ္စကား အေရးပါပံုကို သိရွိနားလည္သျဖင့္ အဂၤ လိပ္စကားကို ပိုင္ပိုင္ႏုိင္ႏုိင္သံုးစဲြႏုိင္ရန္ သူ ႀကိဳးစား၏။ အဂၤလိပ္စာအုပ္မ်ားကို သဲႀကီးမဲႀကီးဖတ္ျခင္း၊ အျခား သူမ်ား ေျပာပံုဆိုပံုကို နားေထာင္ေလ့လာျခင္း၊ အဂၤလိပ္စာသင္ေက်ာင္းတြင္ ပညာဆည္းပူးခဲ့သူ မိတ္ေဆြရင္း တဦးထံမွ အကူအညီယူျခင္း စသည္တို႔ျဖင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထြက္ အညာသားတဦးအတြက္ ထူးျခားေလာက္ ေသာ အဂၤလိပ္စကားက်င္လည္မႈကို သူရရွိလာ၏။  ထိုပထမစကားရည္လုပဲြတြင္ ေအာင္ဆန္း ေထာက္ခံခဲ့ေသာအဆိုမွာ သူ၏ ေရရွည္ယံုၾကည္ခ်က္တရပ္အား ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ကို သတိမူသင့္ပါသည္။ ထိုယံုၾကည္ခ်က္မွာ သံဃာေတာ္မ်ား ႏိုင္ငံေရးတြင္ ၀င္ ေရာက္လုပ္ကိုင္ျခင္း မျပဳသင့္ေၾကာင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ မကြယ္လြန္မီ တႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔က ေျပာၾကားခဲ့ေသာ ေ႐ႊ တိဂံုေစတီေတာ္ အလယ္ပစၥယံညီလာခံမိန္႔ခြန္း၌ “ဘာသာေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးကို ေရာစပ္ပါမူ ဘာသာေရး၏ သေဘာတရားကို ဆန္႔က်င္ရာေရာက္ေပ၏”ဟု ေျပာခဲ့၏။ ရဟန္သံဃာမ်ားအား “အရွင္ဘုရားတို႔က သာသ နာေတာ္ေရာင္ ထြန္းေျပာင္ေအာင္ အားထုတ္ေတာ္မူၾကပါ – ကမၻာသူကမၻာသားတို႔ ေမတၱာတရားပြားမ်ား၍ သမစိတၱႏွင့္ ညီရင္းအကို ေမာင္ရင္းႏွမကဲ့သို႔ ေနႏုိင္ၾကပါလိမ့္မည္ -- ဤကဲ့သို႔ေဆာင္႐ြက္မႈသည္ သာသနာ ဖက္ကသာၾကည့္၍ ျမင့္ျမတ္သည္မဟုတ္ပါ၊ တပည့္ေတာ္တို႔၏ ႏိုင္ငံႏွင့္ လူမ်ဳိးအတြက္ အျမင့္ျမတ္ဆံုးေသာ ႏုိင္ငံေရးကို ေဆာင္႐ြက္ရာေရာက္ပါသည္ဘုရား” စသျဖင့္ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါသည္။  အမ်ားက ႏုိင္ငံသတၱ၀ါ ပကတိအျဖစ္ျဖင့္ျမင္ၾကေသာ ေအာင္ဆန္းမွာ စင္စစ္တြင္ ဘာသာေရး၌ ေလးနက္စြာ တသက္လံုး စိတ္၀င္စားသူပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေရနံေခ်ာင္း၌ ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္ ဖခင္ကြယ္လြန္သြားသျဖင့္ ၀မ္းနည္းေၾကကဲြကာ ရဟန္းေဘာင္၀င္ရန္ပင္ စိတ္ကူးခဲ့ပါသည္။ တကၠသိုလ္ေရာက္စအခ်ိန္ကလည္း အီတလီ လူမ်ဳိး ဗုဒၶဘာသာဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးေလာကနႏၵကို ၾကည္ၫိုေလးစားလွသျဖင့္ ဆရာေတာ္ႏွင့္ အတူလိုက္ၿပီး သာသနာျပဳလုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္႐ြက္ရန္ မိခင္ထံ အခြင့္ေတာင္းဖူး၏။ အခြင့္ကား မရခဲ့ေပ။ သို႔ေသာ္ ေလာ ကုတၱရာကိစၥမ်ားကို ေအာင္ဆန္း ဆက္လက္၍ ဂ႐ုတစိုက္အေလးထားပါသည္။  ႏိုင္ငံေရးေလာကထဲသို႔ ေျခစံုပစ္၀င္ၿပီးေနာက္ပိုင္း၌ပင္ သူႏွင့္ အရင္းႏွီးဆံုး မိတ္ေဆြတဦးအား သူ၏ “သစၥာတ ရားႏွင့္ လံုး၀အျပစ္ကင္းစင္မႈ ရွာပံုေတာ္ဘ၀ခရီး” အေၾကာင္းႏွင့္ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံအရ ႐ိုးေျဖာင့္ႏုိင္ ရန္ သတိျပဳႀကိဳးပမ္းေနေၾကာင္းတို႔ကို စာေရး၍ ရွင္းျပဖူးပါသည္။ ေခတ္လူငယ္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အသိတရား ေခါင္းပါးေနသည္ကို စိုးရိမ္မိေၾကာင္း၊ ေလာကဒဏ္လႈိင္းမ်ားကို ၾကံ႕ၾကံ႕ခိုင္ ရင္ဆုိင္တြန္းလွန္ႏုိင္စြမ္းမရွိပါက ထိုအသိတရားမ်ား လံုး၀ကြယ္ေပ်ာက္ၿပီး စိတ္ဓာတ္ဗလ မဲြျပာက်ေသာအျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိသြားမည္ကို စိုးရိမ္ပူ ပန္မိေၾကာင္း စသျဖင့္လည္း ေရးသားထားပါသည္။  ေက်ာင္းသားႏုိင္ငံေရးႏွင့္ သခင္မ်ား  ကိုေအာင္ဆန္း ေက်ာင္းသားႏုိင္ငံေရးတြင္ ပါ၀င္မႈမွာ အစ၌ ခပ္ေျဖးေျဖး မွန္မွန္သာျဖစ္ေသာ္လည္း ၁၉၃၅ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း၌ အရွိန္အဟုန္ ျမင့္မားလာ၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူသည္ ကိုႏု၊ ကိုလွေဖ (ေနာင္ ဗိုလ္လကၤ်ာ)၊ ကိုသိန္းေဖ၊ ကိုေက်ာ္ၿငိမ္း၊ ကိုရာရွစ္ကဲ့သို႔ေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားႏွင့္အတူ စတင္လုပ္ကိုင္ေနၿပီး ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး လႈပ္ရွားမႈတြင္ ထင္ရွားလာမည့္ ထိုလူငယ္မ်ားႏွင့္ ေအာင္ဆန္းတို႔ လက္တဲြကာ ေက်ာင္းသားမ်ား အေတာ္ပင္ ဂ႐ုျပဳရမည့္ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုတစုျဖစ္လာေအာင္ စည္း႐ံုးပါသည္။  ကိုေအာင္ဆန္းတို႔လူစုသည္ အာဏာပိုင္အလိုေတာ္ရိမ်ား လႊမ္းမိုးထားေသာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားသမဂၢကို ထိုးထြင္း၀င္ေရာက္ႏုိင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းျခင္းျဖင့္ စတင္လႈပ္ရွား၏။ ပထမတြင္ ေအာင္ျမင္မႈသိပ္မရွိခဲ့ေပ။ ၎းတို႔အ ထဲမွ ကိုေက်ာ္ၿငိမ္းႏွင့္ ကိုသိန္းေဖတို႔သာ သမဂၢအမႈေဆာင္မ်ားအျဖစ္ အေ႐ြးခ်ယ္ခံရသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ ပိုင္းတြင္ ထက္သန္ေသာ အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ဇြဲလံု႔လတုိ႔၏ အက်ဳိးအျမတ္မ်ား ထြန္းကားလာ၏။ တကၠ သိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ား၏ စိတ္ေနစိတ္ထားလည္း ေျပာင္းလာ၏။ လႈပ္ရွားတက္ႂကြေသာ ျပည္ခ်စ္စိတ္လႊမ္းမိုး လာ၏။ ၁၉၃၅-၃၆ စာသင္ႏွစ္အတြင္း ေက်ာင္းသားသမဂၢအမႈေဆာင္ ေ႐ြးေကာက္ပဲြတြင္ အဓိကေနရာအား လံုး အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ဓာတ္ ထက္သန္ေသာလူငယ္မ်ားက ရရွိသြားၾက၏။ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ အမႈေဆာင္ အဖဲြ႔၀င္တဦးအျဖစ္ အေ႐ြးခံရၿပီး သမဂၢမဂၢဇင္း၏ အယ္ဒီတာလည္း ျဖစ္လာပါသည္။ သမဂၢမဂၢဇင္း “အိုးေ၀”တြင္ “ငရဲေခြးႀကီး လြတ္ေနၿပီ”ဟူေသာ ေဆာင္းပါးကို ထည့္သြင္းခဲ့ျခင္းသည္ က်ယ္ ျပန္႔စြာထိေရာက္မႈရွိခဲ့သည့္ ၁၉၃၆ ခုႏွစ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားသပိတ္ကို သြယ္၀ိုက္ေသာနည္းျဖင့္ လႈံ႔ေဆာ္ ေပးျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤေဆာင္းပါးသည္ တကၠသိုလ္အရာရွိတဦးအား ပုတ္ခတ္တိုက္ခိုက္ ေရးသားထား ျခင္းျဖစ္သည္ဟု အာဏာပိုင္မ်ားက ယူဆကာ ေဆာင္းပါးရွင္အမည္ကို ေဖာ္ထုတ္ရန္ အယ္ဒီတာ ကိုေအာင္ ဆန္းအား ေတာင္းဆိုလာေတာ့၏။  ကိုေအာင္ဆန္းကလည္း ယင္းကဲ့သို႔ေဖာ္ထုတ္ျခင္းသည္ သတင္းစာဆရာက်င့္၀တ္ႏွင့္ ကိုက္ညီမည္မဟုတ္ဟု ဆိုကာ ျငင္းဆန္လိုက္၏။ အာဏာပိုင္မ်ားက ယခုကဲ့သို႔ ျငင္းဆန္မႈကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ကိုေအာင္ဆန္းအား ေက်ာင္းမွထုတ္ပယ္လိုက္ေတာ့၏။ မၾကာေသးမီကပင္ ကိုႏုသည္လည္း ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးအား ပစ္ပစ္ခါခါ ေ၀ ဖန္မႈျဖင့္ ေက်ာင္းထုတ္ခံခဲ့ရေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားထဲတြင္ မေက်နပ္မႈ၊ ေဒါသထြက္မႈ ပို၍မ်ားျပားလာ ေလသည္။ သို႔ျဖင့္ သပိတ္ေမွာက္ရန္ ဆံုးျဖတ္ၾကပါေတာ့သည္။  တကၠသိုလ္စာေမးပဲြမ်ားစစ္ခ်ိန္ ျဖစ္ေလရာ ဤဆံုးျဖတ္ခ်က္မွာ အထူးေလးနက္သည့္ ကိစၥတရပ္ျဖစ္ပါသည္။ သပိတ္သတင္းမွာ ခ်က္ခ်င္းပင္ ဟိုေလးတေက်ာ္ျဖစ္သြားေလသည္။ သတင္းစာမ်ားႏွင့္တကြ တႏိုင္ငံလံုးက သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသားမ်ားကို ၾကင္နာစြာ ေထာက္ခံၾကပါသည္။ ဤကဲ့သို႔ အမ်ားေထာက္ခံမႈကုိ ရယူႏုိင္ ျခင္း၊ ေလးစားေလာက္ေအာင္ စီမံကြပ္ကဲႏုိင္ျခင္း၊ စည္းကမ္းရွိျခင္း စသည္တို႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားအင္အား၏ တန္ခိုးအာနိသင္ကို လူႀကီးပိုင္း ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား အသိအ မွတ္ျပဳလာၾကရသည္။ အစိုးရအေနျဖင့္လည္း သပိတ္ေမွာက္သူမ်ား၏ မေက်နပ္ခ်က္မ်ားကို ေလးနက္စြာ မ စဥ္းစား၍ မျဖစ္ေတာ့ပါ။ ေနာက္ဆံုး၌ ႏိုင္လူမင္းထက္ျပဳတတ္ေသာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးမွာ အၿငိမ္းစားယူလုိက္ရ ၏။ တကၠသိုလ္အက္ဥပေဒတြင္ ေက်ာင္းသားမ်ားထည့္သြင္းလိုေသာ ျပင္ဆင္ခ်က္မ်ားကို ေလ့လာရန္ ေကာ္မ တီတရပ္ကိုလည္း ဖဲြ႔စည္းလိုက္ရၿပီး အေရးမပါလွေသာ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားကိုမူ လိုက္ေလ်ာလိုက္ေလသည္။  လူငယ္အမ်ဳိးသားေရး၀ါဒီမ်ား၏ ႏိုင္ငံေရးဖံြ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈတြင္ အေရးႀကီးသည့္ မွတ္တိုင္တတိုင္ျဖစ္ေသာ ၁၉၃၆ ခုႏွစ္သပိတ္ေၾကာင့္ ကိုေအာင္ဆန္းသည္လည္း ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တဦးအျဖစ္ လူသိမ်ားလာ ပါသည္။ သူ႔ဂုဏ္သိကၡာလည္း အရွိန္မွန္မွန္ျမင့္မားလာၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားသမဂၢႏွင့္ သပိတ္ ေမွာက္ၿပီးေနာက္ တည္ေထာင္ခဲ့ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢတို႔၏ အမႈေဆာင္အဖဲြ႔မ်ား တြင္လည္း တဆင့္ထက္တဆင့္ ပိုမိုအေရးပါေသာ အမႈေဆာင္ေနရာမ်ားတြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရ၏။ ၁၉၃၈ ခုႏွစ္တြင္ သမဂၢႏွစ္ရပ္စလံုး၏ ဥကၠ႒ျဖစ္လာပါသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ ကိုေအာင္ဆန္း တကၠသိုလ္မွ ၀ိဇၥာဘဲြ႔ ရၿပီး၍ ဥပေဒ၀ိဇၥာတန္းတြင္ တက္ေရာက္ေန၏။ ထိုကဲ့သို႔ ဥပေဒတန္းဆက္တက္ေနျခင္းမွာ တကၠသိုလ္တြင္ ဆက္လက္ေနထိုင္လႈပ္ရွားႏုိင္ခြင့္ရရွိရန္ဟူေသာ အေၾကာင္းလည္း ပါ၀င္ပါသည္။ ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္ျခင္း၊ ဇဲြလံု႔လႀကီးျခင္း၊ အလုပ္လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိျခင္း စသည္တို႔ေၾကာင့္ ကိုေအာင္ဆန္းအေနျဖင့္ ေလးစားျခင္းခံရေသာ္ လည္း အျခားေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားကဲ့သို႔ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔၍ ဆက္ဆံေရးေျပျပစ္ျခင္းမရွိေသာ လူ႔ဂြ စာတဦးပင္ ျဖစ္ပါသည္။  သုန္သုန္မႈန္မႈန္ေနတတ္ျခင္း၊ မသပ္ရပ္ျခင္း၊ စိတ္မပါလွ်င္ သူတပါး အေနရၾကပ္ေလာက္ေအာင္ တံုဏွိဘာေ၀ ေနတတ္ျခင္း၊ စိတ္ပါျပန္ေတာ့လည္း သူတပါး မခံႏုိင္ေလာက္ေအာင္ စကားေဖာင္ဖဲြ႔ျခင္းႏွင့္ အျခားေထာင့္မ က်ဳိးေသာ အမူအက်င့္တို႔ေၾကာင့္ ကိုေအာင္ဆန္း မၾကာခဏ အေ၀ဖန္ခံရပါသည္။ သူကိုယ္တုိင္လည္း “ရံဖန္ ရံခါ လူ႔ယဥ္ေက်းမ်ားႏွင့္ အသားမက်ခဲ့ေခ်၊ မ်က္ေစ့ေနာက္ ျမင္ျပင္းကပ္လာသည္။ ထိုအခါ လူ႔ယဥ္ေက်းမ်ား ႏွင့္ ငါ လူ႐ိုင္းဟု ဇာတိခဲြပစ္ခ်င္သည့္ စိတ္မ်ားရွိလာသည္” ဟု ေရးသားခဲ့ဖူး၏။ သို႔ေသာ္ လူ႐ိုင္းမ်ားကို ေအာင္ ဆန္းျမင္ပံုမွာ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္၏။ ႐ိုးေျဖာင့္တည္ၾကည္၊ က်န္းမာသန္စြမ္းၿပီး၊ လြတ္လပ္ခ်မ္းသာစြာ ေနထုိင္သူ မ်ားဟု သူက အမႊန္းတင္ထားျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။  ၁၉၃၈ ခုႏွစ္တြင္ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ၁၉၃၀ ခုႏွစ္တြင္ ဒို႔ဗမာအစည္း အ႐ံုးထဲသို႔ ၀င္ေရာက္လႈပ္ရွားႏုိင္ရန္ တကၠသိုလ္မွ ထြက္လိုက္ပါသည္။ ထိုအစည္းအ႐ံုးသည္ အမ်ဳိးသားေရး စိတ္ဓာတ္ျပင္းျပ၍ ႏုပ်ဳိတက္ႂကြသည့္ အေျခခံလကၡဏာရွိၿပီး အစည္းအ႐ံုးေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ သက္ႀကီး ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားႏွင့္မတူ တမူထူးျခားၾကပါသည္။ မ်ဳိးခ်စ္အေရးေတာ္ပံု၌ ဘ၀ကိုျမႇဳပ္ႏွံရန္ အာသီသျပင္းထန္ ေနေသာ ေခတ္သစ္ပညာတတ္လူငယ္မ်ားက ထိုသက္ႀကီးႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားသည္ ရဲသင့္သည္ေလာက္မရဲ၊ ျမန္မာဆန္သင့္သည္ေလာက္မဆန္၊ အေျခခံမွ ေျပာင္းလဲြမႈမ်ားလုပ္ရန္ ဆႏၵရွိသင့္သည္ေလာက္မရွိ၊ ငယ္႐ြယ္ သင့္သေလာက္လည္း မငယ္႐ြယ္ဟု ယူဆၾကပါသည္။  ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး၀င္မ်ားကို လူတုိင္းက ႀကိက္ၾကသည္ေတာ့မဟုတ္ပါ။ အခ်ဳိ႕က သူတို႔ကို ကေလကေခ် ျပ ႆနာရွာေနေသာ လူမိုက္လူဆိုးေလးမ်ားဟူ၍ အထင္ေသးၿပီး၊ အမည္ေရွ႕တြင္ ‘သခင္’တပ္၍ ေခၚေ၀ၚျခင္းကို ႀကီးက်ယ္သည္၊ မလုပ္သင့္မလုပ္ထိုက္ဟု ေ၀ဖန္ၾကပါသည္။ ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသမားမ်ားကို လက္ေအာက္ ခံျဖစ္ေနေသာ ဗမာတို႔က ‘သခင္’ ဟု ေခၚေလ့ေခၚထရွိရာ၊ ဗမာမ်ားသည္ ကြၽန္မ်ဳိးမဟုတ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အုပ္စိုးႏိုင္သည့္ ေမြးရာပါအခြင့္အေရးရွိသူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္းကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ရဲရဲတင္းတင္း ေဖၚျပသည့္အေန ႏွင့္ အစည္းအ႐ံုး၀င္မ်ားက ‘သခင္’ ဘဲြ႔ကို သံုးစဲြျခင္း ျဖစ္ပါသည္။  အတြင္းသေဘာထား မတိုက္ဆုိင္မႈမ်ားေၾကာင့္ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး ႏွစ္ျခမ္းကဲြသြားပါသည္။ သခင္အမ်ားစုပါ ၀င္သည့္ အပိုင္းကို ေခါင္းေဆာင္သူမွာ ျမန္မာ့စာေပႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးေလာကတြင္ အထင္ကရပုဂၢဳိလ္ႀကီးျဖစ္ၿပီး မူလက အစည္းအ႐ံုး၏ နာယကျဖစ္ေသာ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း ျဖစ္ပါသည္။ ကိုေအာင္ဆန္းလည္း သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း ဦးေဆာင္သည့္ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး၀င္တဦး ျဖစ္လာပါသည္။ ‘မႈိင္းသခင္’ မ်ားအနက္ ကိုႏု၊ ကိုလွေဖႏွင့္ ကိုသိန္းေဖတို႔အျပင္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား မဟုတ္ခဲ့ေသာ္လည္း ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး တြင္ ထင္ရွားအေရးပါလာမည့္ သခင္သန္းထြန္းႏွင့္ သခင္စိုးတို႔လည္းပါ၀င္ပါသည္။ မၾကာမီ သခင္ေအာင္ဆန္း သည္ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး အေထြေထြအတြင္းေရးမႉး ျဖစ္လာၿပီးေနာက္ အစည္းအ႐ံုး၏ ေၾကညာစာတမ္းကို စီ ရင္ေရးသားခဲ့ပါသည္။    ၁၉၃၈-၁၉၃၉ ခုႏွစ္မ်ားတြင္ ‘၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံု’ ဟု အမည္တြင္မည့္ အေရးအခင္းမ်ား ျဖစ္ေပၚခဲ့ပါ သည္။ ေရနံေျမအလုပ္သမားမ်ား ခ်ီတက္ပဲြ၊ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား ခ်ီတက္ပဲြ၊ ရဲ၏ နံပါတ္တုတ္ဒဏ္ျဖင့္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ က်ဆံုးခဲ့ရေသာ ေက်ာင္းသားဆႏၵျပပဲြ၊ ထိုျဖစ္ရပ္ေၾကာင့္ ေပၚေပါက္ရေသာ ႏုိင္ငံအ၀ွမ္း ေက်ာင္းသားသပိတ္မ်ား၊ ဗမာတို႔ႏွင့္ အိႏၵိယအႏြယ္ မူဆလင္မ်ားအၾကား ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ အဓိက႐ုဏ္း၊ အလုပ္ သမားမ်ားသပိတ္၊ ရဲ၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ အာဇာနည္ (၁၇) ဦး က်ဆံုးခဲ့ေသာ မႏၱေလးဆႏၵျပပဲြ၊ ေဒါက္တာဘေမာ္ အစိုးရ ျပဳတ္က်သြားျခင္း စသည္တို႔ တသီတတန္းႀကီး ျဖစ္ေပၚခဲ့ပါသည္။  ဤအေရးအခင္းမ်ားေၾကာင့္ ႏိုင္ငံအတြင္း မၾကံဳစဖူး မၿငိမ္မသက္ ဆူဆူပြက္ပြက္ျဖစ္လာၿပီး အမ်ဳိးသားေရးလႈပ္ ရွားမႈမ်ား အရွိန္အဟုန္ျပင္းထန္လာသည္။ သို႔ေသာ္ ဤမွ်စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ျဖစ္ရပ္မ်ား အၾကားကပင္ ျမန္မာ့ ႏိုင္ငံေရး၏ ကပ္ႀကီးႏွစ္ပါးျဖစ္ေသာ ဂိုဏ္းဂဏ၀ါဒႏွင့္ မနာလိုမုန္းတီးေရး၀ါဒတို႔၏ ဆိုး၀ါးေသာ အရွိန္ၾသဇာမ်ား လႊမ္းမိုးလာ၏။ အုပ္စုတအုပ္စု၊ လူတဦးခ်င္းတို႔အေနႏွင့္ မိမိတို႔သာလွ်င္ အထိ ေရာက္ဆံုး၊ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္အထက္သန္ဆံုး၊ အေတာ္ဆံုးဟူ၍ ဂုဏ္တု၊ ဂုဏ္ၿပိဳင္လုပ္လိုေသာ စိတ္႐ူး မ်ား၀င္ကာ အျပန္အလွန္ စြပ္စဲြပုတ္ခတ္မႈမ်ား၊ ခါးသီးမႈမ်ား ပ်ံ႕ႏွံ႔လာေလသည္။  ဂိုဏ္းဂဏစိတ္ႏွင့္ မနာလို၀န္တိုစိတ္မ်ားမွ ကင္းရွင္းသည္ဟု အမ်ားက သတ္မွတ္ထားေသာ လူနည္းစုေလး တြင္ သခင္ေအာင္ဆန္း ပါ၀င္၏။ သူသည္ လက္၀ဲ၀ါဒမ်ားဘက္သို႔ယိမ္း၍ ၁၉၃၉ ခုႏွစ္တြင္ ေပၚေပါက္လာ ေသာ အခ်ဳိ႕က မာ့က္ဆ္၀ါဒ ေလ့လာေရးအုပ္စုဟူ၍လည္းေကာင္း၊ အခ်ဳိ႕က ပထမဦးဆံုး ျမန္မာကြန္ျမဴနစ္က လပ္စည္းဟူ၍လည္းေကာင္း ေခၚေ၀ၚသည့္အုပ္စုကို တည္ေထာင္ခဲ့သူတဦးျဖစ္ၿပီး၊ ထိုအုပ္စု၏ အေထြေထြအ တြင္းေရးမႉးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ သခင္ေအာင္ဆန္းသည္ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒကိုေသာ္လည္း ေကာင္း၊ အျခားတင္းၾကပ္ေသာ ၀ါဒမ်ားကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ မဆင္မျခင္ အစြန္းေရာက္အျမင္ျဖင့္ ယံုၾကည္ လက္ခံျခင္းမရွိခဲ့ပါ။ က်ယ္၀န္းေထြျပားေသာ ဆိုရွယ္လစ္သီအုိရီ အယူအဆအမ်ဳိးမ်ဳိးအနက္ သူ႔အားဆဲြေဆာင္ ႏုိင္ေသာ သေဘာတရားမ်ား အေတာ္အတန္ရွိခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူ၏ အဓိကရည္မွန္းခ်က္မွာ သူ႔တုိင္းျပည္ အတြက္ လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ စည္းလံုးညီၫြတ္ေရး စြမ္းေဆာင္ေပးႏိုင္မည့္ အေတြးအေခၚမ်ား၊ နည္းဗ်ဴဟာမ်ား ကို ေလ့လာသံုးစဲြရန္သာျဖစ္ပါသည္။  ၁၉၃၉ ခုႏွစ္ ဥေရာပတုိက္တြင္ ဒုတိယကမၻာစစ္မီး စတင္ေလာင္ကြၽမ္းၿပီး မ်ားမၾကာမီ ‘ကိုလိုနီ၀ါဒအခက္၊ လြတ္လပ္ေရးအခ်က္’ ဟုျမင္ကာ ‘ထြက္ရပ္ဂိုဏ္းႀကီး’ တည္ေထာင္ႏုိင္ရန္ သခင္ေအာင္ဆန္း ကူညီေပးခဲ့ပါ သည္။ ေဒါက္တာဘေမာ္၏ ဆင္းရဲသားပါတီ၊ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး၊ ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ပုဂၢလိကႏိုင္ငံေရးသ မားမ်ား စုေပါင္းဖဲြ႔စည္းလိုက္ေသာ ထို ‘ထြက္ရပ္ဂုိဏ္းႀကီး’ သည္ သခင္ေအာင္ဆန္း၏ တီထြင္မႈျဖစ္သည္ဟု သခင္ႏုက သတ္မွတ္ခဲ့၏။ ‘ထြက္ရပ္ဂိုဏ္းႀကီး’ ၏ ျပည္သူလူထုကို တိုက္တြန္းေဆာ္ၾသခ်က္မွာ စစ္ၿပီးသည္ႏွင့္ လြတ္လပ္ေရးေပးရန္သေဘာတူေသာ ကတိရမွသာလွ်င္ ၿဗိတိသ်စစ္ေရးႀကိဳးပမ္းခ်က္မ်ားကို ကူညီပံ့ပိုးရမည္။ ၿဗိတိသွ်အစိုးရအေနႏွင့္ ထိုကဲ့သို႔ကတိေၾကညာခ်က္မျပဳပါက စစ္ေရးႀကိဳးပမ္းခ်က္မ်ားကို အင္တုိက္အားတိုက္ ဆန္႔က်င္ရမည္။ တုံ႔ျပန္သည့္အေနႏွင့္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရသည္ အမ်ဳိးသားေရးလႈပ္ရွားေနသူအမ်ားအျပားကို ဖမ္း ဆီးလိုက္ပါသည္။ ၁၉၄၀ ခုႏွစ္ ကုန္ဆံုးခ်ိန္၌ သခင္ေခါင္းေဆာင္ အေျမာက္အျမားႏွင့္ ေဒါက္တာဘေမာ္တို႔မွာ ေထာင္ထဲေရာက္ေနၾကေပၿပီ။ သခင္ေအာင္ဆန္းကို ဖမ္းဆီးရန္ ၀ရန္းအမိန္႔ထုတ္ခဲ့ေသာ္လည္း အခ်ိန္မီသတိ ေပးခ်က္ရသျဖင့္ သူသည္ ေျခရာေဖ်ာက္ကာ တိမ္းေရွာင္သြားႏုိင္ခဲ့သည္။  ဂ်ပန္ႏွင့္ မဟာမိတ္ဖဲြ႔ျခင္း  သခင္ေအာင္ဆန္းသည္ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပဲြဆင္ႏဲႊရန္ လိုအပ္ေကာင္းလိုအပ္မည္ဟု ယူဆခဲ့သည္မွာ ကာ လအတန္ၾကာကပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကေလးဘ၀က တိုက္ခိုက္ေတာ္လွန္ရန္ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ခဲ့ေသာ္လည္း လြတ္လပ္ေရးကို အေျခခံဥပေဒေဘာင္အတြင္းမွ ႏုိင္ငံေရးနည္းျဖင့္ ရယူႏုိင္မည့္ အလားအလာကို အစဥ္တ စိုက္ ပယ္ထားခဲ့သူမဟုတ္ပါ။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀က အစိုးရ၀န္ထမ္း (ထိုစဥ္က အုိင္စီအက္၊ ဘီစီ အက္) စာေမးပဲြေျဖဆိုကာ ၎တို႔၏ပညာရွင္ပီသစြာ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ကိုင္မႈႏွင့္ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ထက္သန္မႈတို႔ေၾကာင့္ သူကိုယ္တုိင္ေလးစားေသာ အိႏၵိယႏုိင္ငံေရးသမားအခ်ဳိ႕၏ နမူနာအတိုင္း လုပ္ကိုင္ရန္ကိုလည္း သခင္ေအာင္ ဆန္း စဥ္းစားခဲ့ဖူး၏။ အမ်ားသိ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တဦး ျဖစ္လာၿပီးေနာက္ပိုင္း၌ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အဂၤလိပ္စာပါေမာကၡအား ေပးပို႔ေသာ စာတေစာင္တြင္ သူသည္ ‘ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ေတာ္လွန္ေရးသမား’ သာ ျဖစ္သည္ဟု ေရးသားခဲ့ေၾကာင္း ၾကားသိရပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း အေရးအခင္းမ်ား၏ ဒီ ေရလႈိင္းသည္ သူ႔အား သေဘာထားေျပာင္းလဲေစခဲ့သည္။ ၁၉၄၀ ခုႏွစ္က သူ၏ ေတြးေခၚပံုကို ေအာက္ပါအ တိုင္း ရွင္းျပထားပါသည္။  “က်ေနာ္တဦးခ်င္းအေနႏွင့္ကား က်ေနာ္တို႔၏ အေရးေတာ္ပံုအတြက္ ကမၻာ့၀ါဒျဖန္႔မႈႏွင့္ ကမၻာ့အကူအညီလို သည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း အဓိကလုပ္ငန္းမွာ ျပည္တြင္းတြင္သာရွိသည္။ အဓိကလုပ္ငန္းမွာ အမ်ဳိးသားေရး တုိက္ပဲြအတြက္ ျပည္သူလူထုကို စည္း႐ံုးရန္ျဖစ္သည္ဟု ယူဆခဲ့သည္။ က်ေနာ့္မွာလည္း အၾကမ္းဖ်ဥ္းအစီအ စဥ္တခုရွိခဲ့သည္။ ၎အစီအစဥ္မွာ ၿဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ကို တျပည္လံုးတြင္ ဆန္႔က်င္ရန္၊ ဤလႈပ္ရွားမႈကို ကမၻာ့အေျခအေန ဗမာ့အေျခအေနႏွင့္အညီ တဆတဆတိုးခ်ဲ႕ရန္၊ ၿမိဳ႕ေနအလုပ္သမား ေတာေနအလုပ္သ မားတို႔၏ ေဒသအလိုက္သပိတ္မ်ားမွစ၍ အေထြေထြသပိတ္မ်ား၊ အခြန္အခေပးေရးသပိတ္မ်ားအထိ တိုးခ်ဲ႕ ဆင္ႏဲႊရန္၊ တက္ႂကြလာေသာ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိမႈမ်ားျဖစ္သည့္ လူထုဆႏၵျပပဲြမ်ား ခ်ီတက္ပဲြမ်ားမွစ၍ ျပည္သူတို႔၏ အာ ဏာဖီဆန္ေရးတိုက္ပဲြအထိ ဆက္လက္ဆင္ႏဲႊရန္၊ စီးပြားေရးအရတြင္လည္း ၿဗိတိသွ်ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို သပိတ္ ေမွာက္ရာမွစ၍ လူထုႏွင့္ခ်ီ၍ အခြန္မေပးေရးတိုက္ပဲြအထိ ဆင္ႏဲႊရန္ စစ္ဖက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဖက္ႏွင့္ ပုလိပ္ဖက္ ကင္းစခန္းမ်ား ဆက္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္းမ်ားကို ေျပာက္က်ားနည္းႏွင့္ ၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္၍ ဗမာျပည္အ တြင္း ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္မႈစနစ္ကို လံုး၀သြက္ခ်ာပါဒလိုက္သည္အထိ တိုက္ပဲြဆင္ႏဲႊရန္၊ ထိုအခါ ကမၻာျဖစ္ေပၚတိုး တက္မႈႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ေနာက္ဆံုးပိတ္အာဏာသိမ္းပဲြကို ဆင္ႏဲႊရန္ အစီအစဥ္ပင္ျဖစ္သည္။ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ၏ လက္နက္ကိုင္တပ္မ်ား၊ အထူးသျဖင့္ ၿဗိတိသွ်လူမ်ဳိးမဟုတ္ေသာ တပ္မ်ားသည္ က်ေနာ္တို႔ဘက္သို႔ ကူး ေျပာင္းလာၾကလိမ့္မည္ဟုလည္း က်ေနာ္တြက္ခဲ့သည္။ ဤအစီအစဥ္တြင္ ဂ်ပန္မ်ား ၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္မႈကို လည္း မွန္းဆခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဤေနရာတြင္ က်ေနာ္မွာ ရွင္းလင္းေသာအျမင္ မရွိခဲ့ေပ။ ထိုအခါက က်ေနာ္ တို႔အထဲမွ မည္သူမွ် ရွင္းရွင္းလင္းလင္းမရွိခဲ့။ သို႔ေသာ္ ယခုျဖစ္ပ်က္ၿပီးသြားသည့္အခါတြင္ကား လူအခ်ဳိ႕အေန ႏွင့္ က်န္လူမ်ားထက္ပို၍ သိျမင္ခဲ့ဟန္ ဟန္ေဆာင္ေကာင္း ေဆာင္ၾကမည္။)”  အထက္ပါအၾကံအစည္မ်ားမွာ သူ၏ “ႀကီးမားေသာအစီအစဥ္” သာျဖစ္ေၾကာင္း သခင္ေအာင္ဆန္း ၀န္ခံခဲ့ပါ သည္။ သူ၏ ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားတြင္ ထိုစီမံကိန္းကို ေထာက္ခံသူ မမ်ားလွပါ။ ထိုကဲ့သို႔မေထာက္ခံျခင္းမွာ သ ခင္ေအာင္ဆန္းအျမင္အရ “က်ေနာ္တို႔မွာ ဓနရွင္ေပါက္စ ဇာတိရွိသူမ်ားျဖစ္ရာ စဥ္းစားရာ ေျပာဆိုရာတြင္ ရဲရင့္သေလာက္၊ ျပတ္သားေသာ ေဆာင္႐ြက္ခ်က္ကိုလုပ္ရာ၌ တြန္႔ဆုတ္ေလ့ရွိၾကေလသည္။ ျပည္သူလူထုကို ႏႈိးဆြရမည့္လုပ္ငန္း ၾကာရွည္ခက္ခဲမည္ကိုလည္း စိတ္မရွည္ၾကေပ။ က်ေနာ္တို႔အမ်ားစုမွာ လူထုတိုက္ပဲြအ ေၾကာင္း ေျပာေဟာၾကေသာ္လည္း လူထုတိုက္ပဲြ အက်ဳိးအာနိသင္ကုိ သေဘာမေပါက္ၾက” စသည္တို႔ေၾကာင့္ ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သခင္ေအာင္ဆန္းသည္ အမ်ဳိးသားေရး၀ါဒီမ်ား ေျပာက္က်ားတုိက္ပဲြဆင္ႏဲႊႏုိင္ရန္ လက္နက္မ်ားရွိရန္လိုသည္ဟူေသာ ထင္ျမင္ခ်က္ကို အခိုင္အမာ ဆက္လက္ဆုပ္ကိုင္ထားပါသည္။ ေနာက္ဆံုး တြင္ ၎တို႔အနက္မွ တဦးဦး ျမန္မာျပည္ျပင္ပသို႔သြားၿပီး အကူအညီ၊ အေထာက္အပံ့ႏွင့္ လက္နက္မ်ားရွာရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။ “ထိုအခါက က်ေနာ္တဦးတည္းသာ ေျမေအာက္၌ ေနေနရေသာေၾကာင့္ ထိုသို႔သြားရန္ က်ေနာ့္ကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကေလသည္” ဟု သခင္ေအာင္ဆန္း မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ပါသည္။  ၁၉၄၀ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လတြင္ သခင္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ သခင္လွၿမိင္ (ေနာင္အခါ ဗိုလ္ရန္ေအာင္ဟုထင္ရွားသူ)တို႔ ျမန္မာျပည္မွ ဟုိင္လီအမည္ရွိ သေဘၤာႏွင့္ ထြက္ခြာခဲ့ရာ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံ အမြိဳင္ၿမိဳ႕ရွိ ‘အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာေဒသ’ ျဖစ္ေသာ ကူလန္စုသို႔ ေရာက္သြားၾကပါသည္။ ထိုေနရာ၌ သူတို႔ႏွစ္ဦး လအနည္းငယ္မွ် ေသာင္တင္ေနၿပီး တ ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ရန္ ႀကိးစားခ်က္မ်ားလည္း ေအာင္ျမင္ျခင္းမရွိခဲ့ပါ။ တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္မ်ားႏွင့္ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ေသာ္လည္း ဂ်ပန္ကိုယ္စားလွယ္တဦး သူတို႔အား ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ဂ်ပန္တပ္မေတာ္ အရာရွိတဦးျဖစ္သူ ဗိုလ္မႉးႀကီးစူဇူကီေကအီဂ်ီႏွင့္ေတြ႔ရန္ တိုက်ဳိသုိ႔ ေလယာဥ္ႏွင့္ပို႔လိုက္ပါသည္။ ထိုဗိုလ္မႉးႀကီး သည္ ေနာင္အခါ၌ ‘ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးကို ကူညီရန္ႏွင့္ တ႐ုတ္ျမန္မာလမ္းမႀကီးကို ပိတ္ဆို႔ရန္’ ရည္ ႐ြယ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ တည္ေထာင္ေသာ မီနာမီကီကန္ လွ်ဳိ႕၀ွက္အသင္း၏ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ထင္ရွားမည့္သူျဖစ္ ပါသည္။  ျမန္မာႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားႏွင့္ ဂ်ပန္တို႔အၾကားအဆက္အသြယ္ရွိျခင္းမွာ အသစ္အဆန္းမဟုတ္ေခ်။ ေဒါက္တာ ဘေမာ္ေနရာ၌ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာေသာ ဦးေစာသည္ ဂ်ပန္ေထာက္ပံ့မႈေၾကာင့္ ခ်မ္းသာႂကြယ္၀လာသူဟူ၍ နာမည္ထြက္ခဲ့ပါသည္။ ေဒါက္တာဘေမာ္ကိုယ္တုိင္လည္း ‘ထြက္ရပ္ဂုိဏ္း’ အတြက္ ဂ်ပန္တို႔ထံမွ အကူအညီ ရွာခဲ့ပါသည္။ ေဒါက္တာဘေမာ္၏ အစိုးရအတြင္း ၀န္ႀကီးတဦးျဖစ္ခဲ့ေသာ ၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီး ေဒါက္တာ သိမ္းေမာင္ကမူ ဂ်ပန္သို႔ အလည္အပတ္သြားေရာက္ခဲ့ၿပီး ဂ်ပန္-ဗမာ ခ်စ္ၾကည္ေရးအသင္းကို ေရွ႕ေဆာင္ တည္ေထာင္ခဲ့ပါသည္။ ၁၉၄၀ ခုႏွစ္လယ္တြင္ ဗိုလ္မႉးႀကီးစူဇူကီး ျမန္မာျပည္သုိ႔ အလည္ေရာက္စဥ္က ေဒါက္ တာသိမ္းေမာင္ႏွင့္ ေတြ႔ခဲ့၏။ ဤေတြ႔ဆံုဆက္သြယ္မႈမွတဆင့္ ဂ်ပန္မ်ားက အမိြဳင္ေရာက္ သခင္ႏွစ္ဦးအား ရွာေဖြေတြ႔ရွိႏုိင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။  ‘ထြက္ရပ္ဂိုဏ္း’ ၀င္မ်ားအနက္ ဂ်ပန္အကူအညီ လက္ခံသင့္၊ မခံသင့္ႏွင့္ပတ္သက္၍ စိတ္သေဘာထားကဲြျပား မႈမ်ား ရွိေနခဲ့ပါသည္။ ကြန္ျမဴနစ္မ်ား(၎တို႔အနက္အထင္ရွားဆံုးမွာ သခင္စိုး၊ သခင္ဗဟိန္း၊ သခင္သန္းထြန္း ႏွင့္ သခင္သိန္းေဖ) က အထူးသျဖင့္ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးကို ဆန္႔က်င္ၾကသည္။ သခင္ ေအာင္ဆန္းကေတာ့ အကူအညီကို ရသည့္ေနရာမွယူၿပီး အေျခအေနမ်ား မည္ကဲ့သို႔ ေျပာင္းလဲျဖစ္ေပၚလာ မည္ကို ေစာင့္ၾကည့္သင့္သည္ဟု လက္ေတြ႔အက်ဳိးျဖစ္မည့္ နည္းလမ္းအျမင္ အယူအဆကို စဲြကိုင္ခဲ့၏။ သို႔ ေသာ္ သူ၏ စကားအတုိင္းဆိုရလွ်င္ သူသည္ ဂ်ပန္တို႔ႏွင့္ ပူးေပါင္းျခင္းေၾကာင့္ ေနာင္ျဖစ္ေပၚလာမည့္ အက်ဳိး ဆက္မ်ားကို အေသအခ်ာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းတြက္ဆခဲ့ပံုမေပၚ။  တုိက်ဳိတြင္ သခင္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဗိုလ္မႉးႀကီးစူဇူကီးတို႔ႏွစ္ဦး နားလည္မႈယူႏုိင္ခဲ့ၾက၏။ သို႔ေသာ္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ လံုးတြင္ ထိန္ခ်န္ထားေသာ သေဘာမေတြ႔မႈေလးမ်ား ရွိခဲ့ပံုရပါသည္။ ဗိုလ္မႉးႀကီးစူဇူကီးသည္ သခင္ေအာင္ ဆန္း၏ ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္မႈႏွင့္ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္တို႔ကို ေလးစားေသာ္လည္း ‘သူ၏ ႏုိင္ငံေရးအေတြးအေခၚမ်ား မရင့္က်က္လွေသး’ ဟု ထင္ျမင္၏။ ဤေ၀ဖန္ခ်က္သည္ ထိုစဥ္ကအေနအထားအရ ဓမၼဓိဠာန္မက်ဟု မဆိုႏုိင္ ပါ။ သခင္ေအာင္ဆန္း ကိုယ္တုိင္ေရးခဲ့သည္မွာ သူႏွင့္ သူ႔ရဲေဘာ္ရဲဘက္တို႔ ဂ်ပန္မ်ားအား ျမန္မာႏုိင္ငံကို ၀င္ ေရာက္သိမ္းပိုက္ရန္ ဖိတ္ေခၚသကဲ့သို႔ ျဖစ္ရသည္မွာ “ဖက္ဆစ္စနစ္ကို လိုလား၍မဟုတ္၊ က်ေနာ္တို႔၏ လူပါး မ၀မႈေၾကာင့္၊ ဓနရွင္ေပါက္စ စိုးရိမ္မႈေၾကာင့္တုိ႔သာ ျဖစ္ေလသည္။”  သူသည္ ဂ်ပန္ျပည္သုိ႔အသြား၌ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကစိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚခဲ့သည္။ ေရာက္သြားေသာအခါ သူစိုးရိမ္ခဲ့ သေလာက္ မဆိုးလွသျဖင့္ စိတ္သက္သာရာရေသာ္လည္း စိတ္မခ်ဖြယ္၊ မႏွစ္သက္ဖြယ္ ကိစၥေလးမ်ား က်န္ လ်က္ရွိေနပါသည္။ ဂ်ပန္လူမ်ဳိးတို႔၏ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္၊ သန္႔ျပန္႔စြာေနထုိင္ပံုႏွင့္ ကိုယ့္အလိုကိုယ္မလိုက္၊ ၿခိဳးၿခိဳးျခံျခံ ေနႏုိင္ေသာ အရည္အခ်င္းတို႔ကို သခင္ေအာင္ဆန္း ေလးစားေသာ္လည္း ၎တို႔၏ စစ္၀ါဒီဆန္ေသာ သေဘာ ထားအခ်ဳိ႕၏ ႐ိုင္းစိုင္းၾကမ္းၾကဳုတ္မႈကို သူ မႏွစ္ၿမိဳ႕သည့္အျပင္ ဂ်ပန္မ်ား အမ်ဳိးသမီးတို႔အေပၚဆက္ဆံပံုမွာ သူ႔ အျမင္တြင္ အံ့ၾသထိတ္လန္႔ဖြယ္ရာ ျဖစ္ေန၏။  ၁၉၄၁ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလတြင္ သခင္ေအာင္ဆန္းသည္ တ႐ုတ္သေဘၤာသားအသြင္ျဖင့္ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ျပန္ ေရာက္လာေလသည္။ သူမွတဆင့္ ဂ်ပန္တို႔ကမ္းလွမ္းလိုက္သည့္ သေဘာတူညီခ်က္အရ၊ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ ရန္ လက္နက္မ်ားႏွင့္ ေငြေၾကးေထာက္ပံ့မည္ဟု ျမန္မာတို႔က နားလည္ခဲ့၏။ ထို႔ျပင္ လက္ေ႐ြးစင္လူငယ္တစု ကို စစ္သင္တန္းေပးမည္။ ထိုလူငယ္မ်ားကို ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ခိုးထုတ္သြားရန္ လိုေပမည္။ သခင္ေအာင္ဆန္း ျမန္ မာျပည္၌ ၾကာျမင့္စြာမေနပါ။ ဂ်ပန္သို႔ သခင္လွေဖႏွင့္ အျခားလူငယ္သံုးဦးတို႔ႏွင့္အတူ ျပန္သြားပါသည္။ ထို အုပ္စုမွာ ‘ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္’ ၏ ေရွ႕ေျပးတပ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ ေနာင္ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္၏ မ႑ိဳင္သ ဖြယ္ျဖစ္လာမည့္ ဤရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၀င္ ပုဂၢဳိလ္မ်ားကိုေ႐ြးခ်ယ္ရာ၌ အလြယ္တကူလိုက္ပါႏုိင္မႈႏွင့္ သခင္ပါတီ အတြင္းရွိ ဂိုဏ္းဂဏအသီးသီးက ေက်နပ္လက္ခံႏုိင္မႈတို႔အေပၚ မူတည္ခဲ့သျဖင့္ အက်ဥ္းက်ခံေနရေသာ အ မ်ဳိးသားေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား မပါျဖစ္သည့္အျပင္ ေနာင္ အခ်င္းခ်င္းအၾကား စိတ္၀မ္းကဲြေစမည့္ မ်ဳိးေစ့ကို ပ်ဳိး လိုက္သကဲ့သို႔လည္း ျဖစ္သြားပါသည္။  ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္သည္ ဟိုင္နန္ကြၽန္း၌ ပင္ပန္းႀကီးစြာ စစ္ပညာသင္ယူရပါသည္။ ၎တို႔အနက္ သခင္ေအာင္ ဆန္း၊ သခင္လွေဖ (ဗိုလ္လကၤ်ာ)၊ သခင္ေအာင္သန္း(ဗိုလ္စႀကၤာ)ႏွင့္ သခင္ထြန္းအုပ္တို႔ကို စစ္ဌာနဦးစီးကြပ္ ကဲေရးႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတို႔ကို အထူးေလ့လာရန္ ေ႐ြးခ်ယ္လိုက္ပါသည္။ သခင္ပါတီ အုပ္စုတစုကို ကိုယ္စားျပဳ ေသာ သခင္ထြန္းအုပ္အား ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္တင္ေျမႇာက္လိုက္၏။ သို႔ေသာ္လည္း သခင္ေအာင္ဆန္း သည္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၏ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ထင္ထင္ရွားရွား ေပၚထြက္လာသည္။ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မ ေတာ္ ဖဲြ႔ေသာအခါ၌လည္း တပ္မေတာ္၏ ၿပိဳင္ဘက္မရွိေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာေလသည္။ သခင္ေအာင္ဆန္း သည္ ကိုယ္ခႏၶာညႇက္ၿပီး အားေကာင္းသန္မာလွျခင္းမရွိေသာ္လည္း တိုက္ေရးခိုက္ေရးကြၽမ္းက်င္ကာ သတၱိရွိ ၍ အပင္ပန္းခံႏိုင္ေသာ စစ္သားတဦးျဖစ္လာ၏။  သူ႔အား လူမႈဆက္ဆံေရးညံ့ဖ်င္းသည္ဟု စြပ္စဲြခ်က္မ်ားရွိခဲ့ေသာ္လည္း ရဲေဘာ္မ်ား ကိုယ္ပင္ပန္း၊ စိတ္ပင္ပန္း ျဖစ္ေနခ်ိန္မ်ားတြင္ စိတ္ဓာတ္ျပန္လည္တက္ႂကြလာေစရန္ အားေပးျခင္း၊ အငယ္ဆံုးရဲေဘာ္မ်ားကို အထူးဂ႐ု စိုက္ျခင္း၊ စစ္သင္တန္းသားဘ၀၏ ကရိကထမ်ားေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ဂ်ပန္မ်ားေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ နာ က်ည္းစိတ္မ်ား ဆူပြက္လာခ်ိန္တြင္ စိတ္လိုက္မာန္ပါမလုပ္ရန္ အၾကံေပးတုိက္တြန္းျခင္း စသည္တို႔ကို သူ စြမ္း ေဆာင္ႏုိင္ခဲ့သည္။ လူငယ္စစ္သင္တန္းသားမ်ားသည္ ဂ်ပန္နည္းျပဆရာအခ်ဳိ႕ကို ေလးစားခ်စ္ခင္ၾကေသာ္ လည္း၊ ဂ်ပန္စိတ္ေနသေဘာထားအခ်ဳိ႕ကိုမူ မ်ားစြာမႏွစ္ၿမိဳ႕ရကား ၁၉၄၁ ခုႏွစ္ကုန္ပိုင္း ျမန္မာျပည္တြင္းသို႔ မခ်ီတက္မီကပင္ ဗမာႏွင့္ ဂ်ပန္တို႔အၾကား ကေတာက္ကဆျဖစ္မႈမ်ား စတင္ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။  ဟိုင္နန္သင္တန္းေက်ာင္းဆင္းမ်ား၊ ထိုင္းႏုိင္ငံေန ျမန္မာမ်ားႏွင့္ မီနာမီအဖဲြ႔၀င္မ်ားပါ၀င္ေသာ ဗမာ့လြတ္လပ္ ေရးတပ္မေတာ္ကုိ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕၌ တရား၀င္ဖဲြ႔စည္းလိုက္၏။ စူဇူကီးသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးရာထူးျဖင့္ တပ္မေတာ္အႀကီးအကဲျဖစ္လာၿပီး ေအာင္ဆန္းသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရာထူးႏွင့္ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ျဖစ္လာပါသည္။ အပ်ံသင္စ တပ္မေတာ္အဖဲြ႔၀င္မ်ားသည္ သစၥာေရေသာက္ၿပီး အရာရွိမ်ားက သူရဲေကာင္း ဆန္ေသာ ပါဠိအမည္မ်ားကို ခံယူၾကပါသည္။ စူဇူကီးသည္ ဗိုလ္မိုးႀကိဳးျဖစ္လာၿပီး၊ ေအာင္ဆန္းသည္ ဗိုလ္ေတ ဇ ျဖစ္လာသည္။ မိမိတို႔အမည္သစ္မ်ားႏွင့္ ထင္ရွားလာမည့္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၀င္မ်ားအနက္ ဗိုလ္လကၤ်ာ၊ ဗိုလ္ စႀကၤာ၊ ဗိုလ္ေဇယ်၊ ဗိုလ္ေန၀င္း၊ ဗိုလ္ရန္ႏုိင္၊ ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာ စသည္တို႔ ပါ၀င္ပါသည္။ ‘ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတဇ’ ကမူ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ သခင္ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ တုိင္းျပည္ကသိခဲ့ေသာ ေအာင္ဆန္းအမည္ကိုသာ ျပန္လည္သံုးစဲြကာ ‘ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း’ ဟူ၍ ျပည္သူတို႔ အျမတ္တႏိုးထားေသာ အာဇာနည္သူရဲေကာင္းအ ျဖစ္ ထင္ေပၚလာပါသည္။  ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ ဂ်ပန္မ်ားႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္း၍ ျမန္မာျပည္တြင္းသို႔ ခ်ီတက္လာျခင္းသည္ ျမန္ မာမ်ားအတြက္ ဂုဏ္ယူဖြယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ျဖစ္ပါသည္။ က်ဆင္းေနေသာ မိမိတို႔၏အမ်ဳိးသားဂုဏ္သိကၡာကို ျပန္ လည္ျမႇင့္တင္ေပးလိုက္သကဲ့သို႔ ျဖစ္သြားပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္သူ၏ ရဲေဘာ္ရဲဘက္အခ်ဳိ႕ က ေရွ႕တြင္ျပႆနာမ်ားရွိမည္ကို သိႏွင့္ၾကၿပီ။ ဘန္ေကာက္မွာ ရွိေနစဥ္ကပင္ ျမန္မာျပည္တြင္းသို႔ ဂ်ပန္မ်ား ၀င္လာေသာအခါ ႏိုင္ငံအတြင္းရွိ အမ်ဳိးသားေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ စီမံလုပ္ေဆာင္ခ်က္ျဖင့္ လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာၿပီး ႏုိင္ငံ၌ ရင္ဆုိင္ရမည့္ အေျခအေနကို စီစဥ္ရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ေၾကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း မွတ္တမ္း တင္ခဲ့၏။ ထိုကဲ့သို႔ မေဆာင္ရြက္ႏုိင္ပါက ျပည္သူလူထုကို စည္း႐ံုးလႈံ႔ေဆာ္ကာ ေျမေအာက္ေတာ္လွန္ေရး စ တင္ထားျခင္းျဖင့္ က်ဴးေက်ာ္၀င္ေရာက္လာသူမ်ား ေျခကုပ္မရႏိုင္ေအာင္ အေျခအေနဖန္တီးရန္ ျဖစ္၏။ သို႔ ေသာ္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ကေမာက္ကမျဖစ္ေနၿပီး ႏုိင္ငံေရးသမားအမ်ားစုလည္း ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ခံဘ၀ ေရာက္ေနၾကရာ အစီအစဥ္ႏွစ္ခုလံုး လက္ေတြ႔က်က် အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ ဂ်ပန္မ်ားလည္း ျမန္မာျပည္ကို ၀င္ေရာက္သိမ္းပိုက္လိုက္ပါသည္။  ဂ်ပန္ေခတ္ကား အထင္အျမင္ႀကီးခဲ့သမွ် ၿပိဳကဲြရၿပီး မေသခ်မေရရာမႈမ်ားႏွင့္ ဒုကၡေပါင္းစံုျဖစ္ေနေသာ ကာလ ျဖစ္ပါသည္။ ၿဗိတိသွ်တို႔ထံမွ လြတ္လပ္ေရးရမည္ဟု ေမွ်ာ္မွန္းခဲ့သူမ်ားသည္ အာရွတိုက္သားခ်င္း၏ ဖေနာင့္ ေအာက္သာ ေရာက္ရေၾကာင္း သိလာေသာအခါ အေၾကကဲြႀကီး ေၾကကဲြခဲ့ရ၏။ အမ်ားက လြတ္လပ္ေရးေပး မည့္ ကယ္တင္ရွင္မ်ားအျဖစ္ ႀကိဳဆိုခဲ့ေသာ နိပြန္စစ္သားမ်ားသည္ လူႀကိဳက္မမ်ားေသာ ၿဗိတိသွ်တို႔ထက္ပင္ ဆိုး၀ါးသည္ကို ေတြ႔ရေတာ့၏။ တေန႔တျခား စက္ဆုပ္ဖြယ္ရာျဖစ္ရပ္မ်ား တုိးပြားလာေလသည္။ ‘ကင္ေပအိ’ (စစ္ပုလိပ္) ဟူေသာ အမည္သည္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ေ၀ါဟာရျဖစ္လာသည္။ လူမ်ား အစအနမက်န္ ေပ်ာက္သြားျခင္း၊ အႏွိပ္စက္အညႇင္းဆဲခံရျခင္း၊ ေခြၽးတပ္ဆဲြခံရျခင္း စသည္တို႔မွာ နိစၥဓူ၀ကိစၥမွ်သာျဖစ္ေသာ ေလာကႀကီးတြင္ ေနတတ္ေအာင္ေနၾကရေလသည္။  ထို႔အျပင္ မဟာမိတ္ေလတပ္၊ ဂ်ပန္ေလတပ္တို႔၏ ဗံုးၾကဲဒဏ္၊ စစ္တြင္းရိကၡာရွားပါးမႈဒဏ္၊ ေထာက္လွမ္းေရး သတင္းေပးမ်ားဒဏ္၊ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈအရ ဖီလာဆန္႔က်င္ေနသူမ်ားအၾကား ျဖစ္ပြားေသာ ပဋိပကၡ မ်ား၊ ဘာသာစကားမတူသူတို႔အၾကား ျဖစ္တတ္ေသာအထင္အျမင္လဲြမႈမ်ား စသည္ျဖင့္ ဒုကၡအေပါင္းကိုလည္း ထပ္ေလာင္းခံရပါေသးသည္။ ျမန္မာျပည္ေရာက္ ဂ်ပန္မ်ားအနက္ တရားမွ်တေရး၊ လူသားခ်င္းစာနာေရး စိတ္ဓာတ္မ်ားအရ က်င့္ၾကံေနထုိင္သူမ်ား ရွိၾကေသာ္လည္း ၎တို႔၏ ေကာင္းမြန္ေသာ ေဆာင္႐ြက္ခ်က္မ်ား သည္ စစ္၀ါဒီမ်ား၏ လူမ်ဳိးခဲြျခားေရးစနစ္ေၾကာင့္ အခ်ည္းအႏွီးျဖစ္ရပါသည္။  မိမိတုိ႔ကတိသစၥာ တည္ၾကည္ႏုိင္ရန္ ျမန္မာႏုိင္ငံကို လြတ္လပ္ေရးေပးသင့္သည္ဟု ယံုၾကည္ေသာ မီနာမီကီ ကန္ အဖဲြ႔၀င္မ်ားသည္ ျဖစ္ေပၚလာေသာအေျခအေနမ်ားေၾကာင့္ စိတ္မခ်မ္းေျမ႕ဟန္တူပါသည္။ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ဂ်ပန္တပ္မ်ားသိမ္းၿပီးသည္ႏွင့္ ဗိုလ္မိုးႀကိဳးသည္ ဗဟိုအစိုးရတည္ေထာင္ကာ သခင္ထြန္းအုပ္ကို ဦးစီးဦးေဆာင္ခန္႔လိုက္ပါသည္။ ထိုအစိုးရ ၾကာၾကာမခံပါ။ ဂ်ပန္တပ္မ်ား တိုင္းျပည္ကို ဆက္လက္သိမ္းပိုက္ သည္ႏွင့္အမွ် ဂ်ပန္စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လႊမ္းမိုးလာကာ ျမန္မာႏုိင္ငံကို စစ္႐ႈံးနယ္ေျမတခုကဲ့ သို႔ ကိုင္တြယ္လာေလသည္။  ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္၏ အေနအထားသည္လည္း မေရမရာႏွင့္ အားက်ဖြယ္ရာ လံုး၀မရွိေပ။ တပ္မ ေတာ္သည္ ခ်ီတက္လာရာ လမ္းတေလွ်ာက္ စိတ္အားထက္သန္စြာ ၀င္လာသူမ်ားႏွင့္ ေဖာင္းပြေန၏။ ထိုစစ္ သားသစ္မ်ားကို ထိေရာက္သည့္ တိုက္ရည္ခုိက္ရည္ရွိေသာ တပ္မ်ားျဖစ္လာေစရန္ စနစ္တက်၊ စည္းကမ္းရွိရွိ ေလ့က်င့္ေပးရေပဦးမည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကား မိမိတပ္မ်ားကို အမိန္႔ေပးအုပ္ခ်ဳပ္ပိုင္ခြင့္မရွိ။ သူသည္ ဗိုလ္မိုးႀကိဳး၏ လက္ေထာက္အရာရွိမ်ားအနက္ အဆင့္ျမင့္ဆံုးမွ်သာျဖစ္၏။ ဗိုလ္မိုးႀကိဳးကိုယ္တုိင္လည္း ျမန္မာ ျပည္၏ အနာဂတ္အေရးမ်ားတြင္ သူႏွင့္ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္တို႔ မည္သည့္အခန္းက႑က ပါ၀င္ရ မည္ဟူေသာ ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆုိင္ရာမ်ားႏွင့္ ျပႆနာတက္ေနပံုရ၏။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ သူ၏ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားကမူ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္သည္ ျမန္မာအရာရွိမ်ား လက္ေအာက္တြင္သာ ရွိသင့္သည္ဟု ယူဆၾကသည္။ ထိုကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ဗိုလ္လကၤ်ာက သူ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းႏွင့္ အျခားရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၀င္အခ်ဳိ႕ ဗိုလ္မိုးႀကိဳးႏွင့္ရင္ဆုိင္ခဲ့စဥ္က ဇာတ္ဆန္ဆန္ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းကိုေရးသားခဲ့ဖူး၏။ ရင္ဆုိင္မႈ၏ရလဒ္ကား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ ၏ ေသနာပတိခ်ဳပ္အျဖစ္၎၊ ဗိုလ္လကၤ်ာကို စစ္ဦးစီးအျဖစ္၎ ခန္႔အပ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ သူ၏အေနအထားႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္းေကာင္း၊ ျမန္မာႏုိင္ငံအေျခအေနႏွင့္ ပတ္ သက္၍လည္းေကာင္း စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး ထင္ေယာင္ထင္မွားမျဖစ္ခဲ့ပါ။ လြတ္လပ္ေရး႐ုန္းကန္မႈကား ဆံုးခန္း တုိင္ရန္ မ်ားစြာလိုေသးသည္ကုိ သူသိနားလည္သည့္အေလ်ာက္ တပ္မေတာ္ေတာင့္တင္းခုိင္မာရန္ႏွင့္ စည္း ကမ္းရွိရန္ကို အာ႐ံုစိုက္ခဲ့၏။ ဗမာ့တပ္မေတာ္ကို ပါတီႏုိင္ငံေရးမွ ကင္းကင္းရွင္းရွင္းေနရန္ႏွင့္ အရပ္သားအုပ္ ခ်ဳပ္ေရးဖက္တြင္ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္းမျပဳရန္ကိုလည္း သူႀကိဳးပမ္းခဲ့၏။ သို႔ေသာ္လည္း ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား ကို ဗဟိုမ႑ိဳင္ျပဳကာ ဖဲြ႔စည္းခဲ့ေသာ တပ္မေတာ္အေနႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ ကင္းကင္းရွင္းရွင္း ေနႏိုင္ဖို႔ရန္မွာ အ ခ်ိန္မ်ားစြာမွ ေႏွာင္းသြားၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သူ ဧကန္သိရွိခဲ့မည္ျဖစ္သည္။  ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ ဇူလုိင္လတြင္ ဗိုလ္မိုးႀကိဳး ျမန္မာျပည္မွ ထြက္ခြာသြားပါသည္။ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ကုိ ဗမာ့ကာကြယ္ေရးတပ္မေတာ္အျဖစ္ ျပန္လည္ဖဲြ႔စည္းလိုက္ၿပီး ေအာင္ဆန္းသည္ ဗိုလ္မႉးႀကီးရာထူးႏွင့္ စစ္ ေသနာပတိျဖစ္လာပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အသစ္ဖဲြ႔စည္းလိုက္ေသာ တပ္မေတာ္၏ အဆင့္ဆင့္၌ ဂ်ပန္‘အ ၾကံေပးအရာရွိ’မ်ား တဲြခန္႔အပ္ထားၿပီး ျမန္မာအရာရွိမ်ား၏ လက္ေတြ႔အာဏာမ်ားကို တင္းက်ပ္စြာ ကန္႔သတ္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားပါသည္။ ၾသဂုတ္လတြင္ ဂ်ပန္တပ္မ်ား၏ ေသနာပတိခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးအီဒါသည္ ျမန္မာ့အုပ္ခ်ဳပ္ ေရးကို တရား၀င္အတည္ျပဳလိုက္ကာ ေဒါက္တာဘေမာ္အား ႏုိင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲအျဖစ္ ခန္႔အပ္လိုက္ပါ သည္။ အေပၚယံအားျဖင့္ ျမန္မာအစိုးရအာဏာသည္ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားတို႔လက္သို႔ ကူးေျပာင္းသြား သည္ဟု ျမင္ႏုိင္ေသာ္လည္း စင္စစ္မွာေတာ့ ဂ်ပန္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေျခကုပ္ရသြားျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။  ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ သူ၏ ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားသည္ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ႏွင့္ ခ်ီတက္လာရာတြင္ ပင္ပန္းဆင္းရဲဒဏ္ အေတာ္ႀကီးပင္ ခံခဲ့ရ၏။ အမ်ားအျပားသည္ ငွက္ဖ်ားေရာဂါစဲြကပ္၍လည္းေကာင္း၊ ေျခ ကုန္လက္ပန္းျဖစ္၍လည္းေကာင္း ေဆး႐ံုတက္ရၾက၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ အေပါင္းေဖာ္အခ်ဳိ႕လည္း ရန္ကုန္ေဆး႐ံု ႀကီးသို႔ ေရာက္လာေလသည္။ ထိုေဆး႐ံုကို မိမိတို႔အလုပ္တာ၀န္အေပၚ အထူးသစၥာထားေသာ ဆရာ၀န္၊ ဆ ရာမတစုက အခက္အခဲမ်ားစြာၾကားမွ စီမံဖြင့္လွစ္ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ မ်က္ႏွာ ထားတည္လြန္း တင္းလြန္းၿပီး အေရာတ၀င္ မေနတတ္သူဟူ၍ အမ်ားက သိေနၾကပါသည္။ ထို႔အျပင္ သူရဲ ေကာင္းတဦးအျဖစ္ တေန႔တျခား နာမည္ထြက္လာေနရာ သူနာျပဳဆရာမငယ္မ်ားသည္ သူ႔အနားကပ္ရမည္ ကိုပင္ ေၾကာက္႐ြံ႕ေနၾကပါသည္။  သို႔ေသာ္ ဆရာမႀကီးျဖစ္သူ မခင္ၾကည္ကိုယ္တုိင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား ျပဳစုရပါသည္။ မခင္ၾကည္သည္ စဲြမက္ဖြယ္ရာ ႐ုပ္ရည္ႏွင့္ ခ်စ္စဖြယ္အမူအယာရွိၿပီး မိမိ၏ သူနာျပဳလုပ္ငန္းကို ေစတနာျပည့္၀စြာျဖင့္ အထူးတာ၀န္သိသိ ေဆာင္႐ြက္ျခင္းေၾကာင့္ လူနာမ်ားႏွင့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားက ေလးစားခ်စ္ခင္ၾကပါသည္။ ဆရာမ မခင္ ၾကည္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ျပဳစုရာ၌ တင္းသင့္သည့္ေနရာတြင္ တင္းေသာ္လည္း ယုယၾကည္သာစြာ စိတ္ရွည္စြာ ဆက္ဆံပါသည္။ အလြန္ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းပါသည္ဟူေသာ စစ္ေသနာပတိႀကီးလည္း အစဲြႀကီးစဲြသြား ပါေတာ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ရွက္တတ္၍လည္းေကာင္း၊ သူ၏ ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္အေပၚ တာ၀န္ သိစိတ္ျပင္းထန္၍လည္းေကာင္း အမ်ဳိးသမီးမ်ားႏွင့္ ခပ္ခြာခြာေနခဲ့၏။  အက်င့္သီလႏွင့္ပတ္သက္၍ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ေတြးေခၚသူတဦးျဖစ္ရကား တိုက်ဳိၿမိဳ႕၌ စူဇူကီးက အမ်ဳိးသ မီး အလိုရွိပါက စီစဥ္ေပးမည္ဟု ကမ္းလွမ္းေသာ္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အံ့ၾသတုန္လႈပ္သြားပါသည္။ စူဇူကီးအေနႏွင့္ ဂ်ပန္ယဥ္ေက်းမႈအရ ဧည့္၀တ္ေက်ေစရန္ ေျပာခဲ့ပံုရပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ့ သူ႔အား ‘အက်င့္စာ ရိတၱ ပ်က္ျပားယုတ္ညံ့သြားေအာင္ ႀကိဳးစားေနေလေရာ့လား’ ဟု သံသယစိတ္၀င္ခဲ့၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သည္ သူ႔စိတ္ကိုသူ ေကာင္းစြာသိသည့္အျပင္ ပြင့္လင္းျပတ္သားစြာ လုပ္တတ္သူလည္း ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ျဖင့္ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း လူပ်ဳိလွည့္ျခင္းမ်ဳိး မလုပ္ေနဘဲ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၆ ရက္ေန႔တြင္ ဆရာမ မခင္ ၾကည္ႏွင့္ လက္ထပ္ထိမ္းျမားလိုက္ပါသည္။  “ေဒၚခင္ၾကည္သည္ ေအာင္ဆန္းကို လက္ထပ္ရာ၌ လူပုဂၢဳိလ္တဦးကိုသာ လက္ထပ္လိုက္သည္မဟုတ္၊ ကံအ ေၾကာင္းတရားတရပ္ကိုပါ လက္ထပ္လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္” ဟု အေျပာရွိခဲ့ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက လည္း သူ၏ ဘ၀ၾကင္ေဖာ္အေနႏွင့္ ရွိအပ္ေသာသတၱိႏွင့္ ေႏြးေထြးေသာ ေမတၱာတို႔ကို ပိုင္ဆုိင္ႏုိင္႐ံုသာမက သူကြယ္လြန္သြားၿပီးေနာက္ သူ၏ စံတင္ထားမႈမ်ားကို ဂုဏ္သေရရွိရွိ၊ ၾကံ႕ၾကံ႕ခုိင္ခုိင္ ထိန္းသိမ္းသြားမည့္ အ မ်ဳိးသမီးတဦးကို လက္ထပ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔၏ အိမ္ေထာင္ေရးကား သာယာေအာင္ျမင္ပါ သည္။  သူတို႔ေလးစားျမတ္ႏိုးလွေသာ လူငယ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အိမ္ေထာင္ျပဳသြားသျဖင့္ ကနဦးတြင္ စိတ္မခ်မ္းသာျဖစ္ခဲ့ ေသာ ရဲေဘာ္မ်ားလည္း လ်င္ျမန္စြာပင္ သေဘာတူေက်နပ္လာေလသည္။ အိမ္ေထာင္သည္ျဖစ္လာၿပီး ေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေျပာင္းေသာ အသြင္လကၡဏာမ်ား ပိုမိုေတာက္ေျပာင္လာသည္။ သူ သည္ခင္ပြန္းသည္တဦးအေနႏွင့္လည္းေကာင္း၊ ဖခင္တဦးအေနႏွင့္လည္းေကာင္း ၾကင္နာယုယတတ္၏။ သူ ၏ ခက္ခဲ အႏၱရာယ္မ်ားေသာဘ၀ကို အတူရင္ဆုိင္ရန္ စြမ္းရည္၊ နားလည္မႈတို႔ႏွင့္ျပည့္စံုေသာ ဘ၀ၾကင္ေဖာ္ သူ၏အနား၌ ရွိေနျခင္းသည္ အေရးႀကီးေသာလုပ္ငန္းမ်ားေဆာင္႐ြက္ရာ၌ သူ႔ကို အားျပည့္ေစသည္ဟု ယံုမွား သံသယရွိဖြယ္ မဟုတ္ေခ်။ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ မတ္လတြင္ ေအာင္ဆန္းအား ဗိုလ္ခ်ဳပ္အဆင့္သို႔ တုိးျမႇင့္ခန္႔အပ္လိုက္ၿပီး ဂ်ပန္ဘုရင္မင္းျမတ္ထံ မွ ဘဲြ႔တံဆိပ္ရယူရန္ ဂ်ပန္သို႔ဖိတ္ၾကားပါသည္။ တိုက်ဳိသို႔သြားေသာအဖဲြ႔ကို ေဒါက္တာဘေမာ္ဦးေဆာင္ၿပီး ထို အဖဲြ႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအျပင္ ေဒါက္တာသိမ္းေမာင္ႏွင့္ သခင္ျမတို႔ပါ၀င္ပါသည္။ ဇန္န၀ါရီလအတြင္း က ဂ်ပန္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တိုဂ်ဳိသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံ မၾကာမီလြတ္လပ္ေရးရေတာ့မည္ဟု ေၾကညာထားၿပီးျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာအဖဲြ႔ျပန္လာေသာအခါ သေဘာတူညီခ်က္စာတမ္းတေစာင္ သယ္ယူလာခဲ့ပါသည္။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ခပ္ျပတ္ျပတ္စကားအသံုးအႏႈန္းအရ စာတမ္းပါအေၾကာင္းအရာမ်ားမွာ “ျမန္မာႏုိင္ငံ သည္ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ (၁) ရက္ေန႔တြင္ လြတ္လပ္ေရးရမည္ျဖစ္ၿပီး ကြၽႏု္ပ္တို႔ေတြ စာခ်ဳပ္အခ်ဳိ႕ကို ခ်ဳပ္ ဆိုရန္ စသျဖင့္” ျဖစ္ပါသည္။ စာတမ္းကို အလြန္အမင္း အေရးထားျခင္း မရွိခဲ့ပါ။ အစီအစဥ္အတိုင္း ၾသဂုတ္လ (၁) ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာျပည္ကို လြတ္လပ္ေသာ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ႏုိင္ငံအျဖစ္လည္းေကာင္း၊ “မဟာ အေရွ႕အာရွသာတူညီမွ် ႀကီးပြားေရးနယ္ေျမ”၏ တန္းတူညီတူအဖဲြ႔၀င္ႏုိင္ငံအျဖစ္လည္းေကာင္း ေၾကညာလိုက္ ပါသည္။  ေဒါက္တာဘေမာ္အား အဓိပတိဟူေသာဘဲြ႔ႏွင့္ ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ ခန္႔အပ္လိုက္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းကား စစ္၀န္ႀကီးျဖစ္လာပါသည္။ ျမန္မာ့အမ်ဳိးသားတပ္မေတာ္ဟု အမည္သစ္ေျပာင္းထားေသာ ဗမာ့တပ္မေတာ္ ထိေရာက္မႈမရွိေစရန္ ဂ်ပန္တို႔ နည္းပရိယာယ္မ်ဳိးစံု သံုးစဲြပါေတာ့သည္။ ပထမတြင္ တပ္မ်ား ကို ႏိုင္ငံအ၀ွမ္းျဖန္႔ၾကဲထားသည္။ ထို႔ေနာက္ ေနရာအခ်ဳိ႕တြင္ စုျပံဳထားျပန္သည္။ စစ္၀န္ႀကီးဌာနႏွင့္ တပ္မ်ား အၾကား ဆက္သြယ္ေရးခက္ခဲေစရန္ ျဖစ္ပါသည္။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကား မတုန္မလႈပ္။ ဂ်ပန္ေတြအၾကံေပးသမွ်ကို သေဘာတူလိုက္ကာ သူ႔ထင္ျမင္ခ်က္မ်ား ကို လူသိမေပးဘဲ သူ႔အစီအစဥ္ႏွင့္သူ ဆက္လုပ္သြားပါသည္။ တိုက်ဳိမွ ျပန္ေရာက္လာခ်ိန္ေလာက္တြင္ ဗိုလ္ ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ဗိုလ္လကၤ်ာ၊ ဗိုလ္ေဇယ်၊ ဗိုလ္ေန၀င္းႏွင့္ ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာတုိ႔အပါအ၀င္ သူ၏ အရာရွိအ ခ်ဳိ႕ကိုေခၚ၍ ေတာ္လွန္ေရးစတင္ရန္အခ်ိန္ကို တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးပါသည္။ အရာရွိမ်ားက အေျခအေန ပိုမိုစိတ္ ခ်ရသည္အထိ ေစာင့္ဆုိင္းရန္ အၾကံေပးပါသည္။ တဖန္ သခင္သန္းထြန္းႏွင့္တုိင္ပင္ရာ ၎ကလည္း ေတာ္ လွန္ေရးစရန္ အခ်ိန္မတန္ေသးဟုတင္ျပသျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လည္း စိတ္ပါလက္ပါမရွိလွေသာ္လည္း ေစာင့္ဆုိင္း ရန္ သေဘာတူလိုက္ပါသည္။  အျခားကြန္ျမဴနစ္မ်ား၊ အထူးသျဖင့္ သခင္စိုးႏွင့္ သခင္သိန္းေဖတို႔သည္ ၿဗိတိသွ်တို႔ ဆုတ္ခြာသြားသျဖင့္ သူတို႔ ေထာင္မွလြတ္သည့္ အခ်ိန္မတိုင္ခင္ကပင္ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးတရားေဟာခဲ့၏။ ဂ်ပန္တပ္မ်ား ခ်ီတက္လာ သည္ႏွင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦး ေတာခိုသြားပါသည္။ သခင္သိန္းေဖသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဗိုလ္ေန၀င္းတို႔ကို ေ႐ႊဘို၌ ခဏေတြ႔ၿပီး ၿဗိတိသွ်တပ္မ်ားႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရေရး ႀကိဳးပမ္းရန္ အိႏၵိယသို႔ ထြက္ခြာသြားပါသည္။  ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလေရာက္ခ်ိန္တြင္ ေတာ္လွန္ေရးအစီအစဥ္မ်ား အေတာ္ပင္ခရီးေရာက္ေနၿပီျဖစ္ရကား ျမန္မာႏုိင္ငံေတာေတာင္မ်ားထဲတြင္ ေျပာက္က်ားတပ္မ်ားဖဲြ႔စည္းရန္ ႀကိဳးစားေနေသာ ဗိုလ္မႉးစီဂရင္း ေခၚ ၿဗိ တိသွ်တပ္မေတာ္အရာရွိသည္ ‘ဗမာ့ကာကြယ္ေရးတပ္မေတာ္မွ ေအာင္ဆန္းဆိုသူသည္ အခါအခြင့္ၾကံဳလာ လွ်င္ သူ၏တပ္မ်ားႏွင့္ ဂ်ပန္ကို ျပန္တိုက္ရန္စီစဥ္ေနသည္’ ဟု အိႏၵိယသို႔ သတင္းပို႔ခဲ့ပါသည္။ ေလာေလာ ဆယ္ တြင္မူ ေတာ္လွန္ေရးအစီအစဥ္မ်ား ၿပီးစီးသည္အထိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ဂ်ပန္တို႔၏ သံသယစိတ္ မ်ား ေပ်ာက္ကြယ္သြားေစရန္ အားထုတ္ရပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူသည္ လက္ရွိလြတ္လပ္ေရးသည္ အတု အေယာင္မွ်သာျဖစ္ေၾကာင္း၊ စစ္မွန္ေသာလြတ္လပ္ေရးရရွိရန္ ႐ုန္းကန္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္းကို သူ၏မိန္႔ခြန္းမ်ား တြင္ ျပည္သူတို႔အား အသိေပးခဲ့၏။  ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ကုန္ပိုင္းတြင္ ကရင္မ်ားႏွင့္ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္အတြင္းမွ တာ၀န္မဲ့သူတို႔အၾကား ေပၚ ေပါက္ခဲ့ေသာ ပဋိပကၡတို႔မွစ၍ ေသြးထြက္သံယိုမႈႏွင့္ လူမ်ဳိးေရးအဓိက႐ုဏ္းမ်ား ျဖစ္ပြားလာသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံရွိ တိုင္းရင္းသားမ်ားအၾကား ဆက္ဆံေရးေကာင္းမြန္မႈကို အထူးအေလးေပးခဲ့ ၏။ ထိုကဲ့သို႔ ဆက္ဆံေရးေကာင္းမွသာလွ်င္ ႏုိင္ငံစည္းလံုးညီၫြတ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း သူ ေကာင္းစြာသေဘာ ေပါက္ခဲ့၏။ စူဇူကီးအတြက္ သခင္ေအာင္ဆန္းေရးဆဲြခဲ့ေသာ ‘ျမန္မာႏုိင္ငံ စီမံကိန္း’တြင္ ‘ယခုအခါ၌ ၿဗိတိသွ် ပေယာဂေၾကာင့္ လူမ်ားစုျဖစ္ေသာ ဗမာတို႔ႏွင့္ ရခုိင္၊ ရွမ္း စေသာ ေတာင္ေပၚတုိင္းရင္းသားမ်ားအၾကားတြင္ တည္ရွိေနေသာ ကြာဟခ်က္မ်ား က်ဥ္းေျမာင္းသြားေစၿပီး အားလံုးတန္းတူညီမွ်ရွိေသာ ႏုိင္ငံထူေထာင္ရန္’ လို အပ္ေၾကာင္းကို အေလးအနက္ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။  ကရင္-ဗမာအဓိက႐ုဏ္းသည္ သူ႔အား မ်ားစြာေဒါမနႆျဖစ္ေစပါသည္။ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း၊ သခင္သန္းထြန္းႏွင့္ ဗိုလ္လကၤ်ာတို႔သည္ ဤလူမ်ဳိးစုႏွစ္စုအၾကား ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ နားလည္မႈရ ရွိေစရန္ အပန္းတႀကီး ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ပါသည္။ ၎တို႔၏ စုေပါင္းႀကိဳးပမ္းမႈမွ သီးပြင့္လာေသာ အက်ဳိးကား က ရင္ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျမန္မာေခါင္းေဆာင္တို႔အား ယံုၾကည္စိတ္ခ်လာျခင္းႏွင့္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္အတြင္း ကရင္ တပ္ရင္းတခု ဖဲြ႔စည္းလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အေစာတလ်င္ ကိုင္တြယ္ရန္လိုေနေသာ ေနာက္ကိစၥတရပ္မွာ ကြန္ျမဴနစ္မ်ားႏွင့္ ျပည္ သူ႔အေရးေတာ္ပံုပါတီအတြင္းမွ ဆိုရွယ္လစ္မ်ားအၾကား တေန႔တျခား ႀကီးထြားေနေသာ အာဃာတမ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကြန္ျမဴနစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားမွာ ဂ်ပန္ေခတ္တေလွ်ာက္လံုး ေတာခိုေနခဲ့ေသာ သခင္စိုး၊ သစ္ ေတာႏွင့္ လယ္ယာစိုက္ပ်ဳိးေရး၀န္ႀကီးျဖစ္ေနေသာ သခင္သန္းထြန္းႏွင့္ သခင္ဗဟိန္းတို႔ ျဖစ္ၾကပါသည္။ ဦး ေက်ာ္ၿငိမ္းႏွင့္ ဦးဘေဆြတို႔သည္ကား ထင္ရွားေသာ ဆိုရွယ္လစ္ေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ႏွစ္ဖက္ေခါင္းေဆာင္မ်ားအၾကား ေျပလည္ေစရန္ အထူးႀကိဳးပမ္းခဲ့ပါသည္။ ေစ့စပ္ ျဖန္ေျဖေရးကို အျမန္ဆံုးေဆာင္႐ြက္ရန္လုိအပ္ေနျခင္းမွာ ႏုိင္ငံေရးသေဘာထားကဲြလဲြမႈမ်ားသည္ တပ္မေတာ္ ထဲသို႔ စိမ့္၀င္ေနကာ ရဲေဘာ္မ်ား၏ ညီၫြတ္ေရးႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရး၏ ေအာင္ျမင္ေရးတို႔ကို ၿခိမ္းေျခာက္ေန၍ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ သခင္စိုးသည္ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရးစည္း႐ံုးေဆာ္ၾသရာတြင္ တပ္မေတာ္ကို ထိခိုက္နစ္ နာေစေသာ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ျပဳလုပ္ေနသျဖင့္ တပ္အတြင္း မေက်နပ္မႈမ်ား ျဖစ္႐ံုသာမက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း လည္း ေဒါသထြက္ရပါသည္။  လေပါင္းမ်ားစြာ သေဘာထားခ်င္းဖလွယ္ၿပီးေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ သခင္စိုး၊ သခင္သန္းထြန္း၊ သ ခင္ဗဟိန္းတို႔ႏွင့္ ၁၉၄၄ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လတြင္ ရက္အနည္းငယ္ၾကာ လွ်ဳိ႕၀ွက္စည္းေ၀းပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ ဆန္း၏ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရးအဖဲြ႔ တည္ေထာင္ရန္အဆိုကုိ ေဆြးေႏြးၾကၿပီး အဖဲြ႔၏ ေၾကညာစာတမ္းႏွင့္ စု ေပါင္းေဆာင္႐ြက္ရမည့္ စီမံကိန္းတရပ္ကို သေဘာတူအတည္ျပဳလုပ္ပါသည္။ မ်ားမၾကာမီ ကြန္ျမဴနစ္ေခါင္း ေဆာင္မ်ားႏွင့္ ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပံုပါတီေခါင္းေဆာင္မ်ား အတူစည္းေ၀းရန္စီစဥ္လိုက္ၿပီး၊ ထိုအစည္းအေ၀း ၌ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ “ဖက္ဆစ္ဓါးျပမ်ားကို တုိက္ထုတ္ၾကေလာ့” ေခါင္းစဥ္ပါ ေၾကညာစာတမ္းကိုဖတ္ ကာ ေတာ္လွန္ေရးကို တရား၀င္အေကာင္အထည္ေဖာ္လိုက္ပါသည္။  အဖဲြ႔၌ သခင္စိုးသည္ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ၿပီး သခင္သန္းထြန္းသည္ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးတာ၀န္ႏွင့္ မဟာမိတ္မ်ားႏွင့္ဆက္သြယ္ေရး တာ၀န္တို႔ကိုယူကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ စစ္ေရးေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ပါ သည္။ ထိုအခ်ိန္၌ လူငယ္တပ္မေတာ္အရာရွိအခ်ဳိ႕သည္ စတင္လႈပ္ရွားရန္ ေဇာႀကီးကာ သခင္ေခါင္းေဆာင္ အခ်ဳိ႕ႏွင့္ တပ္မေတာ္အဆင့္ျမင့္အရာရွိအခ်ဳိ႕တို႔ကိုသာ တုိင္ပင္ေလ့ရွိေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ ဆိတ္ဆိတ္ေနမႈ ေၾကာင့္ မခ်င့္မရဲျဖစ္ေနၾကပါသည္။ ၎တို႔သည္ ေတာ္လွန္ေရးတရပ္ကို မိမိတို႔ဖာသာစတင္ရန္ ၾကံစည္ၾကပါ သည္။ ဤကိစၥကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သိသြားေသာအခါ ၎တို႔အား ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရးအဖဲြ႔၏ လႈပ္ရွားမႈ ထဲ၌ တိက်ေသာ အခန္းက႑မ်ား စီစဥ္ေပးျခင္းျဖင့္ အေျခအေနကို ေျပလည္ေစခဲ့ပါသည္။ အတြင္းအင္အားစု မ်ား၏ ညီၫြတ္မႈရယူၿပီးေနာက္ ေတာ္လွန္ေရးအစီအစဥ္ အၿပီးသတ္ႏုိင္ရန္ မဟာမိတ္တပ္မ်ားႏွင့္ မည္ကဲ့သို႔ ေသာ သေဘာတူညီမႈမ်ား ရႏုိင္မည္ကိုသာ သိရွိရန္လိုပါေတာ့သည္။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ အေပါင္းအေဖာ္မ်ားသည္ ျပည္ပအကူအညီ ရသည္ျဖစ္ေစ၊ မရသည္ျဖစ္ေစ ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီးျဖစ္ေသာ္လည္း ေအာင္ျမင္မႈမ်ား ပို၍ပို၍ရေနေသာ မဟာမိတ္တပ္မ်ားႏွင့္ ပူး ေပါင္းေဆာင္႐ြက္ျခင္းျဖင့္ လက္ေတြ႔အက်ဳိးအျမတ္မ်ား ရရွိႏိုင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားလာပါသည္။ အမွန္မွာ ႏိုင္ငံအ၀ွမ္း ျမန္မာတပ္မ်ား ဂ်ပန္တို႔ကို စတင္ေတာ္လွန္ေသာ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၇ ရက္ေန႔ေရာက္သည့္ တုိင္ ၿဗိတိသွ်တို႔ႏွင့္ ရွင္းလင္းေသာသေဘာတူညီခ်က္ မရရွိေသးေပ။ ထိုေန႔မတိုင္မီ (၁၀) ရက္အလိုက ဗိုလ္ ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ စစ္ေရးျပအခမ္းအနားတရပ္တြင္ ပါ၀င္ၿပီးေနာက္ သူ၏ တပ္မ်ားႏွင့္ အတူ စစ္ေလ့က်င့္ခန္းဆင္းရန္ဟု အေၾကာင္းျပကာ ၿမိဳ႕ေတာ္မွ ထြက္ခြာခဲ့ပါသည္။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးစလင္း၏ တပ္မ (၁၄) သည္ ဧရာ၀တီျမစ္ကို မႏၱေလးေျမာက္ပိုင္းမွ ျဖတ္ကူးေနၿပီး၊ သခင္သန္း ထြန္းသည္ ၿဗိတိသွ်တပ္မေတာ္အရာရွိတဦးႏွင့္ဆံုရန္ ေတာင္ငူသို႔ ထြက္ခြာသြားေပၿပီ။ မ်ားမၾကာမီ ေတာ္လွန္ ေရးေရစီးေၾကာင္းကား တဟုန္တည္း စီးဆင္းလာေပေတာ့သည္။ ေမလ (၁၅) ရက္ေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ ဆန္းသည္ လက္ေထာက္အရာရွိတဦးႏွင့္အတူ စလင္းႏွင့္ေတြ႔ဆံုရန္ ၎၏ဌာနခ်ဳပ္သို႔ ေရာက္သြား၏။  ေတြ႔ဆံုရာတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ မိမိကိုယ္မိမိ ျမန္မာႏိုင္ငံယာယီအစိုးရ၏ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ မိတ္ ဆက္ၿပီး၊ မဟာမိတ္စစ္ဦးစီးတဦးအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳရန္ ရဲရဲတင္းတင္း ေတာင္းဆိုလိုက္ပါသည္။ ၿဗိတိသွ် ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးထံမွ လိုက္ေလ်ာမႈအမ်ားဆံုးရရွိႏုိင္ရန္ တဖက္ကႀကိးစားလ်က္ တဖက္ကလည္း လက္ေတြ႔က်က် ေတြးျမင္တတ္ေၾကာင္း၊ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္လိုေၾကာင္း၊ မိမိႏွင့္ဆက္ဆံသူမ်ား စိတ္ေခြ႔ရေလာက္ေအာင္ ႐ိုး သားေျဖာင့္မတ္ေၾကာင္းတို႔ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ျပသခဲ့ရာ စလင္း၏ ႏွစ္သက္သေဘာက်မႈႏွင့္ ေလးစားမႈ တို႔ကို ရရွိခဲ့၏။  စလင္း၏စကားအရ “သူႏွင့္ပတ္သက္၍ က်ေနာ္ မွတ္မွတ္ရရႀကီး သတိျပဳမိသည္ကေတာ့ သူ၏႐ိုးသားေျဖာင့္ မတ္မႈျဖစ္ပါသည္။ သူသည္ အာသြက္လ်ာသြက္ အႀကိဳက္လိုက္ အာမခံခ်က္ေပးျခင္းမ်ဳိးမရွိ။ လြယ္လြယ္ႏွင့္ ကတိမေပး။ သို႔ေသာ္ တခုခုလုပ္ပါမည္ဟုသေဘာတူခဲ့လွ်င္ေတာ့ စကားတည္မည့္သူဟု က်ေနာ္ျမင္ပါသည္။” ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးစလင္းတို႔ ေတြ႔ဆံုၿပီးေနာက္ ျမန္မာတပ္မ်ားႏွင့္ ၿဗိတိသွ်တပ္မ်ား ပူးတဲြ၍ ဂ်ပန္တို႔ကို တိုက္ေလရာ ဂ်ပန္တပ္မ်ား အလ်င္အျမန္ ၿပိဳကဲြသြားပါသည္။ ဇြန္လ (၁၅) ရက္ေန႔တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေအာင္ပဲြစစ္ခ်ီအခမ္းအနားမ်ား က်င္းပရာ၌ ၿဗိတိသွ်အင္ပုိင္ယာတပ္မ်ား၊ မဟာမိတ္တပ္မ်ားႏွင့္အတူ ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္ကလည္း ပါ၀င္ခဲ့ပါသည္။ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးကား ၿပီးဆံုးသြားေပသည္။  အမ်ဳိးသားေရးလႈပ္ရွားေနေသာျမန္မာမ်ားသည္ တူညီေသာရည္မွန္းခ်က္ေအာင္ျမင္ေစရန္ ၀ါဒေရးရာမတိုက္ ဆိုင္မႈမ်ားႏွင့္ ပုဂၢဳိလ္ေရးဆန္ေသာ သေဘာထားမ်ားကို ေဘးဖယ္ခဲ့ေသာ ဂုဏ္ယူဖြယ္အေကာင္းဆံုး အခ်ိန္ ကာလျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လတြင္ က်ယ္ျပန္႔ေသာ လူမႈေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုမ်ားကို ကိုယ္ စားျပဳေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားႏွင့္ အဖဲြ႔အစည္းမ်ားပါ၀င္ႏုိင္ရန္ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရးအဖဲြ႔ကို တုိးခ်ဲ႕ဖဲြ႔စည္းၿပီး ‘ဖက္ ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္ေျမာက္ေရးအဖဲြ႔ခ်ဳပ္’ (ဖဆပလ) ဟူ၍ အမည္သစ္ေပးလိုက္ပါသည္။  ၿဗိတိသွ်ႏွင့္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးျခင္း  ဂ်ပန္တို႔ကို မဟာမိတ္မ်ားႏွင့္ေပါင္း၍တိုက္ခိုက္ရန္ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရးအဖဲြ႔၏ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို ၿဗိတိသွ်တို႔ လက္ခံခဲ့ျခင္းမွာ အေရွ႕ေတာင္အာရွမဟာမိတ္တပ္မ်ား၏ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ေလာ့ဒ္ေမာင့္ဘက္တင္၏ ႏိုင္ငံေရးပါး နပ္အေမွ်ာ္အျမင္ရွိမႈတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ၿဗိတိသွ်တို႔ ဆုတ္ခြာၿပီးေနာက္ အိႏၵိယ တြင္ အေ၀းေရာက္အစိုးရ႐ံုးစိုက္ခဲ့ပါသည္။ ထိုအစိုးရကိုလႊမ္းမိုးေနေသာ အရာရွိမ်ားသည္ အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ ျပင္းထန္ေသာလူငယ္မ်ားက ၎တို႔၏ ၾသဇာကို စိန္ေခၚျခင္းႏွင့္ ၎တို႔၏အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ၀႐ုန္းသုန္းကားျဖစ္ေစ ရန္ လႈပ္ရွားခဲ့သည္ကို ခံခဲ့ရသူမ်ားျဖစ္ေပသည္။ ဤအရာရွိမ်ားသည္ ဖဆပလႏွင့္ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္မႈမွန္သ မွ်ကုိ လံုး၀ဆန္႔က်င္၍ ၿဗိတိသွ်တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံကို ျပန္လည္သိမ္းပိုက္ၿပီးစ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကာလအတြင္း ဖဆပ လကို မတရားသင္းေၾကညာကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ႏုိင္ငံေတာ္သစၥာေဖာက္အျဖစ္ ဖမ္းဆီးရန္ လိုလားၾက ပါသည္။  ပိုမို၍ အဓိဌာန္က်စြာ႐ႈျမင္ႏိုင္ေသာ အေနအထားတြင္ရွိေနေသာ ေမာင့္ဘက္တင္ကမူ ျမန္မာႏုိင္ငံကိစၥမ်ားကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာေျဖရွင္းႏုိင္ရာတြင္ ျမန္မာလူထုႀကီးက မိမိတို႔လြတ္ေျမာက္ေရးကို ေဆာင္ၾကဥ္းေပးခဲ့သူဟူ၍ အသိ အမွတ္ျပဳထားေသာ ပုဂၢဳိလ္၏ ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္မႈကို ရယူရန္ လိုအပ္မည္ကို နားလည္သည္။ လူထု၏ စိတ္ ေနသေဘာထားႏွင့္ ကင္းကြာေနေသာ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေခါင္းေဆာင္ အရပ္သားအရာရွိ၏ေနရာတြင္ လ်င္ျမန္ စြာပင္ ၀ါရင့္တပ္မေတာ္အရာရွိတဦးျဖစ္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရန္စ္အား ခန္႔အပ္လိုက္ပါသည္။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေျဖရွင္းရေသာ လတ္တေလာ ျပႆနာတရပ္မွာ ဗမာ့မ်ဳိးခ်စ္တပ္မေတာ္ဟု အမည္ ေျပာင္းထားေသာ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္၏ အနာဂတ္အေရးျဖစ္ပါသည္။ တပ္မ်ားကို ေကြၽးေမြးေရးႏွင့္ လက္နက္ တပ္ဆင္ေပးေရး လုပ္ငန္းမ်ားသည္ လြန္စြာမွ ခက္ခဲေန၏။ မဟာမိတ္တို႔ စစ္ေအာင္ပဲြခံၿပီးေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းသည္ ေမာင့္ဘက္တင္ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြး၍ ဗမာ့မ်ဳိးခ်စ္တပ္မေတာ္၀င္မ်ားသည္ မိမိတို႔ဆႏၵအ ေလ်ာက္ ၿဗိတိသွ်လက္ေအာက္ရွိ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ထဲသို႔ ၀င္လိုက ၀င္ႏုိင္ေစရန္ သေဘာတူလိုက္ပါသည္။  ဤသေဘာတူညီခ်က္၏ အေသးစိတ္အခ်က္မ်ားကို ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလတြင္ မဟာမိတ္စစ္ဦးစီးဌာန ႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ဗိုလ္လကၤ်ာ၊ သခင္သန္းထြန္းတို႔ပါ၀င္ေသာ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔တို႔ ကႏၵီအ စည္းအေ၀း၌ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ ကႏၵီသို႔အသြား ကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔၀င္အခ်ဳိ႕ ကာလကတၱားၿမိဳ႕တြင္ ေခတၱခ ဏရပ္စဥ္ သခင္သိန္းေဖႏွင့္ေတြ႔ဆံုၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အနာဂတ္အေရးကို ေဆြးေႏြးၾက၏။ သေဘာ ထားအျမင္တခုအရ လာမည့္ႏိုင္ငံေရးတုိက္ပဲြတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပါ၀င္ရန္ လိုအပ္သည္။ “သူသည္သာ အမ်ဳိးသား ေရးအင္အားစုအေပါင္းကို ညီၫြတ္ေသာ တပ္ဦးတရပ္ျဖစ္လာေစရန္ စြမ္းေဆာင္ၿပီး ေခါင္းေဆာင္မႈေပးႏုိင္ မည့္ တဦးတည္းေသာ ပုဂၢဳိလ္ျဖစ္သည္။”  သခင္သိန္းေဖမွအပ အျခားကြန္ျမဴနစ္မ်ားတင္ျပေသာ အျခားအျမင္တခုအရ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ႏုိင္ငံေရးေခါင္း ေဆာင္တဦးရွိသင့္ေသာ အရည္အခ်င္းေပါင္းစံုမရွိ၊ လူမႈဆက္ဆံေရး ညံ့ဖ်င္းေနၿပီး ႏုိင္ငံေရးနည္းပရိယာယ္မ ကြၽမ္းက်င္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရးစြန္႔လႊတ္ၿပီး တပ္မေတာ္ထဲတြင္သာ ေနသင့္သည္။ “ေနာက္ဆံုးတုိက္ပဲြႀကီး” တြင္ အင္အားစုအားလံုး၏ စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးရရွိေစရန္ ျမန္မာႏုိင္ငံလိုအပ္ေနေသာ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသာလွ်င္ ျဖစ္ေၾကာင္းကို ခုိင္ခုိင္မာမာ ယံုၾကည္ေသာ ဗိုလ္လကၤ်ာက ကြန္ျမဴနစ္တို႔ အၾကံေပးခ်က္ကို အဓိပၸာယ္ဖြင့္ပံုရာ၌ “ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္ကို သူတို႔သာလႊမ္းမိုးထားလို၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ေဘးဖယ္ ထားၿပီး သူတို႔အလိုရွိေသာအခါမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေနႏွင့္ သြယ္၀ုိက္ေသာနည္းမ်ားႏွင့္ အေထာက္အကူေပးရန္ျဖစ္ သည္။”  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ႏွစ္ဖက္သေဘာထားမ်ားကို နားေထာင္ၿပီး ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ တပ္မေတာ္မွထြက္၍ ႏုိင္ငံေရးေရွ႕တန္းမွ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပဲြကို အစြမ္းကုန္ဆင္ႏဲႊေတာ့မည္။ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ႏွင့္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္မ်ားအတြင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ အင္အားႀကီးေသာ ေခါင္းေဆာင္တဦးအျဖစ္လည္း ေကာင္း၊ လူထု၏ ယံုၾကည္မႈႏွင့္ ေမတၱာကိုရရွိေသာ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ရွိ ႏိုင္ငံေရးသမားတဦးအေနႏွင့္လည္း ေကာင္း ထင္ေပၚလာ၏။ ၎အား စစ္တပ္အတြင္းသာ ေနေစလိုေသာသူတို႔၏ ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ားမွာ ခိုင္လံုမႈမရွိ ေၾကာင္းကို အတိအလင္းျပႏိုင္ခဲ့၏။  ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ေမလတြင္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရသည္ စကၠဴျဖဴစီမံကိန္းျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ အနာဂတ္အေပၚထားေသာ ၎ တို႔၏ အေျခခံမူ၀ါဒကို ေၾကညာလိုက္ပါသည္။ ထိုစီမံကိန္းအရ ဘုရင္ခံသည္ ႏုိင္ငံကို သံုးႏွစ္ၾကာတုိက္႐ိုက္ အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး ကာလအားေလ်ာ္စြာ ေ႐ြးေကာက္ပဲြမ်ားက်င္းပျခင္း၊ ျမန္မာေကာင္စီႏွင့္ ဥပေဒျပဳအဖဲြ႔တို႔တည္ ေထာင္ျခင္းတို႔ကို ေဆာင္႐ြက္သြားမည္။ ဤအခ်က္မ်ားသည္ ၁၉၃၅ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံအက္ဥပေဒပါ အခ်က္ အလက္မ်ားထက္ သာလြန္တိုးတက္ျခင္းသေဘာကို မေဆာင္ပါ။ ေကာင္စီႏွင့္ ဥပေဒျပဳအဖဲြ႔ ျပန္လည္တည္ ေထာင္ၿပီးမွ ေရွ႕တဆင့္တိုး၍ ျမန္မာႏုိင္ငံကို ဒိုမီနီယန္အဆင့္ရေစမည့္ အေျခခံဖဲြ႔စည္းပံုဥပေဒကို ပါတီေပါင္းစံု က ေရးဆဲြရန္ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေတာင္တန္းႏွင့္ နယ္စပ္ေဒသမ်ားသည္ ျပည္မႏွင့္ ေပါင္းစည္းလိုေၾကာင္း တိတိက်က် မေဖာ္ျပလွ်င္ သီးျခားေဒသမ်ားကို ဤစီမံကိန္း၌မထည့္ဘဲ ထားမည္ျဖစ္ပါသည္။  စကၠဴျဖဴစီမံကိန္းပါ အခ်က္အလက္မ်ား လံုး၀လက္ခံႏုိင္ဖြယ္ မရွိေၾကာင္းကို စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မၿပီးဆံုးမီကပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ သခင္သန္းထြန္းတို႔သည္ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လာမည္ျဖစ္ေသာ ဘုရင္ခံ ဆာရက္ဂ်ီ နဲလ္ေဒၚမန္ဆမစ္အား ရွင္းလင္းစြာအသိေပးၿပီးျဖစ္ပါသည္။ ဖဆပလေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ၎တို႔ပါတီသာ ႏိုင္ငံကိုကိုယ္စားျပဳေသာေၾကာင့္ ၎တို႔သည္သာ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို အစားထိုးရန္ ယာယီအမ်ဳိးသားအစိုးရ တရပ္ ဖဲြ႔ခြင့္ရွိသင့္ေၾကာင္း တင္ျပခဲ့ပါသည္။  ေဒၚမန္ဆမစ္သည္ စိတ္ေစတနာေကာင္း မရွိသူမဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ သူ႔အား၀ိုင္းရံေနေသာ ၀န္ထမ္းအရာရွိ မ်ားနည္းတူ စစ္ၿပီးေခတ္ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ႐ႈပ္ေထြးေပြလီအေျပာင္းအလဲျမန္လွေသာ ႏုိင္ငံေရးဥတုကို နားမလည္ ႏိုင္ေခ်။ ဖဆပလအဖဲြ႔ခ်ဳပ္သည္ ျမန္မာျပည္သူအမ်ားစု၏ ေထာက္ခံမႈရရွိထားသည္ဟူေသာအခ်က္ကို ေဒၚမန္ ဆမစ္ ယံုၾကည္လက္ခံရန္ အခက္အခဲေတြ႔ေနၿပီး ထိုအခ်ိန္၌ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အေရးပါဆံုးပုဂၢဳိလ္သည္ ဗိုလ္ ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းျဖစ္ေၾကာင္းကို သူမျမင္၍မျဖစ္ေသာ္လည္း ထိုအခ်က္ကိုလည္း လက္ခံရန္ ၀န္ေလးေန၏။  ထို႔အျပင္ စစ္တြင္းကာလတေလွ်ာက္ မိမိ၏ အစိုးရအေပၚ သစၥာေစာင့္ခဲ့ေသာ ၀ါရင့္ျမန္မာႏုိင္ငံေရးသမားႀကီး မ်ားကို ခ်ီးျမႇင့္လိုေသာ အံ့ဖြယ္ရာမဟုတ္သည့္ ဆႏၵသည္ သူ၏ နားလည္မႈကို ခ်ဳိ႕ယြင္းေစပါသည္။ ၀ါရင့္ႏိုင္ငံ ေရးသမားမ်ား၏ က႑ ေခတ္သစ္ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ မရွိေတာ့ၿပီဟူေသာအခ်က္ကို သူမျမင္ႏုိင္၍ေသာ္လည္း ေကာင္း၊ မျမင္လို၍ေသာ္လည္းေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ၿဗိတိသွ်အင္ပိုင္ယာ ၿပိဳပ်က္ျခင္းကို လက္မခံႏုိင္ဟူ ေသာ ခ်ာခ်ီ၏ ဧကရာဇ္ စိတ္ဓာတ္ျပင္းျပသည့္ ခံယူခ်က္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံကုိ အေထာက္အကူမျပဳခဲ့ပါ။ ခ်ာခ်ီ အား ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေနရာ၌ဆက္ခံသူ အတၱလီကလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းရွိ အယူအဆ၊ သေဘာထားအသြယ္ သြယ္ကို အကဲျဖတ္ရန္ အခက္အခဲေတြ႔ေနရာ တိက်ေသာ မူ၀ါဒတရပ္ခ်မွတ္ရန္ ေႏွးေကြးခဲ့၏။  ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလတြင္ ေဒၚမန္ဆမစ္ ရန္ကုန္သို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာေသာအခါ အရပ္သားအ စိုးရ ျပန္လည္ဖဲြ႔စည္းလိုက္ျခင္းျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံလြတ္လပ္ေရးတိုက္ပဲြ ၿပီးဆံုးၿပီျဖစ္ေၾကာင္းကို အေလးအနက္ ျပသလိုက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဖဆပလတို႔၏ သေဘာထားကား ထုိကဲ့သို႔ မဟုတ္ပါ။ ၎တို႔လိုလားေသာ လြတ္လပ္ေရးကို ၎တို႔ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားႏွင့္အညီ ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ေပးရန္ပ်က္ကြက္ ပါက လက္နက္ကိုင္တိုက္ပဲြ ထပ္မံဆင္ႏဲႊရမည့္ အလားအလာကို ၎တို႔ မပယ္ခ်ထားပါ။  ပထမဦးဆံုးတုိက္ပဲြကား ဘုရင္ခံေကာင္စီဖဲြ႔စည္းေရးကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ပါသည္။ ဖဆပလသည္ ရာထူးေနရာ (၁၁) ေနရာအနက္ (၇) ေနရာတြင္ ၎တို႔အမည္တင္သြင္းေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားကို ခန္႔အပ္ရန္ အတင္းအက်ပ္ ေတာင္းဆို၏။ ထို႔အျပင္ ဘုရင္ခံေကာင္စီကို ၎တို႔မူလကေတာင္းဆိုခဲ့ေသာ ယာယီအမ်ဳိးသားအစိုးရပံုစံ ျဖစ္ ေစမည့္ အျခားလိုအပ္ခ်က္မ်ားကိုပါ တဲြ၍ေတာင္းဆိုလုိက္ပါသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္အတုိင္း ၿဗိတိသွ်အစိုး ရသည္ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားကို ျငင္းပယ္လိုက္ပါသည္။  ထို႔ေနာက္ ေဒၚမန္ဆမစ္သည္ ေကာင္စီႏွင့္ ဥပေဒအဖဲြ႔၀င္မ်ားအျဖစ္ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္သမားမ်ားဟု မိ မိယံုၾကည္သူတို႔ကို ခန္႔အပ္လိုက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုပုဂၢဳိလ္မ်ားအနက္ ကပ္ပါးရပ္ပါး မင္းေျမႇာင္မ်ား၊ အမ်ဳိး သားေရးသစၥာေဖာက္ ကိုယ္က်ဳိးရွာသမားမ်ားဟု ျမန္မာအမ်ားက ယူဆထားသူအခ်ဳိ႕လည္း ပါ၀င္ေနပါသည္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလတြင္ အမ်ားသေဘာတူ တညီတၫြတ္တည္းေထာက္ခံမႈျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ဖဆပလဥကၠဌ တင္ေျမႇာက္လိုက္ပါသည္။ ကႏၵီသေဘာတူညီမႈ ရွိထားပါေသာ္လည္း ျမန္မာ့တပ္မေတာ္အ တြင္း ၀င္ေရာက္အမႈထမ္းျခင္းမရွိေသာ ဗမာ့မ်ဳိးခ်စ္တပ္မေတာ္သား အမ်ားအျပား က်န္ေနပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းသည္ စစ္မႈထမ္းေဟာင္းမ်ားႏွင့္ အသစ္၀င္လာသူမ်ားကိုေပါင္းကာ သူ႔ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္အဖဲြ႔ကို တည္ေထာင္လိုက္ပါသည္။  ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္အဖဲြ႔တပ္သားမ်ားသည္ ယူနီေဖာင္း၀တ္ဆင္ကာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပင္ စစ္ေလ့က်င့္ေရးမ်ား ျပဳ လုပ္ပါသည္။ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္အဖဲြ႔သည္ တရား၀င္အားျဖင့္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္႐ြက္ ေနေသာ လူမႈေရးအဖဲြ႔အစည္းတရပ္သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဖဆပလ၏ လက္႐ံုးတပ္ျဖစ္လာႏုိင္ေသာ အေျခခံ အရည္အခ်င္းမ်ား ရွိေနေသာေၾကာင့္ အစိုးရအတြက္ စိတ္မေအးဖြယ္ျဖစ္ေနပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သည္ ဘုရင္ခံ၏ မေက်နပ္ခ်က္မ်ားကို သိမ္ေမြ႔စြာ တံု႔ျပန္လိုက္ပါသည္။ ေၾကညာခ်က္တရပ္တြင္ တပ္ဖဲြ႔၏ ရည္႐ြယ္ခ်က္မ်ားကိုေဖာ္ျပကာ ၎တို႔အနက္ တခ်က္မွာ “သူခိုးဓားျပ စေသာ ရာဇ၀တ္မႈမ်ား ပေပ်ာက္ရန္ႏွင့္ ရပ္႐ြာၿငိမ္၀ပ္ပိျပားေရးအတြက္ သက္ဆုိင္ရာအစိုးရအဖဲြ႔၀င္မ်ား၊ အျခားအဖဲြ႔အစည္း၊ တုိင္းသူျပည္သားမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္၍ ျပည္သူ႔ကာကြယ္ေရးအတြက္ ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေပးရန္” ျဖစ္ပါသည္။  ေဒၚမန္ဆမစ္လည္း မည္သို႔အဓိပၸာယ္ေကာက္ရမည္ မသိျဖစ္ေနပါသည္။ ဘုရင္ခံသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႏွင့္ ဖဆပလတို႔ကိုကိုင္တြယ္ရာ၌ မႏုိင္မနင္းျဖစ္ေန၏။ ျမန္မာေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ပတ္သက္၍ သူ စိတ္မပိုင္းျဖတ္ ႏုိင္။ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ခ်ီးက်ဴးသည့္အခါမ်ားရွိသကဲ့သို႔ ဇေ၀ဇ၀ါ၊ သံသယစိတ္မ်ား လႊမ္းမိုးသည့္အခါမ်ား လည္းရွိၿပီး နာရီခ်ိန္သီးပမာ အေတြးႏွစ္ဖက္အၾကား စိတ္မတည္မၿငိမ္ ျဖစ္ေန၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ လြတ္လပ္ေရးရယူရာ၌ ျပည္သူလူထုခံေနရဆဲ အတိဒုကၡမ်ားကို ပိုမိုဆိုး၀ါးေစမည့္ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပဲြကို မ လိုလားေၾကာင္းအရိပ္အႁမြက္ျပပါသည္။ တခ်ိန္တည္းတြင္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးရရန္အတြက္ လိုအပ္မည္ဆိုပါ က အၾကမ္းဖက္နည္းမ်ားသံုးရန္ကို တြန္႔ဆုတ္ေနမည္မဟုတ္ေၾကာင္းကိုလည္း ထင္ရွားေစသည္။ လူထုစည္း ေ၀းပဲြႀကီးမ်ားတြင္လည္းေကာင္း၊ ဆႏၵျပခ်ီတက္ေနစဥ္ ပုလိပ္လက္ခ်က္ျဖင့္ က်ဆံုးခဲ့ေသာ ေတာင္သူလယ္သ မားမ်ား၏ စ်ာပနကဲ့သို႔ေသာ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္အခမ္းအနားမ်ားတြင္လည္းေကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၏ မူ၀ါဒမ်ားကို႐ႈတ္ခ်ၿပီး လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တတိုင္းျပည္လံုး ဆထက္ထမ္းပိုး ႀကိဳး စားေဆာင္႐ြက္ရန္ ႏႈိးေဆာ္ေနလ်က္ကပင္ လူအုပ္ႀကီးမ်ားၿငိမ္သက္စည္းကမ္းရွိေစရန္ ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္ ေၾကာင္းျပသခဲ့၏။  သို႔ေသာ္လည္း ေဒၚမန္ဆမစ္ႏွင့္ သူ၏ အၾကံေပးပုဂၢဳိလ္တို႔သည္ ျပႆနာမ်ားကို ေအးခ်မ္းစြာ ေျဖရွင္းႏုိင္ရန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈလိုအပ္သည္ကို လက္ခံရန္ ၀န္ေလးေနၾက၏။ ဖဆပလ၏ အင္ အားကိုစမ္းရန္ အျခားပါတီအဖဲြ႔အစည္းမ်ား တည္ေထာင္၍ ရ၊ မရ စဥ္းစားၾကသည္။ ဤကဲ့သို႔ အားစမ္းရန္ စိတ္သန္ေသာ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားကား ရွိပါသည္။ အဂၤလိပ္စာေရးဆရာႀကီးတဦး ဘုရင္ခံေကာင္စီ၀င္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေရးသကဲ့သို႔ ထိုႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း ေရးႏိုင္သည္မွာ ၎တို႔ႏွင့္ ဖဆပလ အၾကား ကြာျခားခ်က္မ်ားသည္ လြတ္လပ္ေရးမူ၀ါဒမ်ားအေပၚ အေျခခံသည္ထက္ အာဏာရရွိေရးၿပိဳင္ဆုိင္မႈ အေပၚတြင္သာ အေျခခံပါသည္။ ထို႔အျပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ထင္ေပၚေက်ာ္ ၾကားလာျခင္းႏွင့္ သူ႔အား ျပည္သူတို႔က ကိုးကြယ္သည္ဟုပင္ ေျပာရေလာက္မတတ္ ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳျခင္းတို႔ ေၾကာင့္ အခ်ဳိ႕အသိုင္းအ၀ိုင္းမ်ားတြင္ မနာလိုမုန္းတီးစိတ္မ်ား ျပင္းျပေနပါသည္။  ေဒၚမန္ဆမစ္သည္ ဖဆပလကို စိန္ေခၚႏိုင္ေသာ အင္အားစုမ်ား ေပၚေပါက္လာႏုိင္မည့္ အလားအလာမ်ားကို သုံးသပ္ေနၿပီး သူ၏ အၾကံေပးပုဂၢဳိလ္အခ်ဳိ႕က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား ႏုိင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မႈ စဲြခ်က္ျဖင့္ ဖမ္း ဆီးရန္ နားပူနားဆာတိုက္ေနစဥ္ ဘုရင္ခံေကာင္စီ၀င္ျဖစ္ေနေသာ သခင္ထြန္းအုပ္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို လူသတ္ မႈႏွင့္ စဲြခ်က္တင္လိုက္ပါသည္။ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ ခ်ီတက္လာစဥ္က ႐ြာသူႀကီးတဦးအား ၿဗိတိသွ် အလိုေတာ္ရိလုပ္ငန္းမ်ားေဆာင္ရြက္မႈ၊ ဖိႏွိပ္ရက္စက္မႈႏွင့္ အဂတိလိုက္စားမႈ စဲြခ်က္မ်ားတင္ကာ စစ္ခံု႐ံုးဖြင့္၍ စစ္ေဆးခဲ့ပါသည္။ စစ္ခုံ႐ံုးမွခ်မွတ္လိုက္ေသာ ေသဒဏ္အျပစ္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုယ္တိုင္ ေဆာင္႐ြက္ ခဲ့ပါသည္။  ဤအမႈႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ႐ံုးတင္စစ္ေဆးမည္ဆိုပါက သခင္ထြန္းအုပ္သည္ ျဖစ္ရပ္လံုးစံုကို ေတြ႔ျမင္ ခဲ့သျဖင့္ သက္ေသထြက္ဆိုေပးမည္ဟု ကမ္းလွမ္းလိုက္၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ခ်က္ခ်င္းဖမ္းဆီးသင့္၊ မ ဖမ္းဆီးသင့္ႏွင့္ပတ္သက္၍ အစိုးရအဖဲြ႔အတြင္း ၀ိ၀ါဒကဲြျပားေန၏။ အရပ္သားၿဗိတိသွ်အရာရွိအခ်ဳိ႕က ဖမ္းဆီး ေရးတုိက္တြန္းၾကသည္။ ဤကဲ့သို႔ေဆာင္႐ြက္ျခင္းျဖင့္ အေျခအေနမ်ား ပိုမို၍ ရွင္းလင္းသြားေစမည္၊ ထႂကြပုန္ ကန္မႈ ျဖစ္ေပၚေစမည့္ အလားအလာကိုလည္း ဖယ္ရွားႏုိင္မည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို လူထုက မၾကာမီ ေမ့ ေပ်ာက္သြားမည္ျဖစ္သျဖင့္ ျပႆနာမ်ားစြာလည္း ရွိမည္မဟုတ္ဟု ေထာက္ျပၾကသည္။  ဤအခ်က္မ်ားကို ရဲမင္းႀကီးက သေဘာမတူပါ။ စစ္အတြင္းျပစ္မႈမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ အေထြေထြလြတ္ၿငိမ္းခ်မ္း သာခြင့္ ေပးရန္ရွိေနေၾကာင္း၊ ဖဆပလႏွင့္ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္အဖဲြ႔၏ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူကို ဖမ္းဆီးျခင္းသည္ ပုန္ကန္ေတာ္လွန္မႈကို တားဆီးသည္ထက္၊ ထႂကြရန္လႈံ႔ေဆာ္လိုက္သကဲ့သို႔သာ ျဖစ္သြားႏိုင္ေၾကာင္း တင္ျပ ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ စစ္ဌာနခ်ဳပ္ေသနာပတိကလည္း ရဲမင္းႀကီး၏အျမင္ကို ေထာက္ခံကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ ဆန္းသည္ အသိတရားႏွင့္ ျပည့္စံုသူျဖစ္သျဖင့္ ပုန္ကန္ထႂကြမႈတရပ္ကို စတင္မည္သူဟု မထင္ေၾကာင္း တင္ ျပပါသည္။ ထို႔အျပင္ သခင္ထြန္းအုပ္၏ ေျပာၾကားခ်က္မ်ားအေပၚ မူတည္၍ ေဆာင္႐ြက္သင့္မသင့္ကလည္း ဆင္ျခင္ဖြယ္ရာျဖစ္ေန၏။  ၎၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားသည္ သံသယမကင္းဖြယ္ျဖစ္သည့္အျပင္ ဂ်ပန္ေခတ္အတြင္း တာ၀န္၀တၱရားမရွိပါ ဘဲႏွင့္ ၎ေဆာင္႐ြြက္ခဲ့ေသာ ၾကမ္းတမ္းသည့္ လုပ္ရပ္မ်ားအေၾကာင္းကို ဂုဏ္၀င့္စြာ ေရးသားထုတ္ေ၀ထား ေသာ စာအုပ္ကလည္း ရွိေနေသးသည္။ ေဒၚမန္ဆမစ္သည္ သခင္ထြန္းအုပ္၏ စြပ္စဲြခ်က္မ်ားကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ေဆြးေႏြးရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ဤအမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ လံုး၀တာ ၀န္ယူကာ စစ္ခံု႐ံုးေတြ႔ရွိခ်က္အရ ေသဒဏ္အျပစ္ေပးခဲ့ရေၾကာင္း ရွင္းျပပါသည္။ ဘုရင္ခံလည္း တဖန္ မေ၀ခဲြ ႏုိင္ ျဖစ္ရျပန္သည္။ တဖက္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ေျဖာင့္မတ္မႈႏွင့္ စိတ္သတိၱတို႔ကို မ်ားစြာေလးစားမိ ၏။ တဖက္တြင္ကား သူ႔အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၏ အဓိကအတိုက္အခံျဖစ္ေနသူကို လူသတ္မႈစဲြခ်က္တင္ကာ ဖယ္ရွားႏိုင္ လုိက္ပါက ႏုိင္ငံေရးအက်ဳိးအျမတ္ မည္မွ်ထုတ္ႏုိင္မည္ကိုလည္း ေတြးမိ၏။  ဤကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ၀ႈိက္ေဟာ(လန္ဒန္)အစိုးရက မိမိတို႔သာဆံုးျဖတ္ရန္ အာဏာရွိသည္ဟု ကန္႔သတ္ ခ်က္ထားျခင္းမွာ ကံေကာင္းသည္ဟူ၍ပင္ ေျပာရမည္ကဲ့သို႔ျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ၊ ေဒၚမန္ဆမစ္ စကၤာပူသို႔ အလည္အပတ္ေရာက္စဥ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ဖမ္းဆီးရန္ ၫႊန္ၾကားေသာ သံႀကိဳးစာေရာက္ လာ၏။ ဘုရင္ခံလည္း ၫႊန္ၾကားခ်က္အရ ေဆာင္႐ြက္ရန္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ရန္ကုန္သို႔ ျပန္ခဲ့၏။ ၀ရမ္းမထုတ္မီ ေလးတြင္ အမိန္႔ပယ္ဖ်က္လိုက္ေၾကာင္း သံႀကိဳးေနာက္တေစာင္ ေရာက္လာေလသည္။ ဤကိစၥသည္ အုပ္ခ်ဳပ္ ေရး၏ မေရရာလွေသာၾသဇာကို ပိုမို၍ ယုိယြင္းလာေစသည္။ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား၏ ေျခလွမ္းအားလံုးကို ဖဆပလ သည္ အစိုးရဌာနမ်ားအတြင္းရွိ ၎တို႔အား ေထာက္ခံသူမ်ားထံမွတဆင့္ သိေန၏။  ၿဗိတိသွ်တို႔သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဖယ္ရွားလိုေသာ္လည္း မထိ၀ံ့ဟူေသာသတင္းသည္ ျပန္႔ႏွံ႔သြား၏။ ေဒၚမန္ဆမစ္ လည္း အေျခအေနကို ထိန္းသိမ္းႏုိင္ရန္ ႀကိဳးစားပါသည္။ စကၠဴျဖဴစီမံကိန္းကို လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္ ၍ရမည္မဟုတ္ေၾကာင္း လန္ဒန္အစိုးရကို ၀န္ခံအသိေပးၿပီး ဖဆပလ လက္ခံႏုိင္မည့္ ကမ္းလွမ္းခ်က္အသစ္ မ်ားကို တင္ျပေလသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ိန္ကား ေႏွာင္းခဲ့ေလၿပီ။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ဇြန္လတြင္ ပူပင္ေသာကမ်ားေန ေသာ ဘုရင္ခံႀကီး ၀မ္းကိုက္ေရာဂါစဲြကပ္ေသာေၾကာင့္ အဂၤလန္သို႔ ျပန္ရပါသည္။ ဇူလုိင္လမတိုင္မီ အတၱလီ သည္ ေဒၚမန္ဆမစ္ေနရာတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရန္ဆ့္ကို ခန္႔အပ္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္၏။ ရန္ဆ့္အား ေ႐ြးခ်ယ္ျခင္းကား သင့္ေလ်ာ္လွပါသည္။ သူသည္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အႀကီးအကဲအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္က ျမန္မာျပည္အ ေျခအေနကို ေကာင္းစြာသိႏုိင္ခဲ့ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအပါအ၀င္ ဖဆပလေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ သင့္ျမတ္သူ ျဖစ္၏။  လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈ  ဘုရင္ခံေျပာင္းလဲျခင္းသည္ ဖဆပလ၏ မူ၀ါဒမ်ား ေျပာင္းလဲျခင္းမဟုတ္ေသာ္လည္း ၿဗိတိသွ်အစိုးရ၏ ခ်ဥ္း ကပ္ပံုခ်ဥ္းကပ္နည္း ေျပာင္းလဲျခင္းကို ေဖာ္ျပလိုက္သျဖင့္ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပဲြတြင္ ႏိုင္ငံေရးအခန္းက႑အ သစ္တရပ္ ဖြင့္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဘုရင္ခံေကာင္စီေဟာင္းကို ပယ္ဖ်က္လိုက္ၿပီး၊ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ လတြင္ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ကာကြယ္ေရးႏွင့္ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး တာ၀န္မ်ားယူကာ ဘုရင္ခံ၏ ေကာင္စီအ သစ္တြင္ ဒုတိယဥကၠဌ ျဖစ္လာပါသည္။ ေကာင္စီ၀င္ (၁၁) ဦးအနက္ ဦးေအာင္ဆန္းအျပင္ ဖဆပလအဖဲြ႔၀င္ (၅) ဦး ပါရွိေလသည္။ ေကာင္စီ၀င္မ်ားသည္ စုေပါင္းတာ၀န္ယူၾကရ၏။ အမည္အားျဖင့္ ဘုရင္ခံ၏ အၾကံေပး အဖဲြ႔မွ်သာျဖစ္ေသာ္လည္း လက္ေတြ႔အားျဖင့္ ေကာင္စီသည္ ၾကာျမင့္စြာကပင္ ေတာင္းဆိုခဲ့ေသာ ယာယီအ မ်ဳိးသားအစိုးရပင္ျဖစ္ပါသည္။  ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ဤျဖစ္ေပၚခ်က္အသစ္မ်ားကို သတိရွိရွိႏွင့္ အေကာင္းဖက္က ႐ႈျမင္ပါသည္။ တရား၀င္ တည္ဆဲျဖစ္ေနေသးေသာ စကၠဴျဖဴစီမံကိန္းကို ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္သည့္ လူထုစည္းေ၀းပဲြႀကီးတြင္ တိုက္ပြဲဆံုး ခန္းတိုင္မေရာက္ေသးေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခဲ့ပါသည္။ သူ ရာထူးေနရာ လက္ခံခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျပႆနာ အားလံုး ေျပလည္သြားၿပီဟု မယူဆသင့္ေၾကာင္းႏွင့္ ေနာင္ေဆာင္႐ြက္ရန္ အလုပ္တာ၀န္ မ်ားစြာရွိေသး ေၾကာင္း လူထုအား ဦးေအာင္ဆန္းက သတိေပးလိုက္ပါသည္။ ျပည္သူလူထု၏ ေထာက္ခံအားေပးမႈသည္ သူ ႏွင့္ ဖဆပလအတြက္ မည္မ်အေရးႀကီးေၾကာင္း ေျပာၾကားၿပီးေနာက္ လူထုႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးေသာ ႐ိုးသားပြင့္ လင္းမႈျဖင့္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ေအာက္ပါအတိုင္း မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါသည္။  “ေနာက္ဆံုး က်ဳပ္အေၾကာင္းကို ခင္ဗ်ားတို႔ကို နည္းနည္းေျပာခ်င္တယ္။ အခုအခါ က်ဳပ္ဟာ (ပတ္ဗလစ္မွာ ေပၚျပဴလာျဖစ္ေနတဲ့သူပဲ)။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ဟာ ဘုရားလည္းမဟုတ္၊ ေမွာ္ဆရာ မ်က္လွည့္ဆရာလည္း မ ဟုတ္၊ လူပဲ။ နတ္လည္းမဟုတ္၊ လူေလာက္ပဲ အစြမ္းရွိမွာပဲ။ က်ဳပ္အသက္ဟာ အင္မတန္မွ ငယ္တယ္။ က်ဳပ္ အခုထမ္းရတဲ့ တာ၀န္ဟာလည္း တတိုင္းျပည္လံုးရဲ႕တာ၀န္ကို ေရွ႕ဆံုးက ထမ္းေနရတယ္။ က်ဳပ္ကိုယ္ကို ဒီ တာ၀န္ေတြ ထမ္းႏိုင္ေအာင္ အရည္အခ်င္းျပည့္စံုတယ္လို႔ မယူဆဘူး။ ၿပီးေတာ့ က်ဳပ္ စိတ္တိုတတ္တယ္ဆို တာလည္း လူအမ်ား သိၾကတာပဲ။ ဒါ က်ဳပ္ နဂိုပဲ။ အလုပ္႐ႈပ္ၿပီး အေႏွာင့္အယွက္မ်ားရင္ စိတ္တိုတတ္တယ္။ ဒါကို ျပဳျပင္ႏုိင္သွ် ျပဳျပင္ဖို႔ ႀကိဳးစားမယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ခင္ဗ်ားတို႔လည္း စိတ္ရွည္ရွည္ထားၿပီး ကေန႔ျပတဲ့ အင္အားမ်ဳိးထက္ ဆထက္ထမ္းပိုး တိုးေအာင္လုပ္ၿပီး က်ဳပ္တို႔က ခင္ဗ်ားတို႔အတြက္ လုပ္တဲ့ေနရာမွာ အားေပး မယ္ဆိုရင္ က်ဳပ္တို႔လိုခ်င္တဲ့ လြတ္လပ္ေရး၊ လူထုေကာင္းစားေရးေတြကို ရေအာင္ပိုလုပ္ႏုိင္မယ္။ ပိုအက်ဳိးရွိ မွာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ လူထုေတြကို ဆက္ေတာင့္ထားၾကပါအံုးလို႔ဆိုတာ ထပ္ေျပာခဲ့ခ်င္တယ္။”  ျပည္သူလူထုသည္ ဦးေအာင္ဆန္းေနာက္မွ မားမားမတ္မတ္ရပ္၍ ေတာင့္ထားေသာ္လည္း သူ႔ကို အတိုက္အခံ လုပ္မႈ မရွိေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဖဆပလ၏ အင္အားကို ျပင္ပမွ စိန္ေခၚေသာ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားထက္ ဖဆပလအ တြင္းမွ ျပႆနာမ်ား ပို၍ေပၚေပါက္ခဲ့ပါသည္။ တသီးပုဂၢလ သစၥာေဖာက္သြားသူ အနည္းငယ္မွ်သာရွိေသာ္ လည္း ကြန္ျမဴနစ္မ်ားသည္ ဖဆပလအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ေနာက္မွ ညီၫြတ္စြာရွိသေယာင္ႏွင့္ မိမိတို႔ပါတီအားေကာင္းေရး အတြက္ ေဆာင္႐ြက္ေနၾကပါသည္။  ပုဂၢဳိလ္ေရးႏွင့္ ၀ါဒေရးအယူအဆ မတိုက္ဆုိင္မႈေၾကာင့္ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ မတ္လတြင္ သခင္စိုး၏ ‘အလံနီ’ ကြန္ျမဴ နစ္မ်ားႏွင့္ သခင္သန္းထြန္း၊ သခင္သိန္းေဖတို႔ေခါင္းေဆာင္ေသာ ‘အလံျဖဴ’ ကြန္ျမဴနစ္မ်ားဟူ၍ ကြန္ျမဴနစ္ပါ တီ ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားခဲ့ပါသည္။ အလံနီကြန္ျမဴနစ္မ်ားသည္ အၾကမ္းဖက္မႈ၀ါဒမ်ား စဲြကိုင္ျခင္းေၾကာင့္ ၎တို႔အား ဇူလိုင္လတြင္ မတရားအသင္းအျဖစ္ ေၾကညာလိုက္ပါသည္။ သခင္သန္းထြန္းသည္ ဖဆပလ၏ အေထြေထြအ တြင္းေရးမႉး ျဖစ္လာၿပီး သခင္သိန္းေဖသည္ ေကာင္စီ၀င္တဦး ျဖစ္လာပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ‘သိန္း၊ သန္း’ ကြန္ျမဴနစ္တို႔သည္ ‘ရန္စ္’ မေရာက္မီက စတင္ခဲ့ေသာ အေထြေထြသပိတ္ ၿပီးၿငိမ္းသြားေစရန္ ေကာင္စီ၏ ဒု- ဥကၠဌအေနႏွင့္ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ေစ့စပ္ေရးေဆာင္႐ြက္ခ်က္မ်ားကို အေႏွာင့္အယွက္ေပးခဲ့၏။ အေထြေထြသ ပိတ္ၿပီးၿငိမ္းေရး ေဆာင္႐ြက္ခ်က္မ်ား ပ်က္ျပားေစရန္ ႀကိးပမ္းမႈမွာ ေအာင္ျမင္ျခင္းမရွိခဲ့ေခ်။ သို႔ေသာ္ ဤႀကိဳး ပမ္းမႈသည္ ဦးေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဖဆပလတို႔၏ ၾသဇာၿပိဳပ်က္ေစရန္ အတန္ၾကာကပင္ စတင္ခဲ့ေသာ စည္း႐ံုးလႈံ႔ ေဆာ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား၏ တစိတ္တပိုင္းသာျဖစ္ပါသည္။  အေျခအေနကို မေျဖရွင္း၍ မရေတာ့ပါ။ ဆိုရွယ္လစ္ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းကို သခင္သန္းထြန္းေနရာ၌ အေထြေထြအ တြင္းေရးမႉး ခန္႔အပ္လိုက္ၿပီး ေအာက္တိုဘာလတြင္ ကြန္ျမဴနစ္မ်ားကို ဖဆပလအတြင္းမွ ထုတ္ပယ္လိုက္ပါ သည္။ ဤလုပ္ရပ္ကို ေနာက္လအတြင္း က်င္းပေသာ အဖဲြ႔ခ်ဳပ္၏ အေထြေထြညီလာခံ၌ အတည္ျပဳလိုက္ပါ သည္။ ထုတ္ပယ္ရျခင္း၏ အေၾကာင္းမ်ားကို ရွင္းျပေသာ မိန္႔ခြန္း၌ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ကြန္ျမဴနစ္တို႔အား တုိင္းျပည္၏ ညီၫြတ္မႈပ်က္ျပားေစရန္ ႀကိဳးပမ္းသည္။ မိမိတို႔၏ပါတီေရးကို ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးထက္ အေလး ေပးသည္။ ျမန္မာ့အေျခအေနႏွင့္ သင့္ေလ်ာ္၊ မသင့္ေလ်ာ္ကို မဆင္ျခင္ဘဲ အိႏၵိယကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ၫႊန္ၾကား ခ်က္မ်ားကို မ်က္ေစ့စံုပိတ္၍ လိုက္နာသည္ စသျဖင့္ ႐ႈတ္ခ်ပါသည္။  အမႈေဆာင္ေကာင္စီမွ ႏႈတ္ထြက္လိုက္ေသာ သခင္သိန္းေဖက ဦးေအာင္ဆန္းႏွင့္ သူ၏ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ မ်ားအား ေတာ္လွန္ေရးသမားထက္ ျပဳျပင္ေရးသမားဆန္သည္၊ ၎တို႔သည္ ၿဗိတိသွ်၏ လွည့္ျဖားမႈကို အညံ့ ခံခဲ့ၿပီး ဘုရင္ခံႏွင့္ ဆက္ဆံရာ၌ ေပ်ာ့လြန္းသည္၊ အေ၀ဖန္လည္း မခံႏုိင္ဟု ေျပာဆိုပါသည္။ ဖဆပလႏွင့္ ကြန္ ျမဴနစ္တို႔ လမ္းခဲြသြားၾကေသာ္လည္း လက္၀ဲညီၫြတ္မႈကို အထူးလိုလားေသာ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ မာက္စ္ဆို ရွယ္လစ္၀ါဒႏွင့္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၀င္အခ်ဳိ႕အေပၚ သံေယာဇဥ္မကုန္ပါ။ အလံနီကြန္ျမဴနစ္မ်ားႏွင့္ အလံျဖဴကြန္ ျမဴနစ္မ်ားအၾကား ေစ့စပ္ျဖန္ေျဖရန္ သူ ႀကိဳးစားခဲ့ပါသည္။ သိန္း၊ သန္း ကြန္ျမဴနစ္မ်ားကို ဖဆပလအတြင္းမွ ဖယ္ထုတ္ၿပီးေနာက္ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ႏွင့္ ဆိုရွယ္လစ္တို႔ကို ေပါင္းစည္းၿပီး မက္စ္အဖဲြ႔ခ်ဳပ္တည္ေထာင္ရန္ ဦး ေအာင္ဆန္း စဥ္းစားခဲ့သည္ဟု အဆိုရွိပါသည္။  အမႈေဆာင္ေကာင္စီအသစ္သည္ သခင္စိုးကြန္ျမဴနစ္မ်ားအေပၚ ခ်မွတ္ထားေသာ ပိတ္ပင္ခ်က္ကို ပယ္ဖ်က္ ေပးလိုက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အလံနီကြန္ျမဴနစ္မ်ားသည္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးလမ္းစဥ္ကို တရားေသ ဆုပ္ကိုင္ထားသျဖင့္ ၁၉၄၇ ခု ဇန္န၀ါရီလတြင္ ၎တို႔အား တဖန္ မတရားအသင္းေၾကညာရျပန္သည္။ အျဖဴ၊ အနီမေ႐ြး ကြန္ျမဴနစ္အမ်ားအျပား အထူးသျဖင့္ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ားသည္ ဦးေအာင္ဆန္းကို ဆက္ လက္၍ ၾကည္ညိဳေလးစားၾကပါသည္။ သူ႔အေနႏွင့္လည္း ကြယ္လြန္သြားသည့္တုိင္ ျပန္လည္ေပါင္းစည္းေရး ကို လံုးလံုးလ်ားလ်ား ပစ္ပယ္ခဲ့ျခင္း ရွိဟန္မတူပါ။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံလြတ္လပ္ေရးႏွင့္ ညီၫြတ္ေရး ထက္ပိုၿပီး မည္သည့္၀ါဒကိုမွ ဦးစားမေပးခဲ့ပါ။  ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ဖဆပလသည္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ ျမန္မာႏုိင္ငံတည္ေထာင္ေရးအတြက္ လိုအပ္ေသာကိစၥမ်ား ေဆြးေႏြးရန္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ၏ ဖိတ္ၾကားခ်က္ကို လက္ခံလိုက္ပါသည္။ ႏွစ္ဦးပိုင္းတြင္ လန္ဒန္သို႔ ထြက္ခြာသြားေသာကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ကို ဦးေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္၍ အဖဲြ႔ထဲတြင္ အမႈေဆာင္ ေကာင္စီ၀င္မ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားႏွင့္ အရပ္သားအစိုးရ၀န္ထမ္းမ်ား ပါရွိပါသည္။  ေဒလီၿမိဳ႕၌ ရပ္နားစဥ္ က်င္းပေသာ သတင္းစာရွင္းလင္းပဲြတြင္ ဦးေအာင္ဆန္းက လံုး၀လြတ္လပ္ေရးကိုသာ လိုလားေၾကာင္း၊ ဒိုမီနီယန္အဆင့္အတန္း လက္ခံေရးကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားမည္ မဟုတ္သျဖင့္ ေမးစရာပင္ မ လိုေၾကာင္းေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။ သတင္းစာဆရာတို႔၏ ေမးခြန္းတရပ္ကို ေျဖၾကားရာ၌ ျမန္မာတို႔၏ ေတာင္းဆို ခ်က္မ်ားကို ေက်နပ္ဖြယ္ရာလိုက္ေလ်ာျခင္း မရွိပါက အၾကမ္းဖက္နည္းကိုျဖစ္ေစ၊ အၾကမ္းမဖက္ေသာနည္း ကိုျဖစ္ေစ၊ နည္းႏွစ္မ်ဳိးလံုးကိုျဖစ္ေစ၊ စဥ္းစားရန္ လံုး၀တြန္႔ဆုတ္မည္မဟုတ္ဟု ေျပာခဲ့၏။ နိဂံုးခ်ဳပ္အေနႏွင့္ အ ေကာင္းဆံုးကုိ ေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ္လည္း အဆိုးဆံုးအတြက္လည္း အဆင္သင့္ျပင္ထားေၾကာင္း ေျပာသြားပါ သည္။ ဤကား ျမန္မာႏိုင္ငံမွ မထြက္ခြာမီ ႏွစ္သစ္ကူးမိန္႔ခြန္းထဲတြင္ အေသးစိတ္ေျပာခဲ့ေသာ အခ်က္အလက္ တို႔ထက္ ပိုမိုျခင္းမရွိပါ။  ထိုမိန္႔ခြန္းတြင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဖာ္ျပခဲ့သည္မွာ ၿဗိတိသွ်တို႔သည္ ေအးခ်မ္းစြာ ေျဖရွင္းေရးကို လိုလားသည္ ဟု သူ ယံုၾကည္လိုေၾကာင္း၊ သူကိုယ္တိုင္လည္း ေအးေဆးေသာ နည္းမ်ားကိုသာ ပို၍ႏွစ္သက္ေၾကာင္း၊ သို႔ ေသာ္လည္း လိုအပ္သည့္ သေဘာတူညီခ်က္မ်ား မရပါက လူထုအေနႏွင့္ တရားဥပေဒျပင္ပမွ လြတ္လပ္ေရး တုိက္ပဲြ၀င္ရန္ အဆင္သင့္ျပင္ထားရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း စသျဖင့္ ျဖစ္ပါသည္။ အမွန္မွာ ဦးေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဖဆ ပလသည္ ၿဗိတိသ်တို႔ႏွင့္ ေဆြးေႏြးပဲြမ်ား မေအာင္ျမင္ပါက ျဖစ္ပ်က္လာမည့္ အေျခအေနအတြက္ ျပင္ဆင္မႈအ ေနႏွင့္ လက္နက္မ်ားစုေဆာင္းၿပီး၊ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္တပ္ဖဲြ႔မ်ားကို အသင့္အေနအထားတြင္ ရွိေနေစရန္ စီစဥ္ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။  “ေအာင္ဆန္း-အတၱလီ သေဘာတူညီခ်က္” ထြက္ေပၚေစခဲ့ေသာ ေဆြးေႏြးပဲြမ်ားအတြင္း ဦးေအာင္ဆန္း၏ က႑ႏွင့္ပတ္သက္၍ ပုဂၢလိကအမႈေဆာင္၀င္တဦးျဖစ္သူ ဦးတင္ထြဋ္က ေအာက္ပါအတိုင္းေရးသားခဲ့ပါသည္။ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ေ႐ြးေကာ္ပဲြမက်င္းပမီႏွင့္ အေျခခံဥပေဒသစ္ မေရးဆဲြေသးမီ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အစိုးရတာ၀န္ ၀တၱရားတို႔ကို ျမန္မာအစိုးရထံသို႔ လက္ေတြ႔အရလည္းေကာင္း၊ ဥပေဒသေဘာအရလည္းေကာင္း၊ ခ်က္ခ်င္း လဲႊေျပာင္းေပးရန္ကို သူက အားထုတ္ခဲ့ပါသည္။ ဥပေဒသေဘာအရ လဲႊေျပာင္းေပးျခင္းကို သူက မရယူႏုိင္ခဲ့ ေသာ္လည္း လက္ေတြ႔အားျဖင့္ လဲႊေျပာင္းေပးျခင္းကိုကား အႏွစ္သာရအားျဖင့္ ႏွစ္ဖက္သေဘာတူညီမႈအေပၚ မူတည္၍ ရယူႏုိင္ခဲ့ပါသည္။  ဤအေနအထားကို သူ၏ ႏိုင္ငံေရးအတိုက္အခံတို႔က သူေခါင္းေဆာင္ခဲ့ေသာ ကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔၏ ႐ႈံးနိမ့္မႈ ကဲ့သို႔ျဖစ္ေစရန္ ေကာက္ေကြ႔ေပြလီစြာ အဓိပၸာယ္ဖြင့္လိုက ဖြင့္ႏုိင္ပါသည္။ သူသည္ အနည္းဆံုး လိုအပ္ခ်က္ မ်ား ေတာင္းဆိုရာ၌ ခုိင္မာ၏။ ထုိသို႔ခုိင္မာျခင္းေၾကာင့္ ေတာ္လွန္ေရးျဖစ္ေပၚလာႏုိင္သည္ဟု သူသိသျဖင့္ တာ၀န္မွာႀကီးေလးလွ၏။ ႏိုင္ငံေရးပညာရွိတဦးပီသစြာ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားမ်ား၏ လိုလားခ်က္တို႔ကို အ ႏွစ္သာရအားျဖင့္ ေပးသည္ကို သူလက္ခံခဲ့၏။ လိုလားခ်က္ကား လြတ္လပ္ေရးသို႔ ရွင္းလင္းတိုေတာင္းေသာ လမ္းမွ ခ်ီတက္ႏုိင္ရန္ႏွင့္ မိမိတို႔တိုင္းျပည္၏ လက္ေတြ႔အစိုးရတာ၀န္မ်ားကို ခ်က္ခ်င္းရရွိရန္တို႔ျဖစ္ပါသည္။  ႏွစ္ဖက္အလိုက် သေဘာတူညီခ်က္ကို လက္ခံၿပီးေနာက္ ဤသေဘာတူညီခ်က္၏ အဓိပၸာယ္သက္မႈကို လူထု အား ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းတင္ျပ၍ လိုအပ္ခ်က္မ်ား ျဖစ္ေျမာက္ေစရန္ ေခါင္းေဆာင္မႈေပးခဲ့၏။ သူ၏ ေခါင္းေဆာင္မႈ ေနာက္မွ လိုက္ပါက တႏွစ္အတြင္း လံုး၀လြတ္လပ္ေရးရေစရမည္ဟု ရဲရင့္စြာ ကတိေပးခဲ့၏။ ဤကား ေပါ့ေပါ့ ဆဆ ကတိမ်ဳိး မဟုတ္ပါ။ သူ၏ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ငန္း၊ သူ၏ ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ သူ၏ ဘ၀တို႔ကိုရင္း၍ ေပးလိုက္ ေသာ၊ ခံယူခ်က္အေပၚ အေျခခံေသာ ကတိမ်ဳိးျဖစ္ပါသည္။ ဤသို႔ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖင့္ သူ၏ ေခါင္းေဆာင္ပီသ မႈကို အျပည့္အ၀ သက္ေသျပလိုက္ပါသည္။  သေဘာတူညီခ်က္ကို လက္မွတ္ထုိးရန္ ျငင္းဆိုခဲ့ေသာ ကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔၀င္ႏွစ္ဦးကား ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးေစာႏွင့္ ၁၉၃၈ ခုႏွစ္ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး ႏွစ္ျခမ္းကဲြၿပီးေနာက္ အနည္းစုသခင္မ်ားကို သခင္ထြန္းအုပ္ႏွင့္အ တူ ေခါင္းေဆာင္ခဲ့ေသာ သခင္ဗစိန္တို႔ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ဦးေစာႏွင့္ သခင္ဗစိန္ သည္ ေဒါက္တာဘေမာ္ႏွင့္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ေနာက္တဦးျဖစ္သူ ဆာေပၚထြန္းတို႔ႏွင့္ေပါင္းကာ အမ်ဳိးသား အတိုက္အခံတပ္ဦး တည္ေထာင္၍ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ရာထူးတည္ျမဲေရးအတြက္ နယ္ခ်ဲ႕တို႔ဘက္သို႔ ကူး ေျပာင္းသြားၿပီဟု ေျပာေလသည္။  ႏုိင္ငံေရးအတိုက္အခံတို႔၏ စြပ္စဲြခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ဦးေအာင္ဆန္း ထူးထူးျခားျခား စိတ္အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ခဲ့ ပါ။ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုမ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးေစ့စပ္ေရးကိုသာ ေဇာက္ခ်၍ လုပ္ပါေတာ့သည္။ ဤကိစၥကို ေျဖ ရွင္းရန္ လန္ဒန္သြားကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ၿပီး ရက္ပိုင္းအတြင္းပင္ ပင္လံု၌ ညီလာခံေခၚ ေရး စီစဥ္ထားၿပီးျဖစ္ပါသည္။ ညီလာခံ၏ ရလဒ္ျဖစ္ေသာ ပင္လံုစာခ်ဳပ္အရ “ၾကားျဖတ္ျမန္မာအစိုးရႏွင့္ ခ်က္ ခ်င္းပူး ေပါင္းလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ရွမ္း၊ ကခ်င္ႏွင့္ ခ်င္းတို႔သည္ လြတ္လပ္ေရးကို ပိုမိုလ်င္ျမန္စြာ ရရွိလိမ့္မည္” ဟူ၍ အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ပါသည္။  ပင္လံုညီလာခံကား စစ္အတြင္းက တိုင္းရင္းသားမ်ားအၾကား သင့္ျမတ္ၾကည္ျဖဴေရးအတြက္ သခင္မ်ားႀကိဳး ပမ္းခ်က္မ်ားႏွင့္ အစပ်ဳိးခဲ့ေသာ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းရွိ လူမ်ဳိးစုေပါင္းစံု စည္းလံုးညီၫြတ္ေရး ဦးတည္ေသာ လုပ္ငန္းစဥ္၏ အထြတ္အထိပ္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ တဖန္ ဦးတင္ထြဋ္၏ စကားအရေျပာရလွ်င္ ေဆြး ေႏြးေစ့စပ္ေရးနယ္ပယ္တြင္ သူ(ဦးေအာင္ဆန္း) ေအာင္ျမင္မႈမ်ား ရရွိခဲ့ျခင္းမွာ သူ၏ မသြယ္မ၀ိုက္ပြင့္လင္းမႈ ႏွင့္ ပုဂၢလိကအရည္အေသြးတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိနယ္ပယ္တြင္ သူ၏ အႀကီးမားဆံုးေဆာင္႐ြက္ခ်က္ကား ေတာင္တန္းေဒသ တုိင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ အျခားလူငယ္စုမ်ား၏ လံုး၀ဥႆံု စိတ္ခ်ယံုၾကည္မႈကို ရယူႏုိင္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။  ပင္လံုညီလာခံ ၿပီးလွ်င္ၿပီးခ်င္း ဧၿပီလတြင္ က်င္းပမည္ျဖစ္ေသာ ေ႐ြးေကာက္ပဲြတြင္ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္မည့္ ဖဆပလကိုယ္စား ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ပင္ပန္းႀကီးစြာ ႏိုင္ငံအႏွံ႔ စည္း႐ံုးေရးခရီးထြက္ခဲ့ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပည္သူလူထုႏွင့္ (၃၂) ႏွစ္ မွ်သာရွိေသးေသာ သူတို႔၏ ႏုပ်ဳိ႐ြယ္ေခါင္းေဆာင္အၾကား မၾကံစဖူး ထူးျခားေသာ ဆက္ဆံေရးအေနအထားမ်ဳိး ေပၚေပါက္ခဲ့ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္းသြားေလရာ လူအုပ္ႀကီးမ်ားသည္ ‘ငါတို႔ဗိုလ္ ခ်ဳပ္’ ကို ျမင္လိုေဇာ၊ နားေထာင္လိုေဇာ၊ ေသြးစည္းခိုင္မာမႈကို ျပသလိုေဇာတို႔ႏွင့္ ဖံုကိုမမႈ၊ ေနပူကိုမ႐ြံ႕၊ လာ ေရာက္အားေပးၾကပါသည္။ ‘ဗိုလ္ခ်ဳပ္’ ဟူေသာ ေ၀ါဟာရမွာ မူလတြင္ သူ၏ တပ္မေတာ္ရာထူးကို ရည္ၫႊန္း ျခင္းအမႈသာျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာင္တြင္ သူ႔အေပၚထားရွိေသာ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈကို ေရာင္ျပန္ဟပ္လာေသာ ေ၀ါဟာရျဖစ္လာ၏။  ဦးေအာင္ဆန္းကား နားေထာင္ေကာင္းေအာင္ အေျပာအေဟာေျပျပစ္သူတဦး မဟုတ္ပါ။ သူ၏ မိန္႔ခြန္းမ်ား သည္ ၿငီးေငြ႔ဖြယ္ အတတ္ပညာေရးရာကိစၥမ်ားႏွင့္ လႊမ္းမိုးေနသည္လည္း ျဖစ္ႏိုင္၏။ ဟိုအေၾကာင္းေရာက္ ဒီ အေၾကာင္းေရာက္ႏွင့္ လိုက္ရခက္သည္လည္း ျဖစ္ႏုိင္၏။ လြန္စြာရွည္လ်ားသည္လည္း ျဖစ္ႏုိင္၏။ သို႔ေသာ္ လည္း လူထုသည္ ၿငိမ္သက္ေအးေဆးစြာ နားေထာင္ၿပီး သူ႔စိတ္သႏၱာန္ကိုလိုက္ကာ သူ၏ တံုးတိတိႏုိင္ေသာ ဆံုးမသတိေပးခ်က္တို႔ကို သေဘာက်ႏွစ္သက္သကဲ့သို႔ ၾကားရခက္လွေသာ သူ၏ ရယ္ရႊင္ဖြယ္စကားေလး မ်ားကိုလည္း သေဘာက်ႏွစ္သက္ၾကပါသည္။  ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးျပႆနာမ်ားကို ေျဖရွင္းေပးႏုိင္မည့္ အ ေတြးအေခၚမ်ားႏွင့္ နည္းဗ်ဴဟာမ်ားကို အစဥ္တစိုက္ရွာေဖြေနသူျဖစ္၏။ ဤလုပ္ငန္းတြင္ လူထုကို သူႏွင့္အတူ ပါ၀င္ရန္ေခၚေဆာင္ႏုိင္ခဲ့သည္။ ကာလေဒသအေျခအေနမ်ားအရ လိုအပ္ပါကစိတ္ေျပာင္းလဲရန္ သူမေၾကာက္ ႐ြံ႕ပါ။ သူ၏ ယူဆခ်က္မ်ားႏွင့္ ရည္႐ြယ္ခ်က္မ်ားကို လူထုအား ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ရွင္းျပၿပီး ၎တို႔၏ ေထာက္ခံ မႈကို ေတာင္းဆိုပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း လြယ္လင့္တကူ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားႏွင့္ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေလာက မ်ား အေကာင္အထည္ေဖာ္လာမည္ဟူ၍ လက္လြတ္စပယ္ ကတိျပဳခ်က္မ်ား မေပးေခ်။ သူ႔တိုင္းျပည္အေပၚ တည္ၾကည္ေျဖာင့္မတ္စြာ ျပဳက်င့္သြားမည္၊ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးအတြက္ အစြမ္းကုန္ ေဆာင္႐ြက္သြားမည္၊ လူထု၏ ညီၫြတ္မႈအင္အားသာ သူႏွင့္ ဖဆပလေနာက္၌ တည္ရွိေနမည္ဆိုပါက လြတ္ လပ္ေရးႏွင့္ စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးဟူေသာ ႏွစ္ပြင့္ဆိုင္ပန္းတုိင္သို႔ ဦးေဆာင္ေခၚသြားႏုိင္မည္ဟူ၍သာ ကတိျပဳ ခဲ့၏။  ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပည္သူလူထုလည္း ေ႐ြးေကာက္ပြဲတြင္ ဖဆပလကိုယ္စားလွယ္ေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာကို ေ႐ြးခ်ယ္ တင္ေျမႇာက္လိုက္ျခင္းျဖင့္ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္တို႔ကို တုံ႔ျပန္လိုက္၏။ ပုဂၢလိကကိုယ္စားလွယ္မ်ား ႏွင့္ ကြန္ျမဴနစ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား လက္တဆုပ္စာေလာက္သာ ေ႐ြးခ်ယ္ျခင္းခံခဲ့ရပါသည္။ ‘ေစာ၊ စိန္၊ ေမာ္’ အုပ္စုကား မိမိတို႔ေသခ်ာေပါက္႐ႈံးမည္ကို သိထားၾကသျဖင့္ ေ႐ြးေကာက္ပဲြမ်ားကို သပိတ္ေမွာက္ခဲ့၏။ ဖဆပ လသည္ မသင့္ေတာ္ေသာ ဖိအားေပးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သည္ဟု စြပ္စဲြခ်က္မ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရ၏။ သို႔ေသာ္ ေ႐ြး ေကာက္ပဲြဆုိင္ရာ ခံု႐ံုးမ်ား၏ ေတြ႔ရွိခ်က္မ်ားအရ ေရြးေကာက္ပဲြရလဒ္မ်ားသည္ လူထု၏ဆႏၵကို အမွန္အတုိင္း ေရာင္ျပန္ဟပ္ခဲ့ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ဘ၀ေနာက္ဆံုးအပိုင္းတြင္ သူသည္ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ႏုိင္ငံေရးရင့္ က်က္မႈႏွင့္ ႏုိင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရး က်င္လည္မႈတို႔တြင္ တုိးတက္လာသည္ကို ျမင္ႏုိင္ပါသည္။ ႏုိင္ငံေတာ္တည္ ေဆာက္ေရး ကိစၥရပ္မ်ားကို ရင္ဆုိင္ရာ၌ သူ၏ ပင္ကိုယ္အရည္အေသြးမ်ားႏွင့္ တာ၀န္သိစိတ္ဓာတ္တို႔ ကြန္႔ ျမဴးလာ၏။ ဤကာလအတြင္း၌ တခ်ိန္ကဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ခဲ့ေသာ ၿဗိတိသွ်မ်ားစြာတို႔၏ ေလးစားမႈကို ရယူႏိုင္ ခဲ့သည္။ ထိုပုဂၢဳိလ္မ်ားအနက္ တဦးက ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးသားခဲ့ပါသည္။  ေအာင္ဆန္း၏ ႏုိင္ငံေရးပညာရွင္အရည္အခ်င္းမ်ား တုိးတက္ႂကြယ္၀လာျခင္းသည္ သူ၏ ပင္ကိုယ္စ႐ိုက္ကား ျဖစ္ေပၚလာေသာ အေျခအေနမ်ားအရ ႀကီးထြားလာႏုိင္စြမ္းရွိေၾကာင္းကို ျပသပါသည္။ သူ႔ဘ၀၏ ေနာက္ဆံုး (၁၀) လတြင္ သူသည္ လက္ေတြ႔အားျဖင့္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အေနအထား၌ ရွိခဲ့ပါသည္။ ထိုကာလအတြင္း၌ သူသည္ သူ႔ႏုိင္ငံ မည္မ်က်ယ္၀န္း၍ လူမ်ဳိးေပါင္း မည္မွ်စံုၿပီး ျပႆနာမ်ား မည္မွ်႐ႈပ္ေထြးေပြလီလွသည္တို႔ကို စ၍ ဂဃ နဏ သေဘာေပါက္ခဲ့ပါသည္။ အလုပ္မ်ားလြန္းလွသျဖင့္ သူ၏ က်န္းမာေရးထိခိုက္လာသည့္အျပင္ ရံဖန္ရံခါ အလုပ္မႏုိင္မနင္း ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူကား ေယာကၤ်ားေကာင္းပီသစြာ ဤျဖစ္ရပ္ကို ၀န္ခံသျဖင့္ သူႏွင့္ ေန႔စဥ္ ထိေတြ႔ေနေသာ ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအရာရွိမ်ား၏ ေလးစားမႈကို ရရွိခဲ့ပါသည္။ သူ႔အား လုပ္ၾကံသတ္ ျဖတ္ျခင္းသည္ ေနာင္ျဖစ္ထြန္းလာမည့္ ဥပေဒမဲ့ကာလမ်ားတြင္ သူ႔ေနာက္လိုက္မ်ားကို စည္းကမ္းထိန္းသိမ္း ရန္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္သည့္ တဦးတည္းေသာပုဂၢဳိလ္ကို သူ႔တုိင္းျပည္ ဆံုး႐ံႈးရျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။  ဇြန္လအေစာပိုင္းတြင္ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ တိုင္းျပည္အတြက္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား စီစဥ္ရန္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ျပည္လမ္းရွိ ‘ဆုိရန္တိုဗီလာ’ အေဆာက္အဦးတြင္ စည္းေ၀းပဲြမ်ား ဆက္တိုက္က်င္းပပါသည္။ ညီ လာခံအဖြင့္မိန္႔ခြန္းတြင္ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ အေစာတလ်င္ လိုအပ္ေနေသာ လုပ္ငန္းမ်ားကို မီးေမာင္းထုိးျပ ၿပီး လက္ေတြ႔က်၍ ေလွနံဓားထစ္မဟုတ္ေသာ အစီအစဥ္မ်ားလိုအပ္ေၾကာင္းကို အေလးေပးေျပာသြားပါသည္။ ေလာဘႀကီးလြန္းေသာ စီမံကိန္းမ်ား မျပဳလုပ္မိရန္ႏွင့္ မည္သည့္ကိစၥမ်ား ပထမဦးဆံုး ေဆာင္႐ြက္ရန္လိုသည္ ကို ဆံုးျဖတ္ရန္ အေရးႀကီးေၾကာင္းကိုလည္းေျပာသြားပါသည္။ ထို႔အျပင္ တုိင္းသူျပည္သားတို႔ လက္အတြင္း သို႔ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ ျပန္၍ေရာက္ေနရကား တုိင္းျပည္တြင္ျဖစ္ေပၚသမွ် အနိဌာ႐ံုမ်ားအတြက္ နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ ကို အျပစ္တင္တိုက္ခိုက္ျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ႏွင့္အင္အားတို႔ကို အလဟႆမျဖဳန္းၾကရန္ သတိေပးသြားပါသည္။  နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ကို တိုက္ဖ်က္ရန္သံုးခဲ့ေသာ လက္နက္မ်ားသည္ လြတ္လပ္ေသာ ႏုိင္ငံတခုကို တည္တံ့ခုိင္ျမဲ၍ တိုးတက္ေစရန္အတြက္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ ကိရိယာမ်ားျဖစ္သည္ဟု အစဥ္အျမဲ မတြက္ဆႏုိင္ေၾကာင္း သူ ျပည့္ ျပည့္၀၀ နားလည္ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံအေနႏွင့္ ႏုိင္ငံတကာမိသားစု အသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ မွန္ကန္ေသာေနရာမွ ပါ၀င္ေဆာင္႐ြက္ႏုိင္မည့္ အနာဂတ္ကာလကိုေမွ်ာ္မွန္းကာ စစ္မွန္ေသာ အမ်ဳိးသားေရး သည္ ႏုိင္ငံတကာအေရးကို အေထာက္အကူျပဳရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သူ ျမင္ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္း၏အျမင္ သည္ ေသြးထြက္ေအာင္မွန္သျဖင့္ အခ်ဳိ႕လူမ်ား မခံသာေသာ စကားမ်ဳိးကုိေျပာရန္မတြန္႔ဆုတ္ပါ။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလုိင္လ ၁၃ ရက္ေန႔တြင္ ေျပာၾကားခဲ့ေသာ သူ၏ ေနာက္ဆံုးမိန္႔ခြန္းတြင္ ျပည္သူတို႔အား မိမိတို႔၏ ခ်ဳိ႕ယြင္း ခ်က္မ်ားကို ျပဳျပင္ရန္၊ စည္းကမ္းရွိရန္၊ ဇဲြ၀ိရိယႀကီးရန္ႏွင့္ အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ရန္ စသျဖင့္ ေဆာ္ၾသခဲ့ၿပီး လြတ္လပ္ေရး၏ အက်ဳိးအရသာမ်ား ျပည့္၀စြာ မခံစားႏုိင္မီ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႐ုန္းကန္ႀကိဳးစားရ ဦးမည္ျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း သတိေပးခဲ့၏။  ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္ၿပီး မိမိကိုယ္ကို ဆန္းစစ္ႏုိင္စြမ္းရွိသူပီပီ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ သူ၏ အားနည္းခ်က္မ်ား ကို ျပဳျပင္ရန္လိုေၾကာင္းကိုလည္း မိတ္ေဆြမ်ားအား ၀န္ခံခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းသားေတာ္လွန္ေရးသမား လူငယ္ တေယာက္တြင္ သည္းခံခြင့္လႊတ္ႏုိင္ေသာ အျပစ္အနာမ်ားသည္ ႏိုင္ငံ၏အထင္ကရ ေခါင္းေဆာင္တြင္မူကား လက္ခံခြင့္လႊတ္ဖြယ္ မဟုတ္ေပ။ အေခ်ာကိုင္ရန္လိုေနေသာ အမူအက်င့္မ်ား ရွိေနေသး၏။ အဆင္မေျပလွ ေသာ ေဒါသႀကီးတတ္ျခင္းကို ထိန္းခ်ဳပ္ရေပဦးမည္။ လူမႈဆက္ဆံေရးတြင္လည္း မည္မွ်ပင္ ၿငီးေငြ႔ဖြယ္ျဖစ္ေစ ေလာက၀တ္ပ်ဴငွာေစရန္ ေလ့က်င့္ရေပဦးမည္။  အာဏာလဲႊေျပာင္းေရး အစီအစဥ္မ်ားကို လ်င္ျမန္စြာ တဆင့္ၿပီးတဆင့္ တိုးတက္၍ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္ ခဲ့ပါသည္။ ေမလတြင္ က်င္းပေသာ ညီလာခံ၌ ဖဆပလအဖဲြ႔ခ်ဳပ္သည္ မိမိတို႔၏ လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ပတ္သက္ ေသာ မူ၀ါဒကို ခ်မွတ္ၿပီး ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံဟူ၍ ေခၚတြင္မည့္ လြတ္လပ္ေသာ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ သမၼတႏုိင္ငံ၏ အေျခခံဖဲြ႔စည္းပံု ဥပေဒမူၾကမ္းကို ေရးဆဲြရန္ ေကာ္မတီကိုလည္း ဖဲြ႔စည္းလိုက္ပါသည္။ ခက္ခဲ ဆင္းရဲစြာ လံုးပမ္းခဲ့ရေသာ ပန္းတိုင္ လက္တကမ္းမွ်သာ ရွိေတာ့သည္ျဖစ္၍ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ တင္းမာမႈ မ်ားေလ်ာ့ကာ ပိုမို၍ ေပ်ာ့ေျပာင္းခ်ဳိသာလာ၏။ သူ၏ တပ္မ်ားကို ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးတြင္ ဦးေဆာင္ခဲ့စဥ္က အံႀကီးတခဲခဲႏွင့္ ေတြ႔ျမင္ရေသာ လူငယ္စစ္ေသနာပတိခ်ဳပ္၏ ပံုပန္းသ႑ာန္ႏွင့္ကား သိသိသာသာ ျခားနား လာပါသည္။ သူ၏ အတြင္းအျပင္သည္ ၾကည္လင္တည္ၿငိမ္၍ ေသာကကင္းစင္သကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနပါသည္။ သို႔ ေသာ္လည္း ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ျခင္းသည္လည္း နက္႐ႈိင္းလွပါသည္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ ႏုိင္ငံေရးမွ အနား ယူကာ မိသားစုကိစၥမ်ား၊ စာေပေရးသားျခင္းကိစၥမ်ားကိုသာ အခ်ိန္ျပည့္ေပး၍ လုပ္ေဆာင္လိုလားေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာခဲ့ပါသည္။  သို႔ေသာ္လည္း ဤဆႏၵကား မျပည့္၀ခဲ့ပါ။ ဇူလိုင္လ (၁၉) ရက္ေန႔ အမႈေဆာင္ေကာင္စီ အစည္းအေ၀းထိုင္ေန စဥ္ အေစာင့္အၾကပ္မ်ားမရွိေသာ စည္းေ၀းခန္းထဲသို႔ ယူနီေဖာင္း၀တ္လူတစု တြန္း၀င္လာ၍ စက္ေသနတ္ မ်ားႏွင့္ပစ္ခတ္ရာ ဦးေအာင္ဆန္း၊ သူ၏အကိုႀကီး ဦးဘ၀င္း အပါအ၀င္ ေကာင္စီ၀င္ (၆) ဦး၊ အထက္တန္းအုပ္ ခ်ဳပ္ေရးအရာရွိတဦးႏွင့္ ကိုယ္ရံေတာ္ေလးတဦးက်ဆံုးခဲ့ရပါသည္။ လူသတ္သမားမ်ား ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ သြားခဲ့ေသာ္လည္း၊ ၎တို႔အား ဦးေစာေနအိမ္သို႔ ေျခရာခံလိုက္ႏုိင္ခဲ့ပါသည္။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းသည္ အၾကံ ႀကီးသူတေယာက္ျဖစ္ၿပီး ‘ေကာင္ေလးတေယာက္ပါပဲ’ ဟူ၍ သူ သတ္မွတ္ေလ့ရွိေသာ ဦးေအာင္ဆန္း ႏုိင္ငံ့ ေခါင္းေဆာင္အဆင့္သို႔ တရွိန္ထိုးတက္သြားသည္ကို လက္မခံႏိုင္ခဲ့ေပ။  ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ႏွင့္ လန္ဒန္သို႔ ထြက္ခြာမသြားမီ လအနည္းငယ္အလိုေလာက္တြင္ ကာကီ၀တ္စံု ၀တ္ဆင္ထားသူမ်ားက ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္ခတ္သျဖင့္ ဦးေစာမ်က္ေစ့တြင္ ဒဏ္ရာရခဲ့ပါသည္။ ဦးေစာသည္ ဤ ကိစၥတြင္ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္တပ္ဖဲြ႔၀င္မ်ား၌ တာ၀န္ရွိသည္ဟု ယူဆကာ ကလဲ့စားေခ်ျခင္းျဖစ္ သည္ဟု အခ်ဳိ႕ကခန္႔မွန္းၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ႏုိင္ငံေတာ္လုပ္ၾကံမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ စစ္ေဆးေတြ႔ရွိခ်က္မ်ားအရ အလုပ္အမႈေဆာင္ေကာင္စီတခုလံုးအား သုတ္သင္ေခ်မႈန္းရန္ ညႊန္ၾကားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္းႏွင့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားကို ရွင္းလင္းသုတ္သင္လိုက္ျခင္းျဖင့္ သူသာ ျမန္မာႏုိင္ငံအစိုးရေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာ မည္ဟူေသာ ထူးဆန္းသည့္ ယံုၾကည္ခ်က္ျဖင့္ လုပ္ႀကံမႈႀကီးကို ဦးေစာ စီစဥ္ခဲ့ဟန္တူပါသည္။ ဦးေစာအေပၚ ရာဇ၀တ္ျပစ္မႈမ်ား က်ဴးလြန္ရန္ အားေပးကူညီမႈအတြက္ အျပစ္ရွိေၾကာင္း စီရင္ဆံုးျဖတ္ၿပီး ေသဒဏ္ခ်မွတ္ လိုက္ပါသည္။  ဦးေအာင္ဆန္း ကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္သြားေသာ္လည္း သူ၏ ဘ၀ကိုေပး၍ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ရေသာ လြတ္လပ္ေရး ကိုသာ ျမန္မာႏုိင္ငံ ရရွိခဲ့ပါသည္။ အသက္ရွင္က်န္ခဲ့ေသာ ဖဆပလ၀င္မ်ားအနက္ အဆင့္ျမင့္ဆံုးျဖစ္ေသာ ဦးႏုသည္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးမ်ားကို ဆံုးခန္းတုိင္ ဆက္လက္ေဆာင္႐ြက္သြားၿပီး ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ (၄) ရက္ေန႔တြင္ လြတ္လပ္ေသာ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ကို ေမြးဖြားခဲ့ပါသည္။  နိဂံုးေခတ္သစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံသမုိင္း သုေတသီတဦးျဖစ္သူ အေမရိကန္ပညာရွင္ ဖရင့္၊အင္၊ထေရဂါ ေရးသားခဲ့ ေသာ ေအာက္ပါ စကားေကာက္ႏုတ္ခ်က္ကို ဤေနရာ၌ ေဖာ္ျပက သင့္ေတာ္မည္ထင္ပါသည္။ မဟာလူသား တဦး၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားအေနျဖင့္သာ ျဖစ္ရပ္စဥ္ကို တင္ျပျခင္းသည္ သမုိင္းကို လဲြမွားစြာ ျမင္ျခင္းျဖစ္ပါ သည္။ ဤစာအုပ္တြင္လည္း ထိုကဲ့သို႔ တင္ျပျခင္းမ်ဳိး အတုိင္းအတာတခုအထိ ပါ၀င္ခဲ့ပါလွ်င္ ထိုအတိုင္းအ တာအထိ လဲြမွားေသာအျမင္ရွိခဲ့သည္ဟု ဆိုႏုိင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုစဥ္က ျမန္မာျပည္အေျခအေနအရ သခင္မ်ား ႏုိင္ငံေရးရာထူးေနရာ ရရွိခဲ့ခ်ိန္မွစ၍ လြတ္လပ္ေရးအ႐ုဏ္တက္ခ်ိန္ျဖစ္ေသာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါ ရီလတိုင္ (၁၂) ႏွစ္ကာလအတြင္း စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈမ်ားကို ျဖစ္ရပ္စဥ္အလံုးစံုအေပၚ လႊမ္းျခံဳခဲ့ေသာ ေအာင္ ဆန္း၏ ေခါင္းေဆာင္မႈ႐ႈေထာင့္မွ စိစစ္ျခင္းကား မွန္ကန္သင့္ေလ်ာ္သည္ဟု ထင္မိပါသည္။  အျခားတဖက္မွၾကည့္လွ်င္လည္း အထက္ေဖာ္ျပပါ သေဘာတရားကား မွန္ကန္ပါသည္။ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး လႈပ္ရွားမႈ ေနာက္ခံကားကို အေျချပဳ၍သာ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ဘ၀ကို ေလ့လာႏိုင္မည္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ခ်ဥ္းကပ္နည္းသည္ သူ၏ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာအပိုင္းကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈရာေရာက္ႏုိင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔အသက္ (၂၀) ေက်ာ္ေက်ာ္ ေက်ာင္းသားႏုိင္ငံေရးေလာကထဲ ၀င္ခဲ့စဥ္ကစ၍ သူ၏ ဘ၀ႏွင့္ လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈသည္ ခဲြျခား၍မရေလာက္ေအာင္ ေရာေထြးဆက္ႏြယ္ေနသည့္အျပင္ ဦးေအာင္ဆန္းကား သူ၏ အဇၩတၱသႏၱန္ ႏွင့္ ကြာျခားေသာ ဗဟိဒၶအသြင္ကို လူထုေရွ႕ေမွာက္ ဘန္းျပသူမ်ဳိး မဟုတ္ခဲ့ပါ။ သူ၏ ႐ုပ္ပံုလႊာတခုလံုးကို ျခံဳ၍ ၾကည့္ပါက ျမင့္မားေသာရည္မွန္းခ်က္၊ ခုိင္မာျပတ္သားေသာ စိတ္ဓာတ္တို႔ျဖင့္ သူ၏ႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရေစ ရန္ ေခါင္းေဆာင္မႈေပးခဲ့ေသာ သိကၡာသမာဓိ ႀကီးမားသည့္ လူငယ္တဦးကို ျမင္ရေပမည္။  သူ၏ ႏုိင္ငံေရးအတိုက္အခံမ်ားႏွင့္ သူ၏ ႏုိင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားကို တိုက္ခိုက္ခဲ့သျဖင့္ သူ႔အား သစၥာေဖာက္ဟု ျမင္ခဲ့သူတို႔က ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားမႈလိုလားသျဖင့္ အၾကင္နာ ကင္းသည္၊ ဆင္ျခင္တံုတရား ေခါင္းပါးသည္၊ ႏွစ္ဖက္ခြၽန္လုပ္တတ္သည္ဟု စြပ္စဲြခဲ့ၾက၏။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ စြပ္စဲြ ခ်က္မ်ားကို သူ၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မွတ္တမ္းအေပၚ အေျချပဳ၍ အကဲျဖတ္ႏုိင္ပါသည္။ အျခားသူမ်ား ပိုမို၍ ေကာင္းမြန္ေသာ ေခါင္းေဆာင္မႈေပးႏုိင္သည္ဟု သူ ယံုၾကည္သ၍ ေနာက္လိုက္ေနရာမွ တာ၀န္ကို ေစတနာ ျပည့္၀စြာထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ သူတဦးတည္းသာ တုိင္းျပည္ကို ညီၫြတ္မႈေပးကာ လြတ္လပ္ေရးပန္းတိုင္သို႔ ေရာက္ရန္ ေခါင္းေဆာင္မႈေပးႏုိင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားလာေသာအခါမွ သူသည္ ဗဟိုမ႑ိဳင္ေနရာကို ယူ ခဲ့ပါသည္။  ေက်ာင္းသားဘ၀ကပင္ သူ၏ ရင္းႏွီးေသာ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ျဖစ္ခဲ့သူ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက မည္သူကမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား ေခါင္းေဆာင္ေနရာကို ေပးခဲ့သည္မဟုတ္ဘဲ သူ၏ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ ႂကြယ္၀မႈ ေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ေနရာကို ရရွိခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာဆိုခဲ့ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ သုန္မႈန္ျခင္းႏွင့္ စိတ္လႈပ္ရွားသျဖင့္ ေပါက္ကဲြျခင္းမ်ား ရွိခဲ့ေသာ္လည္း လြတ္လပ္ေရးလႈပ္ရွားမႈအက်ဳိးငွာ စုေပါင္းဆံုးျဖတ္ခ်က္ မ်ား ခ်ရာတြင္ သူ၏ ပုဂၢဳိလ္ေရးရာခံစားခ်က္မ်ားႏွင့္ အလိုဆႏၵတို႔ကို မည္ေသာအခါမွ် အသားမေပးခဲ့ေခ်။ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပဲြအဆင့္ဆင့္၌ သူသည္ ရင္းႏွီးေသာ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားႏွင့္ တုိင္ပင္ေဆာင္ ႐ြက္၍ တရားမွန္ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ားကို လက္ခံကာ အသင့္ေတာ္ဆံုးျဖစ္မည္ထင္ပါက တာ၀န္မ်ားကို လဲႊေျပာင္းခဲြ ေ၀ေပးပါသည္။သို႔ေသာ္ ကိုယ္က်ဳိးရွာသမားမ်ား၊ တာ၀န္မဲ့လုပ္ရပ္မ်ားႏွင့္ လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈကို ထိပါးႏုိင္မည့္ အလုပ္ ပ်က္ကြက္မႈမ်ားကို သည္းမခံပါ။   သူသည္ တရားမွ်တမႈႏွင့္ ဒီမုိကေရစီ၀ါဒတို႔ကို ယံုၾကည္လက္ခံကာ သူ၏ ကုိယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္အရလုပ္ပါက ပိုမို၍ေကာင္းမြန္မည္ျဖစ္ေသာအခ်ိန္အခါမ်ား၌ပင္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ား ၏ အလိုက် ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္လည္းရွိခဲ့၏။ အမႈေဆာင္ေကာင္စီေခါင္းေဆာင္အေနႏွင့္ သူ၏အျမင္ကို အျခား သူမ်ားလက္ခံေစရန္ အေပၚစီးႏွင့္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ျခင္းမရွိခဲ့ပါ။ အားလံုးက လြတ္လပ္၊ ပြင့္လင္း၊ ျပည့္စံုစြာ ေဆြး ေႏြးၿပီးမွ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၾကပါသည္။  သူကိုယ္တုိင္ ပြင့္လင္းစြာ ၀န္ခံခဲ့သည့္အတုိင္း သူသည္ အမွားအယြင္း ကင္းသူမဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ သူ၏ စိတ္ ရည္ဥာဏ္ရည္ကား အစဥ္သျဖင့္ ႀကီးထြားတုိးတက္ႏုိင္စြမ္းရွိခဲ့ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ အစြန္းေရာက္ တယူသန္သမားမ်ားကုိ စဲြေဆာင္ႏုိင္စြမ္းထက္ မိမိတို႔ ယံုၾကည္ေလးစားေသာ ေခါင္းေဆာင္ေအာက္တြင္ စိတ္ ၿငိမ္းေအး ကိုယ္ခ်မ္းသာစြာျဖင့္ မိမိတို႔ဘ၀ကို ႏွင္လိုေသာ သာမန္ျပည္သူတို႔ကို စဲြေဆာင္ႏုိင္စြမ္းရွိခဲ့ပါသည္။ ျပည္သူတို႔သည္ ၎တို႔ေမွ်ာ္မွန္းထားေသာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း အရည္အေသြးမ်ား ဦးေအာင္ဆန္း၌ ရွိသည္ ဟု ျမင္ခဲ့၏။ သူကား ကိုယ္က်ဳိးထက္ ႏုိင္ငံ့အက်ဳိးကို ဦးစားေပးခဲ့သည္။ သူ၏အာဏာ အထြတ္အထိပ္ ေရာက္ ေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ပင္ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ဟန္ပန္မရွိ ေနထိုင္ခဲ့သည္။  ေခါင္းေဆာင္တို႔၏ အထူးအခြင့္အေရးမ်ားကို မမက္ေမာဘဲ ေခါင္းေဆာင္မႈတာ၀န္မ်ားကို လက္ခံခဲ့သည္။ ထို႔ အျပင္ သူသည္ ႏုိင္ငံေရးပါးနပ္လိမၼာမႈႏွင့္ ႏုိင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကြၽမ္းက်င္မႈစြမ္းအားႀကီးေသာ္လည္း သူ၏အတြင္း သေဘာထား၏ နက္႐ႈိင္းလွေသာ ႐ိုးသားမႈကား မည္ေသာအခါမွ် တိမ္ေကာသြားျခင္း မရွိခဲ့ပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပည္သူလူထုအတြက္ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ မိမိတို႔ လိုလားေတာင့္တေနခ်ိန္တြင္ ႏိုင္ငံ၏ ဂုဏ္သိကၡာကိုဆည္ ရန္ ေပၚေပါက္လာခဲ့သူျဖစ္ပါသည္။ သူ၏ ဘ၀သည္ ျပည္သူတို႔ စိတ္အားတက္ႂကြ အတုယူဖြယ္ရာျဖစ္သကဲ့သို႔ သူ႔အား သတိရလြမ္းဆြတ္ျခင္းသည္ ျပည္သူတို႔၏ ႏုိင္ငံေရးအသိစိတ္ကို လမ္းမလဲြေစရန္ ထိန္းကြပ္မႈအျဖစ္ တည္ရွိလ်က္ေနပါသည္။  ေအာင္ဆန္းစုၾကည္  ဓာတ္ပံု=July 19, 2012.
    ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ( ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေဆာင္းပါး)
    ===============================
    ေအာင္ဆန္း
    ေအာင္ဆန္းစုၾကည္
    ျမန္မာျပန္ - ေဒါက္တာေအာင္ခင္

    က်မ မွတ္မိႏုိင္ေသာ အ႐ြယ္မေရာက္မီကပင္ က်မ၏ ဖခင္ ကြယ္လြန္သြားပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ “ေဖေဖဟာ ဘယ္လိုလူစားမ်ဳိးပါလိမ့္” ဟူေသာ သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ ဖခင္၏ဘ၀လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ စာေပ အေထာက္အထားမ်ားကို က်မ စတင္စုေဆာင္း ေလ့လာဖတ္႐ႈျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေအာက္တြင္ ေဖာ္ျပပါ အတၳဳပၸတၱိစာတမ္းကို ေရးသားရာ၌ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ျခင္း အေထာက္အထားမ်ားကို အဓိကအေျခခံထားပါသည္။ အေၾကာင္းအရာႏွစ္ရပ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍သာလွ်င္ က်မတို႔မိသားစုႏွင့္ ေဖေဖ့အား ေကာင္းစြာသိကြၽမ္းခဲ့သူမ်ား ထံမွ သိရွိရေသာအခ်က္အလက္မ်ားအေပၚတြင္အေတာ္အသင့္ အေျခခံထားပါသည္။

    ေသြးသားနီးကပ္စြာ ေတာ္စပ္သူတဦး၏ အတၳဳပၸတၱိကိုေရးရသည္မွာ မလြယ္ကူပါ။ ဓမၼဓိဌာန္က်က်ေရးႏုိင္မည္ မဟုတ္ဟု အစြပ္စဲြခံရႏိုင္ပါသည္။ တကယ္တမ္းတြင္လည္း အတၳဳပၸတၱိေရးသူတို႔သည္ မိမိတို႔ ရွာေဖြစုေဆာင္းရ ရွိေသာ အေထာက္အထားမ်ားျဖင့္ မိမိတို႔၏ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ဥာဏ္ကို ပံုစံသြင္းေပးခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္၊ အေတြ႔အၾကံဳမ်ား၏ ၾသဇာသက္ေရာက္မႈမွ ကင္းလြတ္ႏုိင္မည္မဟုတ္ပါ။ က်မအေနျဖင့္ က်မဖခင္၏ ႐ုပ္ပံုလႊာ ကို က်မျမင္သည့္အတုိင္း မွန္ကန္စြာ ေပၚလြင္ေစရန္ ႀကိဳးပမ္းေရးသားထားပါသည္ဟုသာ ေျပာႏုိင္ပါသည္။
    * * * * * *

    ေအာင္ဆန္းကို ျမန္မာႏုိင္ငံ အညာေဒသရွိ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ကေလး၌ ၁၉၁၅ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔ တြင္ ဖြားျမင္ပါသည္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕ေတာ္ရွိ ျမန္မာဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ကိုပ်က္သုန္းေစၿပီး ျမန္မာတႏုိင္ငံလံုး ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္ေရးလက္ေအာက္သို႔ က်ဆင္းေစခဲ့ေသာ တတိယအဂၤလိပ္-ျမန္မာစစ္ပဲြအၿပီး ႏွစ္ေပါင္း (၃၀) အၾကာတြင္ ျဖစ္ပါသည္။ နတ္ေမာက္နယ္သူနယ္သားမ်ားသည္ ျမန္မာဘုရင္မ်ား၏ အမႈကိုထမ္းေဆာင္သည့္ အစဥ္အလာရွိသူမ်ားျဖစ္၏။

    ေအာင္ဆန္း၏ မိခင္မ်ဳိး႐ိုးထဲတြင္ ရာထူးႀကီး မင္းမႈထမ္းအခ်ဳိ႕ ပါ၀င္ခဲ့ပါသည္။ ဖခင္ျဖစ္သူ ဦးဖာသည္ လယ္ သမားမ်ဳိး႐ိုးမွျဖစ္ၿပီး ေလာကီေရးရာတြင္ လိမၼာေရးျခားမရွိ၊ စကားမေျပာ တံုဏွိဘာေ၀ ေနတတ္သူတဦး ျဖစ္ ပါသည္။ ဉာဏ္ရည္ေကာင္း၍ စာေပဖက္တြင္ ထူးခြၽန္ေသာ္လည္း စကားနည္းလြန္းသျဖင့္ ဦးဖာသည္ မိမိ၏ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္း အလုပ္ျဖစ္ေသာ ေရွ႕ေနအလုပ္၌ ေအာင္ျမင္ျခင္းမရွိခဲ့ပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထက္ျမက္သြက္ လက္လွေသာ မိခင္ေဒၚစုသာလွ်င္ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးကို အဓိကတာ၀န္ယူရပါသည္။

    ေဒၚစု၏ ဦးေလးေတာ္သူသည္ ၿဗိတိသွ်တို႔ကို ေရွးဦးစြာ ေတာ္လွန္ဆန္႔က်င္ခဲ့ေသာ ျမန္မာအုပ္စုတစုကို ေခါင္း ေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ ေနာက္ဆံုး၌ “ဗိုလ္လေရာင္” ေခၚ “ဦးမင္းေရာင္” အား ၿဗိတိသွ်တို႔က ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ လိုက္ပါသည္။ “ကုလားတို႔ ကြၽန္မခံ” ဟူေသာ စိတ္ထားရွိခဲ့သည့္ ထိုရဲရဲေတာက္ မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢဳိလ္ႀကီးကား ေအာင္ ဆန္းမိသားစုႏွင့္ နယ္သူနယ္သားမ်ား ဂုဏ္ယူစံထား အားက်ဖြယ္ရာ ျဖစ္လာပါသည္။
    ညီအကိုေမာင္ႏွမ (၆) ဦး (ကေလးဘ၀ကပင္ ကြယ္လြန္ၾကသူမ်ားအပါအ၀င္ဆိုလွ်င္ ေမြးခ်င္း - ၉ ဦး) အနက္ အေထြးဆံုးျဖစ္သူ ေအာင္ဆန္းသည္ သူကိုယ္တုိင္ေရးခဲ့ေသာ မွတ္တမ္းအရ ညစ္ပတ္ခ်ဴခ်ာ အစားၾကဴး၍ လံုး ၀ႏွစ္လိုဖြယ္မဟုတ္ေသာ ကေလးတဦးျဖစ္ပါသည္။ စကားေျပာလည္း ေနာက္က်လွသျဖင့္ မိသားစုက ‘စြန္႔အ’ ေနသလားဟူ၍ပင္ ပူပင္ခဲ့ရ၏။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ဆန္းကေလးသည္ ပရိယာယ္မရွိျခင္း၊ အလြန္႐ိုးသားေျဖာင့္ မတ္ျခင္း၊ ဆင္းရဲသူမ်ားအား သနားၾကင္နာတတ္ျခင္း စေသာ ခ်စ္စဖြယ္စိတ္ဓာတ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္စံုသည္ဟု သူ႔ အား ငယ္စဥ္က ေကာင္းစြာသိခဲ့သူမ်ားႏွင့္ သူ႔မိသားစု၀င္မ်ားက ေကာက္ခ်က္ခ်ၾကပါသည္။

    ေအာင္ဆန္းမိသားစုမွာ ဥာဏ္ရည္ေကာင္းၿပီး ပညာဖက္တြင္ ထြန္းေပါက္သူမ်ားအျဖစ္ နာမည္ေကာင္းရထား ပါသည္။ ေအာင္ဆန္း၏ အကို (၃) ဦးမွာ အသက္ငယ္ငယ္ေလးတြင္ ေက်ာင္းစတက္ၾက၏။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ ဆန္းမွာမူ အေမပါတက္မွ ေက်ာင္းတက္မည္ဆိုကာ ကတ္ဖဲ့ေန၏။ စိတ္ဓာတ္ၾကံ႕ခိုင္လွပါသည္ဟု ဆိုရမည္ ျဖစ္ေသာ ေဒၚစုသည္ သားေထြးေလးကို အလြန္ညႇာတာေလ့ရွိၿပီး သူ႔စိတ္ပါမွသာ ေက်ာင္းတက္ပါေစေတာ့ဟု အလိုလိုက္ထားခဲ့၏။

    သို႔ျဖင့္ (၈) ႏွစ္သားအ႐ြယ္ေရာက္ေသာအခါမွ ေအာင္ဆန္း ေက်ာင္းတက္ရန္ ဆံုးျဖတ္ပါေတာ့သည္။ အကိုျဖစ္ သူ ေအာင္သန္း ရွင္သာမေဏေဘာင္သို႔ ၀င္ေသာအခါ၌ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေန သံဃာတို႔ဘ၀ကို သေဘာက်၍ ေပလား၊ ရွင္ေလာင္းမ်ားစီးသည့္ ကႀကိဳးတန္ဆာ ဆင္ရင္ထားေသာ ျမင္းျဖဴေလးကို သေဘာက်၍လားမသိ၊ ေအာင္ဆန္းက သူလည္း ရွင္ျပဳခ်င္ပါသည္ဟု ဆိုလာပါေတာ့သည္။ လိမၼာပါးနပ္ေသာ အေမက အခြင့္ေကာင္း ကို ခ်က္ခ်င္းယူ၍ ရွင္မျပဳမီ စာေရးစာဖတ္တတ္ရန္ လိုမည္ဟု ေထာက္ျပလိုက္ပါသည္။

    ေက်ာင္းစတက္သည္ဆိုသည္ႏွင့္ ေအာင္ဆန္းသည္ ထူးခြၽန္ေသာ ေက်ာင္းသားတဦးျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္လာ ပါသည္။ စာႀကိဳးစား၍ စည္းကမ္း႐ိုေသၿပီး အတန္းထဲတြင္ အစဥ္ထိပ္တန္းက ရွိေနခဲ့ပါသည္။ ေအာင္ဆန္း၏ ပထမေက်ာင္းမွာ နတ္ေမာက္ ဦးေသာဘိတ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ေလာကုတၱရာပညာသာ မက ေခတ္သစ္ပညာရပ္အခ်ဳိ႕ကိုပါ သင္ၾကားေပးေသာ ထိုစဥ္အေခၚ ေလာကဓာတ္ေက်ာင္းမ်ဳိးျဖစ္ပါသည္။သို႔ေသာ္ နတ္ေမာက္ေက်ာင္းတြင္ အဂၤလိပ္စာ သင္ၾကားေပးျခင္းမရွိေပ။

    ထိုအခ်ိန္က အထက္တန္းပညာသင္ၾကားရာ၌ လိုအပ္ခ်က္တခုျဖစ္ေသာ အဂၤလိပ္စာကို အကိုႀကီးမ်ားက သင္ ထားၿပီးျဖစ္သည့္အတိုင္း ေအာင္ဆန္းကလည္း တတ္ေအာင္သင္မည္ဟု စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားလိုက္၏။ သို႔ျဖင့္ ေအာင္ဆန္းလည္း ေရနံေခ်ာင္း အမ်ဳိးသားေက်ာင္းသို႔ အသက္ (၁၃) ႏွစ္အ႐ြယ္၌ ေျပာင္းသြားပါသည္။ သား ေထြးေလးကို အိမ္မွ ခဲြခြာမသြားေစလိုေသာ ေဒၚစုထံမွ ေရနံေခ်ာင္းေက်ာင္းတက္ခြင့္ရရန္ေအာင္ဆန္း အစာ ငတ္ခံဆႏၵျပပဲြေလးတခုကို ဆင္ႏဲႊခဲ့ရပါေသးသည္။

    ေရနံေခ်ာင္းေရာက္ေသာအခါ ေက်ာင္းတြင္ ဆရာတဦးအျဖစ္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ အကိုႀကီး ဦးဘ၀င္း၏ ထိန္းေက်ာင္းေစာင့္ေရွာက္မႈေအာက္တြင္ ေနခဲ့ရသည္မွာ ေအာင္ဆန္းအတြက္ လြန္စြာမွ ကံေကာင္းပါသည္။ ဦးဘ၀င္းသည္ ညီငယ္ေလး၏ ပညာေရး၊ စား၀တ္ေနေရး၊ အေထြေထြေကာင္းမြန္တိုးတက္ေရးတို႔ကို စည္း ကမ္းရွိရွိ၊ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ အထူးဂ႐ုစိုက္ခဲ့၏။ ညီျဖစ္သူကလည္း ပညာေရးဖက္တြင္ အားေကာင္းေၾကာင္း ဆက္လက္ျပသကာ အသက္ (၁၅) ႏွစ္အ႐ြယ္၌ သတၱမတန္းစာေမးပဲြတြင္ ဗုဒၶဘာသာစာသင္ေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ား၌ ပထမစဲြသူမ်ားအား ခ်ီးျမႇင့္ေသာ ဦးေ႐ႊဘို ေ႐ႊတံဆိပ္ႏွင့္ ပညာသင္ေထာက္ပံ့ေၾကး ဆုကို ရရွိခဲ့၏။

    အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ားမွာ ၁၉၂၀ ခုႏွစ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒဆန္႔က်င္သပိတ္မွ ထြက္ေပၚလာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအက္ဥပေဒသည္ အခြင့္ထူးခံ လူနည္းစုေလးကိုသာ အထက္တန္းပညာ သင္ၾကားခြင့္ေပးရန္ ရည္႐ြယ္သည္ဟု ဆန္႔က်င္သူမ်ားကယူဆခဲ့ပါသည္။ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ားသည္ ျမန္မာလူငယ္တို႔အား သူတို႔ ၏ ကိုလိုနီလက္ေအာက္ခံ ဘ၀အေျခအေနကို ႏိုင္ငံေရးအသိတရားအရ ခံစားနားလည္ေစၿပီး၊ ထိုဘ၀မွ လြတ္ ေျမာက္လိုစိတ္မ်ား အသည္းႏွလံုးအတြင္းမွ ျဖစ္ေပၚလာရန္ က်ဳိခ်က္ေပးလိုက္ေသာ ေနရာမ်ားသဖြယ္ျဖစ္ပါ သည္။

    မိမိ၏ႏုိင္ငံကို လူမ်ဳိးျခားတို႔အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္႐ြက္လိုေသာဆႏၵသည္ ေရနံ ေခ်ာင္းအမ်ဳိးသားေက်ာင္း မတက္မီကာလကပင္ ေအာင္ဆန္း၏ စိတ္တြင္ ကိန္းေအာင္းေနခဲ့ပံုရပါသည္။ က ေလးဘ၀က ၿဗိတိသွ်တုိ႔အား ပုန္ကန္ေမာင္းထုတ္ရန္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးကို ၾကံစည္စဥ္းစားခဲ့ပံု၊ တခါတရံ ျပဒါးရွင္ လံုးကဲ့သို႔ေသာ တန္ခိုးသိဒၶိရွင္ပစၥည္းမ်ား အကူအညီျဖင့္ ျမန္မာျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးကိုရယူရန္ စိတ္ကူးယဥ္ ခဲ့ပံုအေၾကာင္းကို သူ၏ ကိုယ္ေရးအတၳဳပၸတၱိေဆာင္းပါးတြင္ေရးသားထားပါသည္။

    အမ်ဳိးသားေက်ာင္း၌ ေနစဥ္အတြင္း ႏုိင္ငံေရးေလာက၌ နာမည္ႀကီးေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ား၏ မိန္႔ခြန္းမ်ားကို စိတ္၀င္ စားလာၿပီး စကားရည္လုပဲြမ်ားတြင္လည္း ပါ၀င္ဆင္ႏဲႊခဲ့၏။ သူ၏ ေဟာပံုေျပာပံုမွာ အားတက္စရာမဟုတ္ေသာ္ လည္း ကိုင္တြယ္ရမည့္ အေၾကာင္းအရာႏွင့္ပတ္သက္၍ ေသခ်ာေစ့စပ္စြာ ျပင္ဆင္ထားျခင္း၊ ယံုၾကည္ခ်က္ အျပည့္အ၀ရွိျခင္းတို႔ေၾကာင့္ အေဟာေကာင္း၊ အေျပာေကာင္းဟူ၍ နာမည္ရခဲ့၏။

    ေက်ာင္းဂ်ာနယ္ စာတည္းအျဖစ္လည္းေဆာင္႐ြက္ခဲ့၏။ ထိုကဲ့သို႔ စာသင္ခန္းျပင္ပလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ပါ၀င္ေသာ္ လည္း တေယာက္တည္း အေတြးနယ္ထဲ နစ္ျမဳပ္ေနတတ္ျခင္း၊ ေနပံုထုိင္ပံုေထာင့္မက်ဳိးျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ေအာင္ ဆန္းကို လူ႔ဂြစာ လူထူးလူဆန္းအျဖစ္ ေက်ာင္းေနဖက္မ်ားက ျမင္ၾကပါသည္။ ၁၉၃၂ ခုႏွစ္တြင္ တကၠသိုလ္၀င္ စာေမးပဲြ၌ ျမန္မာစာ၊ ပါဠိဘာသာဂုဏ္ထူးမ်ားျဖင့္ “ေအ” အဆင့္မွ ေအာင္ျမင္ကာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ ပ ညာဆက္သင္ရန္ ေရာက္သြားပါသည္။

    ေအာင္ဆန္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ ေရာက္လာသည့္ႏွစ္သည္ကား ဆရာစံသူပုန္ကို ၿဗိတိသ်အစိုးရက ေခ်မႈန္း ကာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ေသဒဏ္ေပးခဲ့ၿပီး တႏွစ္ၾကာကာလကပင္ျဖစ္ပါသည္။ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား ခံစားေနရေသာ အတိဒုကၡမ်ားမွ ေပၚေပါက္လာရေသာ ပုန္ကန္မႈကို ၿဗိတိသ်အစိုးရက ရွင္ဘုရင္ျဖစ္လိုေသာ အယူသည္းသူတေယာက္ ဦးေဆာင္သည့္ ေတာသူေတာင္သား ပုန္ကန္မႈမွ်သာျဖစ္သည္ဟု ေသးသိမ္ေစရန္ ႏွိမ္၍ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျမန္မာမ်ားအေနျဖင့္ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ပါ၀င္ဆင္ႏဲႊခဲ့သူ မမ်ားျပား ေသာ္လည္း ထိုပုန္ကန္မႈအေပၚ အေတာ္ပင္ ဂ႐ုဏာထားၾကပါသည္။ ဆရာစံကို စဲြေဆာင္ႏုိင္စြမ္းရွိသူတဦးအ ျဖစ္ မျမင္သူမ်ားကပင္ သူပုန္တို႔၏ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ႏွင့္ သတၱိေျပာင္ေျမာက္မႈေၾကာင့္ စိတ္လႈပ္ရွားတက္ႂကြခဲ့ရၿပီး အစိုးရ၏ ရက္စက္ၾကမ္းတမ္း တုံ႔ျပန္မႈမ်ားေၾကာင့္ အေရးနိမ့္သြားရေသာ သူပုန္တို႔ကို မ်ားစြာသနားၾကင္နာခဲ့ ၾက၏။

    ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္မႈ အေစာပိုင္းကာလတြင္ က်င့္သံုးေသာ ၿငိမ္၀ပ္ေအးခ်မ္းေရးလမ္းစဥ္မွာ အေတာ္အတန္ ေအာင္ျမင္မႈရွိခဲ့ေသာ္လည္း လူမ်ဳိးျခားႀကီးစိုးမႈကုိ ျမန္မာမ်ားက ေက်နပ္စြာ လက္ခံျခင္းမရွိပါ။ ကိုလိုနီအစိုးရ ပိုမိုခိုင္ျမဲလာသည္ႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူမ်ဳိးျခားတို႔၏ ပလႊားေမာက္မာေသာ အမူအက်င့္မ်ားႏွင့္ တုိင္းျပည္အတြက္ စစ္မွန္ေသာေကာင္းက်ဳိးကိစၥရပ္တို႔ကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈမႈမ်ားသည္ တုိင္းသူျပည္သားတို႔၏ မႏွစ္သက္ မေက်နပ္စိတ္ မ်ားကို ဆြေပးသကဲ့သို႔ ျဖစ္လာပါသည္။

    ပထမဦးစြာေပၚထြန္းခဲ့ေသာ အမ်ဳိးသားေရးရာ အဖဲြ႔အစည္းမ်ားသည္ ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ျမန္မာ့႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈ တည္တံ့ခုိင္ျမဲရန္ႏွင့္ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ရန္ကိုသာ ေဆာင္ရြက္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ေခတ္ပညာတတ္ ျမန္မာလူ ငယ္အေရအတြက္ မ်ားျပားလာသည္ႏွင့္အမွ် ႏုိင္ငံေရးရည္မွန္းခ်က္မ်ားပါ ေပၚေပါက္လာပါသည္။ ၁၉၀၆ ခုႏွစ္ တြင္ တည္ေထာင္ေသာ ဗုဒၶဘာသာကလ်ာဏယု၀အသင္း(၀ိုင္အမ္ဘီေအ)သည္ ႏိုင္ငံေရးရာမ်ားကို စတင္ ကိုင္တြယ္ေသာ အဖဲြ႔အစည္းျဖစ္ၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သပိတ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ စည္း႐ံုးလႈံ႔ေဆာ္ခဲ့ပါသည္။

    အမ်ဳိးသားလႈပ္ရွားမႈ အရွိန္အဟုန္ရလာေသာအခါ ‘၀ိုင္အမ္ဘီေအ’ သည္ ၁၉၂၀ ခုႏွစ္၌ ‘ဂ်ီစီဘီေအ’ အသြင္ သို႔ ကူးေျပာင္းသြားပါသည္။ ပထမဦးဆံုး ေပၚေပါက္လာေသာ အမ်ဳိးသားမဟာမိတ္အဖဲြ႔ဟု ေခၚႏိုင္ပါသည္။ ျမန္မာ့အမ်ဳိးသားေရးရာလႈပ္ရွားမႈကို တုိက္ရည္ခိုက္ရည္သြင္းေပးလိုက္ေသာ ပုဂၢဳိလ္မွာ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ ျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္၏ စိတ္အားထက္သန္ေသာ လြတ္လပ္ေရးေတာင္းဆိုမႈတို႔ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံတ၀ွမ္းတြင္ မ်ဳိး ခ်စ္စိတ္ဓာတ္ျပင္းျပစြာ တက္ႂကြလာပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း စုေပါင္းညီညာေသာ လြတ္လပ္ေရးလႈပ္ရွားမႈ ေပၚေပါက္ေစမည့္ အင္အားမ်ားမွာ ႏိုင္ငံေရးအကဲြအျပားမ်ားေၾကာင့္လြင့္စင္သြားရ၏။

    ၁၉၂၂ ခုႏွစ္တြင္ (၂၁) ဦးပါတီသည္ ဂ်ီစီဘီေအမွ ခဲြထြက္သြားၿပီးေနာက္တြင္ ထပ္မံကဲြၾကျပန္သျဖင့္ ၁၉၂၀ ခု ႏွစ္မ်ား ကုန္ဆံုးခါနီးတြင္ အဖဲြ႔အစည္း (၃) ဖဲြ႔ ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ ၁၉၃၀ ခုႏွစ္မ်ား၏ အစပိုင္းကာလတြင္မူ ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ အိႏၵိယႏုိင္ငံတို႔ ပူးတဲြထားသင့္၊ မထားသင့္ ဟူေသာ “ခဲြေရး-တဲြေရး” ကိစၥအေပၚ ျမန္မာႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား စိတ္၀င္စားစြာ အျငင္းပြားၾကသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။

    ထိုႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားအနက္ အခ်ဳိ႕မွာ ဆရာစံသူပုန္တို႔အား ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ခုံ႐ံုးတင္စစ္ေဆးရာ၌ သူပုန္ မ်ားဘက္မွ ခုခံကာကြယ္ေပးခဲ့သျဖင့္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားလာသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ၿငိမ္၍ ေခါင္းငံု႔ခံသည့္ကာလမွာလည္း ဆံုးခန္းသို႔ ဦးတည္လာကာ ထုိးႏွက္တိုက္ခုိက္ျခင္း သေဘာေဆာင္ေသာ နည္းဗ်ဴဟာမ်ားသံုးစဲြရန္ တြန္႔ဆုတ္လိမ့္မည္မဟုတ္ေသာ အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ဓာတ္ရွိသည့္ မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ား လည္း ႏိုင္ငံေရးဇာတ္ခံုေပၚသို႔ ေရာက္ရွိလာပါသည္။

    အသက္ (၁၈) ႏွစ္အ႐ြယ္ ေအာင္ဆန္းသည္ ခပ္႐ိုင္း႐ိုင္း အညာသားကေလးပင္ျဖစ္ပါသည္။ မိမိတို႔ကိုယ္မိမိတို႔ လူ႔မလိုင္ဟု အထင္ေရာက္ေနၾကၿပီး ေၾကာ့ရွင္း၀ံ့ႂကြားစြာ ၀တ္ဆင္ေနထုိင္ၾကေသာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ား အသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ မ်က္ႏွာထား႐ႈသိုးသိုးႏွင့္ အ၀တ္အစား ပိုသီပတ္သီ၀တ္ဆင္ေသာ ေအာင္ဆန္းသည္ အံမ၀င္ဂြင္မက် ျဖစ္ေန၏။ ထို႔အျပင္ သူ႔ထက္သိမ္ေမြ႔ပါးနပ္ေသာ ေက်ာင္းေနဖက္မ်ား၏ ေ၀ဖန္ေနာက္ ေျပာင္မႈကိုလည္း ဂ႐ုမစိုက္ေၾကာင္း ေစာစီးစြာေပၚလြင္ေစခဲ့၏။
    ေအာင္ဆန္း တကၠသိုလ္ေရာက္စ ပထမႏွစ္ပတ္တြင္ ေက်ာင္းသားသမဂၢမွ စကားရည္လုပဲြတရပ္ က်င္းပပါ သည္။ ထိုစကားရည္လုပဲြအၿပီး၌ ေအာင္ဆန္းသည္ ပရိသတ္အၾကားမွထကာ သူ႔အကို ေအာင္သန္း တင္သြင္း ေသာ “ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား ႏုိင္ငံေရးမလုပ္သင့္”ဟူသည့္ အဆိုကို ေထာက္ခံလိုက္ပါသည္။ ဤသည္မွာ မိသား စုေသြးစည္းေရး သေဘာေဆာင္သည့္ အျပဳအမူမဟုတ္ပါ။ ယံုၾကည္ခ်က္အရ လုပ္ေဆာင္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါ သည္။

    ေအာင္ဆန္း အဂၤလိပ္စကားေျပာရာတြင္ အသံထြက္ အမွားမွားအယြင္းယြင္း ကို႔ယို႔ကားရား ေခ်ာေမြ႔ေျပျပစ္ ျခင္း မရွိေသာေၾကာင့္ သူ႔စကားမ်ားမွာ နားမလည္ႏိုင္သေလာက္ပင္ျဖစ္၏။ ပရိသတ္က ေျပာင္ေလွာင္သေရာ္ ေအာ္ဟစ္ၾကသျဖင့္ အကိုျဖစ္သူ အေတာ္ပင္အေနရခက္သြား၏။ ေအာင္ဆန္းကမူ ေၾကာက္႐ြံ႕၍ အသံေပ်ာက္ သြားျခင္းမရွိ။ ကဲ့ရဲ႕သံမ်ား၊ ျမန္မာစကားႏွင့္သာေျပာရန္ ႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္း ေအာ္ဟစ္သံမ်ားကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈကာ အဆင့္အတန္းမမီေသာ သူ႔အဂၤလိပ္စကားကို ပါဠိအသံုးအႏႈန္းမ်ားျဖင့္ ျဖည့္စြက္၍ သူေျပာလိုရာအားလံုးကို ၿပီးဆံုးေအာင္ ဆက္လက္ေျပာဆုိသြားပါသည္။

    ထိုပထမစကားရည္လုပဲြ အျဖစ္အပ်က္သည္ ေနာင္အတြက္ အစဥ္အလာတရပ္ ခ်မွတ္ေပးလိုက္သကဲ့သို႔ ျဖစ္ သြားပါသည္။ ပရိသတ္က ကဲ့ရဲ႕႐ႈတ္ခ်ေနသည့္ၾကားကပင္ သူေျပာလိုရာကို အဂၤလိပ္စကားႏွင့္ေျပာျခင္း၊ သုန္ သုန္မႈန္မႈန္ ေနတတ္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ သူသည္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏုိင္ေသာ အ႐ူးတေယာက္ဟူ၍ပင္ နာမည္ရခဲ့ ၏။

    သို႔ေသာ္ ေအာင္ဆန္းသည္ အေ၀ဖန္ခံရမည္ကို ေၾကာက္႐ြံ႕ၿပီး သူလုပ္ကိုင္ရန္ ဆံုးျဖတ္ထားေသာကိစၥမ်ားကို မလုပ္ဘဲေနမည့္ လူမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ ေခတ္ၿပိဳင္ကမၻာတြင္ အဂၤလိပ္စကား အေရးပါပံုကို သိရွိနားလည္သျဖင့္ အဂၤ လိပ္စကားကို ပိုင္ပိုင္ႏုိင္ႏုိင္သံုးစဲြႏုိင္ရန္ သူ ႀကိဳးစား၏။ အဂၤလိပ္စာအုပ္မ်ားကို သဲႀကီးမဲႀကီးဖတ္ျခင္း၊ အျခား သူမ်ား ေျပာပံုဆိုပံုကို နားေထာင္ေလ့လာျခင္း၊ အဂၤလိပ္စာသင္ေက်ာင္းတြင္ ပညာဆည္းပူးခဲ့သူ မိတ္ေဆြရင္း တဦးထံမွ အကူအညီယူျခင္း စသည္တို႔ျဖင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထြက္ အညာသားတဦးအတြက္ ထူးျခားေလာက္ ေသာ အဂၤလိပ္စကားက်င္လည္မႈကို သူရရွိလာ၏။

    ထိုပထမစကားရည္လုပဲြတြင္ ေအာင္ဆန္း ေထာက္ခံခဲ့ေသာအဆိုမွာ သူ၏ ေရရွည္ယံုၾကည္ခ်က္တရပ္အား ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ကို သတိမူသင့္ပါသည္။ ထိုယံုၾကည္ခ်က္မွာ သံဃာေတာ္မ်ား ႏိုင္ငံေရးတြင္ ၀င္ ေရာက္လုပ္ကိုင္ျခင္း မျပဳသင့္ေၾကာင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ မကြယ္လြန္မီ တႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔က ေျပာၾကားခဲ့ေသာ ေ႐ႊ တိဂံုေစတီေတာ္ အလယ္ပစၥယံညီလာခံမိန္႔ခြန္း၌ “ဘာသာေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးကို ေရာစပ္ပါမူ ဘာသာေရး၏ သေဘာတရားကို ဆန္႔က်င္ရာေရာက္ေပ၏”ဟု ေျပာခဲ့၏။ ရဟန္သံဃာမ်ားအား “အရွင္ဘုရားတို႔က သာသ နာေတာ္ေရာင္ ထြန္းေျပာင္ေအာင္ အားထုတ္ေတာ္မူၾကပါ – ကမၻာသူကမၻာသားတို႔ ေမတၱာတရားပြားမ်ား၍ သမစိတၱႏွင့္ ညီရင္းအကို ေမာင္ရင္းႏွမကဲ့သို႔ ေနႏုိင္ၾကပါလိမ့္မည္ -- ဤကဲ့သို႔ေဆာင္႐ြက္မႈသည္ သာသနာ ဖက္ကသာၾကည့္၍ ျမင့္ျမတ္သည္မဟုတ္ပါ၊ တပည့္ေတာ္တို႔၏ ႏိုင္ငံႏွင့္ လူမ်ဳိးအတြက္ အျမင့္ျမတ္ဆံုးေသာ ႏုိင္ငံေရးကို ေဆာင္႐ြက္ရာေရာက္ပါသည္ဘုရား” စသျဖင့္ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါသည္။

    အမ်ားက ႏုိင္ငံသတၱ၀ါ ပကတိအျဖစ္ျဖင့္ျမင္ၾကေသာ ေအာင္ဆန္းမွာ စင္စစ္တြင္ ဘာသာေရး၌ ေလးနက္စြာ တသက္လံုး စိတ္၀င္စားသူပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေရနံေခ်ာင္း၌ ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္ ဖခင္ကြယ္လြန္သြားသျဖင့္ ၀မ္းနည္းေၾကကဲြကာ ရဟန္းေဘာင္၀င္ရန္ပင္ စိတ္ကူးခဲ့ပါသည္။ တကၠသိုလ္ေရာက္စအခ်ိန္ကလည္း အီတလီ လူမ်ဳိး ဗုဒၶဘာသာဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးေလာကနႏၵကို ၾကည္ၫိုေလးစားလွသျဖင့္ ဆရာေတာ္ႏွင့္ အတူလိုက္ၿပီး သာသနာျပဳလုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္႐ြက္ရန္ မိခင္ထံ အခြင့္ေတာင္းဖူး၏။ အခြင့္ကား မရခဲ့ေပ။ သို႔ေသာ္ ေလာ ကုတၱရာကိစၥမ်ားကို ေအာင္ဆန္း ဆက္လက္၍ ဂ႐ုတစိုက္အေလးထားပါသည္။

    ႏိုင္ငံေရးေလာကထဲသို႔ ေျခစံုပစ္၀င္ၿပီးေနာက္ပိုင္း၌ပင္ သူႏွင့္ အရင္းႏွီးဆံုး မိတ္ေဆြတဦးအား သူ၏ “သစၥာတ ရားႏွင့္ လံုး၀အျပစ္ကင္းစင္မႈ ရွာပံုေတာ္ဘ၀ခရီး” အေၾကာင္းႏွင့္ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံအရ ႐ိုးေျဖာင့္ႏုိင္ ရန္ သတိျပဳႀကိဳးပမ္းေနေၾကာင္းတို႔ကို စာေရး၍ ရွင္းျပဖူးပါသည္။ ေခတ္လူငယ္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အသိတရား ေခါင္းပါးေနသည္ကို စိုးရိမ္မိေၾကာင္း၊ ေလာကဒဏ္လႈိင္းမ်ားကို ၾကံ႕ၾကံ႕ခိုင္ ရင္ဆုိင္တြန္းလွန္ႏုိင္စြမ္းမရွိပါက ထိုအသိတရားမ်ား လံုး၀ကြယ္ေပ်ာက္ၿပီး စိတ္ဓာတ္ဗလ မဲြျပာက်ေသာအျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိသြားမည္ကို စိုးရိမ္ပူ ပန္မိေၾကာင္း စသျဖင့္လည္း ေရးသားထားပါသည္။

    ေက်ာင္းသားႏုိင္ငံေရးႏွင့္ သခင္မ်ား

    ကိုေအာင္ဆန္း ေက်ာင္းသားႏုိင္ငံေရးတြင္ ပါ၀င္မႈမွာ အစ၌ ခပ္ေျဖးေျဖး မွန္မွန္သာျဖစ္ေသာ္လည္း ၁၉၃၅ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း၌ အရွိန္အဟုန္ ျမင့္မားလာ၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူသည္ ကိုႏု၊ ကိုလွေဖ (ေနာင္ ဗိုလ္လကၤ်ာ)၊ ကိုသိန္းေဖ၊ ကိုေက်ာ္ၿငိမ္း၊ ကိုရာရွစ္ကဲ့သို႔ေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားႏွင့္အတူ စတင္လုပ္ကိုင္ေနၿပီး ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး လႈပ္ရွားမႈတြင္ ထင္ရွားလာမည့္ ထိုလူငယ္မ်ားႏွင့္ ေအာင္ဆန္းတို႔ လက္တဲြကာ ေက်ာင္းသားမ်ား အေတာ္ပင္ ဂ႐ုျပဳရမည့္ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုတစုျဖစ္လာေအာင္ စည္း႐ံုးပါသည္။

    ကိုေအာင္ဆန္းတို႔လူစုသည္ အာဏာပိုင္အလိုေတာ္ရိမ်ား လႊမ္းမိုးထားေသာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားသမဂၢကို ထိုးထြင္း၀င္ေရာက္ႏုိင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းျခင္းျဖင့္ စတင္လႈပ္ရွား၏။ ပထမတြင္ ေအာင္ျမင္မႈသိပ္မရွိခဲ့ေပ။ ၎းတို႔အ ထဲမွ ကိုေက်ာ္ၿငိမ္းႏွင့္ ကိုသိန္းေဖတို႔သာ သမဂၢအမႈေဆာင္မ်ားအျဖစ္ အေ႐ြးခ်ယ္ခံရသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ ပိုင္းတြင္ ထက္သန္ေသာ အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ဇြဲလံု႔လတုိ႔၏ အက်ဳိးအျမတ္မ်ား ထြန္းကားလာ၏။ တကၠ သိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ား၏ စိတ္ေနစိတ္ထားလည္း ေျပာင္းလာ၏။ လႈပ္ရွားတက္ႂကြေသာ ျပည္ခ်စ္စိတ္လႊမ္းမိုး လာ၏။ ၁၉၃၅-၃၆ စာသင္ႏွစ္အတြင္း ေက်ာင္းသားသမဂၢအမႈေဆာင္ ေ႐ြးေကာက္ပဲြတြင္ အဓိကေနရာအား လံုး အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ဓာတ္ ထက္သန္ေသာလူငယ္မ်ားက ရရွိသြားၾက၏။ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ အမႈေဆာင္ အဖဲြ႔၀င္တဦးအျဖစ္ အေ႐ြးခံရၿပီး သမဂၢမဂၢဇင္း၏ အယ္ဒီတာလည္း ျဖစ္လာပါသည္။
    သမဂၢမဂၢဇင္း “အိုးေ၀”တြင္ “ငရဲေခြးႀကီး လြတ္ေနၿပီ”ဟူေသာ ေဆာင္းပါးကို ထည့္သြင္းခဲ့ျခင္းသည္ က်ယ္ ျပန္႔စြာထိေရာက္မႈရွိခဲ့သည့္ ၁၉၃၆ ခုႏွစ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားသပိတ္ကို သြယ္၀ိုက္ေသာနည္းျဖင့္ လႈံ႔ေဆာ္ ေပးျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤေဆာင္းပါးသည္ တကၠသိုလ္အရာရွိတဦးအား ပုတ္ခတ္တိုက္ခိုက္ ေရးသားထား ျခင္းျဖစ္သည္ဟု အာဏာပိုင္မ်ားက ယူဆကာ ေဆာင္းပါးရွင္အမည္ကို ေဖာ္ထုတ္ရန္ အယ္ဒီတာ ကိုေအာင္ ဆန္းအား ေတာင္းဆိုလာေတာ့၏။

    ကိုေအာင္ဆန္းကလည္း ယင္းကဲ့သို႔ေဖာ္ထုတ္ျခင္းသည္ သတင္းစာဆရာက်င့္၀တ္ႏွင့္ ကိုက္ညီမည္မဟုတ္ဟု ဆိုကာ ျငင္းဆန္လိုက္၏။ အာဏာပိုင္မ်ားက ယခုကဲ့သို႔ ျငင္းဆန္မႈကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ကိုေအာင္ဆန္းအား ေက်ာင္းမွထုတ္ပယ္လိုက္ေတာ့၏။ မၾကာေသးမီကပင္ ကိုႏုသည္လည္း ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးအား ပစ္ပစ္ခါခါ ေ၀ ဖန္မႈျဖင့္ ေက်ာင္းထုတ္ခံခဲ့ရေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားထဲတြင္ မေက်နပ္မႈ၊ ေဒါသထြက္မႈ ပို၍မ်ားျပားလာ ေလသည္။ သို႔ျဖင့္ သပိတ္ေမွာက္ရန္ ဆံုးျဖတ္ၾကပါေတာ့သည္။

    တကၠသိုလ္စာေမးပဲြမ်ားစစ္ခ်ိန္ ျဖစ္ေလရာ ဤဆံုးျဖတ္ခ်က္မွာ အထူးေလးနက္သည့္ ကိစၥတရပ္ျဖစ္ပါသည္။ သပိတ္သတင္းမွာ ခ်က္ခ်င္းပင္ ဟိုေလးတေက်ာ္ျဖစ္သြားေလသည္။ သတင္းစာမ်ားႏွင့္တကြ တႏိုင္ငံလံုးက သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသားမ်ားကို ၾကင္နာစြာ ေထာက္ခံၾကပါသည္။ ဤကဲ့သို႔ အမ်ားေထာက္ခံမႈကုိ ရယူႏုိင္ ျခင္း၊ ေလးစားေလာက္ေအာင္ စီမံကြပ္ကဲႏုိင္ျခင္း၊ စည္းကမ္းရွိျခင္း စသည္တို႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားအင္အား၏ တန္ခိုးအာနိသင္ကို လူႀကီးပိုင္း ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား အသိအ မွတ္ျပဳလာၾကရသည္။ အစိုးရအေနျဖင့္လည္း သပိတ္ေမွာက္သူမ်ား၏ မေက်နပ္ခ်က္မ်ားကို ေလးနက္စြာ မ စဥ္းစား၍ မျဖစ္ေတာ့ပါ။ ေနာက္ဆံုး၌ ႏိုင္လူမင္းထက္ျပဳတတ္ေသာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးမွာ အၿငိမ္းစားယူလုိက္ရ ၏။ တကၠသိုလ္အက္ဥပေဒတြင္ ေက်ာင္းသားမ်ားထည့္သြင္းလိုေသာ ျပင္ဆင္ခ်က္မ်ားကို ေလ့လာရန္ ေကာ္မ တီတရပ္ကိုလည္း ဖဲြ႔စည္းလိုက္ရၿပီး အေရးမပါလွေသာ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားကိုမူ လိုက္ေလ်ာလိုက္ေလသည္။

    လူငယ္အမ်ဳိးသားေရး၀ါဒီမ်ား၏ ႏိုင္ငံေရးဖံြ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈတြင္ အေရးႀကီးသည့္ မွတ္တိုင္တတိုင္ျဖစ္ေသာ ၁၉၃၆ ခုႏွစ္သပိတ္ေၾကာင့္ ကိုေအာင္ဆန္းသည္လည္း ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တဦးအျဖစ္လူသိမ်ားလာ ပါသည္။ သူ႔ဂုဏ္သိကၡာလည္း အရွိန္မွန္မွန္ျမင့္မားလာၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားသမဂၢႏွင့္ သပိတ္ ေမွာက္ၿပီးေနာက္ တည္ေထာင္ခဲ့ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢတို႔၏ အမႈေဆာင္အဖဲြ႔မ်ား တြင္လည္း တဆင့္ထက္တဆင့္ ပိုမိုအေရးပါေသာ အမႈေဆာင္ေနရာမ်ားတြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရ၏။
    ၁၉၃၈ ခုႏွစ္တြင္ သမဂၢႏွစ္ရပ္စလံုး၏ ဥကၠ႒ျဖစ္လာပါသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ ကိုေအာင္ဆန္း တကၠသိုလ္မွ ၀ိဇၥာဘဲြ႔ ရၿပီး၍ ဥပေဒ၀ိဇၥာတန္းတြင္ တက္ေရာက္ေန၏။ ထိုကဲ့သို႔ ဥပေဒတန္းဆက္တက္ေနျခင္းမွာ တကၠသိုလ္တြင္ ဆက္လက္ေနထိုင္လႈပ္ရွားႏုိင္ခြင့္ရရွိရန္ဟူေသာ အေၾကာင္းလည္း ပါ၀င္ပါသည္။ ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္ျခင္း၊ ဇဲြလံု႔လႀကီးျခင္း၊ အလုပ္လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိျခင္း စသည္တို႔ေၾကာင့္ ကိုေအာင္ဆန္းအေနျဖင့္ ေလးစားျခင္းခံရေသာ္ လည္း အျခားေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားကဲ့သို႔ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔၍ ဆက္ဆံေရးေျပျပစ္ျခင္းမရွိေသာ လူ႔ဂြ စာတဦးပင္ ျဖစ္ပါသည္။

    သုန္သုန္မႈန္မႈန္ေနတတ္ျခင္း၊ မသပ္ရပ္ျခင္း၊ စိတ္မပါလွ်င္ သူတပါး အေနရၾကပ္ေလာက္ေအာင္ တံုဏွိဘာေ၀ ေနတတ္ျခင္း၊ စိတ္ပါျပန္ေတာ့လည္း သူတပါး မခံႏုိင္ေလာက္ေအာင္ စကားေဖာင္ဖဲြ႔ျခင္းႏွင့္ အျခားေထာင့္မ က်ဳိးေသာ အမူအက်င့္တို႔ေၾကာင့္ ကိုေအာင္ဆန္း မၾကာခဏ အေ၀ဖန္ခံရပါသည္။ သူကိုယ္တုိင္လည္း “ရံဖန္ ရံခါ လူ႔ယဥ္ေက်းမ်ားႏွင့္ အသားမက်ခဲ့ေခ်၊ မ်က္ေစ့ေနာက္ ျမင္ျပင္းကပ္လာသည္။ ထိုအခါ လူ႔ယဥ္ေက်းမ်ား ႏွင့္ ငါ လူ႐ိုင္းဟု ဇာတိခဲြပစ္ခ်င္သည့္ စိတ္မ်ားရွိလာသည္” ဟု ေရးသားခဲ့ဖူး၏။ သို႔ေသာ္ လူ႐ိုင္းမ်ားကို ေအာင္ ဆန္းျမင္ပံုမွာ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္၏။ ႐ိုးေျဖာင့္တည္ၾကည္၊ က်န္းမာသန္စြမ္းၿပီး၊ လြတ္လပ္ခ်မ္းသာစြာ ေနထုိင္သူ မ်ားဟု သူက အမႊန္းတင္ထားျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။

    ၁၉၃၈ ခုႏွစ္တြင္ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ၁၉၃၀ ခုႏွစ္တြင္ ဒို႔ဗမာအစည္း အ႐ံုးထဲသို႔ ၀င္ေရာက္လႈပ္ရွားႏုိင္ရန္ တကၠသိုလ္မွ ထြက္လိုက္ပါသည္။ ထိုအစည္းအ႐ံုးသည္ အမ်ဳိးသားေရး စိတ္ဓာတ္ျပင္းျပ၍ ႏုပ်ဳိတက္ႂကြသည့္ အေျခခံလကၡဏာရွိၿပီး အစည္းအ႐ံုးေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ သက္ႀကီး ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားႏွင့္မတူ တမူထူးျခားၾကပါသည္။ မ်ဳိးခ်စ္အေရးေတာ္ပံု၌ ဘ၀ကိုျမႇဳပ္ႏွံရန္ အာသီသျပင္းထန္ ေနေသာ ေခတ္သစ္ပညာတတ္လူငယ္မ်ားက ထိုသက္ႀကီးႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားသည္ ရဲသင့္သည္ေလာက္မရဲ၊ ျမန္မာဆန္သင့္သည္ေလာက္မဆန္၊ အေျခခံမွ ေျပာင္းလဲြမႈမ်ားလုပ္ရန္ ဆႏၵရွိသင့္သည္ေလာက္မရွိ၊ ငယ္႐ြယ္ သင့္သေလာက္လည္း မငယ္႐ြယ္ဟု ယူဆၾကပါသည္။

    ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး၀င္မ်ားကို လူတုိင္းက ႀကိက္ၾကသည္ေတာ့မဟုတ္ပါ။ အခ်ဳိ႕က သူတို႔ကို ကေလကေခ် ျပ ႆနာရွာေနေသာ လူမိုက္လူဆိုးေလးမ်ားဟူ၍ အထင္ေသးၿပီး၊ အမည္ေရွ႕တြင္ ‘သခင္’တပ္၍ ေခၚေ၀ၚျခင္းကို ႀကီးက်ယ္သည္၊ မလုပ္သင့္မလုပ္ထိုက္ဟု ေ၀ဖန္ၾကပါသည္။ ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသမားမ်ားကို လက္ေအာက္ ခံျဖစ္ေနေသာ ဗမာတို႔က ‘သခင္’ ဟု ေခၚေလ့ေခၚထရွိရာ၊ ဗမာမ်ားသည္ ကြၽန္မ်ဳိးမဟုတ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အုပ္စိုးႏိုင္သည့္ ေမြးရာပါအခြင့္အေရးရွိသူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္းကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ရဲရဲတင္းတင္း ေဖၚျပသည့္အေန ႏွင့္ အစည္းအ႐ံုး၀င္မ်ားက ‘သခင္’ ဘဲြ႔ကို သံုးစဲြျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

    အတြင္းသေဘာထား မတိုက္ဆုိင္မႈမ်ားေၾကာင့္ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး ႏွစ္ျခမ္းကဲြသြားပါသည္။ သခင္အမ်ားစုပါ ၀င္သည့္ အပိုင္းကို ေခါင္းေဆာင္သူမွာ ျမန္မာ့စာေပႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးေလာကတြင္ အထင္ကရပုဂၢဳိလ္ႀကီးျဖစ္ၿပီး မူလက အစည္းအ႐ံုး၏ နာယကျဖစ္ေသာ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း ျဖစ္ပါသည္။ ကိုေအာင္ဆန္းလည္း သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း ဦးေဆာင္သည့္ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး၀င္တဦး ျဖစ္လာပါသည္။ ‘မႈိင္းသခင္’ မ်ားအနက္ ကိုႏု၊ ကိုလွေဖႏွင့္ ကိုသိန္းေဖတို႔အျပင္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား မဟုတ္ခဲ့ေသာ္လည္း ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး တြင္ ထင္ရွားအေရးပါလာမည့္ သခင္သန္းထြန္းႏွင့္ သခင္စိုးတို႔လည္းပါ၀င္ပါသည္။ မၾကာမီ သခင္ေအာင္ဆန္း သည္ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး အေထြေထြအတြင္းေရးမႉး ျဖစ္လာၿပီးေနာက္ အစည္းအ႐ံုး၏ ေၾကညာစာတမ္းကို စီ ရင္ေရးသားခဲ့ပါသည္။

    ၁၉၃၈-၁၉၃၉ ခုႏွစ္မ်ားတြင္ ‘၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံု’ ဟု အမည္တြင္မည့္ အေရးအခင္းမ်ား ျဖစ္ေပၚခဲ့ပါ သည္။ ေရနံေျမအလုပ္သမားမ်ား ခ်ီတက္ပဲြ၊ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား ခ်ီတက္ပဲြ၊ ရဲ၏ နံပါတ္တုတ္ဒဏ္ျဖင့္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ က်ဆံုးခဲ့ရေသာ ေက်ာင္းသားဆႏၵျပပဲြ၊ ထိုျဖစ္ရပ္ေၾကာင့္ ေပၚေပါက္ရေသာ ႏုိင္ငံအ၀ွမ္း ေက်ာင္းသားသပိတ္မ်ား၊ ဗမာတို႔ႏွင့္ အိႏၵိယအႏြယ္ မူဆလင္မ်ားအၾကား ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ အဓိက႐ုဏ္း၊ အလုပ္ သမားမ်ားသပိတ္၊ ရဲ၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ အာဇာနည္ (၁၇) ဦး က်ဆံုးခဲ့ေသာ မႏၱေလးဆႏၵျပပဲြ၊ ေဒါက္တာဘေမာ္ အစိုးရ ျပဳတ္က်သြားျခင္း စသည္တို႔ တသီတတန္းႀကီး ျဖစ္ေပၚခဲ့ပါသည္။

    ဤအေရးအခင္းမ်ားေၾကာင့္ ႏိုင္ငံအတြင္း မၾကံဳစဖူး မၿငိမ္မသက္ ဆူဆူပြက္ပြက္ျဖစ္လာၿပီး အမ်ဳိးသားေရးလႈပ္ ရွားမႈမ်ား အရွိန္အဟုန္ျပင္းထန္လာသည္။ သို႔ေသာ္ ဤမွ်စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ျဖစ္ရပ္မ်ား အၾကားကပင္ ျမန္မာ့ ႏိုင္ငံေရး၏ ကပ္ႀကီးႏွစ္ပါးျဖစ္ေသာ ဂိုဏ္းဂဏ၀ါဒႏွင့္ မနာလိုမုန္းတီးေရး၀ါဒတို႔၏ ဆိုး၀ါးေသာ အရွိန္ၾသဇာမ်ား လႊမ္းမိုးလာ၏။ အုပ္စုတအုပ္စု၊ လူတဦးခ်င္းတို႔အေနႏွင့္ မိမိတို႔သာလွ်င္ အထိ ေရာက္ဆံုး၊ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္အထက္သန္ဆံုး၊ အေတာ္ဆံုးဟူ၍ ဂုဏ္တု၊ ဂုဏ္ၿပိဳင္လုပ္လိုေသာ စိတ္႐ူး မ်ား၀င္ကာ အျပန္အလွန္ စြပ္စဲြပုတ္ခတ္မႈမ်ား၊ ခါးသီးမႈမ်ား ပ်ံ႕ႏွံ႔လာေလသည္။

    ဂိုဏ္းဂဏစိတ္ႏွင့္ မနာလို၀န္တိုစိတ္မ်ားမွ ကင္းရွင္းသည္ဟု အမ်ားက သတ္မွတ္ထားေသာ လူနည္းစုေလး တြင္ သခင္ေအာင္ဆန္း ပါ၀င္၏။ သူသည္ လက္၀ဲ၀ါဒမ်ားဘက္သို႔ယိမ္း၍ ၁၉၃၉ ခုႏွစ္တြင္ ေပၚေပါက္လာ ေသာ အခ်ဳိ႕က မာ့က္ဆ္၀ါဒ ေလ့လာေရးအုပ္စုဟူ၍လည္းေကာင္း၊ အခ်ဳိ႕က ပထမဦးဆံုး ျမန္မာကြန္ျမဴနစ္က လပ္စည္းဟူ၍လည္းေကာင္း ေခၚေ၀ၚသည့္အုပ္စုကို တည္ေထာင္ခဲ့သူတဦးျဖစ္ၿပီး၊ ထိုအုပ္စု၏ အေထြေထြအ တြင္းေရးမႉးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ သခင္ေအာင္ဆန္းသည္ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒကိုေသာ္လည္း ေကာင္း၊ အျခားတင္းၾကပ္ေသာ ၀ါဒမ်ားကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ မဆင္မျခင္ အစြန္းေရာက္အျမင္ျဖင့္ ယံုၾကည္ လက္ခံျခင္းမရွိခဲ့ပါ။ က်ယ္၀န္းေထြျပားေသာ ဆိုရွယ္လစ္သီအုိရီ အယူအဆအမ်ဳိးမ်ဳိးအနက္ သူ႔အားဆဲြေဆာင္ ႏုိင္ေသာ သေဘာတရားမ်ား အေတာ္အတန္ရွိခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူ၏ အဓိကရည္မွန္းခ်က္မွာ သူ႔တုိင္းျပည္ အတြက္ လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ စည္းလံုးညီၫြတ္ေရး စြမ္းေဆာင္ေပးႏိုင္မည့္ အေတြးအေခၚမ်ား၊ နည္းဗ်ဴဟာမ်ား ကို ေလ့လာသံုးစဲြရန္သာျဖစ္ပါသည္။

    ၁၉၃၉ ခုႏွစ္ ဥေရာပတုိက္တြင္ ဒုတိယကမၻာစစ္မီး စတင္ေလာင္ကြၽမ္းၿပီး မ်ားမၾကာမီ ‘ကိုလိုနီ၀ါဒအခက္၊ လြတ္လပ္ေရးအခ်က္’ ဟုျမင္ကာ ‘ထြက္ရပ္ဂိုဏ္းႀကီး’ တည္ေထာင္ႏုိင္ရန္ သခင္ေအာင္ဆန္း ကူညီေပးခဲ့ပါ သည္။ ေဒါက္တာဘေမာ္၏ ဆင္းရဲသားပါတီ၊ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး၊ ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ပုဂၢလိကႏိုင္ငံေရးသ မားမ်ား စုေပါင္းဖဲြ႔စည္းလိုက္ေသာ ထို ‘ထြက္ရပ္ဂုိဏ္းႀကီး’ သည္ သခင္ေအာင္ဆန္း၏ တီထြင္မႈျဖစ္သည္ဟု သခင္ႏုက သတ္မွတ္ခဲ့၏။ ‘ထြက္ရပ္ဂိုဏ္းႀကီး’ ၏ ျပည္သူလူထုကို တိုက္တြန္းေဆာ္ၾသခ်က္မွာ စစ္ၿပီးသည္ႏွင့္ လြတ္လပ္ေရးေပးရန္သေဘာတူေသာ ကတိရမွသာလွ်င္ ၿဗိတိသ်စစ္ေရးႀကိဳးပမ္းခ်က္မ်ားကို ကူညီပံ့ပိုးရမည္။ ၿဗိတိသွ်အစိုးရအေနႏွင့္ ထိုကဲ့သို႔ကတိေၾကညာခ်က္မျပဳပါက စစ္ေရးႀကိဳးပမ္းခ်က္မ်ားကို အင္တုိက္အားတိုက္ ဆန္႔က်င္ရမည္။ တုံ႔ျပန္သည့္အေနႏွင့္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရသည္ အမ်ဳိးသားေရးလႈပ္ရွားေနသူအမ်ားအျပားကို ဖမ္း ဆီးလိုက္ပါသည္။ ၁၉၄၀ ခုႏွစ္ ကုန္ဆံုးခ်ိန္၌ သခင္ေခါင္းေဆာင္ အေျမာက္အျမားႏွင့္ ေဒါက္တာဘေမာ္တို႔မွာ ေထာင္ထဲေရာက္ေနၾကေပၿပီ။ သခင္ေအာင္ဆန္းကို ဖမ္းဆီးရန္ ၀ရန္းအမိန္႔ထုတ္ခဲ့ေသာ္လည္း အခ်ိန္မီသတိ ေပးခ်က္ရသျဖင့္ သူသည္ ေျခရာေဖ်ာက္ကာ တိမ္းေရွာင္သြားႏုိင္ခဲ့သည္။

    ဂ်ပန္ႏွင့္ မဟာမိတ္ဖဲြ႔ျခင္း

    သခင္ေအာင္ဆန္းသည္ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပဲြဆင္ႏဲႊရန္ လိုအပ္ေကာင္းလိုအပ္မည္ဟု ယူဆခဲ့သည္မွာ ကာ လအတန္ၾကာကပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကေလးဘ၀က တိုက္ခိုက္ေတာ္လွန္ရန္ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ခဲ့ေသာ္လည္း လြတ္လပ္ေရးကို အေျခခံဥပေဒေဘာင္အတြင္းမွ ႏုိင္ငံေရးနည္းျဖင့္ ရယူႏုိင္မည့္ အလားအလာကို အစဥ္တ စိုက္ ပယ္ထားခဲ့သူမဟုတ္ပါ။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀က အစိုးရ၀န္ထမ္း (ထိုစဥ္က အုိင္စီအက္၊ ဘီစီ အက္) စာေမးပဲြေျဖဆိုကာ ၎တို႔၏ပညာရွင္ပီသစြာ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ကိုင္မႈႏွင့္ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ထက္သန္မႈတို႔ေၾကာင့္ သူကိုယ္တုိင္ေလးစားေသာ အိႏၵိယႏုိင္ငံေရးသမားအခ်ဳိ႕၏ နမူနာအတိုင္း လုပ္ကိုင္ရန္ကိုလည္း သခင္ေအာင္ ဆန္း စဥ္းစားခဲ့ဖူး၏။ အမ်ားသိ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တဦး ျဖစ္လာၿပီးေနာက္ပိုင္း၌ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အဂၤလိပ္စာပါေမာကၡအား ေပးပို႔ေသာ စာတေစာင္တြင္ သူသည္ ‘ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ေတာ္လွန္ေရးသမား’ သာ ျဖစ္သည္ဟု ေရးသားခဲ့ေၾကာင္း ၾကားသိရပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း အေရးအခင္းမ်ား၏ ဒီ ေရလႈိင္းသည္ သူ႔အား သေဘာထားေျပာင္းလဲေစခဲ့သည္။ ၁၉၄၀ ခုႏွစ္က သူ၏ ေတြးေခၚပံုကို ေအာက္ပါအ တိုင္း ရွင္းျပထားပါသည္။

    “က်ေနာ္တဦးခ်င္းအေနႏွင့္ကား က်ေနာ္တို႔၏ အေရးေတာ္ပံုအတြက္ ကမၻာ့၀ါဒျဖန္႔မႈႏွင့္ ကမၻာ့အကူအညီလို သည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း အဓိကလုပ္ငန္းမွာ ျပည္တြင္းတြင္သာရွိသည္။ အဓိကလုပ္ငန္းမွာ အမ်ဳိးသားေရး တုိက္ပဲြအတြက္ ျပည္သူလူထုကို စည္း႐ံုးရန္ျဖစ္သည္ဟု ယူဆခဲ့သည္။ က်ေနာ့္မွာလည္း အၾကမ္းဖ်ဥ္းအစီအ စဥ္တခုရွိခဲ့သည္။ ၎အစီအစဥ္မွာ ၿဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ကို တျပည္လံုးတြင္ ဆန္႔က်င္ရန္၊ ဤလႈပ္ရွားမႈကို ကမၻာ့အေျခအေန ဗမာ့အေျခအေနႏွင့္အညီ တဆတဆတိုးခ်ဲ႕ရန္၊ ၿမိဳ႕ေနအလုပ္သမား ေတာေနအလုပ္သ မားတို႔၏ ေဒသအလိုက္သပိတ္မ်ားမွစ၍ အေထြေထြသပိတ္မ်ား၊ အခြန္အခေပးေရးသပိတ္မ်ားအထိ တိုးခ်ဲ႕ ဆင္ႏဲႊရန္၊ တက္ႂကြလာေသာ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိမႈမ်ားျဖစ္သည့္ လူထုဆႏၵျပပဲြမ်ား ခ်ီတက္ပဲြမ်ားမွစ၍ ျပည္သူတို႔၏ အာ ဏာဖီဆန္ေရးတိုက္ပဲြအထိ ဆက္လက္ဆင္ႏဲႊရန္၊ စီးပြားေရးအရတြင္လည္း ၿဗိတိသွ်ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို သပိတ္ ေမွာက္ရာမွစ၍ လူထုႏွင့္ခ်ီ၍ အခြန္မေပးေရးတိုက္ပဲြအထိ ဆင္ႏဲႊရန္ စစ္ဖက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဖက္ႏွင့္ ပုလိပ္ဖက္ ကင္းစခန္းမ်ား ဆက္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္းမ်ားကို ေျပာက္က်ားနည္းႏွင့္ ၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္၍ ဗမာျပည္အ တြင္း ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္မႈစနစ္ကို လံုး၀သြက္ခ်ာပါဒလိုက္သည္အထိ တိုက္ပဲြဆင္ႏဲႊရန္၊ ထိုအခါ ကမၻာျဖစ္ေပၚတိုး တက္မႈႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ေနာက္ဆံုးပိတ္အာဏာသိမ္းပဲြကို ဆင္ႏဲႊရန္ အစီအစဥ္ပင္ျဖစ္သည္။ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ၏ လက္နက္ကိုင္တပ္မ်ား၊ အထူးသျဖင့္ ၿဗိတိသွ်လူမ်ဳိးမဟုတ္ေသာ တပ္မ်ားသည္ က်ေနာ္တို႔ဘက္သို႔ ကူး ေျပာင္းလာၾကလိမ့္မည္ဟုလည္း က်ေနာ္တြက္ခဲ့သည္။ ဤအစီအစဥ္တြင္ ဂ်ပန္မ်ား ၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္မႈကို လည္း မွန္းဆခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဤေနရာတြင္ က်ေနာ္မွာ ရွင္းလင္းေသာအျမင္ မရွိခဲ့ေပ။ ထိုအခါက က်ေနာ္ တို႔အထဲမွ မည္သူမွ် ရွင္းရွင္းလင္းလင္းမရွိခဲ့။ သို႔ေသာ္ ယခုျဖစ္ပ်က္ၿပီးသြားသည့္အခါတြင္ကား လူအခ်ဳိ႕အေန ႏွင့္ က်န္လူမ်ားထက္ပို၍ သိျမင္ခဲ့ဟန္ ဟန္ေဆာင္ေကာင္း ေဆာင္ၾကမည္။)”

    အထက္ပါအၾကံအစည္မ်ားမွာ သူ၏ “ႀကီးမားေသာအစီအစဥ္” သာျဖစ္ေၾကာင္း သခင္ေအာင္ဆန္း ၀န္ခံခဲ့ပါ သည္။ သူ၏ ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားတြင္ ထိုစီမံကိန္းကို ေထာက္ခံသူ မမ်ားလွပါ။ ထိုကဲ့သို႔မေထာက္ခံျခင္းမွာ သ ခင္ေအာင္ဆန္းအျမင္အရ “က်ေနာ္တို႔မွာ ဓနရွင္ေပါက္စ ဇာတိရွိသူမ်ားျဖစ္ရာ စဥ္းစားရာ ေျပာဆိုရာတြင္ ရဲရင့္သေလာက္၊ ျပတ္သားေသာ ေဆာင္႐ြက္ခ်က္ကိုလုပ္ရာ၌ တြန္႔ဆုတ္ေလ့ရွိၾကေလသည္။ ျပည္သူလူထုကို ႏႈိးဆြရမည့္လုပ္ငန္း ၾကာရွည္ခက္ခဲမည္ကိုလည္း စိတ္မရွည္ၾကေပ။ က်ေနာ္တို႔အမ်ားစုမွာ လူထုတိုက္ပဲြအ ေၾကာင္း ေျပာေဟာၾကေသာ္လည္း လူထုတိုက္ပဲြ အက်ဳိးအာနိသင္ကုိ သေဘာမေပါက္ၾက” စသည္တို႔ေၾကာင့္ ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သခင္ေအာင္ဆန္းသည္ အမ်ဳိးသားေရး၀ါဒီမ်ား ေျပာက္က်ားတုိက္ပဲြဆင္ႏဲႊႏုိင္ရန္ လက္နက္မ်ားရွိရန္လိုသည္ဟူေသာ ထင္ျမင္ခ်က္ကို အခိုင္အမာ ဆက္လက္ဆုပ္ကိုင္ထားပါသည္။ ေနာက္ဆံုး တြင္ ၎တို႔အနက္မွ တဦးဦး ျမန္မာျပည္ျပင္ပသို႔သြားၿပီး အကူအညီ၊ အေထာက္အပံ့ႏွင့္ လက္နက္မ်ားရွာရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။ “ထိုအခါက က်ေနာ္တဦးတည္းသာ ေျမေအာက္၌ ေနေနရေသာေၾကာင့္ ထိုသို႔သြားရန္ က်ေနာ့္ကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကေလသည္” ဟု သခင္ေအာင္ဆန္း မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ပါသည္။

    ၁၉၄၀ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လတြင္ သခင္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ သခင္လွၿမိင္ (ေနာင္အခါ ဗိုလ္ရန္ေအာင္ဟုထင္ရွားသူ)တို႔ ျမန္မာျပည္မွ ဟုိင္လီအမည္ရွိ သေဘၤာႏွင့္ ထြက္ခြာခဲ့ရာ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံ အမြိဳင္ၿမိဳ႕ရွိ ‘အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာေဒသ’ ျဖစ္ေသာ ကူလန္စုသို႔ ေရာက္သြားၾကပါသည္။ ထိုေနရာ၌ သူတို႔ႏွစ္ဦး လအနည္းငယ္မွ် ေသာင္တင္ေနၿပီး တ ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ရန္ ႀကိးစားခ်က္မ်ားလည္း ေအာင္ျမင္ျခင္းမရွိခဲ့ပါ။ တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္မ်ားႏွင့္ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ေသာ္လည္း ဂ်ပန္ကိုယ္စားလွယ္တဦး သူတို႔အား ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ဂ်ပန္တပ္မေတာ္ အရာရွိတဦးျဖစ္သူ ဗိုလ္မႉးႀကီးစူဇူကီေကအီဂ်ီႏွင့္ေတြ႔ရန္ တိုက်ဳိသုိ႔ ေလယာဥ္ႏွင့္ပို႔လိုက္ပါသည္။ ထိုဗိုလ္မႉးႀကီး သည္ ေနာင္အခါ၌ ‘ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးကို ကူညီရန္ႏွင့္ တ႐ုတ္ျမန္မာလမ္းမႀကီးကို ပိတ္ဆို႔ရန္’ ရည္ ႐ြယ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ တည္ေထာင္ေသာ မီနာမီကီကန္ လွ်ဳိ႕၀ွက္အသင္း၏ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ထင္ရွားမည့္သူျဖစ္ ပါသည္။

    ျမန္မာႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားႏွင့္ ဂ်ပန္တို႔အၾကားအဆက္အသြယ္ရွိျခင္းမွာ အသစ္အဆန္းမဟုတ္ေခ်။ ေဒါက္တာ ဘေမာ္ေနရာ၌ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာေသာ ဦးေစာသည္ ဂ်ပန္ေထာက္ပံ့မႈေၾကာင့္ ခ်မ္းသာႂကြယ္၀လာသူဟူ၍ နာမည္ထြက္ခဲ့ပါသည္။ ေဒါက္တာဘေမာ္ကိုယ္တုိင္လည္း ‘ထြက္ရပ္ဂုိဏ္း’ အတြက္ ဂ်ပန္တို႔ထံမွ အကူအညီ ရွာခဲ့ပါသည္။ ေဒါက္တာဘေမာ္၏ အစိုးရအတြင္း ၀န္ႀကီးတဦးျဖစ္ခဲ့ေသာ ၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီး ေဒါက္တာ သိမ္းေမာင္ကမူ ဂ်ပန္သို႔ အလည္အပတ္သြားေရာက္ခဲ့ၿပီး ဂ်ပန္-ဗမာ ခ်စ္ၾကည္ေရးအသင္းကို ေရွ႕ေဆာင္ တည္ေထာင္ခဲ့ပါသည္။ ၁၉၄၀ ခုႏွစ္လယ္တြင္ ဗိုလ္မႉးႀကီးစူဇူကီး ျမန္မာျပည္သုိ႔ အလည္ေရာက္စဥ္က ေဒါက္ တာသိမ္းေမာင္ႏွင့္ ေတြ႔ခဲ့၏။ ဤေတြ႔ဆံုဆက္သြယ္မႈမွတဆင့္ ဂ်ပန္မ်ားက အမိြဳင္ေရာက္ သခင္ႏွစ္ဦးအား ရွာေဖြေတြ႔ရွိႏုိင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

    ‘ထြက္ရပ္ဂိုဏ္း’ ၀င္မ်ားအနက္ ဂ်ပန္အကူအညီ လက္ခံသင့္၊ မခံသင့္ႏွင့္ပတ္သက္၍ စိတ္သေဘာထားကဲြျပား မႈမ်ား ရွိေနခဲ့ပါသည္။ ကြန္ျမဴနစ္မ်ား(၎တို႔အနက္အထင္ရွားဆံုးမွာ သခင္စိုး၊ သခင္ဗဟိန္း၊ သခင္သန္းထြန္း ႏွင့္ သခင္သိန္းေဖ) က အထူးသျဖင့္ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးကို ဆန္႔က်င္ၾကသည္။ သခင္ ေအာင္ဆန္းကေတာ့ အကူအညီကို ရသည့္ေနရာမွယူၿပီး အေျခအေနမ်ား မည္ကဲ့သို႔ ေျပာင္းလဲျဖစ္ေပၚလာ မည္ကို ေစာင့္ၾကည့္သင့္သည္ဟု လက္ေတြ႔အက်ဳိးျဖစ္မည့္ နည္းလမ္းအျမင္ အယူအဆကို စဲြကိုင္ခဲ့၏။ သို႔ ေသာ္ သူ၏ စကားအတုိင္းဆိုရလွ်င္ သူသည္ ဂ်ပန္တို႔ႏွင့္ ပူးေပါင္းျခင္းေၾကာင့္ ေနာင္ျဖစ္ေပၚလာမည့္ အက်ဳိး ဆက္မ်ားကို အေသအခ်ာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းတြက္ဆခဲ့ပံုမေပၚ။

    တုိက်ဳိတြင္ သခင္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဗိုလ္မႉးႀကီးစူဇူကီးတို႔ႏွစ္ဦးနားလည္မႈယူႏုိင္ခဲ့ၾက၏။ သို႔ေသာ္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ လံုးတြင္ ထိန္ခ်န္ထားေသာ သေဘာမေတြ႔မႈေလးမ်ား ရွိခဲ့ပံုရပါသည္။ ဗိုလ္မႉးႀကီးစူဇူကီးသည္ သခင္ေအာင္ ဆန္း၏ ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္မႈႏွင့္ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္တို႔ကို ေလးစားေသာ္လည္း ‘သူ၏ ႏုိင္ငံေရးအေတြးအေခၚမ်ား မရင့္က်က္လွေသး’ ဟု ထင္ျမင္၏။ ဤေ၀ဖန္ခ်က္သည္ ထိုစဥ္ကအေနအထားအရ ဓမၼဓိဠာန္မက်ဟု မဆိုႏုိင္ ပါ။ သခင္ေအာင္ဆန္း ကိုယ္တုိင္ေရးခဲ့သည္မွာ သူႏွင့္ သူ႔ရဲေဘာ္ရဲဘက္တို႔ ဂ်ပန္မ်ားအား ျမန္မာႏုိင္ငံကို ၀င္ ေရာက္သိမ္းပိုက္ရန္ ဖိတ္ေခၚသကဲ့သို႔ ျဖစ္ရသည္မွာ “ဖက္ဆစ္စနစ္ကို လိုလား၍မဟုတ္၊ က်ေနာ္တို႔၏ လူပါး မ၀မႈေၾကာင့္၊ ဓနရွင္ေပါက္စ စိုးရိမ္မႈေၾကာင့္တုိ႔သာ ျဖစ္ေလသည္။”

    သူသည္ ဂ်ပန္ျပည္သုိ႔အသြား၌ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကစိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚခဲ့သည္။ ေရာက္သြားေသာအခါ သူစိုးရိမ္ခဲ့ သေလာက္ မဆိုးလွသျဖင့္ စိတ္သက္သာရာရေသာ္လည္း စိတ္မခ်ဖြယ္၊ မႏွစ္သက္ဖြယ္ ကိစၥေလးမ်ား က်န္ လ်က္ရွိေနပါသည္။ ဂ်ပန္လူမ်ဳိးတို႔၏ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္၊ သန္႔ျပန္႔စြာေနထုိင္ပံုႏွင့္ ကိုယ့္အလိုကိုယ္မလိုက္၊ ၿခိဳးၿခိဳးျခံျခံ ေနႏုိင္ေသာ အရည္အခ်င္းတို႔ကို သခင္ေအာင္ဆန္း ေလးစားေသာ္လည္း ၎တို႔၏ စစ္၀ါဒီဆန္ေသာ သေဘာ ထားအခ်ဳိ႕၏ ႐ိုင္းစိုင္းၾကမ္းၾကဳုတ္မႈကို သူ မႏွစ္ၿမိဳ႕သည့္အျပင္ ဂ်ပန္မ်ား အမ်ဳိးသမီးတို႔အေပၚဆက္ဆံပံုမွာ သူ႔ အျမင္တြင္ အံ့ၾသထိတ္လန္႔ဖြယ္ရာ ျဖစ္ေန၏။

    ၁၉၄၁ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလတြင္ သခင္ေအာင္ဆန္းသည္ တ႐ုတ္သေဘၤာသားအသြင္ျဖင့္ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ျပန္ ေရာက္လာေလသည္။ သူမွတဆင့္ ဂ်ပန္တို႔ကမ္းလွမ္းလိုက္သည့္ သေဘာတူညီခ်က္အရ၊ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ ရန္ လက္နက္မ်ားႏွင့္ ေငြေၾကးေထာက္ပံ့မည္ဟု ျမန္မာတို႔က နားလည္ခဲ့၏။ ထို႔ျပင္ လက္ေ႐ြးစင္လူငယ္တစု ကို စစ္သင္တန္းေပးမည္။ ထိုလူငယ္မ်ားကို ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ခိုးထုတ္သြားရန္ လိုေပမည္။ သခင္ေအာင္ဆန္း ျမန္ မာျပည္၌ ၾကာျမင့္စြာမေနပါ။ ဂ်ပန္သို႔ သခင္လွေဖႏွင့္ အျခားလူငယ္သံုးဦးတို႔ႏွင့္အတူ ျပန္သြားပါသည္။ ထို အုပ္စုမွာ ‘ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္’ ၏ ေရွ႕ေျပးတပ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ ေနာင္ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္၏ မ႑ိဳင္သ ဖြယ္ျဖစ္လာမည့္ ဤရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၀င္ ပုဂၢဳိလ္မ်ားကိုေ႐ြးခ်ယ္ရာ၌ အလြယ္တကူလိုက္ပါႏုိင္မႈႏွင့္ သခင္ပါတီ အတြင္းရွိ ဂိုဏ္းဂဏအသီးသီးက ေက်နပ္လက္ခံႏုိင္မႈတို႔အေပၚ မူတည္ခဲ့သျဖင့္ အက်ဥ္းက်ခံေနရေသာ အ မ်ဳိးသားေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား မပါျဖစ္သည့္အျပင္ ေနာင္ အခ်င္းခ်င္းအၾကား စိတ္၀မ္းကဲြေစမည့္ မ်ဳိးေစ့ကို ပ်ဳိး လိုက္သကဲ့သို႔လည္း ျဖစ္သြားပါသည္။

    ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္သည္ ဟိုင္နန္ကြၽန္း၌ ပင္ပန္းႀကီးစြာ စစ္ပညာသင္ယူရပါသည္။ ၎တို႔အနက္ သခင္ေအာင္ ဆန္း၊ သခင္လွေဖ (ဗိုလ္လကၤ်ာ)၊ သခင္ေအာင္သန္း(ဗိုလ္စႀကၤာ)ႏွင့္သခင္ထြန္းအုပ္တို႔ကို စစ္ဌာနဦးစီးကြပ္ ကဲေရးႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတို႔ကို အထူးေလ့လာရန္ ေ႐ြးခ်ယ္လိုက္ပါသည္။ သခင္ပါတီ အုပ္စုတစုကို ကိုယ္စားျပဳ ေသာ သခင္ထြန္းအုပ္အား ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္တင္ေျမႇာက္လိုက္၏။ သို႔ေသာ္လည္း သခင္ေအာင္ဆန္း သည္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၏ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ထင္ထင္ရွားရွား ေပၚထြက္လာသည္။ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မ ေတာ္ ဖဲြ႔ေသာအခါ၌လည္း တပ္မေတာ္၏ ၿပိဳင္ဘက္မရွိေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာေလသည္။ သခင္ေအာင္ဆန္း သည္ ကိုယ္ခႏၶာညႇက္ၿပီး အားေကာင္းသန္မာလွျခင္းမရွိေသာ္လည္း တိုက္ေရးခိုက္ေရးကြၽမ္းက်င္ကာ သတၱိရွိ ၍ အပင္ပန္းခံႏိုင္ေသာ စစ္သားတဦးျဖစ္လာ၏။

    သူ႔အား လူမႈဆက္ဆံေရးညံ့ဖ်င္းသည္ဟု စြပ္စဲြခ်က္မ်ားရွိခဲ့ေသာ္လည္း ရဲေဘာ္မ်ား ကိုယ္ပင္ပန္း၊ စိတ္ပင္ပန္း ျဖစ္ေနခ်ိန္မ်ားတြင္ စိတ္ဓာတ္ျပန္လည္တက္ႂကြလာေစရန္ အားေပးျခင္း၊ အငယ္ဆံုးရဲေဘာ္မ်ားကို အထူးဂ႐ု စိုက္ျခင္း၊ စစ္သင္တန္းသားဘ၀၏ ကရိကထမ်ားေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ဂ်ပန္မ်ားေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ နာ က်ည္းစိတ္မ်ား ဆူပြက္လာခ်ိန္တြင္ စိတ္လိုက္မာန္ပါမလုပ္ရန္ အၾကံေပးတုိက္တြန္းျခင္း စသည္တို႔ကို သူ စြမ္း ေဆာင္ႏုိင္ခဲ့သည္။ လူငယ္စစ္သင္တန္းသားမ်ားသည္ ဂ်ပန္နည္းျပဆရာအခ်ဳိ႕ကို ေလးစားခ်စ္ခင္ၾကေသာ္ လည္း၊ ဂ်ပန္စိတ္ေနသေဘာထားအခ်ဳိ႕ကိုမူ မ်ားစြာမႏွစ္ၿမိဳ႕ရကား ၁၉၄၁ ခုႏွစ္ကုန္ပိုင္း ျမန္မာျပည္တြင္းသို႔ မခ်ီတက္မီကပင္ ဗမာႏွင့္ ဂ်ပန္တို႔အၾကား ကေတာက္ကဆျဖစ္မႈမ်ား စတင္ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။

    ဟိုင္နန္သင္တန္းေက်ာင္းဆင္းမ်ား၊ ထိုင္းႏုိင္ငံေန ျမန္မာမ်ားႏွင့္ မီနာမီအဖဲြ႔၀င္မ်ားပါ၀င္ေသာ ဗမာ့လြတ္လပ္ ေရးတပ္မေတာ္ကုိ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕၌ တရား၀င္ဖဲြ႔စည္းလိုက္၏။ စူဇူကီးသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးရာထူးျဖင့္ တပ္မေတာ္အႀကီးအကဲျဖစ္လာၿပီး ေအာင္ဆန္းသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရာထူးႏွင့္ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ျဖစ္လာပါသည္။ အပ်ံသင္စ တပ္မေတာ္အဖဲြ႔၀င္မ်ားသည္ သစၥာေရေသာက္ၿပီး အရာရွိမ်ားက သူရဲေကာင္း ဆန္ေသာ ပါဠိအမည္မ်ားကို ခံယူၾကပါသည္။ စူဇူကီးသည္ ဗိုလ္မိုးႀကိဳးျဖစ္လာၿပီး၊ ေအာင္ဆန္းသည္ ဗိုလ္ေတ ဇ ျဖစ္လာသည္။ မိမိတို႔အမည္သစ္မ်ားႏွင့္ ထင္ရွားလာမည့္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၀င္မ်ားအနက္ ဗိုလ္လကၤ်ာ၊ ဗိုလ္ စႀကၤာ၊ ဗိုလ္ေဇယ်၊ ဗိုလ္ေန၀င္း၊ ဗိုလ္ရန္ႏုိင္၊ ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာ စသည္တို႔ ပါ၀င္ပါသည္။ ‘ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတဇ’ ကမူ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ သခင္ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ တုိင္းျပည္ကသိခဲ့ေသာ ေအာင္ဆန္းအမည္ကိုသာ ျပန္လည္သံုးစဲြကာ ‘ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း’ ဟူ၍ ျပည္သူတို႔ အျမတ္တႏိုးထားေသာ အာဇာနည္သူရဲေကာင္းအ ျဖစ္ ထင္ေပၚလာပါသည္။

    ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ ဂ်ပန္မ်ားႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္း၍ ျမန္မာျပည္တြင္းသို႔ ခ်ီတက္လာျခင္းသည္ ျမန္ မာမ်ားအတြက္ ဂုဏ္ယူဖြယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ျဖစ္ပါသည္။ က်ဆင္းေနေသာ မိမိတို႔၏အမ်ဳိးသားဂုဏ္သိကၡာကိုျပန္ လည္ျမႇင့္တင္ေပးလိုက္သကဲ့သို႔ ျဖစ္သြားပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္သူ၏ ရဲေဘာ္ရဲဘက္အခ်ဳိ႕ က ေရွ႕တြင္ျပႆနာမ်ားရွိမည္ကို သိႏွင့္ၾကၿပီ။ ဘန္ေကာက္မွာ ရွိေနစဥ္ကပင္ ျမန္မာျပည္တြင္းသို႔ ဂ်ပန္မ်ား ၀င္လာေသာအခါ ႏိုင္ငံအတြင္းရွိ အမ်ဳိးသားေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ စီမံလုပ္ေဆာင္ခ်က္ျဖင့္ လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာၿပီး ႏုိင္ငံ၌ ရင္ဆုိင္ရမည့္ အေျခအေနကို စီစဥ္ရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ေၾကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း မွတ္တမ္း တင္ခဲ့၏။ ထိုကဲ့သို႔ မေဆာင္ရြက္ႏုိင္ပါက ျပည္သူလူထုကို စည္း႐ံုးလႈံ႔ေဆာ္ကာ ေျမေအာက္ေတာ္လွန္ေရး စ တင္ထားျခင္းျဖင့္ က်ဴးေက်ာ္၀င္ေရာက္လာသူမ်ား ေျခကုပ္မရႏိုင္ေအာင္ အေျခအေနဖန္တီးရန္ ျဖစ္၏။ သို႔ ေသာ္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ကေမာက္ကမျဖစ္ေနၿပီး ႏုိင္ငံေရးသမားအမ်ားစုလည္း ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ခံဘ၀ ေရာက္ေနၾကရာ အစီအစဥ္ႏွစ္ခုလံုး လက္ေတြ႔က်က် အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ ဂ်ပန္မ်ားလည္း ျမန္မာျပည္ကို ၀င္ေရာက္သိမ္းပိုက္လိုက္ပါသည္။

    ဂ်ပန္ေခတ္ကား အထင္အျမင္ႀကီးခဲ့သမွ် ၿပိဳကဲြရၿပီး မေသခ်မေရရာမႈမ်ားႏွင့္ ဒုကၡေပါင္းစံုျဖစ္ေနေသာ ကာလ ျဖစ္ပါသည္။ ၿဗိတိသွ်တို႔ထံမွ လြတ္လပ္ေရးရမည္ဟု ေမွ်ာ္မွန္းခဲ့သူမ်ားသည္ အာရွတိုက္သားခ်င္း၏ ဖေနာင့္ ေအာက္သာ ေရာက္ရေၾကာင္း သိလာေသာအခါ အေၾကကဲြႀကီး ေၾကကဲြခဲ့ရ၏။ အမ်ားက လြတ္လပ္ေရးေပး မည့္ ကယ္တင္ရွင္မ်ားအျဖစ္ ႀကိဳဆိုခဲ့ေသာ နိပြန္စစ္သားမ်ားသည္ လူႀကိဳက္မမ်ားေသာ ၿဗိတိသွ်တို႔ထက္ပင္ ဆိုး၀ါးသည္ကို ေတြ႔ရေတာ့၏။ တေန႔တျခား စက္ဆုပ္ဖြယ္ရာျဖစ္ရပ္မ်ား တုိးပြားလာေလသည္။ ‘ကင္ေပအိ’ (စစ္ပုလိပ္) ဟူေသာ အမည္သည္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ေ၀ါဟာရျဖစ္လာသည္။ လူမ်ား အစအနမက်န္ ေပ်ာက္သြားျခင္း၊ အႏွိပ္စက္အညႇင္းဆဲခံရျခင္း၊ ေခြၽးတပ္ဆဲြခံရျခင္း စသည္တို႔မွာ နိစၥဓူ၀ကိစၥမွ်သာျဖစ္ေသာ ေလာကႀကီးတြင္ ေနတတ္ေအာင္ေနၾကရေလသည္။

    ထို႔အျပင္ မဟာမိတ္ေလတပ္၊ ဂ်ပန္ေလတပ္တို႔၏ ဗံုးၾကဲဒဏ္၊ စစ္တြင္းရိကၡာရွားပါးမႈဒဏ္၊ ေထာက္လွမ္းေရး သတင္းေပးမ်ားဒဏ္၊ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈအရ ဖီလာဆန္႔က်င္ေနသူမ်ားအၾကား ျဖစ္ပြားေသာ ပဋိပကၡ မ်ား၊ ဘာသာစကားမတူသူတို႔အၾကား ျဖစ္တတ္ေသာအထင္အျမင္လဲြမႈမ်ား စသည္ျဖင့္ ဒုကၡအေပါင္းကိုလည္း ထပ္ေလာင္းခံရပါေသးသည္။ ျမန္မာျပည္ေရာက္ ဂ်ပန္မ်ားအနက္ တရားမွ်တေရး၊ လူသားခ်င္းစာနာေရး စိတ္ဓာတ္မ်ားအရ က်င့္ၾကံေနထုိင္သူမ်ား ရွိၾကေသာ္လည္း ၎တို႔၏ ေကာင္းမြန္ေသာ ေဆာင္႐ြက္ခ်က္မ်ား သည္ စစ္၀ါဒီမ်ား၏ လူမ်ဳိးခဲြျခားေရးစနစ္ေၾကာင့္ အခ်ည္းအႏွီးျဖစ္ရပါသည္။

    မိမိတုိ႔ကတိသစၥာ တည္ၾကည္ႏုိင္ရန္ ျမန္မာႏုိင္ငံကို လြတ္လပ္ေရးေပးသင့္သည္ဟု ယံုၾကည္ေသာ မီနာမီကီ ကန္ အဖဲြ႔၀င္မ်ားသည္ ျဖစ္ေပၚလာေသာအေျခအေနမ်ားေၾကာင့္စိတ္မခ်မ္းေျမ႕ဟန္တူပါသည္။ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ဂ်ပန္တပ္မ်ားသိမ္းၿပီးသည္ႏွင့္ ဗိုလ္မိုးႀကိဳးသည္ ဗဟိုအစိုးရတည္ေထာင္ကာ သခင္ထြန္းအုပ္ကို ဦးစီးဦးေဆာင္ခန္႔လိုက္ပါသည္။ ထိုအစိုးရ ၾကာၾကာမခံပါ။ ဂ်ပန္တပ္မ်ား တိုင္းျပည္ကို ဆက္လက္သိမ္းပိုက္ သည္ႏွင့္အမွ် ဂ်ပန္စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လႊမ္းမိုးလာကာ ျမန္မာႏုိင္ငံကို စစ္႐ႈံးနယ္ေျမတခုကဲ့ သို႔ ကိုင္တြယ္လာေလသည္။

    ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္၏ အေနအထားသည္လည္း မေရမရာႏွင့္ အားက်ဖြယ္ရာ လံုး၀မရွိေပ။ တပ္မ ေတာ္သည္ ခ်ီတက္လာရာ လမ္းတေလွ်ာက္ စိတ္အားထက္သန္စြာ ၀င္လာသူမ်ားႏွင့္ ေဖာင္းပြေန၏။ ထိုစစ္ သားသစ္မ်ားကို ထိေရာက္သည့္ တိုက္ရည္ခုိက္ရည္ရွိေသာ တပ္မ်ားျဖစ္လာေစရန္ စနစ္တက်၊ စည္းကမ္းရွိရွိ ေလ့က်င့္ေပးရေပဦးမည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကား မိမိတပ္မ်ားကို အမိန္႔ေပးအုပ္ခ်ဳပ္ပိုင္ခြင့္မရွိ။ သူသည္ ဗိုလ္မိုးႀကိဳး၏ လက္ေထာက္အရာရွိမ်ားအနက္ အဆင့္ျမင့္ဆံုးမွ်သာျဖစ္၏။ ဗိုလ္မိုးႀကိဳးကိုယ္တုိင္လည္း ျမန္မာ ျပည္၏ အနာဂတ္အေရးမ်ားတြင္ သူႏွင့္ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္တို႔ မည္သည့္အခန္းက႑က ပါ၀င္ရ မည္ဟူေသာ ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆုိင္ရာမ်ားႏွင့္ ျပႆနာတက္ေနပံုရ၏။

    ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ သူ၏ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားကမူ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္သည္ ျမန္မာအရာရွိမ်ား လက္ေအာက္တြင္သာ ရွိသင့္သည္ဟု ယူဆၾကသည္။ ထိုကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ဗိုလ္လကၤ်ာက သူ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းႏွင့္ အျခားရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၀င္အခ်ဳိ႕ ဗိုလ္မိုးႀကိဳးႏွင့္ရင္ဆုိင္ခဲ့စဥ္က ဇာတ္ဆန္ဆန္ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းကိုေရးသားခဲ့ဖူး၏။ ရင္ဆုိင္မႈ၏ရလဒ္ကား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ ၏ ေသနာပတိခ်ဳပ္အျဖစ္၎၊ ဗိုလ္လကၤ်ာကို စစ္ဦးစီးအျဖစ္၎ ခန္႔အပ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

    ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ သူ၏အေနအထားႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္းေကာင္း၊ ျမန္မာႏုိင္ငံအေျခအေနႏွင့္ ပတ္ သက္၍လည္းေကာင္း စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး ထင္ေယာင္ထင္မွားမျဖစ္ခဲ့ပါ။ လြတ္လပ္ေရး႐ုန္းကန္မႈကား ဆံုးခန္း တုိင္ရန္ မ်ားစြာလိုေသးသည္ကုိ သူသိနားလည္သည့္အေလ်ာက္ တပ္မေတာ္ေတာင့္တင္းခုိင္မာရန္ႏွင့္ စည္း ကမ္းရွိရန္ကို အာ႐ံုစိုက္ခဲ့၏။ ဗမာ့တပ္မေတာ္ကို ပါတီႏုိင္ငံေရးမွ ကင္းကင္းရွင္းရွင္းေနရန္ႏွင့္ အရပ္သားအုပ္ ခ်ဳပ္ေရးဖက္တြင္ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္းမျပဳရန္ကိုလည္း သူႀကိဳးပမ္းခဲ့၏။ သို႔ေသာ္လည္း ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား ကို ဗဟိုမ႑ိဳင္ျပဳကာ ဖဲြ႔စည္းခဲ့ေသာ တပ္မေတာ္အေနႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ ကင္းကင္းရွင္းရွင္း ေနႏိုင္ဖို႔ရန္မွာ အ ခ်ိန္မ်ားစြာမွ ေႏွာင္းသြားၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သူ ဧကန္သိရွိခဲ့မည္ျဖစ္သည္။

    ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ ဇူလုိင္လတြင္ ဗိုလ္မိုးႀကိဳး ျမန္မာျပည္မွ ထြက္ခြာသြားပါသည္။ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ကုိ ဗမာ့ကာကြယ္ေရးတပ္မေတာ္အျဖစ္ ျပန္လည္ဖဲြ႔စည္းလိုက္ၿပီး ေအာင္ဆန္းသည္ ဗိုလ္မႉးႀကီးရာထူးႏွင့္ စစ္ ေသနာပတိျဖစ္လာပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အသစ္ဖဲြ႔စည္းလိုက္ေသာ တပ္မေတာ္၏ အဆင့္ဆင့္၌ ဂ်ပန္‘အ ၾကံေပးအရာရွိ’မ်ား တဲြခန္႔အပ္ထားၿပီး ျမန္မာအရာရွိမ်ား၏ လက္ေတြ႔အာဏာမ်ားကို တင္းက်ပ္စြာ ကန္႔သတ္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားပါသည္။ ၾသဂုတ္လတြင္ ဂ်ပန္တပ္မ်ား၏ ေသနာပတိခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးအီဒါသည္ ျမန္မာ့အုပ္ခ်ဳပ္ ေရးကို တရား၀င္အတည္ျပဳလိုက္ကာ ေဒါက္တာဘေမာ္အား ႏုိင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲအျဖစ္ ခန္႔အပ္လိုက္ပါ သည္။ အေပၚယံအားျဖင့္ ျမန္မာအစိုးရအာဏာသည္ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားတို႔လက္သို႔ကူးေျပာင္းသြား သည္ဟု ျမင္ႏုိင္ေသာ္လည္း စင္စစ္မွာေတာ့ ဂ်ပန္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေျခကုပ္ရသြားျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။

    ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး

    ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ သူ၏ ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားသည္ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ႏွင့္ ခ်ီတက္လာရာတြင္ ပင္ပန္းဆင္းရဲဒဏ္ အေတာ္ႀကီးပင္ ခံခဲ့ရ၏။ အမ်ားအျပားသည္ ငွက္ဖ်ားေရာဂါစဲြကပ္၍လည္းေကာင္း၊ ေျခ ကုန္လက္ပန္းျဖစ္၍လည္းေကာင္း ေဆး႐ံုတက္ရၾက၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ အေပါင္းေဖာ္အခ်ဳိ႕လည္း ရန္ကုန္ေဆး႐ံု ႀကီးသို႔ ေရာက္လာေလသည္။ ထိုေဆး႐ံုကို မိမိတို႔အလုပ္တာ၀န္အေပၚ အထူးသစၥာထားေသာ ဆရာ၀န္၊ ဆ ရာမတစုက အခက္အခဲမ်ားစြာၾကားမွ စီမံဖြင့္လွစ္ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ မ်က္ႏွာ ထားတည္လြန္း တင္းလြန္းၿပီး အေရာတ၀င္ မေနတတ္သူဟူ၍ အမ်ားက သိေနၾကပါသည္။ ထို႔အျပင္ သူရဲ ေကာင္းတဦးအျဖစ္ တေန႔တျခား နာမည္ထြက္လာေနရာ သူနာျပဳဆရာမငယ္မ်ားသည္ သူ႔အနားကပ္ရမည္ ကိုပင္ ေၾကာက္႐ြံ႕ေနၾကပါသည္။

    သို႔ေသာ္ ဆရာမႀကီးျဖစ္သူ မခင္ၾကည္ကိုယ္တုိင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား ျပဳစုရပါသည္။ မခင္ၾကည္သည္ စဲြမက္ဖြယ္ရာ ႐ုပ္ရည္ႏွင့္ ခ်စ္စဖြယ္အမူအယာရွိၿပီး မိမိ၏ သူနာျပဳလုပ္ငန္းကို ေစတနာျပည့္၀စြာျဖင့္ အထူးတာ၀န္သိသိ ေဆာင္႐ြက္ျခင္းေၾကာင့္ လူနာမ်ားႏွင့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားက ေလးစားခ်စ္ခင္ၾကပါသည္။ ဆရာမ မခင္ ၾကည္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ျပဳစုရာ၌ တင္းသင့္သည့္ေနရာတြင္ တင္းေသာ္လည္း ယုယၾကည္သာစြာ စိတ္ရွည္စြာ ဆက္ဆံပါသည္။ အလြန္ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းပါသည္ဟူေသာ စစ္ေသနာပတိႀကီးလည္း အစဲြႀကီးစဲြသြား ပါေတာ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ရွက္တတ္၍လည္းေကာင္း၊ သူ၏ ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္အေပၚ တာ၀န္ သိစိတ္ျပင္းထန္၍လည္းေကာင္း အမ်ဳိးသမီးမ်ားႏွင့္ ခပ္ခြာခြာေနခဲ့၏။

    အက်င့္သီလႏွင့္ပတ္သက္၍ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ေတြးေခၚသူတဦးျဖစ္ရကား တိုက်ဳိၿမိဳ႕၌ စူဇူကီးက အမ်ဳိးသ မီး အလိုရွိပါက စီစဥ္ေပးမည္ဟု ကမ္းလွမ္းေသာ္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အံ့ၾသတုန္လႈပ္သြားပါသည္။ စူဇူကီးအေနႏွင့္ ဂ်ပန္ယဥ္ေက်းမႈအရ ဧည့္၀တ္ေက်ေစရန္ ေျပာခဲ့ပံုရပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ့ သူ႔အား ‘အက်င့္စာ ရိတၱ ပ်က္ျပားယုတ္ညံ့သြားေအာင္ ႀကိဳးစားေနေလေရာ့လား’ ဟု သံသယစိတ္၀င္ခဲ့၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သည္ သူ႔စိတ္ကိုသူ ေကာင္းစြာသိသည့္အျပင္ ပြင့္လင္းျပတ္သားစြာ လုပ္တတ္သူလည္း ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ျဖင့္ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း လူပ်ဳိလွည့္ျခင္းမ်ဳိး မလုပ္ေနဘဲ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၆ ရက္ေန႔တြင္ ဆရာမ မခင္ ၾကည္ႏွင့္ လက္ထပ္ထိမ္းျမားလိုက္ပါသည္။

    “ေဒၚခင္ၾကည္သည္ ေအာင္ဆန္းကို လက္ထပ္ရာ၌ လူပုဂၢဳိလ္တဦးကိုသာ လက္ထပ္လိုက္သည္မဟုတ္၊ ကံအ ေၾကာင္းတရားတရပ္ကိုပါ လက္ထပ္လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္” ဟု အေျပာရွိခဲ့ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက လည္း သူ၏ ဘ၀ၾကင္ေဖာ္အေနႏွင့္ ရွိအပ္ေသာသတၱိႏွင့္ ေႏြးေထြးေသာ ေမတၱာတို႔ကို ပိုင္ဆုိင္ႏုိင္႐ံုသာမက သူကြယ္လြန္သြားၿပီးေနာက္ သူ၏ စံတင္ထားမႈမ်ားကို ဂုဏ္သေရရွိရွိ၊ ၾကံ႕ၾကံ႕ခုိင္ခုိင္ ထိန္းသိမ္းသြားမည့္ အ မ်ဳိးသမီးတဦးကို လက္ထပ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔၏ အိမ္ေထာင္ေရးကား သာယာေအာင္ျမင္ပါ သည္။

    သူတို႔ေလးစားျမတ္ႏိုးလွေသာ လူငယ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အိမ္ေထာင္ျပဳသြားသျဖင့္ ကနဦးတြင္ စိတ္မခ်မ္းသာျဖစ္ခဲ့ ေသာ ရဲေဘာ္မ်ားလည္း လ်င္ျမန္စြာပင္ သေဘာတူေက်နပ္လာေလသည္။ အိမ္ေထာင္သည္ျဖစ္လာၿပီး ေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေျပာင္းေသာ အသြင္လကၡဏာမ်ား ပိုမိုေတာက္ေျပာင္လာသည္။ သူ သည္ခင္ပြန္းသည္တဦးအေနႏွင့္လည္းေကာင္း၊ ဖခင္တဦးအေနႏွင့္လည္းေကာင္း ၾကင္နာယုယတတ္၏။ သူ ၏ ခက္ခဲ အႏၱရာယ္မ်ားေသာဘ၀ကို အတူရင္ဆုိင္ရန္ စြမ္းရည္၊ နားလည္မႈတို႔ႏွင့္ျပည့္စံုေသာ ဘ၀ၾကင္ေဖာ္ သူ၏အနား၌ ရွိေနျခင္းသည္ အေရးႀကီးေသာလုပ္ငန္းမ်ားေဆာင္႐ြက္ရာ၌ သူ႔ကို အားျပည့္ေစသည္ဟု ယံုမွား သံသယရွိဖြယ္ မဟုတ္ေခ်။
    ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ မတ္လတြင္ ေအာင္ဆန္းအား ဗိုလ္ခ်ဳပ္အဆင့္သို႔ တုိးျမႇင့္ခန္႔အပ္လိုက္ၿပီး ဂ်ပန္ဘုရင္မင္းျမတ္ထံ မွ ဘဲြ႔တံဆိပ္ရယူရန္ ဂ်ပန္သို႔ဖိတ္ၾကားပါသည္။ တိုက်ဳိသို႔သြားေသာအဖဲြ႔ကို ေဒါက္တာဘေမာ္ဦးေဆာင္ၿပီး ထို အဖဲြ႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအျပင္ ေဒါက္တာသိမ္းေမာင္ႏွင့္ သခင္ျမတို႔ပါ၀င္ပါသည္။ ဇန္န၀ါရီလအတြင္း က ဂ်ပန္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တိုဂ်ဳိသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံ မၾကာမီလြတ္လပ္ေရးရေတာ့မည္ဟု ေၾကညာထားၿပီးျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာအဖဲြ႔ျပန္လာေသာအခါ သေဘာတူညီခ်က္စာတမ္းတေစာင္ သယ္ယူလာခဲ့ပါသည္။

    ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ခပ္ျပတ္ျပတ္စကားအသံုးအႏႈန္းအရ စာတမ္းပါအေၾကာင္းအရာမ်ားမွာ “ျမန္မာႏုိင္ငံ သည္ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ (၁) ရက္ေန႔တြင္ လြတ္လပ္ေရးရမည္ျဖစ္ၿပီး ကြၽႏု္ပ္တို႔ေတြ စာခ်ဳပ္အခ်ဳိ႕ကို ခ်ဳပ္ ဆိုရန္ စသျဖင့္” ျဖစ္ပါသည္။ စာတမ္းကို အလြန္အမင္း အေရးထားျခင္း မရွိခဲ့ပါ။ အစီအစဥ္အတိုင္း ၾသဂုတ္လ (၁) ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာျပည္ကို လြတ္လပ္ေသာ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ႏုိင္ငံအျဖစ္လည္းေကာင္း၊ “မဟာ အေရွ႕အာရွသာတူညီမွ် ႀကီးပြားေရးနယ္ေျမ”၏ တန္းတူညီတူအဖဲြ႔၀င္ႏုိင္ငံအျဖစ္လည္းေကာင္း ေၾကညာလိုက္ ပါသည္။

    ေဒါက္တာဘေမာ္အား အဓိပတိဟူေသာဘဲြ႔ႏွင့္ ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ ခန္႔အပ္လိုက္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းကား စစ္၀န္ႀကီးျဖစ္လာပါသည္။ ျမန္မာ့အမ်ဳိးသားတပ္မေတာ္ဟု အမည္သစ္ေျပာင္းထားေသာ ဗမာ့တပ္မေတာ္ ထိေရာက္မႈမရွိေစရန္ ဂ်ပန္တို႔ နည္းပရိယာယ္မ်ဳိးစံု သံုးစဲြပါေတာ့သည္။ ပထမတြင္ တပ္မ်ား ကို ႏိုင္ငံအ၀ွမ္းျဖန္႔ၾကဲထားသည္။ ထို႔ေနာက္ ေနရာအခ်ဳိ႕တြင္ စုျပံဳထားျပန္သည္။ စစ္၀န္ႀကီးဌာနႏွင့္ တပ္မ်ား အၾကား ဆက္သြယ္ေရးခက္ခဲေစရန္ ျဖစ္ပါသည္။

    ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကား မတုန္မလႈပ္။ ဂ်ပန္ေတြအၾကံေပးသမွ်ကို သေဘာတူလိုက္ကာ သူ႔ထင္ျမင္ခ်က္မ်ား ကို လူသိမေပးဘဲ သူ႔အစီအစဥ္ႏွင့္သူ ဆက္လုပ္သြားပါသည္။ တိုက်ဳိမွ ျပန္ေရာက္လာခ်ိန္ေလာက္တြင္ ဗိုလ္ ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ဗိုလ္လကၤ်ာ၊ ဗိုလ္ေဇယ်၊ ဗိုလ္ေန၀င္းႏွင့္ ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာတုိ႔အပါအ၀င္ သူ၏ အရာရွိအ ခ်ဳိ႕ကိုေခၚ၍ ေတာ္လွန္ေရးစတင္ရန္အခ်ိန္ကို တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးပါသည္။ အရာရွိမ်ားက အေျခအေန ပိုမိုစိတ္ ခ်ရသည္အထိ ေစာင့္ဆုိင္းရန္ အၾကံေပးပါသည္။ တဖန္ သခင္သန္းထြန္းႏွင့္တုိင္ပင္ရာ ၎ကလည္း ေတာ္ လွန္ေရးစရန္ အခ်ိန္မတန္ေသးဟုတင္ျပသျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လည္း စိတ္ပါလက္ပါမရွိလွေသာ္လည္း ေစာင့္ဆုိင္း ရန္ သေဘာတူလိုက္ပါသည္။

    အျခားကြန္ျမဴနစ္မ်ား၊ အထူးသျဖင့္ သခင္စိုးႏွင့္ သခင္သိန္းေဖတို႔သည္ ၿဗိတိသွ်တို႔ ဆုတ္ခြာသြားသျဖင့္ သူတို႔ ေထာင္မွလြတ္သည့္ အခ်ိန္မတိုင္ခင္ကပင္ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးတရားေဟာခဲ့၏။ ဂ်ပန္တပ္မ်ား ခ်ီတက္လာ သည္ႏွင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦး ေတာခိုသြားပါသည္။ သခင္သိန္းေဖသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဗိုလ္ေန၀င္းတို႔ကို ေ႐ႊဘို၌ ခဏေတြ႔ၿပီး ၿဗိတိသွ်တပ္မ်ားႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရေရး ႀကိဳးပမ္းရန္ အိႏၵိယသို႔ ထြက္ခြာသြားပါသည္။

    ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလေရာက္ခ်ိန္တြင္ ေတာ္လွန္ေရးအစီအစဥ္မ်ား အေတာ္ပင္ခရီးေရာက္ေနၿပီျဖစ္ရကားျမန္မာႏုိင္ငံေတာေတာင္မ်ားထဲတြင္ ေျပာက္က်ားတပ္မ်ားဖဲြ႔စည္းရန္ ႀကိဳးစားေနေသာ ဗိုလ္မႉးစီဂရင္း ေခၚ ၿဗိ တိသွ်တပ္မေတာ္အရာရွိသည္ ‘ဗမာ့ကာကြယ္ေရးတပ္မေတာ္မွ ေအာင္ဆန္းဆိုသူသည္ အခါအခြင့္ၾကံဳလာ လွ်င္ သူ၏တပ္မ်ားႏွင့္ ဂ်ပန္ကို ျပန္တိုက္ရန္စီစဥ္ေနသည္’ ဟု အိႏၵိယသို႔ သတင္းပို႔ခဲ့ပါသည္။ ေလာေလာ ဆယ္ တြင္မူ ေတာ္လွန္ေရးအစီအစဥ္မ်ား ၿပီးစီးသည္အထိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ဂ်ပန္တို႔၏ သံသယစိတ္ မ်ား ေပ်ာက္ကြယ္သြားေစရန္ အားထုတ္ရပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူသည္ လက္ရွိလြတ္လပ္ေရးသည္ အတု အေယာင္မွ်သာျဖစ္ေၾကာင္း၊ စစ္မွန္ေသာလြတ္လပ္ေရးရရွိရန္ ႐ုန္းကန္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္းကို သူ၏မိန္႔ခြန္းမ်ား တြင္ ျပည္သူတို႔အား အသိေပးခဲ့၏။

    ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ကုန္ပိုင္းတြင္ ကရင္မ်ားႏွင့္ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္အတြင္းမွတာ၀န္မဲ့သူတို႔အၾကား ေပၚ ေပါက္ခဲ့ေသာ ပဋိပကၡတို႔မွစ၍ ေသြးထြက္သံယိုမႈႏွင့္ လူမ်ဳိးေရးအဓိက႐ုဏ္းမ်ား ျဖစ္ပြားလာသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံရွိ တိုင္းရင္းသားမ်ားအၾကား ဆက္ဆံေရးေကာင္းမြန္မႈကို အထူးအေလးေပးခဲ့ ၏။ ထိုကဲ့သို႔ ဆက္ဆံေရးေကာင္းမွသာလွ်င္ ႏုိင္ငံစည္းလံုးညီၫြတ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း သူ ေကာင္းစြာသေဘာ ေပါက္ခဲ့၏။ စူဇူကီးအတြက္ သခင္ေအာင္ဆန္းေရးဆဲြခဲ့ေသာ ‘ျမန္မာႏုိင္ငံ စီမံကိန္း’တြင္ ‘ယခုအခါ၌ ၿဗိတိသွ် ပေယာဂေၾကာင့္ လူမ်ားစုျဖစ္ေသာ ဗမာတို႔ႏွင့္ ရခုိင္၊ ရွမ္း စေသာ ေတာင္ေပၚတုိင္းရင္းသားမ်ားအၾကားတြင္ တည္ရွိေနေသာ ကြာဟခ်က္မ်ား က်ဥ္းေျမာင္းသြားေစၿပီး အားလံုးတန္းတူညီမွ်ရွိေသာ ႏုိင္ငံထူေထာင္ရန္’ လို အပ္ေၾကာင္းကို အေလးအနက္ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။

    ကရင္-ဗမာအဓိက႐ုဏ္းသည္ သူ႔အား မ်ားစြာေဒါမနႆျဖစ္ေစပါသည္။ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း၊ သခင္သန္းထြန္းႏွင့္ ဗိုလ္လကၤ်ာတို႔သည္ ဤလူမ်ဳိးစုႏွစ္စုအၾကား ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ နားလည္မႈရ ရွိေစရန္ အပန္းတႀကီး ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ပါသည္။ ၎တို႔၏ စုေပါင္းႀကိဳးပမ္းမႈမွ သီးပြင့္လာေသာ အက်ဳိးကား က ရင္ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျမန္မာေခါင္းေဆာင္တို႔အား ယံုၾကည္စိတ္ခ်လာျခင္းႏွင့္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္အတြင္း ကရင္ တပ္ရင္းတခု ဖဲြ႔စည္းလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

    ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အေစာတလ်င္ ကိုင္တြယ္ရန္လိုေနေသာ ေနာက္ကိစၥတရပ္မွာ ကြန္ျမဴနစ္မ်ားႏွင့္ ျပည္ သူ႔အေရးေတာ္ပံုပါတီအတြင္းမွ ဆိုရွယ္လစ္မ်ားအၾကား တေန႔တျခား ႀကီးထြားေနေသာ အာဃာတမ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကြန္ျမဴနစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားမွာ ဂ်ပန္ေခတ္တေလွ်ာက္လံုး ေတာခိုေနခဲ့ေသာ သခင္စိုး၊ သစ္ ေတာႏွင့္ လယ္ယာစိုက္ပ်ဳိးေရး၀န္ႀကီးျဖစ္ေနေသာ သခင္သန္းထြန္းႏွင့္ သခင္ဗဟိန္းတို႔ ျဖစ္ၾကပါသည္။ ဦး ေက်ာ္ၿငိမ္းႏွင့္ ဦးဘေဆြတို႔သည္ကား ထင္ရွားေသာ ဆိုရွယ္လစ္ေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။

    ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ႏွစ္ဖက္ေခါင္းေဆာင္မ်ားအၾကား ေျပလည္ေစရန္ အထူးႀကိဳးပမ္းခဲ့ပါသည္။ ေစ့စပ္ ျဖန္ေျဖေရးကို အျမန္ဆံုးေဆာင္႐ြက္ရန္လုိအပ္ေနျခင္းမွာ ႏုိင္ငံေရးသေဘာထားကဲြလဲြမႈမ်ားသည္ တပ္မေတာ္ ထဲသို႔ စိမ့္၀င္ေနကာ ရဲေဘာ္မ်ား၏ ညီၫြတ္ေရးႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရး၏ ေအာင္ျမင္ေရးတို႔ကို ၿခိမ္းေျခာက္ေန၍ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ သခင္စိုးသည္ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရးစည္း႐ံုးေဆာ္ၾသရာတြင္ တပ္မေတာ္ကို ထိခိုက္နစ္ နာေစေသာ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ျပဳလုပ္ေနသျဖင့္ တပ္အတြင္း မေက်နပ္မႈမ်ား ျဖစ္႐ံုသာမက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း လည္း ေဒါသထြက္ရပါသည္။

    လေပါင္းမ်ားစြာ သေဘာထားခ်င္းဖလွယ္ၿပီးေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ သခင္စိုး၊ သခင္သန္းထြန္း၊ သ ခင္ဗဟိန္းတို႔ႏွင့္ ၁၉၄၄ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လတြင္ ရက္အနည္းငယ္ၾကာ လွ်ဳိ႕၀ွက္စည္းေ၀းပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ ဆန္း၏ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရးအဖဲြ႔ တည္ေထာင္ရန္အဆိုကုိ ေဆြးေႏြးၾကၿပီး အဖဲြ႔၏ ေၾကညာစာတမ္းႏွင့္ စု ေပါင္းေဆာင္႐ြက္ရမည့္ စီမံကိန္းတရပ္ကို သေဘာတူအတည္ျပဳလုပ္ပါသည္။ မ်ားမၾကာမီ ကြန္ျမဴနစ္ေခါင္း ေဆာင္မ်ားႏွင့္ ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပံုပါတီေခါင္းေဆာင္မ်ား အတူစည္းေ၀းရန္စီစဥ္လိုက္ၿပီး၊ ထိုအစည္းအေ၀း ၌ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ “ဖက္ဆစ္ဓါးျပမ်ားကို တုိက္ထုတ္ၾကေလာ့” ေခါင္းစဥ္ပါ ေၾကညာစာတမ္းကိုဖတ္ ကာ ေတာ္လွန္ေရးကို တရား၀င္အေကာင္အထည္ေဖာ္လိုက္ပါသည္။

    အဖဲြ႔၌ သခင္စိုးသည္ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ၿပီး သခင္သန္းထြန္းသည္ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးတာ၀န္ႏွင့္ မဟာမိတ္မ်ားႏွင့္ဆက္သြယ္ေရး တာ၀န္တို႔ကိုယူကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ စစ္ေရးေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ပါ သည္။ ထိုအခ်ိန္၌ လူငယ္တပ္မေတာ္အရာရွိအခ်ဳိ႕သည္ စတင္လႈပ္ရွားရန္ ေဇာႀကီးကာ သခင္ေခါင္းေဆာင္ အခ်ဳိ႕ႏွင့္ တပ္မေတာ္အဆင့္ျမင့္အရာရွိအခ်ဳိ႕တို႔ကိုသာ တုိင္ပင္ေလ့ရွိေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ ဆိတ္ဆိတ္ေနမႈ ေၾကာင့္ မခ်င့္မရဲျဖစ္ေနၾကပါသည္။ ၎တို႔သည္ ေတာ္လွန္ေရးတရပ္ကို မိမိတို႔ဖာသာစတင္ရန္ ၾကံစည္ၾကပါ သည္။ ဤကိစၥကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သိသြားေသာအခါ ၎တို႔အား ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရးအဖဲြ႔၏ လႈပ္ရွားမႈ ထဲ၌ တိက်ေသာ အခန္းက႑မ်ား စီစဥ္ေပးျခင္းျဖင့္ အေျခအေနကို ေျပလည္ေစခဲ့ပါသည္။ အတြင္းအင္အားစု မ်ား၏ ညီၫြတ္မႈရယူၿပီးေနာက္ ေတာ္လွန္ေရးအစီအစဥ္ အၿပီးသတ္ႏုိင္ရန္ မဟာမိတ္တပ္မ်ားႏွင့္ မည္ကဲ့သို႔ ေသာ သေဘာတူညီမႈမ်ား ရႏုိင္မည္ကိုသာ သိရွိရန္လိုပါေတာ့သည္။

    ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ အေပါင္းအေဖာ္မ်ားသည္ ျပည္ပအကူအညီ ရသည္ျဖစ္ေစ၊ မရသည္ျဖစ္ေစ ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီးျဖစ္ေသာ္လည္းေအာင္ျမင္မႈမ်ား ပို၍ပို၍ရေနေသာ မဟာမိတ္တပ္မ်ားႏွင့္ ပူး ေပါင္းေဆာင္႐ြက္ျခင္းျဖင့္ လက္ေတြ႔အက်ဳိးအျမတ္မ်ား ရရွိႏိုင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားလာပါသည္။ အမွန္မွာ ႏိုင္ငံအ၀ွမ္း ျမန္မာတပ္မ်ား ဂ်ပန္တို႔ကို စတင္ေတာ္လွန္ေသာ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၇ ရက္ေန႔ေရာက္သည့္ တုိင္ ၿဗိတိသွ်တို႔ႏွင့္ ရွင္းလင္းေသာသေဘာတူညီခ်က္ မရရွိေသးေပ။ ထိုေန႔မတိုင္မီ (၁၀) ရက္အလိုက ဗိုလ္ ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ စစ္ေရးျပအခမ္းအနားတရပ္တြင္ ပါ၀င္ၿပီးေနာက္ သူ၏ တပ္မ်ားႏွင့္ အတူ စစ္ေလ့က်င့္ခန္းဆင္းရန္ဟု အေၾကာင္းျပကာ ၿမိဳ႕ေတာ္မွ ထြက္ခြာခဲ့ပါသည္။

    ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးစလင္း၏ တပ္မ (၁၄) သည္ ဧရာ၀တီျမစ္ကို မႏၱေလးေျမာက္ပိုင္းမွ ျဖတ္ကူးေနၿပီး၊ သခင္သန္း ထြန္းသည္ ၿဗိတိသွ်တပ္မေတာ္အရာရွိတဦးႏွင့္ဆံုရန္ ေတာင္ငူသို႔ ထြက္ခြာသြားေပၿပီ။ မ်ားမၾကာမီ ေတာ္လွန္ ေရးေရစီးေၾကာင္းကား တဟုန္တည္း စီးဆင္းလာေပေတာ့သည္။ ေမလ (၁၅) ရက္ေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ ဆန္းသည္ လက္ေထာက္အရာရွိတဦးႏွင့္အတူ စလင္းႏွင့္ေတြ႔ဆံုရန္ ၎၏ဌာနခ်ဳပ္သို႔ ေရာက္သြား၏။

    ေတြ႔ဆံုရာတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ မိမိကိုယ္မိမိ ျမန္မာႏိုင္ငံယာယီအစိုးရ၏ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ မိတ္ ဆက္ၿပီး၊ မဟာမိတ္စစ္ဦးစီးတဦးအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳရန္ ရဲရဲတင္းတင္း ေတာင္းဆိုလိုက္ပါသည္။ ၿဗိတိသွ် ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးထံမွ လိုက္ေလ်ာမႈအမ်ားဆံုးရရွိႏုိင္ရန္ တဖက္ကႀကိးစားလ်က္ တဖက္ကလည္း လက္ေတြ႔က်က် ေတြးျမင္တတ္ေၾကာင္း၊ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္လိုေၾကာင္း၊ မိမိႏွင့္ဆက္ဆံသူမ်ား စိတ္ေခြ႔ရေလာက္ေအာင္ ႐ိုး သားေျဖာင့္မတ္ေၾကာင္းတို႔ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ျပသခဲ့ရာ စလင္း၏ ႏွစ္သက္သေဘာက်မႈႏွင့္ ေလးစားမႈ တို႔ကို ရရွိခဲ့၏။

    စလင္း၏စကားအရ “သူႏွင့္ပတ္သက္၍ က်ေနာ္ မွတ္မွတ္ရရႀကီး သတိျပဳမိသည္ကေတာ့ သူ၏႐ိုးသားေျဖာင့္ မတ္မႈျဖစ္ပါသည္။ သူသည္ အာသြက္လ်ာသြက္ အႀကိဳက္လိုက္ အာမခံခ်က္ေပးျခင္းမ်ဳိးမရွိ။ လြယ္လြယ္ႏွင့္ ကတိမေပး။ သို႔ေသာ္ တခုခုလုပ္ပါမည္ဟုသေဘာတူခဲ့လွ်င္ေတာ့ စကားတည္မည့္သူဟု က်ေနာ္ျမင္ပါသည္။” ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးစလင္းတို႔ ေတြ႔ဆံုၿပီးေနာက္ ျမန္မာတပ္မ်ားႏွင့္ ၿဗိတိသွ်တပ္မ်ား ပူးတဲြ၍ ဂ်ပန္တို႔ကို တိုက္ေလရာ ဂ်ပန္တပ္မ်ား အလ်င္အျမန္ ၿပိဳကဲြသြားပါသည္။ ဇြန္လ (၁၅) ရက္ေန႔တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေအာင္ပဲြစစ္ခ်ီအခမ္းအနားမ်ား က်င္းပရာ၌ ၿဗိတိသွ်အင္ပုိင္ယာတပ္မ်ား၊ မဟာမိတ္တပ္မ်ားႏွင့္အတူ ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္ကလည္း ပါ၀င္ခဲ့ပါသည္။ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးကား ၿပီးဆံုးသြားေပသည္။

    အမ်ဳိးသားေရးလႈပ္ရွားေနေသာျမန္မာမ်ားသည္ တူညီေသာရည္မွန္းခ်က္ေအာင္ျမင္ေစရန္ ၀ါဒေရးရာမတိုက္ ဆိုင္မႈမ်ားႏွင့္ ပုဂၢဳိလ္ေရးဆန္ေသာ သေဘာထားမ်ားကို ေဘးဖယ္ခဲ့ေသာ ဂုဏ္ယူဖြယ္အေကာင္းဆံုး အခ်ိန္ ကာလျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လတြင္ က်ယ္ျပန္႔ေသာ လူမႈေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုမ်ားကို ကိုယ္ စားျပဳေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားႏွင့္ အဖဲြ႔အစည္းမ်ားပါ၀င္ႏုိင္ရန္ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရးအဖဲြ႔ကို တုိးခ်ဲ႕ဖဲြ႔စည္းၿပီး ‘ဖက္ ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္ေျမာက္ေရးအဖဲြ႔ခ်ဳပ္’ (ဖဆပလ) ဟူ၍ အမည္သစ္ေပးလိုက္ပါသည္။

    ၿဗိတိသွ်ႏွင့္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးျခင္း

    ဂ်ပန္တို႔ကို မဟာမိတ္မ်ားႏွင့္ေပါင္း၍တိုက္ခိုက္ရန္ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရးအဖဲြ႔၏ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို ၿဗိတိသွ်တို႔ လက္ခံခဲ့ျခင္းမွာ အေရွ႕ေတာင္အာရွမဟာမိတ္တပ္မ်ား၏ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ေလာ့ဒ္ေမာင့္ဘက္တင္၏ ႏိုင္ငံေရးပါး နပ္အေမွ်ာ္အျမင္ရွိမႈတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ၿဗိတိသွ်တို႔ ဆုတ္ခြာၿပီးေနာက္ အိႏၵိယ တြင္ အေ၀းေရာက္အစိုးရ႐ံုးစိုက္ခဲ့ပါသည္။ ထိုအစိုးရကိုလႊမ္းမိုးေနေသာ အရာရွိမ်ားသည္ အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ ျပင္းထန္ေသာလူငယ္မ်ားက ၎တို႔၏ ၾသဇာကို စိန္ေခၚျခင္းႏွင့္ ၎တို႔၏အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ၀႐ုန္းသုန္းကားျဖစ္ေစ ရန္ လႈပ္ရွားခဲ့သည္ကို ခံခဲ့ရသူမ်ားျဖစ္ေပသည္။ ဤအရာရွိမ်ားသည္ ဖဆပလႏွင့္ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္မႈမွန္သ မွ်ကုိ လံုး၀ဆန္႔က်င္၍ ၿဗိတိသွ်တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံကို ျပန္လည္သိမ္းပိုက္ၿပီးစ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကာလအတြင္း ဖဆပ လကို မတရားသင္းေၾကညာကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ႏုိင္ငံေတာ္သစၥာေဖာက္အျဖစ္ ဖမ္းဆီးရန္ လိုလားၾက ပါသည္။

    ပိုမို၍ အဓိဌာန္က်စြာ႐ႈျမင္ႏိုင္ေသာ အေနအထားတြင္ရွိေနေသာ ေမာင့္ဘက္တင္ကမူ ျမန္မာႏုိင္ငံကိစၥမ်ားကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာေျဖရွင္းႏုိင္ရာတြင္ ျမန္မာလူထုႀကီးက မိမိတို႔လြတ္ေျမာက္ေရးကို ေဆာင္ၾကဥ္းေပးခဲ့သူဟူ၍ အသိ အမွတ္ျပဳထားေသာ ပုဂၢဳိလ္၏ ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္မႈကို ရယူရန္ လိုအပ္မည္ကို နားလည္သည္။ လူထု၏ စိတ္ ေနသေဘာထားႏွင့္ ကင္းကြာေနေသာ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေခါင္းေဆာင္ အရပ္သားအရာရွိ၏ေနရာတြင္ လ်င္ျမန္ စြာပင္ ၀ါရင့္တပ္မေတာ္အရာရွိတဦးျဖစ္သူဗိုလ္ခ်ဳပ္ရန္စ္အား ခန္႔အပ္လိုက္ပါသည္။

    ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေျဖရွင္းရေသာ လတ္တေလာ ျပႆနာတရပ္မွာ ဗမာ့မ်ဳိးခ်စ္တပ္မေတာ္ဟု အမည္ ေျပာင္းထားေသာ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္၏ အနာဂတ္အေရးျဖစ္ပါသည္။ တပ္မ်ားကို ေကြၽးေမြးေရးႏွင့္ လက္နက္ တပ္ဆင္ေပးေရး လုပ္ငန္းမ်ားသည္ လြန္စြာမွ ခက္ခဲေန၏။ မဟာမိတ္တို႔ စစ္ေအာင္ပဲြခံၿပီးေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းသည္ ေမာင့္ဘက္တင္ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြး၍ ဗမာ့မ်ဳိးခ်စ္တပ္မေတာ္၀င္မ်ားသည္ မိမိတို႔ဆႏၵအ ေလ်ာက္ ၿဗိတိသွ်လက္ေအာက္ရွိ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ထဲသို႔ ၀င္လိုက ၀င္ႏုိင္ေစရန္ သေဘာတူလိုက္ပါသည္။

    ဤသေဘာတူညီခ်က္၏ အေသးစိတ္အခ်က္မ်ားကို ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလတြင္ မဟာမိတ္စစ္ဦးစီးဌာန ႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ဗိုလ္လကၤ်ာ၊ သခင္သန္းထြန္းတို႔ပါ၀င္ေသာ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔တို႔ ကႏၵီအ စည္းအေ၀း၌ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ ကႏၵီသို႔အသြား ကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔၀င္အခ်ဳိ႕ ကာလကတၱားၿမိဳ႕တြင္ ေခတၱခ ဏရပ္စဥ္ သခင္သိန္းေဖႏွင့္ေတြ႔ဆံုၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အနာဂတ္အေရးကို ေဆြးေႏြးၾက၏။ သေဘာ ထားအျမင္တခုအရ လာမည့္ႏိုင္ငံေရးတုိက္ပဲြတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပါ၀င္ရန္ လိုအပ္သည္။ “သူသည္သာ အမ်ဳိးသား ေရးအင္အားစုအေပါင္းကို ညီၫြတ္ေသာ တပ္ဦးတရပ္ျဖစ္လာေစရန္ စြမ္းေဆာင္ၿပီး ေခါင္းေဆာင္မႈေပးႏုိင္ မည့္ တဦးတည္းေသာ ပုဂၢဳိလ္ျဖစ္သည္။”

    သခင္သိန္းေဖမွအပ အျခားကြန္ျမဴနစ္မ်ားတင္ျပေသာ အျခားအျမင္တခုအရ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ႏုိင္ငံေရးေခါင္း ေဆာင္တဦးရွိသင့္ေသာ အရည္အခ်င္းေပါင္းစံုမရွိ၊ လူမႈဆက္ဆံေရး ညံ့ဖ်င္းေနၿပီး ႏုိင္ငံေရးနည္းပရိယာယ္မ ကြၽမ္းက်င္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရးစြန္႔လႊတ္ၿပီး တပ္မေတာ္ထဲတြင္သာ ေနသင့္သည္။ “ေနာက္ဆံုးတုိက္ပဲြႀကီး” တြင္ အင္အားစုအားလံုး၏ စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးရရွိေစရန္ ျမန္မာႏုိင္ငံလိုအပ္ေနေသာ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသာလွ်င္ ျဖစ္ေၾကာင္းကို ခုိင္ခုိင္မာမာ ယံုၾကည္ေသာ ဗိုလ္လကၤ်ာက ကြန္ျမဴနစ္တို႔ အၾကံေပးခ်က္ကို အဓိပၸာယ္ဖြင့္ပံုရာ၌ “ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္ကို သူတို႔သာလႊမ္းမိုးထားလို၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ေဘးဖယ္ ထားၿပီး သူတို႔အလိုရွိေသာအခါမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေနႏွင့္ သြယ္၀ုိက္ေသာနည္းမ်ားႏွင့္ အေထာက္အကူေပးရန္ျဖစ္ သည္။”

    ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ႏွစ္ဖက္သေဘာထားမ်ားကို နားေထာင္ၿပီး ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ တပ္မေတာ္မွထြက္၍ ႏုိင္ငံေရးေရွ႕တန္းမွ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပဲြကို အစြမ္းကုန္ဆင္ႏဲႊေတာ့မည္။ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ႏွင့္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္မ်ားအတြင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ အင္အားႀကီးေသာ ေခါင္းေဆာင္တဦးအျဖစ္လည္း ေကာင္း၊ လူထု၏ ယံုၾကည္မႈႏွင့္ ေမတၱာကိုရရွိေသာ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ရွိ ႏိုင္ငံေရးသမားတဦးအေနႏွင့္လည္းေကာင္း ထင္ေပၚလာ၏။ ၎အား စစ္တပ္အတြင္းသာ ေနေစလိုေသာသူတို႔၏ ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ားမွာ ခိုင္လံုမႈမရွိ ေၾကာင္းကို အတိအလင္းျပႏိုင္ခဲ့၏။

    ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ေမလတြင္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရသည္ စကၠဴျဖဴစီမံကိန္းျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ အနာဂတ္အေပၚထားေသာ ၎ တို႔၏ အေျခခံမူ၀ါဒကို ေၾကညာလိုက္ပါသည္။ ထိုစီမံကိန္းအရ ဘုရင္ခံသည္ ႏုိင္ငံကို သံုးႏွစ္ၾကာတုိက္႐ိုက္ အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး ကာလအားေလ်ာ္စြာ ေ႐ြးေကာက္ပဲြမ်ားက်င္းပျခင္း၊ ျမန္မာေကာင္စီႏွင့္ ဥပေဒျပဳအဖဲြ႔တို႔တည္ ေထာင္ျခင္းတို႔ကို ေဆာင္႐ြက္သြားမည္။ ဤအခ်က္မ်ားသည္ ၁၉၃၅ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံအက္ဥပေဒပါ အခ်က္ အလက္မ်ားထက္ သာလြန္တိုးတက္ျခင္းသေဘာကို မေဆာင္ပါ။ ေကာင္စီႏွင့္ ဥပေဒျပဳအဖဲြ႔ ျပန္လည္တည္ ေထာင္ၿပီးမွ ေရွ႕တဆင့္တိုး၍ ျမန္မာႏုိင္ငံကို ဒိုမီနီယန္အဆင့္ရေစမည့္ အေျခခံဖဲြ႔စည္းပံုဥပေဒကို ပါတီေပါင္းစံု က ေရးဆဲြရန္ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေတာင္တန္းႏွင့္ နယ္စပ္ေဒသမ်ားသည္ ျပည္မႏွင့္ ေပါင္းစည္းလိုေၾကာင္း တိတိက်က် မေဖာ္ျပလွ်င္ သီးျခားေဒသမ်ားကို ဤစီမံကိန္း၌မထည့္ဘဲ ထားမည္ျဖစ္ပါသည္။

    စကၠဴျဖဴစီမံကိန္းပါ အခ်က္အလက္မ်ား လံုး၀လက္ခံႏုိင္ဖြယ္ မရွိေၾကာင္းကို စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မၿပီးဆံုးမီကပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ သခင္သန္းထြန္းတို႔သည္ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လာမည္ျဖစ္ေသာ ဘုရင္ခံ ဆာရက္ဂ်ီ နဲလ္ေဒၚမန္ဆမစ္အား ရွင္းလင္းစြာအသိေပးၿပီးျဖစ္ပါသည္။ ဖဆပလေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ၎တို႔ပါတီသာ ႏိုင္ငံကိုကိုယ္စားျပဳေသာေၾကာင့္ ၎တို႔သည္သာ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို အစားထိုးရန္ ယာယီအမ်ဳိးသားအစိုးရ တရပ္ ဖဲြ႔ခြင့္ရွိသင့္ေၾကာင္း တင္ျပခဲ့ပါသည္။

    ေဒၚမန္ဆမစ္သည္ စိတ္ေစတနာေကာင္း မရွိသူမဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ သူ႔အား၀ိုင္းရံေနေသာ ၀န္ထမ္းအရာရွိ မ်ားနည္းတူ စစ္ၿပီးေခတ္ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ႐ႈပ္ေထြးေပြလီအေျပာင္းအလဲျမန္လွေသာ ႏုိင္ငံေရးဥတုကို နားမလည္ ႏိုင္ေခ်။ ဖဆပလအဖဲြ႔ခ်ဳပ္သည္ ျမန္မာျပည္သူအမ်ားစု၏ ေထာက္ခံမႈရရွိထားသည္ဟူေသာအခ်က္ကို ေဒၚမန္ ဆမစ္ ယံုၾကည္လက္ခံရန္ အခက္အခဲေတြ႔ေနၿပီး ထိုအခ်ိန္၌ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အေရးပါဆံုးပုဂၢဳိလ္သည္ ဗိုလ္ ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းျဖစ္ေၾကာင္းကို သူမျမင္၍မျဖစ္ေသာ္လည္း ထိုအခ်က္ကိုလည္း လက္ခံရန္ ၀န္ေလးေန၏။

    ထို႔အျပင္ စစ္တြင္းကာလတေလွ်ာက္ မိမိ၏ အစိုးရအေပၚ သစၥာေစာင့္ခဲ့ေသာ ၀ါရင့္ျမန္မာႏုိင္ငံေရးသမားႀကီးမ်ားကို ခ်ီးျမႇင့္လိုေသာ အံ့ဖြယ္ရာမဟုတ္သည့္ ဆႏၵသည္ သူ၏ နားလည္မႈကို ခ်ဳိ႕ယြင္းေစပါသည္။ ၀ါရင့္ႏိုင္ငံ ေရးသမားမ်ား၏ က႑ ေခတ္သစ္ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ မရွိေတာ့ၿပီဟူေသာအခ်က္ကို သူမျမင္ႏုိင္၍ေသာ္လည္း ေကာင္း၊ မျမင္လို၍ေသာ္လည္းေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ၿဗိတိသွ်အင္ပိုင္ယာ ၿပိဳပ်က္ျခင္းကို လက္မခံႏုိင္ဟူ ေသာ ခ်ာခ်ီ၏ ဧကရာဇ္ စိတ္ဓာတ္ျပင္းျပသည့္ ခံယူခ်က္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံကုိ အေထာက္အကူမျပဳခဲ့ပါ။ ခ်ာခ်ီ အား ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေနရာ၌ဆက္ခံသူ အတၱလီကလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းရွိ အယူအဆ၊ သေဘာထားအသြယ္ သြယ္ကို အကဲျဖတ္ရန္ အခက္အခဲေတြ႔ေနရာ တိက်ေသာ မူ၀ါဒတရပ္ခ်မွတ္ရန္ ေႏွးေကြးခဲ့၏။

    ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလတြင္ ေဒၚမန္ဆမစ္ ရန္ကုန္သို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာေသာအခါ အရပ္သားအ စိုးရ ျပန္လည္ဖဲြ႔စည္းလိုက္ျခင္းျဖင့္ျမန္မာႏုိင္ငံလြတ္လပ္ေရးတိုက္ပဲြ ၿပီးဆံုးၿပီျဖစ္ေၾကာင္းကို အေလးအနက္ ျပသလိုက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဖဆပလတို႔၏ သေဘာထားကား ထုိကဲ့သို႔ မဟုတ္ပါ။ ၎တို႔လိုလားေသာ လြတ္လပ္ေရးကို ၎တို႔ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားႏွင့္အညီၿဗိတိသွ်အစိုးရက ေပးရန္ပ်က္ကြက္ ပါက လက္နက္ကိုင္တိုက္ပဲြ ထပ္မံဆင္ႏဲႊရမည့္ အလားအလာကို ၎တို႔ မပယ္ခ်ထားပါ။

    ပထမဦးဆံုးတုိက္ပဲြကား ဘုရင္ခံေကာင္စီဖဲြ႔စည္းေရးကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ပါသည္။ ဖဆပလသည္ ရာထူးေနရာ (၁၁) ေနရာအနက္ (၇) ေနရာတြင္ ၎တို႔အမည္တင္သြင္းေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားကို ခန္႔အပ္ရန္ အတင္းအက်ပ္ ေတာင္းဆို၏။ ထို႔အျပင္ ဘုရင္ခံေကာင္စီကို ၎တို႔မူလကေတာင္းဆိုခဲ့ေသာ ယာယီအမ်ဳိးသားအစိုးရပံုစံ ျဖစ္ ေစမည့္ အျခားလိုအပ္ခ်က္မ်ားကိုပါ တဲြ၍ေတာင္းဆိုလုိက္ပါသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္အတုိင္း ၿဗိတိသွ်အစိုး ရသည္ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားကို ျငင္းပယ္လိုက္ပါသည္။

    ထို႔ေနာက္ ေဒၚမန္ဆမစ္သည္ ေကာင္စီႏွင့္ ဥပေဒအဖဲြ႔၀င္မ်ားအျဖစ္ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္သမားမ်ားဟု မိ မိယံုၾကည္သူတို႔ကို ခန္႔အပ္လိုက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုပုဂၢဳိလ္မ်ားအနက္ ကပ္ပါးရပ္ပါး မင္းေျမႇာင္မ်ား၊ အမ်ဳိး သားေရးသစၥာေဖာက္ ကိုယ္က်ဳိးရွာသမားမ်ားဟု ျမန္မာအမ်ားက ယူဆထားသူအခ်ဳိ႕လည္း ပါ၀င္ေနပါသည္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလတြင္ အမ်ားသေဘာတူ တညီတၫြတ္တည္းေထာက္ခံမႈျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ဖဆပလဥကၠဌ တင္ေျမႇာက္လိုက္ပါသည္။ ကႏၵီသေဘာတူညီမႈ ရွိထားပါေသာ္လည္း ျမန္မာ့တပ္မေတာ္အ တြင္း ၀င္ေရာက္အမႈထမ္းျခင္းမရွိေသာ ဗမာ့မ်ဳိးခ်စ္တပ္မေတာ္သား အမ်ားအျပား က်န္ေနပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းသည္ စစ္မႈထမ္းေဟာင္းမ်ားႏွင့္ အသစ္၀င္လာသူမ်ားကိုေပါင္းကာ သူ႔ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္အဖဲြ႔ကို တည္ေထာင္လိုက္ပါသည္။

    ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္အဖဲြ႔တပ္သားမ်ားသည္ ယူနီေဖာင္း၀တ္ဆင္ကာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပင္ စစ္ေလ့က်င့္ေရးမ်ား ျပဳ လုပ္ပါသည္။ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္အဖဲြ႔သည္ တရား၀င္အားျဖင့္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္႐ြက္ ေနေသာ လူမႈေရးအဖဲြ႔အစည္းတရပ္သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဖဆပလ၏ လက္႐ံုးတပ္ျဖစ္လာႏုိင္ေသာ အေျခခံ အရည္အခ်င္းမ်ား ရွိေနေသာေၾကာင့္ အစိုးရအတြက္ စိတ္မေအးဖြယ္ျဖစ္ေနပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သည္ ဘုရင္ခံ၏ မေက်နပ္ခ်က္မ်ားကို သိမ္ေမြ႔စြာ တံု႔ျပန္လိုက္ပါသည္။ ေၾကညာခ်က္တရပ္တြင္ တပ္ဖဲြ႔၏ ရည္႐ြယ္ခ်က္မ်ားကိုေဖာ္ျပကာ ၎တို႔အနက္ တခ်က္မွာ “သူခိုးဓားျပ စေသာ ရာဇ၀တ္မႈမ်ား ပေပ်ာက္ရန္ႏွင့္ ရပ္႐ြာၿငိမ္၀ပ္ပိျပားေရးအတြက္ သက္ဆုိင္ရာအစိုးရအဖဲြ႔၀င္မ်ား၊ အျခားအဖဲြ႔အစည္း၊ တုိင္းသူျပည္သားမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္၍ ျပည္သူ႔ကာကြယ္ေရးအတြက္ ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေပးရန္” ျဖစ္ပါသည္။

    ေဒၚမန္ဆမစ္လည္း မည္သို႔အဓိပၸာယ္ေကာက္ရမည္ မသိျဖစ္ေနပါသည္။ ဘုရင္ခံသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႏွင့္ ဖဆပလတို႔ကိုကိုင္တြယ္ရာ၌ မႏုိင္မနင္းျဖစ္ေန၏။ ျမန္မာေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ပတ္သက္၍ သူ စိတ္မပိုင္းျဖတ္ ႏုိင္။ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ခ်ီးက်ဴးသည့္အခါမ်ားရွိသကဲ့သို႔ဇေ၀ဇ၀ါ၊ သံသယစိတ္မ်ား လႊမ္းမိုးသည့္အခါမ်ား လည္းရွိၿပီး နာရီခ်ိန္သီးပမာ အေတြးႏွစ္ဖက္အၾကား စိတ္မတည္မၿငိမ္ ျဖစ္ေန၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ လြတ္လပ္ေရးရယူရာ၌ ျပည္သူလူထုခံေနရဆဲ အတိဒုကၡမ်ားကို ပိုမိုဆိုး၀ါးေစမည့္ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပဲြကို မ လိုလားေၾကာင္းအရိပ္အႁမြက္ျပပါသည္။ တခ်ိန္တည္းတြင္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးရရန္အတြက္ လိုအပ္မည္ဆိုပါ က အၾကမ္းဖက္နည္းမ်ားသံုးရန္ကို တြန္႔ဆုတ္ေနမည္မဟုတ္ေၾကာင္းကိုလည္း ထင္ရွားေစသည္။ လူထုစည္း ေ၀းပဲြႀကီးမ်ားတြင္လည္းေကာင္း၊ ဆႏၵျပခ်ီတက္ေနစဥ္ ပုလိပ္လက္ခ်က္ျဖင့္ က်ဆံုးခဲ့ေသာ ေတာင္သူလယ္သ မားမ်ား၏ စ်ာပနကဲ့သို႔ေသာ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္အခမ္းအနားမ်ားတြင္လည္းေကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၏ မူ၀ါဒမ်ားကို႐ႈတ္ခ်ၿပီး လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တတိုင္းျပည္လံုး ဆထက္ထမ္းပိုး ႀကိဳး စားေဆာင္႐ြက္ရန္ ႏႈိးေဆာ္ေနလ်က္ကပင္ လူအုပ္ႀကီးမ်ားၿငိမ္သက္စည္းကမ္းရွိေစရန္ ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္ ေၾကာင္းျပသခဲ့၏။

    သို႔ေသာ္လည္း ေဒၚမန္ဆမစ္ႏွင့္ သူ၏ အၾကံေပးပုဂၢဳိလ္တို႔သည္ ျပႆနာမ်ားကို ေအးခ်မ္းစြာ ေျဖရွင္းႏုိင္ရန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈလိုအပ္သည္ကို လက္ခံရန္ ၀န္ေလးေနၾက၏။ ဖဆပလ၏ အင္ အားကိုစမ္းရန္ အျခားပါတီအဖဲြ႔အစည္းမ်ား တည္ေထာင္၍ ရ၊ မရ စဥ္းစားၾကသည္။ ဤကဲ့သို႔ အားစမ္းရန္ စိတ္သန္ေသာ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားကား ရွိပါသည္။ အဂၤလိပ္စာေရးဆရာႀကီးတဦး ဘုရင္ခံေကာင္စီ၀င္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေရးသကဲ့သို႔ ထိုႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း ေရးႏိုင္သည္မွာ ၎တို႔ႏွင့္ ဖဆပလ အၾကား ကြာျခားခ်က္မ်ားသည္ လြတ္လပ္ေရးမူ၀ါဒမ်ားအေပၚ အေျခခံသည္ထက္ အာဏာရရွိေရးၿပိဳင္ဆုိင္မႈ အေပၚတြင္သာ အေျခခံပါသည္။ ထို႔အျပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ထင္ေပၚေက်ာ္ ၾကားလာျခင္းႏွင့္ သူ႔အား ျပည္သူတို႔က ကိုးကြယ္သည္ဟုပင္ ေျပာရေလာက္မတတ္ ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳျခင္းတို႔ ေၾကာင့္ အခ်ဳိ႕အသိုင္းအ၀ိုင္းမ်ားတြင္ မနာလိုမုန္းတီးစိတ္မ်ား ျပင္းျပေနပါသည္။

    ေဒၚမန္ဆမစ္သည္ ဖဆပလကို စိန္ေခၚႏိုင္ေသာ အင္အားစုမ်ား ေပၚေပါက္လာႏုိင္မည့္ အလားအလာမ်ားကို သုံးသပ္ေနၿပီး သူ၏ အၾကံေပးပုဂၢဳိလ္အခ်ဳိ႕က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား ႏုိင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မႈ စဲြခ်က္ျဖင့္ ဖမ္း ဆီးရန္ နားပူနားဆာတိုက္ေနစဥ္ ဘုရင္ခံေကာင္စီ၀င္ျဖစ္ေနေသာ သခင္ထြန္းအုပ္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို လူသတ္ မႈႏွင့္ စဲြခ်က္တင္လိုက္ပါသည္။ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ ခ်ီတက္လာစဥ္က ႐ြာသူႀကီးတဦးအား ၿဗိတိသွ် အလိုေတာ္ရိလုပ္ငန္းမ်ားေဆာင္ရြက္မႈ၊ ဖိႏွိပ္ရက္စက္မႈႏွင့္ အဂတိလိုက္စားမႈ စဲြခ်က္မ်ားတင္ကာ စစ္ခံု႐ံုးဖြင့္၍ စစ္ေဆးခဲ့ပါသည္။ စစ္ခုံ႐ံုးမွခ်မွတ္လိုက္ေသာ ေသဒဏ္အျပစ္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုယ္တိုင္ ေဆာင္႐ြက္ ခဲ့ပါသည္။

    ဤအမႈႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ႐ံုးတင္စစ္ေဆးမည္ဆိုပါက သခင္ထြန္းအုပ္သည္ ျဖစ္ရပ္လံုးစံုကို ေတြ႔ျမင္ ခဲ့သျဖင့္ သက္ေသထြက္ဆိုေပးမည္ဟု ကမ္းလွမ္းလိုက္၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ခ်က္ခ်င္းဖမ္းဆီးသင့္၊ မ ဖမ္းဆီးသင့္ႏွင့္ပတ္သက္၍ အစိုးရအဖဲြ႔အတြင္း ၀ိ၀ါဒကဲြျပားေန၏။ အရပ္သားၿဗိတိသွ်အရာရွိအခ်ဳိ႕က ဖမ္းဆီး ေရးတုိက္တြန္းၾကသည္။ ဤကဲ့သို႔ေဆာင္႐ြက္ျခင္းျဖင့္ အေျခအေနမ်ား ပိုမို၍ ရွင္းလင္းသြားေစမည္၊ ထႂကြပုန္ ကန္မႈ ျဖစ္ေပၚေစမည့္ အလားအလာကိုလည္း ဖယ္ရွားႏုိင္မည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို လူထုက မၾကာမီ ေမ့ ေပ်ာက္သြားမည္ျဖစ္သျဖင့္ ျပႆနာမ်ားစြာလည္း ရွိမည္မဟုတ္ဟု ေထာက္ျပၾကသည္။

    ဤအခ်က္မ်ားကို ရဲမင္းႀကီးက သေဘာမတူပါ။ စစ္အတြင္းျပစ္မႈမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ အေထြေထြလြတ္ၿငိမ္းခ်မ္း သာခြင့္ ေပးရန္ရွိေနေၾကာင္း၊ ဖဆပလႏွင့္ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္အဖဲြ႔၏ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူကို ဖမ္းဆီးျခင္းသည္ ပုန္ကန္ေတာ္လွန္မႈကို တားဆီးသည္ထက္၊ ထႂကြရန္လႈံ႔ေဆာ္လိုက္သကဲ့သို႔သာျဖစ္သြားႏိုင္ေၾကာင္း တင္ျပ ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ စစ္ဌာနခ်ဳပ္ေသနာပတိကလည္း ရဲမင္းႀကီး၏အျမင္ကို ေထာက္ခံကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ ဆန္းသည္ အသိတရားႏွင့္ ျပည့္စံုသူျဖစ္သျဖင့္ ပုန္ကန္ထႂကြမႈတရပ္ကို စတင္မည္သူဟု မထင္ေၾကာင္း တင္ ျပပါသည္။ ထို႔အျပင္ သခင္ထြန္းအုပ္၏ ေျပာၾကားခ်က္မ်ားအေပၚ မူတည္၍ ေဆာင္႐ြက္သင့္မသင့္ကလည္း ဆင္ျခင္ဖြယ္ရာျဖစ္ေန၏။

    ၎၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားသည္ သံသယမကင္းဖြယ္ျဖစ္သည့္အျပင္ ဂ်ပန္ေခတ္အတြင္း တာ၀န္၀တၱရားမရွိပါ ဘဲႏွင့္ ၎ေဆာင္႐ြြက္ခဲ့ေသာ ၾကမ္းတမ္းသည့္ လုပ္ရပ္မ်ားအေၾကာင္းကို ဂုဏ္၀င့္စြာ ေရးသားထုတ္ေ၀ထား ေသာ စာအုပ္ကလည္း ရွိေနေသးသည္။ ေဒၚမန္ဆမစ္သည္ သခင္ထြန္းအုပ္၏ စြပ္စဲြခ်က္မ်ားကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ေဆြးေႏြးရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ဤအမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ လံုး၀တာ ၀န္ယူကာ စစ္ခံု႐ံုးေတြ႔ရွိခ်က္အရ ေသဒဏ္အျပစ္ေပးခဲ့ရေၾကာင္း ရွင္းျပပါသည္။ ဘုရင္ခံလည္း တဖန္ မေ၀ခဲြ ႏုိင္ ျဖစ္ရျပန္သည္။ တဖက္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ေျဖာင့္မတ္မႈႏွင့္ စိတ္သတိၱတို႔ကို မ်ားစြာေလးစားမိ ၏။ တဖက္တြင္ကား သူ႔အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၏ အဓိကအတိုက္အခံျဖစ္ေနသူကို လူသတ္မႈစဲြခ်က္တင္ကာ ဖယ္ရွားႏိုင္ လုိက္ပါက ႏုိင္ငံေရးအက်ဳိးအျမတ္ မည္မွ်ထုတ္ႏုိင္မည္ကိုလည္း ေတြးမိ၏။

    ဤကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ၀ႈိက္ေဟာ(လန္ဒန္)အစိုးရက မိမိတို႔သာဆံုးျဖတ္ရန္ အာဏာရွိသည္ဟု ကန္႔သတ္ ခ်က္ထားျခင္းမွာ ကံေကာင္းသည္ဟူ၍ပင္ ေျပာရမည္ကဲ့သို႔ျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ၊ ေဒၚမန္ဆမစ္ စကၤာပူသို႔ အလည္အပတ္ေရာက္စဥ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ဖမ္းဆီးရန္ ၫႊန္ၾကားေသာ သံႀကိဳးစာေရာက္ လာ၏။ ဘုရင္ခံလည္း ၫႊန္ၾကားခ်က္အရ ေဆာင္႐ြက္ရန္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ရန္ကုန္သို႔ ျပန္ခဲ့၏။ ၀ရမ္းမထုတ္မီ ေလးတြင္ အမိန္႔ပယ္ဖ်က္လိုက္ေၾကာင္း သံႀကိဳးေနာက္တေစာင္ ေရာက္လာေလသည္။ ဤကိစၥသည္ အုပ္ခ်ဳပ္ ေရး၏ မေရရာလွေသာၾသဇာကို ပိုမို၍ ယုိယြင္းလာေစသည္။ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား၏ ေျခလွမ္းအားလံုးကို ဖဆပလ သည္ အစိုးရဌာနမ်ားအတြင္းရွိ ၎တို႔အား ေထာက္ခံသူမ်ားထံမွတဆင့္ သိေန၏။

    ၿဗိတိသွ်တို႔သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဖယ္ရွားလိုေသာ္လည္း မထိ၀ံ့ဟူေသာသတင္းသည္ ျပန္႔ႏွံ႔သြား၏။ ေဒၚမန္ဆမစ္ လည္း အေျခအေနကို ထိန္းသိမ္းႏုိင္ရန္ ႀကိဳးစားပါသည္။ စကၠဴျဖဴစီမံကိန္းကို လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္ ၍ရမည္မဟုတ္ေၾကာင္း လန္ဒန္အစိုးရကို ၀န္ခံအသိေပးၿပီး ဖဆပလ လက္ခံႏုိင္မည့္ ကမ္းလွမ္းခ်က္အသစ္ မ်ားကို တင္ျပေလသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ိန္ကား ေႏွာင္းခဲ့ေလၿပီ။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ဇြန္လတြင္ ပူပင္ေသာကမ်ားေန ေသာ ဘုရင္ခံႀကီး ၀မ္းကိုက္ေရာဂါစဲြကပ္ေသာေၾကာင့္အဂၤလန္သို႔ ျပန္ရပါသည္။ ဇူလုိင္လမတိုင္မီ အတၱလီ သည္ ေဒၚမန္ဆမစ္ေနရာတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရန္ဆ့္ကို ခန္႔အပ္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္၏။ ရန္ဆ့္အား ေ႐ြးခ်ယ္ျခင္းကား သင့္ေလ်ာ္လွပါသည္။ သူသည္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အႀကီးအကဲအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္က ျမန္မာျပည္အ ေျခအေနကို ေကာင္းစြာသိႏုိင္ခဲ့ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအပါအ၀င္ ဖဆပလေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ သင့္ျမတ္သူ ျဖစ္၏။

    လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈ

    ဘုရင္ခံေျပာင္းလဲျခင္းသည္ ဖဆပလ၏ မူ၀ါဒမ်ား ေျပာင္းလဲျခင္းမဟုတ္ေသာ္လည္း ၿဗိတိသွ်အစိုးရ၏ ခ်ဥ္း ကပ္ပံုခ်ဥ္းကပ္နည္း ေျပာင္းလဲျခင္းကို ေဖာ္ျပလိုက္သျဖင့္ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပဲြတြင္ ႏိုင္ငံေရးအခန္းက႑အ သစ္တရပ္ ဖြင့္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဘုရင္ခံေကာင္စီေဟာင္းကို ပယ္ဖ်က္လိုက္ၿပီး၊ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ လတြင္ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ကာကြယ္ေရးႏွင့္ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး တာ၀န္မ်ားယူကာ ဘုရင္ခံ၏ ေကာင္စီအ သစ္တြင္ ဒုတိယဥကၠဌ ျဖစ္လာပါသည္။ ေကာင္စီ၀င္ (၁၁) ဦးအနက္ ဦးေအာင္ဆန္းအျပင္ ဖဆပလအဖဲြ႔၀င္ (၅) ဦး ပါရွိေလသည္။ ေကာင္စီ၀င္မ်ားသည္ စုေပါင္းတာ၀န္ယူၾကရ၏။ အမည္အားျဖင့္ ဘုရင္ခံ၏ အၾကံေပး အဖဲြ႔မွ်သာျဖစ္ေသာ္လည္း လက္ေတြ႔အားျဖင့္ ေကာင္စီသည္ ၾကာျမင့္စြာကပင္ ေတာင္းဆိုခဲ့ေသာ ယာယီအ မ်ဳိးသားအစိုးရပင္ျဖစ္ပါသည္။

    ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ဤျဖစ္ေပၚခ်က္အသစ္မ်ားကို သတိရွိရွိႏွင့္ အေကာင္းဖက္က ႐ႈျမင္ပါသည္။ တရား၀င္ တည္ဆဲျဖစ္ေနေသးေသာ စကၠဴျဖဴစီမံကိန္းကို ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္သည့္ လူထုစည္းေ၀းပဲြႀကီးတြင္ တိုက္ပြဲဆံုး ခန္းတိုင္မေရာက္ေသးေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခဲ့ပါသည္။ သူ ရာထူးေနရာ လက္ခံခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျပႆနာ အားလံုး ေျပလည္သြားၿပီဟု မယူဆသင့္ေၾကာင္းႏွင့္ ေနာင္ေဆာင္႐ြက္ရန္ အလုပ္တာ၀န္ မ်ားစြာရွိေသး ေၾကာင္း လူထုအား ဦးေအာင္ဆန္းက သတိေပးလိုက္ပါသည္။ ျပည္သူလူထု၏ ေထာက္ခံအားေပးမႈသည္ သူ ႏွင့္ ဖဆပလအတြက္ မည္မ်အေရးႀကီးေၾကာင္း ေျပာၾကားၿပီးေနာက္ လူထုႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးေသာ ႐ိုးသားပြင့္ လင္းမႈျဖင့္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ေအာက္ပါအတိုင္း မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါသည္။

    “ေနာက္ဆံုး က်ဳပ္အေၾကာင္းကို ခင္ဗ်ားတို႔ကို နည္းနည္းေျပာခ်င္တယ္။ အခုအခါ က်ဳပ္ဟာ (ပတ္ဗလစ္မွာ ေပၚျပဴလာျဖစ္ေနတဲ့သူပဲ)။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ဟာ ဘုရားလည္းမဟုတ္၊ ေမွာ္ဆရာ မ်က္လွည့္ဆရာလည္း မ ဟုတ္၊ လူပဲ။ နတ္လည္းမဟုတ္၊ လူေလာက္ပဲ အစြမ္းရွိမွာပဲ။ က်ဳပ္အသက္ဟာ အင္မတန္မွ ငယ္တယ္။ က်ဳပ္ အခုထမ္းရတဲ့ တာ၀န္ဟာလည္း တတိုင္းျပည္လံုးရဲ႕တာ၀န္ကို ေရွ႕ဆံုးက ထမ္းေနရတယ္။ က်ဳပ္ကိုယ္ကို ဒီ တာ၀န္ေတြ ထမ္းႏိုင္ေအာင္ အရည္အခ်င္းျပည့္စံုတယ္လို႔ မယူဆဘူး။ ၿပီးေတာ့ က်ဳပ္ စိတ္တိုတတ္တယ္ဆို တာလည္း လူအမ်ား သိၾကတာပဲ။ ဒါ က်ဳပ္ နဂိုပဲ။ အလုပ္႐ႈပ္ၿပီး အေႏွာင့္အယွက္မ်ားရင္ စိတ္တိုတတ္တယ္။ ဒါကို ျပဳျပင္ႏုိင္သွ် ျပဳျပင္ဖို႔ ႀကိဳးစားမယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ခင္ဗ်ားတို႔လည္း စိတ္ရွည္ရွည္ထားၿပီး ကေန႔ျပတဲ့ အင္အားမ်ဳိးထက္ ဆထက္ထမ္းပိုး တိုးေအာင္လုပ္ၿပီး က်ဳပ္တို႔က ခင္ဗ်ားတို႔အတြက္ လုပ္တဲ့ေနရာမွာ အားေပး မယ္ဆိုရင္ က်ဳပ္တို႔လိုခ်င္တဲ့ လြတ္လပ္ေရး၊ လူထုေကာင္းစားေရးေတြကို ရေအာင္ပိုလုပ္ႏုိင္မယ္။ ပိုအက်ဳိးရွိ မွာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ လူထုေတြကို ဆက္ေတာင့္ထားၾကပါအံုးလို႔ဆိုတာ ထပ္ေျပာခဲ့ခ်င္တယ္။”

    ျပည္သူလူထုသည္ ဦးေအာင္ဆန္းေနာက္မွ မားမားမတ္မတ္ရပ္၍ ေတာင့္ထားေသာ္လည္း သူ႔ကို အတိုက္အခံ လုပ္မႈ မရွိေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဖဆပလ၏ အင္အားကို ျပင္ပမွ စိန္ေခၚေသာ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားထက္ ဖဆပလအ တြင္းမွ ျပႆနာမ်ား ပို၍ေပၚေပါက္ခဲ့ပါသည္။ တသီးပုဂၢလ သစၥာေဖာက္သြားသူ အနည္းငယ္မွ်သာရွိေသာ္ လည္း ကြန္ျမဴနစ္မ်ားသည္ ဖဆပလအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ေနာက္မွ ညီၫြတ္စြာရွိသေယာင္ႏွင့္ မိမိတို႔ပါတီအားေကာင္းေရး အတြက္ ေဆာင္႐ြက္ေနၾကပါသည္။

    ပုဂၢဳိလ္ေရးႏွင့္ ၀ါဒေရးအယူအဆ မတိုက္ဆုိင္မႈေၾကာင့္ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ မတ္လတြင္ သခင္စိုး၏ ‘အလံနီ’ ကြန္ျမဴ နစ္မ်ားႏွင့္ သခင္သန္းထြန္း၊ သခင္သိန္းေဖတို႔ေခါင္းေဆာင္ေသာ ‘အလံျဖဴ’ ကြန္ျမဴနစ္မ်ားဟူ၍ ကြန္ျမဴနစ္ပါ တီ ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားခဲ့ပါသည္။ အလံနီကြန္ျမဴနစ္မ်ားသည္ အၾကမ္းဖက္မႈ၀ါဒမ်ား စဲြကိုင္ျခင္းေၾကာင့္ ၎တို႔အား ဇူလိုင္လတြင္ မတရားအသင္းအျဖစ္ ေၾကညာလိုက္ပါသည္။ သခင္သန္းထြန္းသည္ ဖဆပလ၏ အေထြေထြအ တြင္းေရးမႉး ျဖစ္လာၿပီး သခင္သိန္းေဖသည္ ေကာင္စီ၀င္တဦး ျဖစ္လာပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ‘သိန္း၊ သန္း’ ကြန္ျမဴနစ္တို႔သည္ ‘ရန္စ္’ မေရာက္မီက စတင္ခဲ့ေသာ အေထြေထြသပိတ္ ၿပီးၿငိမ္းသြားေစရန္ ေကာင္စီ၏ ဒု- ဥကၠဌအေနႏွင့္ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ေစ့စပ္ေရးေဆာင္႐ြက္ခ်က္မ်ားကို အေႏွာင့္အယွက္ေပးခဲ့၏။ အေထြေထြသ ပိတ္ၿပီးၿငိမ္းေရး ေဆာင္႐ြက္ခ်က္မ်ား ပ်က္ျပားေစရန္ ႀကိးပမ္းမႈမွာ ေအာင္ျမင္ျခင္းမရွိခဲ့ေခ်။ သို႔ေသာ္ ဤႀကိဳး ပမ္းမႈသည္ ဦးေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဖဆပလတို႔၏ ၾသဇာၿပိဳပ်က္ေစရန္ အတန္ၾကာကပင္ စတင္ခဲ့ေသာ စည္း႐ံုးလႈံ႔ ေဆာ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား၏ တစိတ္တပိုင္းသာျဖစ္ပါသည္။

    အေျခအေနကို မေျဖရွင္း၍ မရေတာ့ပါ။ ဆိုရွယ္လစ္ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းကို သခင္သန္းထြန္းေနရာ၌ အေထြေထြအ တြင္းေရးမႉး ခန္႔အပ္လိုက္ၿပီး ေအာက္တိုဘာလတြင္ ကြန္ျမဴနစ္မ်ားကို ဖဆပလအတြင္းမွ ထုတ္ပယ္လိုက္ပါ သည္။ ဤလုပ္ရပ္ကို ေနာက္လအတြင္း က်င္းပေသာ အဖဲြ႔ခ်ဳပ္၏ အေထြေထြညီလာခံ၌ အတည္ျပဳလိုက္ပါ သည္။ ထုတ္ပယ္ရျခင္း၏ အေၾကာင္းမ်ားကို ရွင္းျပေသာ မိန္႔ခြန္း၌ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ကြန္ျမဴနစ္တို႔အား တုိင္းျပည္၏ ညီၫြတ္မႈပ်က္ျပားေစရန္ ႀကိဳးပမ္းသည္။ မိမိတို႔၏ပါတီေရးကို ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးထက္ အေလး ေပးသည္။ ျမန္မာ့အေျခအေနႏွင့္ သင့္ေလ်ာ္၊ မသင့္ေလ်ာ္ကို မဆင္ျခင္ဘဲ အိႏၵိယကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ၫႊန္ၾကား ခ်က္မ်ားကို မ်က္ေစ့စံုပိတ္၍ လိုက္နာသည္ စသျဖင့္ ႐ႈတ္ခ်ပါသည္။

    အမႈေဆာင္ေကာင္စီမွ ႏႈတ္ထြက္လိုက္ေသာ သခင္သိန္းေဖက ဦးေအာင္ဆန္းႏွင့္ သူ၏ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ မ်ားအား ေတာ္လွန္ေရးသမားထက္ ျပဳျပင္ေရးသမားဆန္သည္၊ ၎တို႔သည္ ၿဗိတိသွ်၏ လွည့္ျဖားမႈကို အညံ့ ခံခဲ့ၿပီး ဘုရင္ခံႏွင့္ ဆက္ဆံရာ၌ ေပ်ာ့လြန္းသည္၊ အေ၀ဖန္လည္း မခံႏုိင္ဟု ေျပာဆိုပါသည္။ ဖဆပလႏွင့္ ကြန္ ျမဴနစ္တို႔ လမ္းခဲြသြားၾကေသာ္လည္း လက္၀ဲညီၫြတ္မႈကို အထူးလိုလားေသာ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ မာက္စ္ဆို ရွယ္လစ္၀ါဒႏွင့္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၀င္အခ်ဳိ႕အေပၚ သံေယာဇဥ္မကုန္ပါ။ အလံနီကြန္ျမဴနစ္မ်ားႏွင့္ အလံျဖဴကြန္ ျမဴနစ္မ်ားအၾကား ေစ့စပ္ျဖန္ေျဖရန္ သူ ႀကိဳးစားခဲ့ပါသည္။ သိန္း၊ သန္း ကြန္ျမဴနစ္မ်ားကို ဖဆပလအတြင္းမွ ဖယ္ထုတ္ၿပီးေနာက္ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ႏွင့္ ဆိုရွယ္လစ္တို႔ကို ေပါင္းစည္းၿပီး မက္စ္အဖဲြ႔ခ်ဳပ္တည္ေထာင္ရန္ ဦး ေအာင္ဆန္း စဥ္းစားခဲ့သည္ဟု အဆိုရွိပါသည္။

    အမႈေဆာင္ေကာင္စီအသစ္သည္ သခင္စိုးကြန္ျမဴနစ္မ်ားအေပၚ ခ်မွတ္ထားေသာ ပိတ္ပင္ခ်က္ကို ပယ္ဖ်က္ ေပးလိုက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အလံနီကြန္ျမဴနစ္မ်ားသည္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးလမ္းစဥ္ကို တရားေသ ဆုပ္ကိုင္ထားသျဖင့္ ၁၉၄၇ ခု ဇန္န၀ါရီလတြင္ ၎တို႔အား တဖန္ မတရားအသင္းေၾကညာရျပန္သည္။ အျဖဴ၊ အနီမေ႐ြး ကြန္ျမဴနစ္အမ်ားအျပား အထူးသျဖင့္ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ားသည္ ဦးေအာင္ဆန္းကို ဆက္ လက္၍ ၾကည္ညိဳေလးစားၾကပါသည္။ သူ႔အေနႏွင့္လည္း ကြယ္လြန္သြားသည့္တုိင္ ျပန္လည္ေပါင္းစည္းေရး ကို လံုးလံုးလ်ားလ်ား ပစ္ပယ္ခဲ့ျခင္း ရွိဟန္မတူပါ။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံလြတ္လပ္ေရးႏွင့္ ညီၫြတ္ေရး ထက္ပိုၿပီး မည္သည့္၀ါဒကိုမွ ဦးစားမေပးခဲ့ပါ။

    ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ဖဆပလသည္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ ျမန္မာႏုိင္ငံတည္ေထာင္ေရးအတြက္ လိုအပ္ေသာကိစၥမ်ား ေဆြးေႏြးရန္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ၏ ဖိတ္ၾကားခ်က္ကို လက္ခံလိုက္ပါသည္။ ႏွစ္ဦးပိုင္းတြင္ လန္ဒန္သို႔ ထြက္ခြာသြားေသာကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ကို ဦးေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္၍ အဖဲြ႔ထဲတြင္ အမႈေဆာင္ ေကာင္စီ၀င္မ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားႏွင့္ အရပ္သားအစိုးရ၀န္ထမ္းမ်ား ပါရွိပါသည္။

    ေဒလီၿမိဳ႕၌ ရပ္နားစဥ္ က်င္းပေသာ သတင္းစာရွင္းလင္းပဲြတြင္ ဦးေအာင္ဆန္းက လံုး၀လြတ္လပ္ေရးကိုသာ လိုလားေၾကာင္း၊ ဒိုမီနီယန္အဆင့္အတန္း လက္ခံေရးကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားမည္ မဟုတ္သျဖင့္ ေမးစရာပင္ မ လိုေၾကာင္းေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။ သတင္းစာဆရာတို႔၏ ေမးခြန္းတရပ္ကို ေျဖၾကားရာ၌ ျမန္မာတို႔၏ ေတာင္းဆို ခ်က္မ်ားကို ေက်နပ္ဖြယ္ရာလိုက္ေလ်ာျခင္း မရွိပါက အၾကမ္းဖက္နည္းကိုျဖစ္ေစ၊ အၾကမ္းမဖက္ေသာနည္း ကိုျဖစ္ေစ၊ နည္းႏွစ္မ်ဳိးလံုးကိုျဖစ္ေစ၊ စဥ္းစားရန္ လံုး၀တြန္႔ဆုတ္မည္မဟုတ္ဟု ေျပာခဲ့၏။ နိဂံုးခ်ဳပ္အေနႏွင့္ အ ေကာင္းဆံုးကုိ ေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ္လည္း အဆိုးဆံုးအတြက္လည္း အဆင္သင့္ျပင္ထားေၾကာင္း ေျပာသြားပါ သည္။ ဤကား ျမန္မာႏိုင္ငံမွ မထြက္ခြာမီ ႏွစ္သစ္ကူးမိန္႔ခြန္းထဲတြင္ အေသးစိတ္ေျပာခဲ့ေသာ အခ်က္အလက္ တို႔ထက္ ပိုမိုျခင္းမရွိပါ။

    ထိုမိန္႔ခြန္းတြင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဖာ္ျပခဲ့သည္မွာ ၿဗိတိသွ်တို႔သည္ ေအးခ်မ္းစြာ ေျဖရွင္းေရးကို လိုလားသည္ ဟု သူ ယံုၾကည္လိုေၾကာင္း၊ သူကိုယ္တိုင္လည္း ေအးေဆးေသာ နည္းမ်ားကိုသာ ပို၍ႏွစ္သက္ေၾကာင္း၊ သို႔ ေသာ္လည္း လိုအပ္သည့္ သေဘာတူညီခ်က္မ်ား မရပါက လူထုအေနႏွင့္ တရားဥပေဒျပင္ပမွ လြတ္လပ္ေရး တုိက္ပဲြ၀င္ရန္ အဆင္သင့္ျပင္ထားရမည္ျဖစ္ေၾကာင္းစသျဖင့္ ျဖစ္ပါသည္။ အမွန္မွာ ဦးေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဖဆ ပလသည္ ၿဗိတိသ်တို႔ႏွင့္ ေဆြးေႏြးပဲြမ်ား မေအာင္ျမင္ပါက ျဖစ္ပ်က္လာမည့္ အေျခအေနအတြက္ ျပင္ဆင္မႈအ ေနႏွင့္ လက္နက္မ်ားစုေဆာင္းၿပီး၊ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္တပ္ဖဲြ႔မ်ားကို အသင့္အေနအထားတြင္ ရွိေနေစရန္ စီစဥ္ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။

    “ေအာင္ဆန္း-အတၱလီ သေဘာတူညီခ်က္” ထြက္ေပၚေစခဲ့ေသာ ေဆြးေႏြးပဲြမ်ားအတြင္း ဦးေအာင္ဆန္း၏ က႑ႏွင့္ပတ္သက္၍ ပုဂၢလိကအမႈေဆာင္၀င္တဦးျဖစ္သူ ဦးတင္ထြဋ္က ေအာက္ပါအတိုင္းေရးသားခဲ့ပါသည္။ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ေ႐ြးေကာ္ပဲြမက်င္းပမီႏွင့္ အေျခခံဥပေဒသစ္ မေရးဆဲြေသးမီ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အစိုးရတာ၀န္ ၀တၱရားတို႔ကို ျမန္မာအစိုးရထံသို႔ လက္ေတြ႔အရလည္းေကာင္း၊ ဥပေဒသေဘာအရလည္းေကာင္း၊ ခ်က္ခ်င္း လဲႊေျပာင္းေပးရန္ကို သူက အားထုတ္ခဲ့ပါသည္။ ဥပေဒသေဘာအရ လဲႊေျပာင္းေပးျခင္းကို သူက မရယူႏုိင္ခဲ့ ေသာ္လည္း လက္ေတြ႔အားျဖင့္ လဲႊေျပာင္းေပးျခင္းကိုကား အႏွစ္သာရအားျဖင့္ ႏွစ္ဖက္သေဘာတူညီမႈအေပၚ မူတည္၍ ရယူႏုိင္ခဲ့ပါသည္။

    ဤအေနအထားကို သူ၏ ႏိုင္ငံေရးအတိုက္အခံတို႔က သူေခါင္းေဆာင္ခဲ့ေသာ ကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔၏ ႐ႈံးနိမ့္မႈ ကဲ့သို႔ျဖစ္ေစရန္ ေကာက္ေကြ႔ေပြလီစြာ အဓိပၸာယ္ဖြင့္လိုက ဖြင့္ႏုိင္ပါသည္။ သူသည္ အနည္းဆံုး လိုအပ္ခ်က္ မ်ား ေတာင္းဆိုရာ၌ ခုိင္မာ၏။ ထုိသို႔ခုိင္မာျခင္းေၾကာင့္ ေတာ္လွန္ေရးျဖစ္ေပၚလာႏုိင္သည္ဟုသူသိသျဖင့္ တာ၀န္မွာႀကီးေလးလွ၏။ ႏိုင္ငံေရးပညာရွိတဦးပီသစြာ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားမ်ား၏ လိုလားခ်က္တို႔ကို အ ႏွစ္သာရအားျဖင့္ ေပးသည္ကို သူလက္ခံခဲ့၏။ လိုလားခ်က္ကား လြတ္လပ္ေရးသို႔ ရွင္းလင္းတိုေတာင္းေသာ လမ္းမွ ခ်ီတက္ႏုိင္ရန္ႏွင့္ မိမိတို႔တိုင္းျပည္၏ လက္ေတြ႔အစိုးရတာ၀န္မ်ားကို ခ်က္ခ်င္းရရွိရန္တို႔ျဖစ္ပါသည္။

    ႏွစ္ဖက္အလိုက် သေဘာတူညီခ်က္ကို လက္ခံၿပီးေနာက္ ဤသေဘာတူညီခ်က္၏ အဓိပၸာယ္သက္မႈကို လူထု အား ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းတင္ျပ၍ လိုအပ္ခ်က္မ်ား ျဖစ္ေျမာက္ေစရန္ ေခါင္းေဆာင္မႈေပးခဲ့၏။ သူ၏ ေခါင္းေဆာင္မႈ ေနာက္မွ လိုက္ပါက တႏွစ္အတြင္း လံုး၀လြတ္လပ္ေရးရေစရမည္ဟု ရဲရင့္စြာ ကတိေပးခဲ့၏။ ဤကား ေပါ့ေပါ့ ဆဆ ကတိမ်ဳိး မဟုတ္ပါ။ သူ၏ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ငန္း၊ သူ၏ ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ သူ၏ ဘ၀တို႔ကိုရင္း၍ ေပးလိုက္ ေသာ၊ ခံယူခ်က္အေပၚ အေျခခံေသာ ကတိမ်ဳိးျဖစ္ပါသည္။ ဤသို႔ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖင့္ သူ၏ ေခါင္းေဆာင္ပီသ မႈကို အျပည့္အ၀ သက္ေသျပလိုက္ပါသည္။

    သေဘာတူညီခ်က္ကို လက္မွတ္ထုိးရန္ ျငင္းဆိုခဲ့ေသာ ကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔၀င္ႏွစ္ဦးကား၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးေစာႏွင့္ ၁၉၃၈ ခုႏွစ္ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး ႏွစ္ျခမ္းကဲြၿပီးေနာက္ အနည္းစုသခင္မ်ားကို သခင္ထြန္းအုပ္ႏွင့္အ တူ ေခါင္းေဆာင္ခဲ့ေသာ သခင္ဗစိန္တို႔ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ဦးေစာႏွင့္ သခင္ဗစိန္ သည္ ေဒါက္တာဘေမာ္ႏွင့္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ေနာက္တဦးျဖစ္သူ ဆာေပၚထြန္းတို႔ႏွင့္ေပါင္းကာ အမ်ဳိးသား အတိုက္အခံတပ္ဦး တည္ေထာင္၍ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ရာထူးတည္ျမဲေရးအတြက္ နယ္ခ်ဲ႕တို႔ဘက္သို႔ ကူး ေျပာင္းသြားၿပီဟု ေျပာေလသည္။

    ႏုိင္ငံေရးအတိုက္အခံတို႔၏ စြပ္စဲြခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ဦးေအာင္ဆန္း ထူးထူးျခားျခား စိတ္အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ခဲ့ ပါ။ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုမ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးေစ့စပ္ေရးကိုသာ ေဇာက္ခ်၍ လုပ္ပါေတာ့သည္။ ဤကိစၥကို ေျဖ ရွင္းရန္ လန္ဒန္သြားကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ၿပီး ရက္ပိုင္းအတြင္းပင္ ပင္လံု၌ ညီလာခံေခၚ ေရး စီစဥ္ထားၿပီးျဖစ္ပါသည္။ ညီလာခံ၏ ရလဒ္ျဖစ္ေသာ ပင္လံုစာခ်ဳပ္အရ “ၾကားျဖတ္ျမန္မာအစိုးရႏွင့္ ခ်က္ ခ်င္းပူး ေပါင္းလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ရွမ္း၊ ကခ်င္ႏွင့္ ခ်င္းတို႔သည္ လြတ္လပ္ေရးကို ပိုမိုလ်င္ျမန္စြာ ရရွိလိမ့္မည္” ဟူ၍ အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ပါသည္။

    ပင္လံုညီလာခံကား စစ္အတြင္းက တိုင္းရင္းသားမ်ားအၾကား သင့္ျမတ္ၾကည္ျဖဴေရးအတြက္ သခင္မ်ားႀကိဳး ပမ္းခ်က္မ်ားႏွင့္ အစပ်ဳိးခဲ့ေသာ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းရွိ လူမ်ဳိးစုေပါင္းစံု စည္းလံုးညီၫြတ္ေရး ဦးတည္ေသာ လုပ္ငန္းစဥ္၏ အထြတ္အထိပ္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ တဖန္ ဦးတင္ထြဋ္၏ စကားအရေျပာရလွ်င္ ေဆြး ေႏြးေစ့စပ္ေရးနယ္ပယ္တြင္ သူ(ဦးေအာင္ဆန္း) ေအာင္ျမင္မႈမ်ား ရရွိခဲ့ျခင္းမွာ သူ၏ မသြယ္မ၀ိုက္ပြင့္လင္းမႈ ႏွင့္ ပုဂၢလိကအရည္အေသြးတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိနယ္ပယ္တြင္ သူ၏ အႀကီးမားဆံုးေဆာင္႐ြက္ခ်က္ကား ေတာင္တန္းေဒသ တုိင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ အျခားလူငယ္စုမ်ား၏ လံုး၀ဥႆံု စိတ္ခ်ယံုၾကည္မႈကို ရယူႏုိင္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

    ပင္လံုညီလာခံ ၿပီးလွ်င္ၿပီးခ်င္း ဧၿပီလတြင္ က်င္းပမည္ျဖစ္ေသာ ေ႐ြးေကာက္ပဲြတြင္ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္မည့္ ဖဆပလကိုယ္စား ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ပင္ပန္းႀကီးစြာ ႏိုင္ငံအႏွံ႔ စည္း႐ံုးေရးခရီးထြက္ခဲ့ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပည္သူလူထုႏွင့္ (၃၂) ႏွစ္ မွ်သာရွိေသးေသာ သူတို႔၏ ႏုပ်ဳိ႐ြယ္ေခါင္းေဆာင္အၾကား မၾကံစဖူး ထူးျခားေသာ ဆက္ဆံေရးအေနအထားမ်ဳိး ေပၚေပါက္ခဲ့ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္းသြားေလရာ လူအုပ္ႀကီးမ်ားသည္ ‘ငါတို႔ဗိုလ္ ခ်ဳပ္’ ကို ျမင္လိုေဇာ၊ နားေထာင္လိုေဇာ၊ ေသြးစည္းခိုင္မာမႈကို ျပသလိုေဇာတို႔ႏွင့္ ဖံုကိုမမႈ၊ ေနပူကိုမ႐ြံ႕၊ လာ ေရာက္အားေပးၾကပါသည္။ ‘ဗိုလ္ခ်ဳပ္’ ဟူေသာ ေ၀ါဟာရမွာ မူလတြင္ သူ၏ တပ္မေတာ္ရာထူးကို ရည္ၫႊန္း ျခင္းအမႈသာျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာင္တြင္ သူ႔အေပၚထားရွိေသာ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈကို ေရာင္ျပန္ဟပ္လာေသာ ေ၀ါဟာရျဖစ္လာ၏။

    ဦးေအာင္ဆန္းကား နားေထာင္ေကာင္းေအာင္ အေျပာအေဟာေျပျပစ္သူတဦး မဟုတ္ပါ။ သူ၏ မိန္႔ခြန္းမ်ား သည္ ၿငီးေငြ႔ဖြယ္ အတတ္ပညာေရးရာကိစၥမ်ားႏွင့္ လႊမ္းမိုးေနသည္လည္း ျဖစ္ႏိုင္၏။ ဟိုအေၾကာင္းေရာက္ ဒီ အေၾကာင္းေရာက္ႏွင့္ လိုက္ရခက္သည္လည္း ျဖစ္ႏုိင္၏။ လြန္စြာရွည္လ်ားသည္လည္း ျဖစ္ႏုိင္၏။ သို႔ေသာ္ လည္း လူထုသည္ ၿငိမ္သက္ေအးေဆးစြာ နားေထာင္ၿပီး သူ႔စိတ္သႏၱာန္ကိုလိုက္ကာ သူ၏ တံုးတိတိႏုိင္ေသာ ဆံုးမသတိေပးခ်က္တို႔ကို သေဘာက်ႏွစ္သက္သကဲ့သို႔ ၾကားရခက္လွေသာ သူ၏ ရယ္ရႊင္ဖြယ္စကားေလး မ်ားကိုလည္း သေဘာက်ႏွစ္သက္ၾကပါသည္။

    ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးျပႆနာမ်ားကို ေျဖရွင္းေပးႏုိင္မည့္ အ ေတြးအေခၚမ်ားႏွင့္ နည္းဗ်ဴဟာမ်ားကို အစဥ္တစိုက္ရွာေဖြေနသူျဖစ္၏။ ဤလုပ္ငန္းတြင္ လူထုကို သူႏွင့္အတူ ပါ၀င္ရန္ေခၚေဆာင္ႏုိင္ခဲ့သည္။ ကာလေဒသအေျခအေနမ်ားအရ လိုအပ္ပါကစိတ္ေျပာင္းလဲရန္ သူမေၾကာက္ ႐ြံ႕ပါ။ သူ၏ ယူဆခ်က္မ်ားႏွင့္ ရည္႐ြယ္ခ်က္မ်ားကို လူထုအား ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ရွင္းျပၿပီး ၎တို႔၏ ေထာက္ခံ မႈကို ေတာင္းဆိုပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း လြယ္လင့္တကူ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားႏွင့္ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေလာက မ်ား အေကာင္အထည္ေဖာ္လာမည္ဟူ၍ လက္လြတ္စပယ္ ကတိျပဳခ်က္မ်ား မေပးေခ်။ သူ႔တိုင္းျပည္အေပၚ တည္ၾကည္ေျဖာင့္မတ္စြာ ျပဳက်င့္သြားမည္၊ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးအတြက္ အစြမ္းကုန္ ေဆာင္႐ြက္သြားမည္၊ လူထု၏ ညီၫြတ္မႈအင္အားသာ သူႏွင့္ ဖဆပလေနာက္၌ တည္ရွိေနမည္ဆိုပါက လြတ္ လပ္ေရးႏွင့္ စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးဟူေသာ ႏွစ္ပြင့္ဆိုင္ပန္းတုိင္သို႔ ဦးေဆာင္ေခၚသြားႏုိင္မည္ဟူ၍သာ ကတိျပဳ ခဲ့၏။

    ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပည္သူလူထုလည္း ေ႐ြးေကာက္ပြဲတြင္ ဖဆပလကိုယ္စားလွယ္ေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာကို ေ႐ြးခ်ယ္ တင္ေျမႇာက္လိုက္ျခင္းျဖင့္ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္တို႔ကို တုံ႔ျပန္လိုက္၏။ ပုဂၢလိကကိုယ္စားလွယ္မ်ား ႏွင့္ ကြန္ျမဴနစ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား လက္တဆုပ္စာေလာက္သာ ေ႐ြးခ်ယ္ျခင္းခံခဲ့ရပါသည္။ ‘ေစာ၊ စိန္၊ ေမာ္’ အုပ္စုကား မိမိတို႔ေသခ်ာေပါက္႐ႈံးမည္ကို သိထားၾကသျဖင့္ ေ႐ြးေကာက္ပဲြမ်ားကို သပိတ္ေမွာက္ခဲ့၏။ ဖဆပ လသည္ မသင့္ေတာ္ေသာ ဖိအားေပးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သည္ဟု စြပ္စဲြခ်က္မ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရ၏။ သို႔ေသာ္ ေ႐ြး ေကာက္ပဲြဆုိင္ရာ ခံု႐ံုးမ်ား၏ ေတြ႔ရွိခ်က္မ်ားအရ ေရြးေကာက္ပဲြရလဒ္မ်ားသည္ လူထု၏ဆႏၵကို အမွန္အတုိင္း ေရာင္ျပန္ဟပ္ခဲ့ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ဘ၀ေနာက္ဆံုးအပိုင္းတြင္ သူသည္ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ႏုိင္ငံေရးရင့္ က်က္မႈႏွင့္ ႏုိင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရး က်င္လည္မႈတို႔တြင္ တုိးတက္လာသည္ကို ျမင္ႏုိင္ပါသည္။ ႏုိင္ငံေတာ္တည္ ေဆာက္ေရး ကိစၥရပ္မ်ားကို ရင္ဆုိင္ရာ၌ သူ၏ ပင္ကိုယ္အရည္အေသြးမ်ားႏွင့္ တာ၀န္သိစိတ္ဓာတ္တို႔ ကြန္႔ ျမဴးလာ၏။ ဤကာလအတြင္း၌ တခ်ိန္ကဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ခဲ့ေသာ ၿဗိတိသွ်မ်ားစြာတို႔၏ ေလးစားမႈကို ရယူႏိုင္ ခဲ့သည္။ ထိုပုဂၢဳိလ္မ်ားအနက္ တဦးက ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးသားခဲ့ပါသည္။

    ေအာင္ဆန္း၏ ႏုိင္ငံေရးပညာရွင္အရည္အခ်င္းမ်ား တုိးတက္ႂကြယ္၀လာျခင္းသည္ သူ၏ ပင္ကိုယ္စ႐ိုက္ကား ျဖစ္ေပၚလာေသာ အေျခအေနမ်ားအရ ႀကီးထြားလာႏုိင္စြမ္းရွိေၾကာင္းကို ျပသပါသည္။ သူ႔ဘ၀၏ ေနာက္ဆံုး (၁၀) လတြင္ သူသည္ လက္ေတြ႔အားျဖင့္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အေနအထား၌ ရွိခဲ့ပါသည္။ ထိုကာလအတြင္း၌ သူသည္ သူ႔ႏုိင္ငံ မည္မ်က်ယ္၀န္း၍ လူမ်ဳိးေပါင္း မည္မွ်စံုၿပီး ျပႆနာမ်ား မည္မွ်႐ႈပ္ေထြးေပြလီလွသည္တို႔ကို စ၍ ဂဃ နဏ သေဘာေပါက္ခဲ့ပါသည္။ အလုပ္မ်ားလြန္းလွသျဖင့္ သူ၏ က်န္းမာေရးထိခိုက္လာသည့္အျပင္ ရံဖန္ရံခါ အလုပ္မႏုိင္မနင္း ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူကား ေယာကၤ်ားေကာင္းပီသစြာ ဤျဖစ္ရပ္ကို ၀န္ခံသျဖင့္ သူႏွင့္ ေန႔စဥ္ ထိေတြ႔ေနေသာ ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအရာရွိမ်ား၏ ေလးစားမႈကို ရရွိခဲ့ပါသည္။ သူ႔အား လုပ္ၾကံသတ္ ျဖတ္ျခင္းသည္ ေနာင္ျဖစ္ထြန္းလာမည့္ ဥပေဒမဲ့ကာလမ်ားတြင္ သူ႔ေနာက္လိုက္မ်ားကို စည္းကမ္းထိန္းသိမ္း ရန္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္သည့္ တဦးတည္းေသာပုဂၢဳိလ္ကို သူ႔တုိင္းျပည္ ဆံုး႐ံႈးရျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။

    ဇြန္လအေစာပိုင္းတြင္ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ တိုင္းျပည္အတြက္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား စီစဥ္ရန္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ျပည္လမ္းရွိ ‘ဆုိရန္တိုဗီလာ’ အေဆာက္အဦးတြင္ စည္းေ၀းပဲြမ်ား ဆက္တိုက္က်င္းပပါသည္။ ညီ လာခံအဖြင့္မိန္႔ခြန္းတြင္ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ အေစာတလ်င္ လိုအပ္ေနေသာ လုပ္ငန္းမ်ားကို မီးေမာင္းထုိးျပ ၿပီး လက္ေတြ႔က်၍ ေလွနံဓားထစ္မဟုတ္ေသာ အစီအစဥ္မ်ားလိုအပ္ေၾကာင္းကို အေလးေပးေျပာသြားပါသည္။ ေလာဘႀကီးလြန္းေသာ စီမံကိန္းမ်ား မျပဳလုပ္မိရန္ႏွင့္ မည္သည့္ကိစၥမ်ား ပထမဦးဆံုး ေဆာင္႐ြက္ရန္လိုသည္ ကို ဆံုးျဖတ္ရန္ အေရးႀကီးေၾကာင္းကိုလည္းေျပာသြားပါသည္။ ထို႔အျပင္ တုိင္းသူျပည္သားတို႔ လက္အတြင္း သို႔ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ ျပန္၍ေရာက္ေနရကား တုိင္းျပည္တြင္ျဖစ္ေပၚသမွ် အနိဌာ႐ံုမ်ားအတြက္ နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ ကို အျပစ္တင္တိုက္ခိုက္ျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ႏွင့္အင္အားတို႔ကို အလဟႆမျဖဳန္းၾကရန္ သတိေပးသြားပါသည္။

    နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ကို တိုက္ဖ်က္ရန္သံုးခဲ့ေသာ လက္နက္မ်ားသည္ လြတ္လပ္ေသာ ႏုိင္ငံတခုကို တည္တံ့ခုိင္ျမဲ၍ တိုးတက္ေစရန္အတြက္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ ကိရိယာမ်ားျဖစ္သည္ဟု အစဥ္အျမဲ မတြက္ဆႏုိင္ေၾကာင္း သူ ျပည့္ ျပည့္၀၀ နားလည္ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံအေနႏွင့္ ႏုိင္ငံတကာမိသားစု အသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ မွန္ကန္ေသာေနရာမွ ပါ၀င္ေဆာင္႐ြက္ႏုိင္မည့္ အနာဂတ္ကာလကိုေမွ်ာ္မွန္းကာ စစ္မွန္ေသာ အမ်ဳိးသားေရး သည္ ႏုိင္ငံတကာအေရးကို အေထာက္အကူျပဳရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သူ ျမင္ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္း၏အျမင္ သည္ ေသြးထြက္ေအာင္မွန္သျဖင့္ အခ်ဳိ႕လူမ်ား မခံသာေသာ စကားမ်ဳိးကုိေျပာရန္မတြန္႔ဆုတ္ပါ။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလုိင္လ ၁၃ ရက္ေန႔တြင္ ေျပာၾကားခဲ့ေသာ သူ၏ ေနာက္ဆံုးမိန္႔ခြန္းတြင္ ျပည္သူတို႔အား မိမိတို႔၏ ခ်ဳိ႕ယြင္း ခ်က္မ်ားကို ျပဳျပင္ရန္၊ စည္းကမ္းရွိရန္၊ ဇဲြ၀ိရိယႀကီးရန္ႏွင့္ အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ရန္ စသျဖင့္ ေဆာ္ၾသခဲ့ၿပီး လြတ္လပ္ေရး၏ အက်ဳိးအရသာမ်ား ျပည့္၀စြာ မခံစားႏုိင္မီ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႐ုန္းကန္ႀကိဳးစားရ ဦးမည္ျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း သတိေပးခဲ့၏။

    ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္ၿပီး မိမိကိုယ္ကို ဆန္းစစ္ႏုိင္စြမ္းရွိသူပီပီ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ သူ၏ အားနည္းခ်က္မ်ား ကို ျပဳျပင္ရန္လိုေၾကာင္းကိုလည္း မိတ္ေဆြမ်ားအား ၀န္ခံခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းသားေတာ္လွန္ေရးသမား လူငယ္ တေယာက္တြင္ သည္းခံခြင့္လႊတ္ႏုိင္ေသာ အျပစ္အနာမ်ားသည္ ႏိုင္ငံ၏အထင္ကရ ေခါင္းေဆာင္တြင္မူကား လက္ခံခြင့္လႊတ္ဖြယ္ မဟုတ္ေပ။ အေခ်ာကိုင္ရန္လိုေနေသာ အမူအက်င့္မ်ား ရွိေနေသး၏။ အဆင္မေျပလွ ေသာ ေဒါသႀကီးတတ္ျခင္းကို ထိန္းခ်ဳပ္ရေပဦးမည္။ လူမႈဆက္ဆံေရးတြင္လည္း မည္မွ်ပင္ ၿငီးေငြ႔ဖြယ္ျဖစ္ေစ ေလာက၀တ္ပ်ဴငွာေစရန္ ေလ့က်င့္ရေပဦးမည္။

    အာဏာလဲႊေျပာင္းေရး အစီအစဥ္မ်ားကို လ်င္ျမန္စြာ တဆင့္ၿပီးတဆင့္ တိုးတက္၍ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္ ခဲ့ပါသည္။ ေမလတြင္ က်င္းပေသာ ညီလာခံ၌ ဖဆပလအဖဲြ႔ခ်ဳပ္သည္ မိမိတို႔၏ လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ပတ္သက္ ေသာ မူ၀ါဒကို ခ်မွတ္ၿပီး ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံဟူ၍ ေခၚတြင္မည့္ လြတ္လပ္ေသာ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ သမၼတႏုိင္ငံ၏ အေျခခံဖဲြ႔စည္းပံု ဥပေဒမူၾကမ္းကို ေရးဆဲြရန္ ေကာ္မတီကိုလည္း ဖဲြ႔စည္းလိုက္ပါသည္။ ခက္ခဲ ဆင္းရဲစြာ လံုးပမ္းခဲ့ရေသာ ပန္းတိုင္ လက္တကမ္းမွ်သာ ရွိေတာ့သည္ျဖစ္၍ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ တင္းမာမႈ မ်ားေလ်ာ့ကာ ပိုမို၍ ေပ်ာ့ေျပာင္းခ်ဳိသာလာ၏။ သူ၏ တပ္မ်ားကို ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးတြင္ ဦးေဆာင္ခဲ့စဥ္က အံႀကီးတခဲခဲႏွင့္ ေတြ႔ျမင္ရေသာ လူငယ္စစ္ေသနာပတိခ်ဳပ္၏ ပံုပန္းသ႑ာန္ႏွင့္ကား သိသိသာသာ ျခားနား လာပါသည္။ သူ၏ အတြင္းအျပင္သည္ ၾကည္လင္တည္ၿငိမ္၍ ေသာကကင္းစင္သကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနပါသည္။ သို႔ ေသာ္လည္း ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ျခင္းသည္လည္း နက္႐ႈိင္းလွပါသည္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ ႏုိင္ငံေရးမွ အနား ယူကာ မိသားစုကိစၥမ်ား၊ စာေပေရးသားျခင္းကိစၥမ်ားကိုသာ အခ်ိန္ျပည့္ေပး၍ လုပ္ေဆာင္လိုလားေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာခဲ့ပါသည္။

    သို႔ေသာ္လည္း ဤဆႏၵကား မျပည့္၀ခဲ့ပါ။ ဇူလိုင္လ (၁၉) ရက္ေန႔ အမႈေဆာင္ေကာင္စီ အစည္းအေ၀းထိုင္ေန စဥ္ အေစာင့္အၾကပ္မ်ားမရွိေသာ စည္းေ၀းခန္းထဲသို႔ ယူနီေဖာင္း၀တ္လူတစု တြန္း၀င္လာ၍ စက္ေသနတ္ မ်ားႏွင့္ပစ္ခတ္ရာ ဦးေအာင္ဆန္း၊ သူ၏အကိုႀကီး ဦးဘ၀င္း အပါအ၀င္ ေကာင္စီ၀င္ (၆) ဦး၊ အထက္တန္းအုပ္ ခ်ဳပ္ေရးအရာရွိတဦးႏွင့္ ကိုယ္ရံေတာ္ေလးတဦးက်ဆံုးခဲ့ရပါသည္။ လူသတ္သမားမ်ား ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ သြားခဲ့ေသာ္လည္း၊ ၎တို႔အား ဦးေစာေနအိမ္သို႔ ေျခရာခံလိုက္ႏုိင္ခဲ့ပါသည္။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းသည္ အၾကံ ႀကီးသူတေယာက္ျဖစ္ၿပီး ‘ေကာင္ေလးတေယာက္ပါပဲ’ ဟူ၍ သူ သတ္မွတ္ေလ့ရွိေသာ ဦးေအာင္ဆန္း ႏုိင္ငံ့ ေခါင္းေဆာင္အဆင့္သို႔ တရွိန္ထိုးတက္သြားသည္ကို လက္မခံႏိုင္ခဲ့ေပ။

    ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ႏွင့္ လန္ဒန္သို႔ ထြက္ခြာမသြားမီ လအနည္းငယ္အလိုေလာက္တြင္ ကာကီ၀တ္စံု ၀တ္ဆင္ထားသူမ်ားက ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္ခတ္သျဖင့္ ဦးေစာမ်က္ေစ့တြင္ ဒဏ္ရာရခဲ့ပါသည္။ ဦးေစာသည္ ဤ ကိစၥတြင္ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္တပ္ဖဲြ႔၀င္မ်ား၌ တာ၀န္ရွိသည္ဟု ယူဆကာ ကလဲ့စားေခ်ျခင္းျဖစ္ သည္ဟု အခ်ဳိ႕ကခန္႔မွန္းၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ႏုိင္ငံေတာ္လုပ္ၾကံမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ စစ္ေဆးေတြ႔ရွိခ်က္မ်ားအရ အလုပ္အမႈေဆာင္ေကာင္စီတခုလံုးအားသုတ္သင္ေခ်မႈန္းရန္ ညႊန္ၾကားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္းႏွင့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားကို ရွင္းလင္းသုတ္သင္လိုက္ျခင္းျဖင့္ သူသာ ျမန္မာႏုိင္ငံအစိုးရေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လာ မည္ဟူေသာ ထူးဆန္းသည့္ ယံုၾကည္ခ်က္ျဖင့္ လုပ္ႀကံမႈႀကီးကို ဦးေစာ စီစဥ္ခဲ့ဟန္တူပါသည္။ ဦးေစာအေပၚ ရာဇ၀တ္ျပစ္မႈမ်ား က်ဴးလြန္ရန္ အားေပးကူညီမႈအတြက္ အျပစ္ရွိေၾကာင္း စီရင္ဆံုးျဖတ္ၿပီး ေသဒဏ္ခ်မွတ္ လိုက္ပါသည္။

    ဦးေအာင္ဆန္း ကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္သြားေသာ္လည္းသူ၏ ဘ၀ကိုေပး၍ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ရေသာ လြတ္လပ္ေရး ကိုသာ ျမန္မာႏုိင္ငံ ရရွိခဲ့ပါသည္။ အသက္ရွင္က်န္ခဲ့ေသာ ဖဆပလ၀င္မ်ားအနက္ အဆင့္ျမင့္ဆံုးျဖစ္ေသာ ဦးႏုသည္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးမ်ားကို ဆံုးခန္းတုိင္ ဆက္လက္ေဆာင္႐ြက္သြားၿပီး ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ (၄) ရက္ေန႔တြင္ လြတ္လပ္ေသာ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ကို ေမြးဖြားခဲ့ပါသည္။

    နိဂံုးေခတ္သစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံသမုိင္း သုေတသီတဦးျဖစ္သူ အေမရိကန္ပညာရွင္ ဖရင့္၊အင္၊ထေရဂါ ေရးသားခဲ့ ေသာ ေအာက္ပါ စကားေကာက္ႏုတ္ခ်က္ကို ဤေနရာ၌ ေဖာ္ျပက သင့္ေတာ္မည္ထင္ပါသည္။ မဟာလူသား တဦး၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားအေနျဖင့္သာ ျဖစ္ရပ္စဥ္ကို တင္ျပျခင္းသည္ သမုိင္းကို လဲြမွားစြာ ျမင္ျခင္းျဖစ္ပါ သည္။ ဤစာအုပ္တြင္လည္း ထိုကဲ့သို႔ တင္ျပျခင္းမ်ဳိး အတုိင္းအတာတခုအထိ ပါ၀င္ခဲ့ပါလွ်င္ ထိုအတိုင္းအ တာအထိ လဲြမွားေသာအျမင္ရွိခဲ့သည္ဟု ဆိုႏုိင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုစဥ္က ျမန္မာျပည္အေျခအေနအရ သခင္မ်ား ႏုိင္ငံေရးရာထူးေနရာ ရရွိခဲ့ခ်ိန္မွစ၍ လြတ္လပ္ေရးအ႐ုဏ္တက္ခ်ိန္ျဖစ္ေသာ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါ ရီလတိုင္ (၁၂) ႏွစ္ကာလအတြင္း စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈမ်ားကို ျဖစ္ရပ္စဥ္အလံုးစံုအေပၚ လႊမ္းျခံဳခဲ့ေသာ ေအာင္ ဆန္း၏ ေခါင္းေဆာင္မႈ႐ႈေထာင့္မွ စိစစ္ျခင္းကား မွန္ကန္သင့္ေလ်ာ္သည္ဟု ထင္မိပါသည္။

    အျခားတဖက္မွၾကည့္လွ်င္လည္း အထက္ေဖာ္ျပပါ သေဘာတရားကား မွန္ကန္ပါသည္။ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး လႈပ္ရွားမႈ ေနာက္ခံကားကို အေျချပဳ၍သာ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ဘ၀ကို ေလ့လာႏိုင္မည္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ခ်ဥ္းကပ္နည္းသည္ သူ၏ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာအပိုင္းကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈရာေရာက္ႏုိင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔အသက္ (၂၀) ေက်ာ္ေက်ာ္ ေက်ာင္းသားႏုိင္ငံေရးေလာကထဲ ၀င္ခဲ့စဥ္ကစ၍ သူ၏ ဘ၀ႏွင့္ လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈသည္ ခဲြျခား၍မရေလာက္ေအာင္ ေရာေထြးဆက္ႏြယ္ေနသည့္အျပင္ ဦးေအာင္ဆန္းကား သူ၏ အဇၩတၱသႏၱန္ ႏွင့္ ကြာျခားေသာ ဗဟိဒၶအသြင္ကို လူထုေရွ႕ေမွာက္ ဘန္းျပသူမ်ဳိး မဟုတ္ခဲ့ပါ။ သူ၏ ႐ုပ္ပံုလႊာတခုလံုးကို ျခံဳ၍ ၾကည့္ပါက ျမင့္မားေသာရည္မွန္းခ်က္၊ ခုိင္မာျပတ္သားေသာ စိတ္ဓာတ္တို႔ျဖင့္ သူ၏ႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရေစ ရန္ ေခါင္းေဆာင္မႈေပးခဲ့ေသာ သိကၡာသမာဓိ ႀကီးမားသည့္ လူငယ္တဦးကို ျမင္ရေပမည္။

    သူ၏ ႏုိင္ငံေရးအတိုက္အခံမ်ားႏွင့္ သူ၏ ႏုိင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားကို တိုက္ခိုက္ခဲ့သျဖင့္ သူ႔အား သစၥာေဖာက္ဟု ျမင္ခဲ့သူတို႔က ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားမႈလိုလားသျဖင့္ အၾကင္နာ ကင္းသည္၊ ဆင္ျခင္တံုတရား ေခါင္းပါးသည္၊ ႏွစ္ဖက္ခြၽန္လုပ္တတ္သည္ဟု စြပ္စဲြခဲ့ၾက၏။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ စြပ္စဲြ ခ်က္မ်ားကို သူ၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မွတ္တမ္းအေပၚ အေျချပဳ၍ အကဲျဖတ္ႏုိင္ပါသည္။ အျခားသူမ်ား ပိုမို၍ ေကာင္းမြန္ေသာ ေခါင္းေဆာင္မႈေပးႏုိင္သည္ဟု သူ ယံုၾကည္သ၍ ေနာက္လိုက္ေနရာမွ တာ၀န္ကို ေစတနာ ျပည့္၀စြာထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ သူတဦးတည္းသာ တုိင္းျပည္ကို ညီၫြတ္မႈေပးကာ လြတ္လပ္ေရးပန္းတိုင္သို႔ ေရာက္ရန္ ေခါင္းေဆာင္မႈေပးႏုိင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားလာေသာအခါမွ သူသည္ ဗဟိုမ႑ိဳင္ေနရာကို ယူ ခဲ့ပါသည္။

    ေက်ာင္းသားဘ၀ကပင္ သူ၏ ရင္းႏွီးေသာ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ျဖစ္ခဲ့သူ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက မည္သူကမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား ေခါင္းေဆာင္ေနရာကို ေပးခဲ့သည္မဟုတ္ဘဲ သူ၏ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ ႂကြယ္၀မႈ ေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ေနရာကို ရရွိခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာဆိုခဲ့ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ သုန္မႈန္ျခင္းႏွင့္ စိတ္လႈပ္ရွားသျဖင့္ ေပါက္ကဲြျခင္းမ်ား ရွိခဲ့ေသာ္လည္း လြတ္လပ္ေရးလႈပ္ရွားမႈအက်ဳိးငွာ စုေပါင္းဆံုးျဖတ္ခ်က္ မ်ား ခ်ရာတြင္ သူ၏ ပုဂၢဳိလ္ေရးရာခံစားခ်က္မ်ားႏွင့္ အလိုဆႏၵတို႔ကို မည္ေသာအခါမွ် အသားမေပးခဲ့ေခ်။ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပဲြအဆင့္ဆင့္၌ သူသည္ ရင္းႏွီးေသာ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားႏွင့္ တုိင္ပင္ေဆာင္ ႐ြက္၍ တရားမွန္ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ားကို လက္ခံကာ အသင့္ေတာ္ဆံုးျဖစ္မည္ထင္ပါက တာ၀န္မ်ားကို လဲႊေျပာင္းခဲြ ေ၀ေပးပါသည္။သို႔ေသာ္ ကိုယ္က်ဳိးရွာသမားမ်ား၊ တာ၀န္မဲ့လုပ္ရပ္မ်ားႏွင့္ လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈကို ထိပါးႏုိင္မည့္ အလုပ္ ပ်က္ကြက္မႈမ်ားကို သည္းမခံပါ။

    သူသည္ တရားမွ်တမႈႏွင့္ ဒီမုိကေရစီ၀ါဒတို႔ကို ယံုၾကည္လက္ခံကာ သူ၏ ကုိယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္အရလုပ္ပါက ပိုမို၍ေကာင္းမြန္မည္ျဖစ္ေသာအခ်ိန္အခါမ်ား၌ပင္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ား ၏ အလိုက် ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္လည္းရွိခဲ့၏။ အမႈေဆာင္ေကာင္စီေခါင္းေဆာင္အေနႏွင့္ သူ၏အျမင္ကို အျခား သူမ်ားလက္ခံေစရန္ အေပၚစီးႏွင့္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ျခင္းမရွိခဲ့ပါ။ အားလံုးက လြတ္လပ္၊ ပြင့္လင္း၊ ျပည့္စံုစြာ ေဆြး ေႏြးၿပီးမွ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၾကပါသည္။

    သူကိုယ္တုိင္ ပြင့္လင္းစြာ ၀န္ခံခဲ့သည့္အတုိင္း သူသည္ အမွားအယြင္း ကင္းသူမဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ သူ၏ စိတ္ ရည္ဥာဏ္ရည္ကား အစဥ္သျဖင့္ ႀကီးထြားတုိးတက္ႏုိင္စြမ္းရွိခဲ့ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ အစြန္းေရာက္ တယူသန္သမားမ်ားကုိ စဲြေဆာင္ႏုိင္စြမ္းထက္ မိမိတို႔ ယံုၾကည္ေလးစားေသာ ေခါင္းေဆာင္ေအာက္တြင္ စိတ္ ၿငိမ္းေအး ကိုယ္ခ်မ္းသာစြာျဖင့္ မိမိတို႔ဘ၀ကို ႏွင္လိုေသာ သာမန္ျပည္သူတို႔ကို စဲြေဆာင္ႏုိင္စြမ္းရွိခဲ့ပါသည္။ျပည္သူတို႔သည္ ၎တို႔ေမွ်ာ္မွန္းထားေသာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း အရည္အေသြးမ်ား ဦးေအာင္ဆန္း၌ ရွိသည္ ဟု ျမင္ခဲ့၏။ သူကား ကိုယ္က်ဳိးထက္ ႏုိင္ငံ့အက်ဳိးကို ဦးစားေပးခဲ့သည္။ သူ၏အာဏာ အထြတ္အထိပ္ ေရာက္ ေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ပင္ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ဟန္ပန္မရွိ ေနထိုင္ခဲ့သည္။

    ေခါင္းေဆာင္တို႔၏ အထူးအခြင့္အေရးမ်ားကို မမက္ေမာဘဲ ေခါင္းေဆာင္မႈတာ၀န္မ်ားကို လက္ခံခဲ့သည္။ ထို႔ အျပင္ သူသည္ ႏုိင္ငံေရးပါးနပ္လိမၼာမႈႏွင့္ ႏုိင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကြၽမ္းက်င္မႈစြမ္းအားႀကီးေသာ္လည္း သူ၏အတြင္း သေဘာထား၏ နက္႐ႈိင္းလွေသာ ႐ိုးသားမႈကား မည္ေသာအခါမွ် တိမ္ေကာသြားျခင္း မရွိခဲ့ပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပည္သူလူထုအတြက္ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ မိမိတို႔ လိုလားေတာင့္တေနခ်ိန္တြင္ ႏိုင္ငံ၏ ဂုဏ္သိကၡာကိုဆည္ ရန္ ေပၚေပါက္လာခဲ့သူျဖစ္ပါသည္။ သူ၏ ဘ၀သည္ ျပည္သူတို႔ စိတ္အားတက္ႂကြ အတုယူဖြယ္ရာျဖစ္သကဲ့သို႔ သူ႔အား သတိရလြမ္းဆြတ္ျခင္းသည္ ျပည္သူတို႔၏ ႏုိင္ငံေရးအသိစိတ္ကို လမ္းမလဲြေစရန္ ထိန္းကြပ္မႈအျဖစ္ တည္ရွိလ်က္ေနပါသည္။

    ေအာင္ဆန္းစုၾကည္

    ဓာတ္ပံု=July 19, 2012.

    0 0


     Photo: ပဲ့တင္သံမ်ားမွ တစ္ဆင့္ =============  ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ့ အေမရိကားခရီးစဥ္မွာ CNN နဲ႔ အင္တာဗ်ဳးေတာ့ ကြ်န္မဟာ စစ္တပ္ကို ခ်စ္ပါတယ္။ ဒါကို ေ၀ဖန္ၾကမွန္းသိေပမယ့္ သူ႔ဟာသူျဖစ္ေနတာ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး လို႔ ေျပာသြားပါတယ္။  ဒီစကားတစ္ခြန္းအေပၚ Stockholm  Drama ( ျပဇတ္ဆန္တယ္၊ စိတ္ကူးယဥ္တယ္ ) လို႔ ဘုိေတြက ၀ိုင္းမွတ္ခ်က္ေပးၾကတာကို CNN စာမ်က္ႏွာေအာက္မွာ အမ်ားၾကီးေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီကြန္မန္႔ေတြကို CNN က ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ဖ်က္ပစ္ခဲ့ပါတယ္။  လူတစ္ေယာက္ဟာ ရွင္သန္ၾကီးျပင္းလာတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ့ လႊမ္းမိုးမွဳကို အနည္းနဲ႔အမ်ားခံၾကရတာ ဓမၼတာပါ။ စစ္သားအေဖကေမြးျပီး စစ္သားတပည့္ေတြက ထိန္းေက်ာင္းခံခဲ႔ရတာမို႔ စစ္သားေတြကို ခ်စ္တာ ကိုယ္တုိင္ အေဖခ်စ္သမီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ နားလည္ႏိုင္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ လက္ရွိကိုသာ တြက္တတ္ၾကတဲ့ ဘိုေတြအဖို႔ ဟာသျဖစ္ေနတာ သိပ္အ႔ံၾသစရာမရွိပါ။  သုိ႔ေပမယ့္လည္း ဒီစကားရဲ့ တာသြားမွဳကို ဘာတီးလင့္နာရဲ့ ေဆာင္းပါးထဲမွာ ျပန္ေတြ႔ပါတယ္။ ဒီစကားေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို သူတို႔ရဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လို႔ ယံုမွတ္ခဲ့ၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသားမ်ားက သစၥာေဖာက္ခံရတယ္လို႔ ထင္ပါသတဲ့။ အထူးသျဖင့္ ကခ်င္ေတြေပါ့ေလ။ ဗမာအတိုက္အခံအခ်ဳိ႔ကေတာ့ ရွင္းရွင္းပဲေျပာပါတယ္။ အာဏာမက္လာလို႔ ဒီလိုေျပာတာပါတဲ့။ အသြားအျပန္ရွိတတ္တဲ့ စိတ္ဆႏၵသေဘာေတြေၾကာင့္မို႔ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ ႏွဳိင္းၾကေလတာပဲလို႔ ေတြးမိပါတယ္။  ဘယ္လိုထင္ထင္ ဘယ္လိုျမင္ျမင္ ဒါဟာ တစ္ဦးစီရဲ့ စိတ္ခံစားမွဳအပိုင္းပါ။ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ လႊတ္ေတာ္ဟာ စစ္တပ္ကခြင့္ျပဳသေလာက္ပဲ သက္တမ္းရွိမယ္လို႔လည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေျပာပါေသးတယ္။ ၾကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ မၾကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ ဒါဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ့ အရွိတရားပါ။  မီဒီယာေလာက၊ ႏိုင္ငံေရးေလာကမွာ Echo လို႔ေခၚတဲ့ အမ်ားစုအသံကို ပဲ့တင္ထပ္တဲ့ သတင္းေတြ၊ အေရးအသားေတြ၊ မွတ္ခ်က္ေတြဟာ မထူးဆန္းစြာပဲ လူၾကိဳက္မ်ားလွပါတယ္။ လူထုေျပာခ်င္တဲ့အရာ၊ လူထုရဲ့စိတ္ခံစားမွဳနဲ႔ တူညီတဲ့အခါ လက္ခုပ္သံေတြအမ်ားၾကီး အလြယ္တကူရတတ္ပါတယ္။ စာေစာင္ေတြေရာင္းေကာင္းတယ္၊ မဲေတြရလြယ္လို႔ မဲဆြယ္ပြဲေတြေအာင္ျမင္တာေပါ့။  ေမးစရာရွိတာက အမ်ားသေဘာညီတိုင္း ဤ ဟာ ကြ်ဲျဖစ္သလားဆုိတဲ့ေမးခြန္းပါ။ ဥပမာ လူသိအမ်ားဆံုး ျမစ္ဆံုကိစၥ။ ျမစ္ဆံုကို ရပ္ပါလို႔ ၀ိုင္းေအာ္ၾကျပီးတဲ့ေနာက္ ဒီသက္တမ္းအတြင္းရပ္မယ္လို႔ ေၾကျငာလိုက္တဲ့အခါ ၀မ္းသာအားရလက္ခုပ္တီးၾကပါတယ္။ ေနာက္သက္တမ္းမွာ ၾက႔ံခိုင္ေရးပါတီအာဏာရခဲ့ရင္ ဆက္လုပ္မွာလား၊ မလုပ္ဘူးလားလို႔ ဘယ္သူမွ မေမးၾကပါဘူး။ လက္ရွိျဖစ္ေနတဲ့ ကခ်င္ေဒသခံေတြရဲ့ နစ္နာမွဳကို ဘယ္လိုရွင္းေပးမလဲဆိုတာေတြ ပါမလာေတာ့ဘူး။ တရုတ္ရဲ့လက္ကို ဒီစီမံကိန္းေပၚက အျပီးတိုင္ ဘယ္လိုျဖည္ထုတ္မလဲဆိုတာေတြ ဘယ္သူမွ စိတ္မ၀င္စားၾကေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လဲ တရုတ္က NLD ေတြနဲ႔ အျခားအတိုက္အခံေတြကို ေခၚျပီး သူဆက္လုပ္ခ်င္တယ္လို႔ ေသြးတိုးစမ္းလာပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ သြယ္၀ိုက္ ျခိမ္းေျခာက္တာလည္း ပါေကာင္းပါမယ္ေပါ့ေလ။ သူတို႔ကေတာ့ ၀န္ခံမယ္မဟုတ္ပါဘူး။   ဒုတိယက လက္ပံေတာင္းေတာင္ပါ။ ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ ျဖစ္ေနတာၾကားထဲက ျဖစ္ႏိုင္တာကို လုပ္ျပသြားတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဦးေဆာင္တဲ့ေကာ္မတီကို ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။ ဒီေနရာမွာ ေကာ္မတီ၀င္အားလံုးရဲ့ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္မွဳကို မွတ္တမ္းတင္ရပါမယ္။ ပညာရွင္ေတြရဲ့ အကူအညီမပါပဲ လက္ေတြ႔ဆန္ျပီး သမာသမတ္က်တဲ့ အစီရင္ခံစာမ်ဳိး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တစ္ဦးထဲက တတ္ႏုိင္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာ ကဲ့ရဲ့တဲ့အခါ တစ္အုပ္စုလံုးကို သိမ္းက်ဳံးတတ္ေပမယ့္ ခ်ီးမြမ္းတဲ့အခါ တစ္ေယာက္ထဲကို ကြက္ထားတတ္တဲ့ အေလ့အထကို ေဖ်ာက္ပစ္ဖို႔ လိုေနပါတယ္။  ေထာက္ျပလိုတာက လက္ခုပ္သံနဲ႔ ကဲ့ရဲ့သံၾကားထဲမွာ လူသိမမ်ားတဲ့၊ လူၾကိဳက္မမ်ားတဲ့ လမ္းကေလးတစ္လမ္း ပါးပါးကေလးရွိေနတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းပါ။ ဒီလမ္းကို ေလွ်ာက္တဲ့အခါ အေဖာ္နည္းလွပါတယ္။  လူ႔သဘာ၀အရ အားေပးခံရတဲ့အခါ ႏွစ္သက္သေဘာက်တာ ထံုးစံပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း လက္ေတြ႔ဆန္တဲ့ ခ်ဥ္းကပ္မွဳမ်ဳိး၊ ရလဒ္ကို ထည့္တြက္ထားတဲ့ နည္းစနစ္မ်ဳိးအျပင္ ေနာင္မ်ဳိးဆက္မ်ားအထိ လွမ္းျမင္ႏိုင္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ဳိးေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားအေနနဲ႔ ခ်မွတ္ႏိုင္ဖို႔လိုပါတယ္။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာရရင္ ေရတို၊ ေရရွည္အျမင္ေပါ့ေလ။ ဒီလမ္းေၾကာင္းေပၚေရာက္ေအာင္  ပညာရွင္မ်ားနဲ႔ အတိုက္အခံမ်ားက ၀ိုင္း၀န္းတိုက္တြန္းဖို႔လိုပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ တခဏတာ လူၾကိဳက္မ်ားမွဳေပၚမွာ အေျခခံတာ အႏၱရာယ္ရွိတတ္ပါတယ္။ ေလာဘကဦးေဆာင္တာမို႔ လမ္းမွားဖို႔သာ မ်ားပါတယ္။ ဥပမာ ဟစ္တလာ လူၾကိဳက္မ်ားဖို႔ ၾကိဳးစားရင္း ၾကံဳရတဲ့ ဂ်ာမဏီႏိုင္ငံရဲ့ အျဖစ္ဆိုးမ်ဳိးေပါ့။   စိတ္ခံစားမွဳဆိုတာကေတာ့ ေမြးရာပါမို႔ သေဘာက်တယ္၊ မက်ဘူးဆိုတာေတြကေတာ့ ရွိစျမဲပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း တုန္႔ျပန္ရုံသက္သက္မဟုတ္ပဲ ေျဖရွင္းနည္းအထိ ၀ိုင္းစဥ္းစားဖို႔လိုပါတယ္။ ဥပမာ မီးေလာင္ေနတာေတြ႔ရင္ မီးေလာင္ေနတယ္ဗ်ဳိ႔လို႔ ေအာ္တဲ့လူကေအာ္မွာပါ။ မီးေပါ့ဆတာကိုးလို႔ အျပစ္တင္သူကလည္း တင္မွာပါ။ အဲဒီ အဆင့္ေတြကို ေက်ာ္ျပီး မီးသတ္ကားေခၚဖို႔၊ ေရျဖန္းဖို႔လိုတာကို အားလံုးသိၾကပါတယ္။ ဒါက အေတြ႔အၾကံဳက သင္ထားျပီးသားကိုး။ ဒီလိုပါပဲ။ လူထုအေနနဲ႔ ျပသနာတစ္ခုခ်င္းစီမွာ ပဲ့တင္သံအဆင့္ထက္ ေက်ာ္သြားဖို႔ လိုေနပါတယ္။   လတ္တေလာအားျဖင့္ အျမန္လမ္းမၾကီးကိစၥ။ ဒါဟာ ခရီးသြားသူေတြအျပင္ မိသားစုေတြနဲ႔ပါ သက္ဆိုင္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြပါ သြားလာေနတာမို႔ တိုင္းျပည္ပံုရိပ္နဲ႔လည္း အခ်ဳိးက်ပါတယ္။ ကားတိုက္မွဳေတြမ်ားလို႔  မီဒီယာက လမ္းနဲ႔အစိုးရကို အျပစ္တင္ပါတယ္။ အစိုးရသတင္းစာက ေမာင္းသူေတြကို ျပန္အျပစ္တင္ပါတယ္။ အခုေတာ့ျဖင့္ လိုင္စင္အေၾကာင္း၊ လမ္းစည္းကမ္းထိန္းသိမ္းေရးအေၾကာင္း၊ ဘီးအေၾကာင္း၊ ခါးပတ္အေၾကာင္း၊ ကားေအာက္ပိုင္းအေၾကာင္း စသျဖင့္ ဂရုျပဳသင့္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို လူထုထဲကပဲ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ လက္ဆင့္ကမ္းေ၀မွ်လာၾကပါတယ္။ ကိုယ္ႏိုင္တဲ့ေထာင့္၊ ကိုယ္ကြ်မ္းက်င္တဲ့အခ်က္တစ္ခ်ဳိ႔ကို ေျဖရွင္းနည္းအဆင့္ေတြထဲ ထည့္သြင္းလာတာ အင္မတန္ေကာင္းမြန္သင့္ေလ်ာ္တဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ လုပ္ေဆာင္မွဳပါ။ ပူးေပါင္းအေျဖရွာတဲ့စိတ္ဓါတ္ကို ျပသလာၾကပါတယ္။ ဒီလိုပူးေပါင္းတဲ့နည္းမ်ဳိးနဲ႔ လူထုကိုယ္တုိင္က အစိုးရနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ကို ေမာင္းႏွင္ႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါမွလည္း ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ပံုကို ကိုယ္တိုင္စုေပါင္းေဖာ္ႏိုင္မွာပါ။  ပဲ့တင္သံမ်ားမွတစ္ဆင့္ ေက်ာ္လြန္ျမင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ။
    =============

    ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ့ အေမရိကားခရီးစဥ္မွာ CNN နဲ႔ အင္တာဗ်ဳးေတာ့ ကြ်န္မဟာ စစ္တပ္ကို ခ်စ္ပါတယ္။ ဒါကို ေ၀ဖန္ၾကမွန္းသိေပမယ့္ သူ႔ဟာသူျဖစ္ေနတာ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး လို႔ ေျပာသြားပါတယ္။

    ဒီစကားတစ္ခြန္းအေပၚ Stockholm Drama ( ျပဇတ္ဆန္တယ္၊ စိတ္ကူးယဥ္တယ္ ) လို႔ ဘုိေတြက ၀ိုင္းမွတ္ခ်က္ေပးၾကတာကို CNN စာမ်က္ႏွာေအာက္မွာ အမ်ားၾကီးေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီကြန္မန္႔ေတြကို CNN က ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ဖ်က္ပစ္ခဲ့ပါတယ္။

    လူတစ္ေယာက္ဟာ ရွင္သန္ၾကီးျပင္းလာတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ့ လႊမ္းမိုးမွဳကို အနည္းနဲ႔အမ်ားခံၾကရတာ ဓမၼတာပါ။ စစ္သားအေဖကေမြးျပီး စစ္သားတပည့္ေတြက ထိန္းေက်ာင္းခံခဲ႔ရတာမို႔ စစ္သားေတြကို ခ်စ္တာ ကိုယ္တုိင္ အေဖခ်စ္သမီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ နားလည္ႏိုင္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ လက္ရွိကိုသာ တြက္တတ္ၾကတဲ့ ဘိုေတြအဖို႔ ဟာသျဖစ္ေနတာ သိပ္အ႔ံၾသစရာမရွိပါ။

    သုိ႔ေပမယ့္လည္း ဒီစကားရဲ့ တာသြားမွဳကို ဘာတီးလင့္နာရဲ့ ေဆာင္းပါးထဲမွာ ျပန္ေတြ႔ပါတယ္။ ဒီစကားေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို သူတို႔ရဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လို႔ ယံုမွတ္ခဲ့ၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသားမ်ားက သစၥာေဖာက္ခံရတယ္လို႔ ထင္ပါသတဲ့။ အထူးသျဖင့္ ကခ်င္ေတြေပါ့ေလ။ ဗမာအတိုက္အခံအခ်ဳိ႔ကေတာ့ ရွင္းရွင္းပဲေျပာပါတယ္။ အာဏာမက္လာလို႔ ဒီလိုေျပာတာပါတဲ့။ အသြားအျပန္ရွိတတ္တဲ့ စိတ္ဆႏၵသေဘာေတြေၾကာင့္မို႔ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ ႏွဳိင္းၾကေလတာပဲလို႔ ေတြးမိပါတယ္။

    ဘယ္လိုထင္ထင္ ဘယ္လိုျမင္ျမင္ ဒါဟာ တစ္ဦးစီရဲ့ စိတ္ခံစားမွဳအပိုင္းပါ။ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ လႊတ္ေတာ္ဟာ စစ္တပ္ကခြင့္ျပဳသေလာက္ပဲ သက္တမ္းရွိမယ္လို႔လည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေျပာပါေသးတယ္။ ၾကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ မၾကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ ဒါဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ့ အရွိတရားပါ။

    မီဒီယာေလာက၊ ႏိုင္ငံေရးေလာကမွာ Echo လို႔ေခၚတဲ့ အမ်ားစုအသံကို ပဲ့တင္ထပ္တဲ့ သတင္းေတြ၊ အေရးအသားေတြ၊ မွတ္ခ်က္ေတြဟာ မထူးဆန္းစြာပဲ လူၾကိဳက္မ်ားလွပါတယ္။ လူထုေျပာခ်င္တဲ့အရာ၊ လူထုရဲ့စိတ္ခံစားမွဳနဲ႔ တူညီတဲ့အခါ လက္ခုပ္သံေတြအမ်ားၾကီး အလြယ္တကူရတတ္ပါတယ္။ စာေစာင္ေတြေရာင္းေကာင္းတယ္၊ မဲေတြရလြယ္လို႔ မဲဆြယ္ပြဲေတြေအာင္ျမင္တာေပါ့။

    ေမးစရာရွိတာက အမ်ားသေဘာညီတိုင္း ဤ ဟာ ကြ်ဲျဖစ္သလားဆုိတဲ့ေမးခြန္းပါ။ ဥပမာ လူသိအမ်ားဆံုး ျမစ္ဆံုကိစၥ။ ျမစ္ဆံုကို ရပ္ပါလို႔ ၀ိုင္းေအာ္ၾကျပီးတဲ့ေနာက္ ဒီသက္တမ္းအတြင္းရပ္မယ္လို႔ ေၾကျငာလိုက္တဲ့အခါ ၀မ္းသာအားရလက္ခုပ္တီးၾကပါတယ္။ ေနာက္သက္တမ္းမွာ ၾက႔ံခိုင္ေရးပါတီအာဏာရခဲ့ရင္ ဆက္လုပ္မွာလား၊ မလုပ္ဘူးလားလို႔ ဘယ္သူမွ မေမးၾကပါဘူး။ လက္ရွိျဖစ္ေနတဲ့ ကခ်င္ေဒသခံေတြရဲ့ နစ္နာမွဳကို ဘယ္လိုရွင္းေပးမလဲဆိုတာေတြ ပါမလာေတာ့ဘူး။ တရုတ္ရဲ့လက္ကို ဒီစီမံကိန္းေပၚက အျပီးတိုင္ ဘယ္လိုျဖည္ထုတ္မလဲဆိုတာေတြ ဘယ္သူမွ စိတ္မ၀င္စားၾကေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လဲ တရုတ္က NLD ေတြနဲ႔ အျခားအတိုက္အခံေတြကို ေခၚျပီး သူဆက္လုပ္ခ်င္တယ္လို႔ ေသြးတိုးစမ္းလာပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ သြယ္၀ိုက္ ျခိမ္းေျခာက္တာလည္း ပါေကာင္းပါမယ္ေပါ့ေလ။ သူတို႔ကေတာ့ ၀န္ခံမယ္မဟုတ္ပါဘူး။

    ဒုတိယက လက္ပံေတာင္းေတာင္ပါ။ ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ ျဖစ္ေနတာၾကားထဲက ျဖစ္ႏိုင္တာကို လုပ္ျပသြားတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဦးေဆာင္တဲ့ေကာ္မတီကို ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။ ဒီေနရာမွာ ေကာ္မတီ၀င္အားလံုးရဲ့ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္မွဳကို မွတ္တမ္းတင္ရပါမယ္။ ပညာရွင္ေတြရဲ့ အကူအညီမပါပဲ လက္ေတြ႔ဆန္ျပီး သမာသမတ္က်တဲ့ အစီရင္ခံစာမ်ဳိး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တစ္ဦးထဲက တတ္ႏုိင္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာ ကဲ့ရဲ့တဲ့အခါ တစ္အုပ္စုလံုးကို သိမ္းက်ဳံးတတ္ေပမယ့္ ခ်ီးမြမ္းတဲ့အခါ တစ္ေယာက္ထဲကို ကြက္ထားတတ္တဲ့ အေလ့အထကို ေဖ်ာက္ပစ္ဖို႔ လိုေနပါတယ္။

    ေထာက္ျပလိုတာက လက္ခုပ္သံနဲ႔ ကဲ့ရဲ့သံၾကားထဲမွာ လူသိမမ်ားတဲ့၊ လူၾကိဳက္မမ်ားတဲ့ လမ္းကေလးတစ္လမ္း ပါးပါးကေလးရွိေနတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းပါ။ ဒီလမ္းကို ေလွ်ာက္တဲ့အခါ အေဖာ္နည္းလွပါတယ္။

    လူ႔သဘာ၀အရ အားေပးခံရတဲ့အခါ ႏွစ္သက္သေဘာက်တာ ထံုးစံပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း လက္ေတြ႔ဆန္တဲ့ ခ်ဥ္းကပ္မွဳမ်ဳိး၊ ရလဒ္ကို ထည့္တြက္ထားတဲ့ နည္းစနစ္မ်ဳိးအျပင္ ေနာင္မ်ဳိးဆက္မ်ားအထိ လွမ္းျမင္ႏိုင္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ဳိးေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားအေနနဲ႔ ခ်မွတ္ႏိုင္ဖို႔လိုပါတယ္။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာရရင္ ေရတို၊ ေရရွည္အျမင္ေပါ့ေလ။ ဒီလမ္းေၾကာင္းေပၚေရာက္ေအာင္ ပညာရွင္မ်ားနဲ႔ အတိုက္အခံမ်ားက ၀ိုင္း၀န္းတိုက္တြန္းဖို႔လိုပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ တခဏတာ လူၾကိဳက္မ်ားမွဳေပၚမွာ အေျခခံတာ အႏၱရာယ္ရွိတတ္ပါတယ္။ ေလာဘကဦးေဆာင္တာမို႔ လမ္းမွားဖို႔သာ မ်ားပါတယ္။ ဥပမာ ဟစ္တလာ လူၾကိဳက္မ်ားဖို႔ ၾကိဳးစားရင္း ၾကံဳရတဲ့ ဂ်ာမဏီႏိုင္ငံရဲ့ အျဖစ္ဆိုးမ်ဳိးေပါ့။

    စိတ္ခံစားမွဳဆိုတာကေတာ့ ေမြးရာပါမို႔ သေဘာက်တယ္၊ မက်ဘူးဆိုတာေတြကေတာ့ ရွိစျမဲပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း တုန္႔ျပန္ရုံသက္သက္မဟုတ္ပဲ ေျဖရွင္းနည္းအထိ ၀ိုင္းစဥ္းစားဖို႔လိုပါတယ္။ ဥပမာ မီးေလာင္ေနတာေတြ႔ရင္ မီးေလာင္ေနတယ္ဗ်ဳိ႔လို႔ ေအာ္တဲ့လူကေအာ္မွာပါ။ မီးေပါ့ဆတာကိုးလို႔ အျပစ္တင္သူကလည္း တင္မွာပါ။ အဲဒီ အဆင့္ေတြကို ေက်ာ္ျပီး မီးသတ္ကားေခၚဖို႔၊ ေရျဖန္းဖို႔လိုတာကို အားလံုးသိၾကပါတယ္။ ဒါက အေတြ႔အၾကံဳက သင္ထားျပီးသားကိုး။ ဒီလိုပါပဲ။ လူထုအေနနဲ႔ ျပသနာတစ္ခုခ်င္းစီမွာ ပဲ့တင္သံအဆင့္ထက္ ေက်ာ္သြားဖို႔ လိုေနပါတယ္။

    လတ္တေလာအားျဖင့္ အျမန္လမ္းမၾကီးကိစၥ။ ဒါဟာ ခရီးသြားသူေတြအျပင္ မိသားစုေတြနဲ႔ပါ သက္ဆိုင္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြပါ သြားလာေနတာမို႔ တိုင္းျပည္ပံုရိပ္နဲ႔လည္း အခ်ဳိးက်ပါတယ္။ ကားတိုက္မွဳေတြမ်ားလို႔ မီဒီယာက လမ္းနဲ႔အစိုးရကို အျပစ္တင္ပါတယ္။ အစိုးရသတင္းစာက ေမာင္းသူေတြကို ျပန္အျပစ္တင္ပါတယ္။ အခုေတာ့ျဖင့္ လိုင္စင္အေၾကာင္း၊ လမ္းစည္းကမ္းထိန္းသိမ္းေရးအေၾကာင္း၊ ဘီးအေၾကာင္း၊ ခါးပတ္အေၾကာင္း၊ ကားေအာက္ပိုင္းအေၾကာင္း စသျဖင့္ ဂရုျပဳသင့္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို လူထုထဲကပဲ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ လက္ဆင့္ကမ္းေ၀မွ်လာၾကပါတယ္။ ကိုယ္ႏိုင္တဲ့ေထာင့္၊ ကိုယ္ကြ်မ္းက်င္တဲ့အခ်က္တစ္ခ်ဳိ႔ကို ေျဖရွင္းနည္းအဆင့္ေတြထဲ ထည့္သြင္းလာတာ အင္မတန္ေကာင္းမြန္သင့္ေလ်ာ္တဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ လုပ္ေဆာင္မွဳပါ။ ပူးေပါင္းအေျဖရွာတဲ့စိတ္ဓါတ္ကို ျပသလာၾကပါတယ္။ ဒီလိုပူးေပါင္းတဲ့နည္းမ်ဳိးနဲ႔ လူထုကိုယ္တုိင္က အစိုးရနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ကို ေမာင္းႏွင္ႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါမွလည္း ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ပံုကို ကိုယ္တိုင္စုေပါင္းေဖာ္ႏိုင္မွာပါ။

    ပဲ့တင္သံမ်ားမွတစ္ဆင့္ ေက်ာ္လြန္ျမင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ။


    0 0

     အီးယူက ကန္႔သတ္ထားခ်ိန္ ျမန္မာကို ၿဗိတိန္ လက္နက္ ဝယ္ယူခြင့္ျပဳ -------------------------------------------------------------------------  ရန္ကုန္၊ ဇူလိုင္ ၁၈  ဥေရာပသမဂၢ (အီးယူ) က ပိတ္ပင္ထားသည့္ၾကားမွ ျမန္မာႏိုင္ငံကို အေမရိကန္ ေဒၚလာ၅သန္း(ယူ႐ို ၃ ဒသမ ၃ သန္း) တန္ဖိုးရွိ လက္နက္မ်ား တင္သြင္းခြင့္လိုင္စင္ ဥေရာပသမဂၢ အဖြဲ႕ဝင္ ၿဗိတိန္အစိုးရ က ဇူလိုင္လ ၁၇ ရက္ေန႔တြင္ ေပးအပ္လိုက္ေၾကာင္း ၿဗိတိန္ အစိုးရ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာ တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။  ၿဗိတိန္ အစိုးရက ဇူလိုင္လ ၁၇ ရက္ေန႔တြင္ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၁၈ ဘီလီယံ တန္ဖိုးရွိ လက္နက္ တင္သြင္းခြင့္ လိုင္စင္ ၃၀၀၀ ေက်ာ္ ကို ႏိုင္ငံေပါင္း ၂၇ ႏိုင္ငံအား ေပးအပ္ေၾကာင္း ေၾကညာခဲ့သည္။  ယင္းႏိုင္ငံမ်ားတြင္ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈ အမ်ားဆုံး ျဖစ္ေပၚေနသည့္ သတိထား ေစာင့္ၾကည့္ ရမည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ အပါအဝင္ တ႐ုတ္၊ အီရန္၊ အီရတ္၊ အစၥေရး၊ လစ္ဗ်ားႏွင့္ ဆီးရီးယား ကဲ့သို႔ေသာ ႏိုင္ငံမ်ား ပါဝင္ေန၍ ယင္းႏိုင္ငံမ်ားသို႔ လက္နက္ တင္သြင္းခြင့္ လိုင္စင္ ထုတ္ေပးသည့္အေပၚ ၿဗိတိန္ ပါလီမန္က ၿဗိတိန္ အစိုးရထံ စစ္ေဆးမႈမ်ား ျပဳလုပ္လ်က္ရွိသည္။  ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ေပးအပ္သည့္ လက္နက္ တင္သြင္းခြင့္ လိုင္စင္ ရွစ္ခု ရွိၿပီး စစ္ဘက္သုံး တိုက္ခိုက္ေရး ေလယာဥ္မ်ား ထိန္းခ်ဳပ္သည့္ ေဆာ့ဖ္ဝဲ၊ ခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာမ်ား၊ လွ်ဳိ႕ဝွက္ သေကၤတမ်ား ရွာေဖြသည့္ ေဆာ့ဖ္ဝဲ မ်ား၊ ေဖာက္ခြဲေရးသုံး ပစၥည္းမ်ား၊ ေရတပ္ႏွင့္ ေလတပ္ လမ္းညႊန္သုံး စနစ္ မ်ားႏွင့္ ဒံုးက်ည္မ်ား ပါဝင္ေၾကာင္း ယင္းသတင္း စာမ်က္ႏွာတြင္ ေဖာ္ျပ ထားသည္။  ၿဗိတိန္ အစိုးရ ခြင့္ျပဳသည့္ လက္နက္ တင္သြင္းခြင့္ လိုင္စင္ အမ်ားဆုံး ရရွိသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားမွာ တ႐ုတ္၊ ေဆာ္ဒီအာေရဗ်ႏွင့္ အစၥေရးႏိုင္ငံတို႔ ျဖစ္သည္။  ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံသို႔ ဇူလိုင္လ ၁၅ ရက္ေန႔ တြင္ ေရာက္ရွိခဲ့စဥ္က ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ေဒးဗစ္ကင္မ႐ြန္း၊ ၿဗိတိန္ ကာကြယ္ေရး ဝန္ႀကီး Philip Hammond တို႔ႏွင့္ ေတြ႕ဆုံရာတြင္ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ ေဖာ္ေဆာင္ေရးတြင္ အျပည့္အဝ တာဝန္ယူႏိုင္ေသာ တပ္မေတာ္ ျဖစ္လာေစရန္ အတြက္ ၿဗိတိန္ တပ္မေတာ္က ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္ႏွင့္ စစ္ေရးအရ ပူးေပါင္း ေဆာင္႐ြက္မႈမ်ား၊ စစ္ေရး ေလ့က်င့္ေပး မႈမ်ား ျပဳလုပ္ေပးသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ကမ္းလွမ္း ေျပာၾကားခဲ့သည္။  ထိုကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ ဥေရာပသမဂၢ ႐ံုးသို႔ ဆက္သြယ္ ေမးျမန္းႏိုင္ျခင္း မရွိေသးေပ။  Credit to Voice
    အီးယူက ကန္႔သတ္ထားခ်ိန္ ျမန္မာကို ၿဗိတိန္ လက္နက္ ဝယ္ယူခြင့္ျပဳ
    -------------------------------------------------------------------------

    ရန္ကုန္၊ ဇူလိုင္ ၁၈

    ဥေရာပသမဂၢ (အီးယူ) က ပိတ္ပင္ထားသည့္ၾကားမွ ျမန္မာႏိုင္ငံကို အေမရိကန္ ေဒၚလာ၅သန္း(ယူ႐ို ၃ ဒသမ ၃ သန္း) တန္ဖိုးရွိ လက္နက္မ်ား တင္သြင္းခြင့္လိုင္စင္ ဥေရာပသမဂၢ အဖြဲ႕ဝင္ ၿဗိတိန္အစိုးရ က ဇူလိုင္လ ၁၇ ရက္ေန႔တြင္ ေပးအပ္လိုက္ေၾကာင္း ၿဗိတိန္ အစိုးရ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာ တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။

    ၿဗိတိန္ အစိုးရက ဇူလိုင္လ ၁၇ ရက္ေန႔တြင္ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၁၈ ဘီလီယံ တန္ဖိုးရွိ လက္နက္ တင္သြင္းခြင့္ လိုင္စင္ ၃၀၀၀ ေက်ာ္ ကို ႏိုင္ငံေပါင္း ၂၇ ႏိုင္ငံအား ေပးအပ္ေၾကာင္း ေၾကညာခဲ့သည္။

    ယင္းႏိုင္ငံမ်ားတြင္ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈ အမ်ားဆုံး ျဖစ္ေပၚေနသည့္ သတိထား ေစာင့္ၾကည့္ ရမည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ အပါအဝင္ တ႐ုတ္၊ အီရန္၊ အီရတ္၊ အစၥေရး၊ လစ္ဗ်ားႏွင့္ ဆီးရီးယား ကဲ့သို႔ေသာ ႏိုင္ငံမ်ား ပါဝင္ေန၍ ယင္းႏိုင္ငံမ်ားသို႔ လက္နက္ တင္သြင္းခြင့္ လိုင္စင္ ထုတ္ေပးသည့္အေပၚ ၿဗိတိန္ ပါလီမန္က ၿဗိတိန္ အစိုးရထံ စစ္ေဆးမႈမ်ား ျပဳလုပ္လ်က္ရွိသည္။

    ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ေပးအပ္သည့္ လက္နက္ တင္သြင္းခြင့္ လိုင္စင္ ရွစ္ခု ရွိၿပီး စစ္ဘက္သုံး တိုက္ခိုက္ေရး ေလယာဥ္မ်ား ထိန္းခ်ဳပ္သည့္ ေဆာ့ဖ္ဝဲ၊ ခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာမ်ား၊ လွ်ဳိ႕ဝွက္ သေကၤတမ်ား ရွာေဖြသည့္ ေဆာ့ဖ္ဝဲ မ်ား၊ ေဖာက္ခြဲေရးသုံး ပစၥည္းမ်ား၊ ေရတပ္ႏွင့္ ေလတပ္ လမ္းညႊန္သုံး စနစ္ မ်ားႏွင့္ ဒံုးက်ည္မ်ား ပါဝင္ေၾကာင္း ယင္းသတင္း စာမ်က္ႏွာတြင္ ေဖာ္ျပ ထားသည္။

    ၿဗိတိန္ အစိုးရ ခြင့္ျပဳသည့္ လက္နက္ တင္သြင္းခြင့္ လိုင္စင္ အမ်ားဆုံး ရရွိသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားမွာ တ႐ုတ္၊ ေဆာ္ဒီအာေရဗ်ႏွင့္ အစၥေရးႏိုင္ငံတို႔ ျဖစ္သည္။

    ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံသို႔ ဇူလိုင္လ ၁၅ ရက္ေန႔ တြင္ ေရာက္ရွိခဲ့စဥ္က ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ေဒးဗစ္ကင္မ႐ြန္း၊ ၿဗိတိန္ ကာကြယ္ေရး ဝန္ႀကီး Philip Hammond တို႔ႏွင့္ ေတြ႕ဆုံရာတြင္ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ ေဖာ္ေဆာင္ေရးတြင္ အျပည့္အဝ တာဝန္ယူႏိုင္ေသာ တပ္မေတာ္ ျဖစ္လာေစရန္ အတြက္ ၿဗိတိန္ တပ္မေတာ္က ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္ႏွင့္ စစ္ေရးအရ ပူးေပါင္း ေဆာင္႐ြက္မႈမ်ား၊ စစ္ေရး ေလ့က်င့္ေပး မႈမ်ား ျပဳလုပ္ေပးသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ကမ္းလွမ္း ေျပာၾကားခဲ့သည္။

    ထိုကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ ဥေရာပသမဂၢ ႐ံုးသို႔ ဆက္သြယ္ ေမးျမန္းႏိုင္ျခင္း မရွိေသးေပ။

    Credit to Voice
    feeling great.


    0 0


     Photo: ဟင့္အင္းႏွင့္ အင္းမ်ား (စြန္႔လႊတ္သူႏွင့္ သိမ္းပုိက္သူ) …………..   ကၽြန္ေတာ္ဆင္းရမည့္ မွတ္တုိင္က ေ၀းေသးသည္။ ဒီေတာ့ ေပၿပီးထုိင္ေနလုိက္သည္။  “ အဘ လာလာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ေနရာမွာ ထုိင္လုိက္ပါ ”  စကားသံၾကား၍ၾကည့္လုိက္ေတာ့ လူငယ္တစ္ဦးက သူ႔ေနရာကုိ တက္လာေသာ အဘ အတြက္ ဖယ္ေပးလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။  အဘဆုိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္မွာေတာ့ သန္သန္မာမာရွိေသးသည္။  ကၽြန္ေတာ့္ခရီးကလည္း ၾကာဦးမွာမုိ႔ ျမင္ေသာ္လည္း ထမေပးျဖစ္။  ဒီေနရာေလးထုိင္ရဖုိ႔မနည္း တြန္းထုိးထားရတာေလ။ လုိင္းကားစီးရင္ေတာ့ ေနတတ္မွျဖစ္မွာပါ။  ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာကုိတဘက္လွည့္ေနလုိက္သည္။  စိတ္ထဲမွာေတာ့ ထေပးလုိက္တဲ့ လူငယ္ကုိ မ်က္ႏွာပူသလုိလုိေတာ့ရွိလွသည္။ ………………..  စြန္႔လႊတ္ေသာစိတ္ဆုိသည္မွာ ျမင့္ျမတ္ေသာစိတ္ျဖစ္သည္။  လူသားတုိ႔၏အတြင္းစိတ္သည္ ရယူလုိမႈ၊ ပုိင္ဆုိင္လုိမႈတုိ႔ႏွင့္ ႀကီးစုိးေနတတ္ပါသည္။  ထုိသုိ႔ေသာ ရယူပုိင္ဆုိင္လုိစိတ္မ်ားထဲတြင္မွ ရာထူး၊ စည္းစိမ္၊ ဥစၥာတုိ႔ကုိ စြန္႔လႊတ္သည္မွာ မလြယ္ကူလွပါ။  မပုိင္ရမွန္းသိလုိ႔ စြန္႔လႊတ္ျခင္းမဟုတ္ပဲ တကယ္ျမင့္ျမတ္ေသာ အမ်ားအက်ိဳးကုိ ေမွ်ာ္ကုိးၿပီး စြန္႔လႊတ္ေသာစိတ္ဓာတ္သည္ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ စိတ္ဓာတ္ပင္ျဖစ္သည္။  ျမန္မာ့သမုိင္းရာဇ၀င္တြင္ ဘုရင့္ေနာင္သည္ အပ္ႏွင္းေသာ ထီးနန္းကုိ ျငင္းဆန္ခဲ့ေသာသူ ျဖစ္သည္။ တပင္ေရႊထီးသည္ ေပၚတူဂီဘုရင္ဂ်ီကို အထင္ႀကီး ေျမႇာက္စားမိရာမႇ ထိုသူဆက္သေသာ အရက္ကို ေသာက္မိရာ ေမာင္က်န္တစ္တို႔ႏႇင့္ အရက္စြဲကာ ယစ္ထုပ္ႀကီးဘ၀ေရာက္ရရႇာသည္။    သစၥာႀကီးေသာ ဘုရင့္ေနာင္က ေဖ်ာင္းဖ်နားခ်ပါေသာ္လည္း မရေတာ့၊ အရက္ကုိ သူမျဖတ္ ႏုိင္ေတာ့ၿပီ၊ ေပါရိသာဒသည္ လူသားကို မစြန္႔ႏိုင္သျဖင့္ တုိင္းျပည္ကို စြန္႔သလို တပင္ေရႊထီးလည္း အရက္ကို မစြန္႔ႏုိင္သျဖင့္ တုိင္းျပည္ကိုစြန္႔ေလသည္။   ထုိအခါနန္းတြင္းက ျမန္မာ၊ မြန္၊ ရႇမ္း မႇဴးမတ္ေတြက ဘုရင့္ေနာင္ကို ေလွ်ာက္ထားၾကသည္မႇာ ညီေတာ္ကို လံုျခံဳစြာထား၍ ဘုရင့္ေနာင္အား ထီးနန္းကို သိမ္းျမန္းပါရန္ ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ တုိက္တြန္း ေလွ်ာက္ထားၾကေလသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘုရင့္ေနာင္က လက္မခံ၊ ထီးႏႇင့္နန္းကို ျငင္းဆန္ေလသည္။    ''အစ္ကိုတို႔...ကြၽႏု္ပ္တုိ႔ဟာ သစၥာေစာင့္သိအပ္တယ္၊ သူယုတ္အျဖစ္နဲ႔ အႏႇစ္တစ္ရာေနရျခင္းထက္ သူေတာ္အျဖစ္ တစ္ရက္ေနရတာက ပိုျမတ္ပါတယ္။ စိတ္ထဲမႇာ ဘာမႇမထားၾကေလနဲ႔၊ စားျမဲတိုင္း ရာထူး စည္းစိမ္ကိုသာ စားၾကပါေလ''ဟု မိန္႔ခဲ့ဘူးပါသည္။  ထုိ႔အျပင္ သိပၸံပညာရွင္ႀကီး အုိင္စတုိင္းကလည္း ျငင္းဆန္ခဲ့ဘူးပါသည္။   အစၥေရးျပည္ စတင္တည္ေထာင္ေတာ့ အစၥေရးျပည္သူတို႔က ဂ်ဴးမ်ိဳးႏြယ္ အိုင္စတိုင္းကို သမၼတ တင္ေျမႇာက္ၾကဖုိ႔ တညီတညြတ္တည္း ဆံုးျဖတ္ကာ အိုင္စတိုင္းကို သမၼတလုပ္ပါရန္ ေတာင္းပန္ၾကေတာ့ အိုင္စတိုင္းက ''ကြၽႏု္ပ္ဟာ သိပၸံပညာနဲ႔ေတာ့ နီးစပ္ပါတယ္၊ လူေတြကို ကိုင္တြယ္စီမံခန္႔ခြဲ ေလာက္ေအာင္ ထိေတာ့ ပါရမီမပါပါဘူး၊ သမၼတ မလုပ္ပါရေစနဲ႔''ဟု ထီးႏႇင့္နန္းကို ျငင္းဆန္ခဲ့ေလသည္။   ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေတမိမင္းဘ၀ ပါရမီျဖည့္ခဲ့စဥ္က ထီးႏႇင့္နန္းကို ေၾကာက္႐ြံေသာေၾကာင့္ ဆယ့္ေျခာက္ႏႇစ္လံုးလံုး ဆြံ႕အနားမၾကားေယာင္ေဆာင္ကာ မလႈပ္မယႇက္ႏႇင့္ ေအာင့္အည္းသည္းခံကာ အဓိ႒ာန္ပါရမီကို ေအာင္ျမင္ၿပီး ေျမာက္ခဲ့ေစသည္။  …………..  သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ ႏွလုံးသားတြင္ အမ်ားသူငွာကုိ ဘာေတြလုပ္ေပးရမလဲ။ ဘာေတြျဖည့္ေပး လုိက္ရမလဲလုိ႔သာ ေတြးေနတတ္သည္။  အမ်ားအက်ိဳးသယ္ပုိးေနရသည္ကုိပင္ ထမင္းေမ့ဟင္းေမ့ျဖစ္ေန တတ္ေသးသည္။  စြန္႔လႊတ္တဲ့စိတ္ဟာ လြတ္လပ္လွပါတယ္။ ဘာအေႏွာင္အဖြဲ႕ ဘာအက်ိဳးမွ မေမွ်ာ္ကုိးပါဘူး။   “ အက်ိဳးလုိလုိ႔ ေညာင္ေရသြန္း ”တယ္ဆုိတဲ့ စိတ္မ်ိဳးဟာ တကယ့္စြန္႔လႊတ္တဲ့စိတ္မဟုတ္ပါဘူး။  ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ ပါရမီျဖည့္ခဲ့စဥ္က ေျခလက္အဂၤါေတြစြန္႔တယ္၊ သားမယားစြန္႔တယ္၊ ထီးနန္း စြန္႔တဲ့၊ ပစၥည္းဥစၥာေတြကုိ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ပါတယ္။ စြန္႔လႊတ္သူေတြရဲ႕ စိတ္ဟာ ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္လွပါေပ တယ္။ ………….  စြန္႔လႊတ္သူေတြဟာ ေလာကႀကီးကုိ အလွဆင္သူေတြျဖစ္သလုိ ေလာကႀကီးကုိ အရုပ္ဆုိးေစတာ ကေတာ့ အတၲသမားေတြ၊ ကုိယ့္က်ိဳးအတြက္ပဲ ၾကည့္သူေတြပါ။  ရသမွ်ယူမယ္၊ ေပးသမွ်ယူတယ္။ မက္ေမာတြယ္တာမႈေၾကာင့္ မရရင္တုိက္တယ္။ ဒါ့အျပင္ နည္းမ်ိဳးစုံနဲ႔ ညစ္ပတ္ၾကပါေသးတယ္။  ျမန္မာ့သမုိင္းတြင္ နန္းလုပြဲေတြမ်ားစြာျဖစ္ခဲ့သည္။ ဖခင္ကုိ သတ္၊ အစ္ကုိကုိသတ္၊ ေဆြမ်ိဳးေတြကုိ သတ္ၿပီး ဘုရင္ဆုိတဲ့ အာဏာရဖုိ႔အတြက္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကသည္။  အေလာင္းစည္သူမင္းတရားႀကီးကုိ သားေတာ္ နရသူက ေရြဂူႀကီးဘုရားထဲမွာပင္ ေခါင္းအုံးျဖင့္ဖိၿပီး ကြပ္မ်က္ခဲ့သည္ဟု အဆုိရွိသည္။ နရသူသည္ မင္းစည္းစိမ္အတြက္ ဖခင္ေရာ အစ္ကုိေတြပါ သတ္ခဲ့သည္။  စစ္အာဏာရွင္ဟု အမည္ဆုိးရခဲ့ေသာ ဟစ္တလာသည္ မိမိၾသဇာအာဏာအတြက္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေပါင္း မ်ားစြာကုိ သတ္ျဖတ္ခဲ့သည္။  ျမတ္စြာဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္က ဆရာတင္မွားခဲ့ေသာ အဇာသတ္မင္းမွာ ထီးနန္းအတြက္ ဖခင္ကုိ ေျခဖ၀ါးဓားႏွင့္ခြဲခဲ့သည္။  သူ၏ဆရာျဖစ္ေသာ ေဒ၀ဒတ္မွာလည္း ဘုရားရွင္အားအနားယူေတာ္မူပါ။ သူကသာ ဘုရားလုပ္ၿပီး သံဃာေတာ္ေတြကုိ အုပ္ခ်ဳပ္မည္လုိ႔ ေတာင္းဆုိခဲ့ပါေသးသည္။ ………..  ေလာကႀကီးတြင္ လူမုိက္ႏွင့္ လူလိမၼာ၊ ပညာရွိႏွင့္ ပညာမဲ့၊ စြန္႔လႊတ္သူႏွင့္ သိမ္းပုိက္သူ တုိ႔အၿမဲ ရွိေနသည္။  ေကာသလမင္းအိပ္မက္တြင္ ပါ၀င္ေသာ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီး ေရထဲေပၚၿပီး စာပူးေတာင္းမ်ား ေရျမဳပ္ ေနေသာ ေခတ္သည္ တျဖည္းျဖည္းျဖစ္လာေနသည္။  စြန္႔လႊတ္သူမ်ားက သူ႔အက်ိဳးမေမွ်ာ္ကုိးပဲ ေပးဆပ္ေနျခင္းေၾကာင့္ တျဖည္းျဖည္းေနာက္တန္း ေရာက္လာရသည္။ သူမုိက္တုိ႔ကေတာ့ အင္ႏွင့္အားႏွင့္ အရွိန္ရလာၾကသည္။   မည္သုိ႔ပင္ဆုိေစ စြန္႔လႊတ္သူမ်ားက ၿငိမ္းခ်မ္း၍ေနႏုိင္သေလာက္ သိမ္းပိုက္ခ်င္သူမ်ားကေတာ့ ပူေလာင္ေနရသည္။ …………….  “ ပါေသးဆရာေရ၊ တစ္ကုိယ္ေရပဲ ”  ကၽြန္ေတာ္ေအာက္ကုိေတာင္ ေျခက်စရွိေသး ကားကေတာ့အတင္းဆြဲထြက္သြားသည္။  “ ဟူးေတာ္ေသးတာပါ။ ဒီခရီးေလး ထုိင္လုိက္ရလုိ႔။ ႏုိ႔မုိဆုိ ေျခခ်င္ျပန္ရမွာနဲ႔ ကားေပၚမွာ မတ္တပ္ ရပ္လုိက္ရလုိ႔ ေညာင္းတာနဲ႔၊ မလြယ္ဘူး ” ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲက ေတြးျဖစ္သည္။  ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္လာေသာ္လည္း ကားေပၚက လူငယ္မ်က္ႏွာ အဘမ်က္ႏွာကုိပဲ ျမင္ေနရ ျပန္သည္။  လူငယ္ ဖယ္ပယ္လုိက္ရတဲ့ တစ္ေနရာ။ စြန္႔လႊတ္လုိက္တဲ့ တစ္ေနရာ။  ဒီေနရဟာ ဘယ္ေလာက္ၾကာမွာမုိ႔လဲ၊ မုိင္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ သြားေနတာျဖင့္ မဟုတ္ေသး။  လမ္းေၾကာင္းေပၚက တစ္ခဏမွ်ေသာ တစ္ေနရာ။  ေၾသာ္ …ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ျဖင့္…တစ္ေနရာေလးကုိ သိမ္းပုိက္ထားခ်င္စိတ္က မ်ားေနပါတာလား။ ( မဆီမဆုိင္ပဲဆုိဆုိ မိတ္ေဆြတုိ႔ေရ… ခင္ဗ်ားတုိ႔ကုိ သမၼတရာထူးေလးေပး၊ သမၼတစည္းစိမ္ေလးမ်ား ခုခ်ိန္ ေပးလုိက္ရင္ ဟင့္အင္း..လား၊ အင္း…လား ဟင္ )။  မွီျငမ္း။ အရႇင္သံ၀ရာလကၤာရ (ဓမၼပိယဆရာေတာ္) “ ထီးႏွင့္နန္းကုိျငင္းဆန္ခဲ့သူမ်ား ”  ၁၈-၇-၂၀၁၃။
    …………..

    ကၽြန္ေတာ္ဆင္းရမည့္ မွတ္တုိင္က ေ၀းေသးသည္။ ဒီေတာ့ ေပၿပီးထုိင္ေနလုိက္သည္။
    “ အဘ လာလာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ေနရာမွာ ထုိင္လုိက္ပါ ”
    စကားသံၾကား၍ၾကည့္လုိက္ေတာ့ လူငယ္တစ္ဦးက သူ႔ေနရာကုိ တက္လာေသာ အဘ အတြက္ ဖယ္ေပးလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ အဘဆုိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္မွာေတာ့ သန္သန္မာမာရွိေသးသည္။
    ကၽြန္ေတာ့္ခရီးကလည္း ၾကာဦးမွာမုိ႔ ျမင္ေသာ္လည္း ထမေပးျဖစ္။ ဒီေနရာေလးထုိင္ရဖုိ႔မနည္း တြန္းထုိးထားရတာေလ။ လုိင္းကားစီးရင္ေတာ့ ေနတတ္မွျဖစ္မွာပါ။
    ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာကုိတဘက္လွည့္ေနလုိက္သည္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ထေပးလုိက္တဲ့ လူငယ္ကုိ မ်က္ႏွာပူသလုိလုိေတာ့ရွိလွသည္။
    ………………..
    စြန္႔လႊတ္ေသာစိတ္ဆုိသည္မွာ ျမင့္ျမတ္ေသာစိတ္ျဖစ္သည္။
    လူသားတုိ႔၏အတြင္းစိတ္သည္ ရယူလုိမႈ၊ ပုိင္ဆုိင္လုိမႈတုိ႔ႏွင့္ ႀကီးစုိးေနတတ္ပါသည္။
    ထုိသုိ႔ေသာ ရယူပုိင္ဆုိင္လုိစိတ္မ်ားထဲတြင္မွ ရာထူး၊ စည္းစိမ္၊ ဥစၥာတုိ႔ကုိ စြန္႔လႊတ္သည္မွာ မလြယ္ကူလွပါ။ မပုိင္ရမွန္းသိလုိ႔ စြန္႔လႊတ္ျခင္းမဟုတ္ပဲ တကယ္ျမင့္ျမတ္ေသာ အမ်ားအက်ိဳးကုိ ေမွ်ာ္ကုိးၿပီး စြန္႔လႊတ္ေသာစိတ္ဓာတ္သည္ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ စိတ္ဓာတ္ပင္ျဖစ္သည္။
    ျမန္မာ့သမုိင္းရာဇ၀င္တြင္ ဘုရင့္ေနာင္သည္ အပ္ႏွင္းေသာ ထီးနန္းကုိ ျငင္းဆန္ခဲ့ေသာသူ ျဖစ္သည္။ တပင္ေရႊထီးသည္ ေပၚတူဂီဘုရင္ဂ်ီကို အထင္ႀကီး ေျမႇာက္စားမိရာမႇ ထိုသူဆက္သေသာ အရက္ကို ေသာက္မိရာ ေမာင္က်န္တစ္တို႔ႏႇင့္ အရက္စြဲကာ ယစ္ထုပ္ႀကီးဘ၀ေရာက္ရရႇာသည္။

    သစၥာႀကီးေသာ ဘုရင့္ေနာင္က ေဖ်ာင္းဖ်နားခ်ပါေသာ္လည္း မရေတာ့၊ အရက္ကုိ သူမျဖတ္ ႏုိင္ေတာ့ၿပီ၊ ေပါရိသာဒသည္ လူသားကို မစြန္႔ႏိုင္သျဖင့္ တုိင္းျပည္ကို စြန္႔သလို တပင္ေရႊထီးလည္း အရက္ကို မစြန္႔ႏုိင္သျဖင့္ တုိင္းျပည္ကိုစြန္႔ေလသည္။
    ထုိအခါနန္းတြင္းက ျမန္မာ၊ မြန္၊ ရႇမ္း မႇဴးမတ္ေတြက ဘုရင့္ေနာင္ကို ေလွ်ာက္ထားၾကသည္မႇာ ညီေတာ္ကို လံုျခံဳစြာထား၍ ဘုရင့္ေနာင္အား ထီးနန္းကို သိမ္းျမန္းပါရန္ ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ တုိက္တြန္း ေလွ်ာက္ထားၾကေလသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘုရင့္ေနာင္က လက္မခံ၊ ထီးႏႇင့္နန္းကို ျငင္းဆန္ေလသည္။

    ''အစ္ကိုတို႔...ကြၽႏု္ပ္တုိ႔ဟာ သစၥာေစာင့္သိအပ္တယ္၊ သူယုတ္အျဖစ္နဲ႔ အႏႇစ္တစ္ရာေနရျခင္းထက္ သူေတာ္အျဖစ္ တစ္ရက္ေနရတာက ပိုျမတ္ပါတယ္။ စိတ္ထဲမႇာ ဘာမႇမထားၾကေလနဲ႔၊ စားျမဲတိုင္း ရာထူး စည္းစိမ္ကိုသာ စားၾကပါေလ''ဟု မိန္႔ခဲ့ဘူးပါသည္။
    ထုိ႔အျပင္ သိပၸံပညာရွင္ႀကီး အုိင္စတုိင္းကလည္း ျငင္းဆန္ခဲ့ဘူးပါသည္။
    အစၥေရးျပည္ စတင္တည္ေထာင္ေတာ့ အစၥေရးျပည္သူတို႔က ဂ်ဴးမ်ိဳးႏြယ္ အိုင္စတိုင္းကို သမၼတ တင္ေျမႇာက္ၾကဖုိ႔ တညီတညြတ္တည္း ဆံုးျဖတ္ကာ အိုင္စတိုင္းကို သမၼတလုပ္ပါရန္ ေတာင္းပန္ၾကေတာ့ အိုင္စတိုင္းက ''ကြၽႏု္ပ္ဟာ သိပၸံပညာနဲ႔ေတာ့ နီးစပ္ပါတယ္၊ လူေတြကို ကိုင္တြယ္စီမံခန္႔ခြဲ ေလာက္ေအာင္ ထိေတာ့ ပါရမီမပါပါဘူး၊ သမၼတ မလုပ္ပါရေစနဲ႔''ဟု ထီးႏႇင့္နန္းကို ျငင္းဆန္ခဲ့ေလသည္။
    ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေတမိမင္းဘ၀ ပါရမီျဖည့္ခဲ့စဥ္က ထီးႏႇင့္နန္းကို ေၾကာက္႐ြံေသာေၾကာင့္ ဆယ့္ေျခာက္ႏႇစ္လံုးလံုး ဆြံ႕အနားမၾကားေယာင္ေဆာင္ကာ မလႈပ္မယႇက္ႏႇင့္ ေအာင့္အည္းသည္းခံကာ အဓိ႒ာန္ပါရမီကို ေအာင္ျမင္ၿပီး ေျမာက္ခဲ့ေစသည္။
    …………..
    သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ ႏွလုံးသားတြင္ အမ်ားသူငွာကုိ ဘာေတြလုပ္ေပးရမလဲ။ ဘာေတြျဖည့္ေပး လုိက္ရမလဲလုိ႔သာ ေတြးေနတတ္သည္။ အမ်ားအက်ိဳးသယ္ပုိးေနရသည္ကုိပင္ ထမင္းေမ့ဟင္းေမ့ျဖစ္ေန တတ္ေသးသည္။
    စြန္႔လႊတ္တဲ့စိတ္ဟာ လြတ္လပ္လွပါတယ္။ ဘာအေႏွာင္အဖြဲ႕ ဘာအက်ိဳးမွ မေမွ်ာ္ကုိးပါဘူး။
    “ အက်ိဳးလုိလုိ႔ ေညာင္ေရသြန္း ”တယ္ဆုိတဲ့ စိတ္မ်ိဳးဟာ တကယ့္စြန္႔လႊတ္တဲ့စိတ္မဟုတ္ပါဘူး။
    ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ ပါရမီျဖည့္ခဲ့စဥ္က ေျခလက္အဂၤါေတြစြန္႔တယ္၊ သားမယားစြန္႔တယ္၊ ထီးနန္း စြန္႔တဲ့၊ ပစၥည္းဥစၥာေတြကုိ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ပါတယ္။ စြန္႔လႊတ္သူေတြရဲ႕ စိတ္ဟာ ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္လွပါေပ တယ္။
    ………….
    စြန္႔လႊတ္သူေတြဟာ ေလာကႀကီးကုိ အလွဆင္သူေတြျဖစ္သလုိ ေလာကႀကီးကုိ အရုပ္ဆုိးေစတာ ကေတာ့ အတၲသမားေတြ၊ ကုိယ့္က်ိဳးအတြက္ပဲ ၾကည့္သူေတြပါ။
    ရသမွ်ယူမယ္၊ ေပးသမွ်ယူတယ္။ မက္ေမာတြယ္တာမႈေၾကာင့္ မရရင္တုိက္တယ္။ ဒါ့အျပင္ နည္းမ်ိဳးစုံနဲ႔ ညစ္ပတ္ၾကပါေသးတယ္။
    ျမန္မာ့သမုိင္းတြင္ နန္းလုပြဲေတြမ်ားစြာျဖစ္ခဲ့သည္။ ဖခင္ကုိ သတ္၊ အစ္ကုိကုိသတ္၊ ေဆြမ်ိဳးေတြကုိ သတ္ၿပီး ဘုရင္ဆုိတဲ့ အာဏာရဖုိ႔အတြက္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကသည္။
    အေလာင္းစည္သူမင္းတရားႀကီးကုိ သားေတာ္ နရသူက ေရြဂူႀကီးဘုရားထဲမွာပင္ ေခါင္းအုံးျဖင့္ဖိၿပီး ကြပ္မ်က္ခဲ့သည္ဟု အဆုိရွိသည္။ နရသူသည္ မင္းစည္းစိမ္အတြက္ ဖခင္ေရာ အစ္ကုိေတြပါ သတ္ခဲ့သည္။
    စစ္အာဏာရွင္ဟု အမည္ဆုိးရခဲ့ေသာ ဟစ္တလာသည္ မိမိၾသဇာအာဏာအတြက္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေပါင္း မ်ားစြာကုိ သတ္ျဖတ္ခဲ့သည္။
    ျမတ္စြာဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္က ဆရာတင္မွားခဲ့ေသာ အဇာသတ္မင္းမွာ ထီးနန္းအတြက္ ဖခင္ကုိ ေျခဖ၀ါးဓားႏွင့္ခြဲခဲ့သည္။
    သူ၏ဆရာျဖစ္ေသာ ေဒ၀ဒတ္မွာလည္း ဘုရားရွင္အားအနားယူေတာ္မူပါ။ သူကသာ ဘုရားလုပ္ၿပီး သံဃာေတာ္ေတြကုိ အုပ္ခ်ဳပ္မည္လုိ႔ ေတာင္းဆုိခဲ့ပါေသးသည္။
    ………..
    ေလာကႀကီးတြင္ လူမုိက္ႏွင့္ လူလိမၼာ၊ ပညာရွိႏွင့္ ပညာမဲ့၊ စြန္႔လႊတ္သူႏွင့္ သိမ္းပုိက္သူ တုိ႔အၿမဲ ရွိေနသည္။
    ေကာသလမင္းအိပ္မက္တြင္ ပါ၀င္ေသာ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီး ေရထဲေပၚၿပီး စာပူးေတာင္းမ်ား ေရျမဳပ္ ေနေသာ ေခတ္သည္ တျဖည္းျဖည္းျဖစ္လာေနသည္။
    စြန္႔လႊတ္သူမ်ားက သူ႔အက်ိဳးမေမွ်ာ္ကုိးပဲ ေပးဆပ္ေနျခင္းေၾကာင့္ တျဖည္းျဖည္းေနာက္တန္း ေရာက္လာရသည္။ သူမုိက္တုိ႔ကေတာ့ အင္ႏွင့္အားႏွင့္ အရွိန္ရလာၾကသည္။
    မည္သုိ႔ပင္ဆုိေစ စြန္႔လႊတ္သူမ်ားက ၿငိမ္းခ်မ္း၍ေနႏုိင္သေလာက္ သိမ္းပိုက္ခ်င္သူမ်ားကေတာ့ ပူေလာင္ေနရသည္။
    …………….
    “ ပါေသးဆရာေရ၊ တစ္ကုိယ္ေရပဲ ”
    ကၽြန္ေတာ္ေအာက္ကုိေတာင္ ေျခက်စရွိေသး ကားကေတာ့အတင္းဆြဲထြက္သြားသည္။
    “ ဟူးေတာ္ေသးတာပါ။ ဒီခရီးေလး ထုိင္လုိက္ရလုိ႔။ ႏုိ႔မုိဆုိ ေျခခ်င္ျပန္ရမွာနဲ႔ ကားေပၚမွာ မတ္တပ္ ရပ္လုိက္ရလုိ႔ ေညာင္းတာနဲ႔၊ မလြယ္ဘူး ” ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲက ေတြးျဖစ္သည္။
    ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္လာေသာ္လည္း ကားေပၚက လူငယ္မ်က္ႏွာ အဘမ်က္ႏွာကုိပဲ ျမင္ေနရ ျပန္သည္။
    လူငယ္ ဖယ္ပယ္လုိက္ရတဲ့ တစ္ေနရာ။ စြန္႔လႊတ္လုိက္တဲ့ တစ္ေနရာ။
    ဒီေနရဟာ ဘယ္ေလာက္ၾကာမွာမုိ႔လဲ၊ မုိင္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ သြားေနတာျဖင့္ မဟုတ္ေသး။
    လမ္းေၾကာင္းေပၚက တစ္ခဏမွ်ေသာ တစ္ေနရာ။
    ေၾသာ္ …ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ျဖင့္…တစ္ေနရာေလးကုိ သိမ္းပုိက္ထားခ်င္စိတ္က မ်ားေနပါတာလား။
    ( မဆီမဆုိင္ပဲဆုိဆုိ မိတ္ေဆြတုိ႔ေရ… ခင္ဗ်ားတုိ႔ကုိ သမၼတရာထူးေလးေပး၊ သမၼတစည္းစိမ္ေလးမ်ား ခုခ်ိန္ ေပးလုိက္ရင္ ဟင့္အင္း..လား၊ အင္း…လား ဟင္ )။

    မွီျငမ္း။ အရႇင္သံ၀ရာလကၤာရ (ဓမၼပိယဆရာေတာ္) “ ထီးႏွင့္နန္းကုိျငင္းဆန္ခဲ့သူမ်ား ”

     
     ေမာင္ပုိင္
    ၁၈-၇-၂၀၁၃။
    — with Thanda Win and 10 others.


    0 0

    March 11, 2012 at 6:46am
    (က်ေနာ္ ဒီစာေလးကို မႏွစ္က ေရးထားျဖစ္တာပါ။ ကိုယ့္ ဘာသာစိတ္ထဲရွိတာ ခ် ေရးၿပီးမွ Only Me ပဲ လုပ္ထားျဖစ္တယ္။ ခုေတာ့ မ Spring Flowers ရဲ႕ ပန္းခ်ီကားအေၾကာင္းေရးထားတဲ့ စာ တစ္ခုကိုဖတ္လိုက္ရလို႔ ဒီ စာကိုအနည္းငယ္ ျပင္ဆင္ၿပီး မိတ္ေဆြမ်ားကို ျပန္ ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။)

     
    ဆရာမ ဂ်ဴး ရဲ႕ "သူရဲေကာင္းေတြ မမ်ားလြန္းဘူးလား " ၀တၱဳေလးကို ဖတ္ရင္း ဒီ ပန္းခ်ီကားအေၾကာင္း ပါလာတာနဲ႔ စိတ္၀င္စားလို႔ Google ကေန စပ္စုၾကည့္တာပါ။ ပန္းခ်ီကား နာမယ္က 'တုတ္တိုမ်ားျဖင့္ စိန္ေခၚသတ္ပြဲ (Duel with Cudgels)'  ျဖစ္ပါတယ္။ပန္းခ်ီဆရာႀကီး ဖရန္စစ္ ကို ဒီဂုိရာ ရဲ႕ လက္ရာပါ။ ဆရာမ ရဲ႕ စာအုပ္မွာေတာ့ ဒီ ပန္းခ်ီကားနဲ႔ အစၥေရး-ပါလက္စတိုင္း စစ္ပြဲကို ခိုင္းႏိႈင္းသရုပ္ေဖာ္သြားပါတယ္။ ဖရန္စစ္ ဒီဂုိရာက (၁၈) ရာစုအတြင္း အေက်ာ္ၾကားဆံုး စပိန္လူမ်ိဳး ပန္းခ်ီဆရာ တစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီးေတာ့ သူ႔လက္ရာေတြက သူေနာက္ပိုင္းမ်ိဳးဆက္ေတြျဖစ္တဲ့ Manet, Picasso တို႔လို႔ ပန္းခ်ီေက်ာ္ေတြအတြက္ စံ ထားစရာေတြျဖစ္ခဲ့ပါသတဲ့။

    အင္တာနက္ မွတ္တမ္းေတြအရေတာ့ (၁၈၂၀) ကေန (၁၈၂၃) ၾကား ကာလတစ္ခုမွာ ဒီပန္းခ်ီကိုေရးခဲ့ၿပီးေတာ့ ဂိုရာကိုယ္တိုင္ Fight with Cudgels ဆိုၿပီး အမည္ေပးခဲ့ပါသတဲ့။ လက္ရွိဒီပန္းခ်ီကားမူရင္းကေတာ့ မက္ဒရစ္ၿမိဳ႕က Museo del Prado (National Art Museum) ဆိုတဲ့ျပတိုက္မွာ  ခ်ိတ္ဆြဲထားရွိပါတယ္။

    ပံုမွာ ၾကည့္လိုက္ရင္ အမုန္းတရား ကိုယ္စီနဲ႔ လူႏွစ္ေယာက္ တင္းပုတ္ကိုယ္စီ နဲ႔ ရိုက္ႏွက္ သတ္ပုတ္ ေနၾက တာကို ျမင္ရ မွာပါ။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး သဲ၀ဲႏြံထဲမွာ နစ္ေနၾကရတယ္။ ပါတ္၀န္းက်င္မွာလည္း သဲမုန္တိုင္းက တိုက္ခတ္ေနတယ္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ သတ္လို႔ေကာင္းတုန္း၊ သဲေတြက ဒူးဆစ္အထိ နစ္ေနၿပီ။ ဘယ္သူႏိုင္တယ္ဆိုတာ မေသခ်ာသလို၊တစ္ေယာက္ေယာက္က ႏိုင္သြားခဲ့ရင္ေတာင္မွ အႏိုင္ရသူကိုယ္တိုင္ သဲႏြံထဲက ရုန္းထြက္ႏိုင္ပါ့မလား ဆိုတာ ခံစားသူေတြးေတာႏိုင္ေအာင္ ေရးျခစ္ထားတာပါ။ ပုံက Landscape (ျမင္ကြယ္းက်ယ္) ျဖစ္ၿပီးေတာ့ အလင္းေဖ်ာ့ဆြဲၿပီး အေမွာင္ရိပ္ေတြ ၾကီးစိုးေနလို႔ ေသြးဆာေနတဲ့ ရူးသြပ္မႈ (Bloody madness) ကို ၾကည့္ရႈ႕သူရင္ထဲ စိမ့္၀င္ေအာင္ ေရးသားႏိုင္တဲ့ လက္ရာေျမာက္ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။

    ဆရာမ က Time မဂၢဇင္းမွာပါတဲ့ အသက္ (၁၆) ႏွစ္အရြယ္ ပါလက္စ္တီးနီးယန္း သူကေလး အစၥေရးနယ္ေျမထဲမွာ အေသခံဗံုးခြဲတာကို အေျချပဳေရးထားတာပါ။ အဲဒါနဲ႔ တဆက္ထဲ ေရးထားတာက အဲလိုပဲ တိုက္ပြဲေတြ ၾကား၊ အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္မႈ႔ေတြ ၾကားက လူေတြရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘ၀ပါ။ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ဗံုးကြဲ၊ ေသေၾက ဒါဏ္ရာရႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ေၾကာက္ရြံ႔မႈ႔ေတြ  ၾကားမွာ ရွင္သန္ေနထိုင္ ေနၾကရတယ္။ အၾကမ္းဖက္မႈ႔ ရဲ႕ ရလာဒ္ေတြဟာ ကိုယ္ေပၚမွာသာမက စိတ္မွာပါ အမာရြတ္ ထင္က်န္ရပါသတဲ့။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေျပလည္မလည္း အားလံုးက ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတယ္။
    ဆရာမ ဂ်ဴးရဲ႕ စာထဲမွာေတာ့ အခုလို ေရးျပထားပါတယ္။

    " ...... အစၥေရး ျပည္သူတို႔အေနျဖင့္ ဘာမွ စြမ္းအားမရွိ၊ ကူကယ္ရာမဲ့ အေျခအေနတို႔ ျဖင့္ ဒါဏ္ရာတို႔သည္ ထံုေနတတ္သည္။ ဆတ္ဆတ္ထိ နာက်င္မႈ႔ႏွင့္ ထံုအမ္းမႈ႔ အၾကားမွာ သူတို႔ ယိမ္းခါေနခဲ့သည္။ ခရီးသြားလုပ္ငန္း၊ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈ႔၊ ပညာေရး အရာရာသည္ ပ်က္စီးကာ အလုပ္လက္မဲ့ ေတြ စုပံုလာခဲ့သည္။ အလုပ္ရွိေနသူတို႔ ပင္လွ်င္ ေနာင္ အနာဂါတ္ စိတ္ကူး ၾကံစည္မႈ႔ဆိုတာ ေ၀းလို႔ တစ္ပါတ္စာ ႀကိဳတင္ၾကံစည္မႈ႔ေတြပင္ လုပ္လို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေအာင္ အနာဂါတ္ မဲ့ကုန္ၾကသည္"

    က်ေနာ္ကေတာ့ ပန္းခ်ီကားရယ္၊ ဆရာမေရးထားတဲ့ စာ သားေတြရယ္၊ အဲဒီေနာက္ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔အတူ ဖြားဖက္ေတာ္ အျဖစ္ပါလာတဲ့ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံက ျပည္တြင္းစစ္ရယ္ကို ဆက္စပ္ေတြးၾကည့္ေနမိေတာ့တယ္။ ႏွစ္ေျခာက္ဆယ္ နီးပါး က်ေနာ္တို႔ သဲ၀ဲႏြံနဲ နစ္ခဲ့ရၿပီးၿပီ။ တိုင္းျပည္က ႏုႏု၊ မုန္တိုင္းက ထန္ထန္ ဆိုသလို ပန္းခ်ီကားထဲကအတိုင္း ပါတ္၀န္းက်င္မွာလည္း မုန္တိုင္းေတြ ထန္ခဲ့တယ္။ ပံုမွာ ျပထားသလိုပဲ က်ေနာ္တို႔ ေျခေထာက္ေတြကို သဲေတြက ႏြံနစ္သလို နစ္ေနၿပီ။ ရုန္းထြက္ရမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္ပါၿပီ။ ျပသနာ အေျဖမရွာေတြ႔သ၍ ( ရန္ျဖစ္ေနသ၍) သဲ၀ဲႏြံထဲမွာ နစ္ေနၾကရမယ္ ဆိုတာကို ပန္းခ်ီကားေလ့လာ လိုက္ရုံနဲ႔ အားလံုး ဆက္စပ္ စဥ္းစားမိႏိုင္မွာပါ။ ကိုင္ထားတဲ့ တုတ္ေတြ လႊတ္ခ်ၿပီး ... တေယာက္ နဲ႔ တေယာက္ ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးစြာ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ (Shaking Hands) လုပ္ေနတဲ့  ျမင္ကြင္းမ်ိဳး ... စိတ္ကူးနဲ႔ ေတြးၾကည့္ရုံ နဲ႔ ၾကည္ႏူးမိပါတယ္။

    ၾကံဳၾကိဳက္လို႔ လူေတြ ဘာလို႔ လက္ဆြဲ ႏႈတ္ဆက္ (Shaking Hands) ရတယ္ ဆိုတာေလးကို မွတ္ထားမိတာ ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။ ဒါကေတာ့ ဒ႑ာရီလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။



    Civilised society မျဖစ္ေသးတဲ့ ဟိုး ေက်ာက္ေခတ္က လူေတြ တေယာက္ကိုတေယာက္ ျမင္ရင္ ေတြ႔ရာလက္နက္ တခုခု နဲ႔
    ထိုးႀကိတ္ရန္ျဖစ္ၾကသတဲ့။ လက္နက္တခုစီေတာ့ ကြယ္၀ွက္ယူသြားၿပီး ေတြ႔တာနဲ႔ ေဆာ္ၾကေတာ့တယ္။ အဲေတာ့ ခံရသူမွာလည္း မသက္သာသလို၊ တိုက္ခိုက္လိုက္တဲ့သူမွာလည္း ဘယ္အခ်ိန္မ်ား ငါ့ကိုေခ်ာင္းေျမာင္းလုပ္ၾကံမလည္း ဆိုတဲ့အသိနဲ႔
    လံုျခံဳမႈ မရွိေတာ့ဘူး။ ေနာက္ပိုင္း ယဥ္ေက်းမႈေတြ ဖြံ႔ျဖိဳးလာတယ္။ အသိဥာဏ္ေတြ ဖြံ႕ျဖိဳးလာေတာ့ တေယာက္ကို တေယာက္ မသတ္ျဖတ္ၾကေတာ့ဘူး။

    "ေဟ့လူ .. ဒီမွာ ၾကည့္ .. က်ဳပ္လက္ထဲမွာ ဘာလက္နက္မွ ပါ မလာဘူး။ ခင္ဗ်ား န႔ဲ က်ဳပ္ နဲ႔ ပိစိ၊ ပိစိ (peace) ဗ်ာ"ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ နဲ႔ တေယာက္ကို တေယာက္ လက္၀ါးျဖန္႔ျပၾကရင္း လက္ဆြဲ ႏႈတ္ဆက္တဲ့ အေလ့အထ ေပၚေပါက္လာတယ္ မွတ္သားဖူးရဲ႕။

    It was a way of showing a stranger you weren't carrying a weapon in the old days.

    (Cold War ကာလမွာ အားၿပိဳင္ခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ နဲ႔ ဆိုဗီယက္ ရုရွေတာင္ ခု Snowden ကိစၥမွာ အေပးအယူ တည့္တည့္နဲ႔ သံခင္းတမန္ခင္း ဆက္ဆံေရးမျပတ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေနတာကို ၾကည့္ရင္ အခုေနာက္ပိုင္း သူႏိုင္ ကိုယ္ႏိုင္ အျပိဳင္က်ဲတာထက္  Partnership ပံုစံပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေနတာကို က်ေနာ္တို႔ ေတြ႔ျမင္ရတယ္ မွတ္လား။)

    လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ျခင္းအေၾကာင္း ထပ္ေျပာရရင္ .. (အမွတ္မမွားခဲ့ရင္) ဆရာ အတၱေက်ာ္ ရဲ႕ "ပ်ဴငွာတဲ့ မူရာ" စာအုပ္မွာတဦးနဲ႔ တဦး  လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရာမွာ .. အရင္ဆံုး လက္စဆြဲ ႏႈတ္ဆက္သူဟာ ပိုၿပီး ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔သူ၊ ကိုယ့္ ကို ကိုယ္ယံုၾကည္မႈ႔ ပိုရွိတဲ့သူ၊ ျပည့္၀တဲ့သူ အျဖစ္ေရးထားတာ မွတ္သားဖူးပါတယ္။ အဲေတာ့ .. ဘယ္သူနဲ႔ပဲ ၾကံဳၾကံဳ  ဘယ္သူကို မဆို ကိုယ့္ဘက္က စတင္ၿပီးသာ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္ေတာ့။  ေသခ်ာပါတယ္ ..  အဲလိုဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ား ဟာရန္ျပဳတိုက္ခိုက္ခ်င္ စိတ္ မရွိတဲ့သူ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ တစ္ေထာင့္ တစ္ေနရာက ၾကိဳးစားအားထုတ္ေနတဲ့သူ အျဖစ္ကိုယ့္ ကို ကိုယ္ ခိုင္ခိုင္မာမာ ယံုၾကည္လိုက္ႏိုင္ၿပီလို႔ ဆိုခ်င္ပါရဲ႕။ ရိုးသားတဲ့စိတ္နဲ႔ ျဖန္႔ထုတ္လိုက္တဲ့ လက္ျဖစ္ဖို႔ေတာ့ လိုတာေပါ့ေလ။


    *** ဆရာမ ဂ်ဴး ၏ "သူရဲေကာင္းေတြ မမ်ားလြန္းဘူးလား" ၀တၱဳတိုကို ဆင့္ပြားခံစားပါသည္။

    Photo @ http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/45/Francisco_de_Goya_y_Lucientes_-_Duel_with_Cudgels_-_WGA10102.jpg

    Wunna Than Htun
    Sunday, March 11, 2012

    0 0


    ေလးေထာင့္စားပဲြ ၁၀ ခု ခန္႔ ထိပ္ဆက္ထားေသာ ခံုတန္းရွည္ၾကီးမွာ ခန္းမ တဝက္နီးပါးမွ် ေနရာယူထားေလသည္။ စားပဲြတဖက္တခ်က္ရွိ ခံုတန္းရွည္မ်ားေပၚတြင္ လူ ၇၅ ေယာက္စီခန္႔ တန္းစီထုိင္ကာ ေနၾက၏။ သူတုိ႔ေရွ႕မွာ ထမင္းတပန္းကန္ ႏွင့္ ဟင္းခ်ဳိတဝက္ခန္႔ထည့္ထားေသာ မတ္ခြက္တလံုးစီခ်ထားသည္။ ပန္းကန္ထဲရွိ ထမင္းခပ္မုိ႔မုိ႔ေပၚမွာေတာ့ ဂံုညွင္းဒုိးအရြယ္ မရွိတရွိ ခပ္ပါးပါးငါးဆုပ္ဟင္း တခု။ အားလံုးရဲ႕ မ်က္လံုးမ်ားက ဟင္းဖတ္ဆီမွာ ေဝ့ဝဲလ်က္..။


    စားပဲြတန္းၾကီး၏ တဖက္ထိပ္၌ အုိဂ်ီယူနီေဖာင္းကုိ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ဝတ္ထားျပီး ပုခံုးေဒါက္မွာ အျဖဴေရာင္ ပိတ္စကြတ္ကာ ခရာၾကိဳးတပ္ဆင္ထားသူတဦး မတ္မတ္ရပ္ေနသည္။ ယေန႔အဖုိ႔ တပ္ခဲြမွဴးတာဝန္က်သူ ျဖစ္ေလ၏။ ကုိယ္ပုိင္နံပတ္ စီနီယာျဖစ္ျဖစ္ ဂ်ဴနီယာပဲျဖစ္ျဖစ္ တပ္ခဲြမွဴးတာဝန္ယူရေသာ တေန႔တာ အတြက္ သူဟာ လုပ္ပုိင္ခြင့္အာဏာအရွိဆံုး… သူခုိင္းသမွ် အားလံုးလုပ္ရသည္။ သူေပးတဲ့အမိန္႔ကုိ နာခံၾကရသည္။  

     ထမင္းေဝေပးေသာ ေနရာမွာ တန္းစီေနသူ မရွိေတာ့ခ်ိန္.. အားလံုးကုိယ္စီ ေနရာယူျပီးခ်ိန္မွာ .. ထုိမတ္တတ္ ရပ္ေနသူထံမွ ေအာင္ျမင္ ခန္႔ညားေသာ အသံျဖင့္ ‘တန္း…. ထ’ ဟု အမိန္႔ေပးသံ ထြက္ေပၚလာ၏။ ထုိင္ေနသူ အားလံုး တညီတညာတည္း မတ္တတ္ရပ္လုိက္ၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ တန္းထိပ္တြင္ မတ္တတ္ရပ္ေနသူမွ ထပ္မံ၍ ‘ထမင္းစား သစၥာ… ဆုိ’ ဟု ခပ္ျပတ္ျပတ္ အမိန္႔သံ ထြက္ေပၚလာအျပီးမွာ….

    ‘ငါတုိ႔သည္… နုိင္ငံေတာ္မွေကၽြးေသာ… ထမင္းမ်ားကုိစား၍… နုိင္ငံေတာ္၏ ေက်းဇူးသစၥာကုိ… ေစာင့္သိ … ရုိေသပါမည္’ ဟူေသာ ညီညီညာညာ သစၥာဆုိသံ ထြက္ေပၚလာျပန္သည္။

    ‘တန္း… ထုိင္’

    အမိန္႔ရသည္ႏွင့္ အားလံုးျပန္ထုိင္ၾကျပီး ေနာက္ထပ္ အမိန္႔တခုကုိ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾက၏။ တပ္ခဲြမွဴးျဖစ္သူက ထုိင္ေနသူအားလံုး၏ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈႏွင့္ လႈပ္ရွားမႈကုိ စုျခံဳအကဲခတ္လုိက္သည္။ အားလံုးကုိ သူေက်နပ္ နုိင္သည့္ အေနအထားမ်ဳိးေတြ႔ရပါမွ..

    ‘စားနုိင္ျပီ’ ဆုိေသာ ေနာက္ဆံုး အမိန္႔ကုိ ရေလသည္။

    ေစာေစာက အကဲခတ္ေနစဥ္အတြင္း အဝတ္အစား မသပ္ယပ္တာ၊ အေနအထုိင္ မပိရိတာ၊ ဂဏွာမျငိမ္မေန ျဖစ္တာမ်ဳိး ေတြ႔ျပီဆုိလွ်င္ အတန္းထဲမွ ဆဲြထုတ္အျပစ္ေပးနုိင္သည္။ သင္တန္းကာလ တေလွ်ာက္ သင္တန္းသားတုိင္း တပ္ခဲြမွဴးတာဝန္ကုိ အနည္းဆံုး တၾကိမ္ယူနုိင္ေအာင္ စီစဥ္ထားသည္။ တပ္ခဲြမွဴး လက္တုိ လက္ေတာင္းခုိင္းဖုိ႔ ဆက္သားတဦးကုိလည္း ခန္႔ထားေပး၏။ တပ္ခဲြမွဴးတာဝန္ကုိ စီနီယာမွ ဂ်ဴနီယာသုိ႔ လည္းေကာင္း၊ ဆက္သားတာဝန္ကုိ ဂ်ဴနီယာမွ စီနီယာသုိ႔ လည္းေကာင္း အလွည့္က်တာဝန္ေပးအပ္ရာ သင္တန္းကာလ ေနာက္ပုိင္းေရာက္ေလ ဂ်ဴနီယာတပ္ခဲြမွဴးႏွင့္ စီနီယာဆက္သား ေတြ႔ၾကံဳဆက္ဆံရေလ ျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ တပ္သားသစ္အေျခခံသင္တန္းအခ်င္းခ်င္း စည္းကမ္းထိန္းသိမ္း ၾကပ္မတ္မႈႏွင့္ အလုပ္စီမံခန္႔ခဲြမႈ အေျခခံကုိ ေလ့က်င့္ေပးျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

    တပ္ခဲြမွဴးမွ ထမင္းစတင္စားနုိင္ျပီျဖစ္ေၾကာင္း ခြင့္ျပဳခ်က္ရသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ ဇြန္းေတြ လက္ေတြ လြန္းျပန္ ေျပးပဲြ စတင္ေလသည္။ တခ်ဳိ႕က ဟင္းခ်ဳိကုိ ထမင္းထဲေလာင္းထည့္ ထမင္းပန္းကန္ကုိ ပါးစပ္နားကပ္ကာ ပါးစပ္ထဲသုိ႔ ေလာင္းထည့္ ယက္ထည့္ လုနီးနီး ဇြန္းကုိ လြန္းထုိးလႈပ္ရွားေနသည္။ တခ်ဳိ႕က် ငယ္မူမေပ်ာက္ လက္ခုပ္ၾကီးျဖင့္ ထမင္းအျပည့္ဆုပ္ကာ ပါးစပ္ထဲ ထုိးသြင္းေန၏။ စားေနတုန္း ၃ မိနစ္ခန္႔အၾကာေလာက္မွာ အနည္းဆံုး သင္တန္းသားေလးငါးဦး ထမင္းေဝသည့္ ေနရာသုိ႔ ဒုတိယအေၾကာ့ တန္းစီ ေရာက္ရွိေနေပျပီ။ ေနာက္ထပ္ တန္းစီသူေတြလည္း ရွိ၏။ သူတုိ႔အတြက္ ထမင္း အနည္းငယ္ႏွင့္ ဟင္းရည္တဇြန္းရသည္။ ရတာေလးကုိ ကုိယ့္ေနရာမွာ ျပန္ထုိင္စား … ကုန္သြားျပန္သည့္အခါ ထမင္းေဝသည့္ေနရာသုိ႔ လွမ္းေမွ်ာ္ ၾကည့္သည္။ ထမင္းေဝသူ ပန္းကန္ကုိင္လ်က္ ေစာင့္ေနပါက တတိယ အၾကိမ္ တန္းစီၾကျပန္သည္။ သည္လုိႏွင့္ ဒယ္အုိးၾကီး ထဲက ထမင္းေတြ တက္တက္ေျပာင္ ကုန္စင္သြားေလေတာ့သည္။

    ရဲေဘာ္သင္တန္းသားေတြ ဤမွ်ေလာက္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားလက္ အရႈံးေပးရေလာက္ေအာင္ အလုအယက္ အျပဴးအျပဲ စားေသာက္ေနၾကပါသနည္း။ အေျဖက ရွင္းရွင္းေလးပင္။ ထမင္းဝေအာင္မရ၍ ျဖစ္ေပသည္။ တရားဝင္ သတ္မွတ္ထားေသာ တပ္မေတာ္ ရိကၡာႏႈန္းထားအရ တပ္မေတာ္သားတဦး (အရာရွိ/စစ္သည္) အတြက္ တေန႔လွ်င္ ဆန္ ၂၆ ေအာင္စ ထုတ္ယူစားသံုးခြင့္ျပဳထားသည္။ သုိ႔ေသာ္ ရိကၡာထုတ္ယူမႈ သေဘာအရ ေထာက္ပံ့ေရးတပ္မွ တပ္ရင္းတပ္ဖဲြ႔မ်ားရွိ ရိကၡာဂုိေဒါင္အထိ အဆင့္ဆင့္ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရာတြင္ တတိတိ ေလ်ာ့နည္းလာမႈေၾကာင့္ စစ္သည္တဦးအတြက္ တလစာ ရိကၡာဆန္ ၁၀ ျပည္ ခန္႔ရရွိသည္ကုိ ၇ လံုးကုိက္ ျပည္ေတာင္းျဖင့္ ၉ ျပည္ခန္႔သာ ေပးနုိင္သည္။ ထုိႏႈန္းထားအတုိင္း ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးလွ်င္ပင္ သင္တန္းသား တဦးအတြက္ တေန႔လွ်င္ ဆန္ ၂ ဗူးခ်က္အျပည့္ ေကၽြးေမြးနုိင္ေပသည္။ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ္တုိ႔ သင္တန္းကာလမွာ တနပ္အတြက္ရသည့္ ထမင္းပမာဏက ဆန္ဗူးဝက္ခ်က္သာသာ။ တေန႔ ၂ ၾကိမ္ ထမင္းေကၽြးသည္ဆုိေတာ့ ဆန္ ၁ ဗူးခ်က္ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ စားရေပသည္။

    လူငယ္ျဖစ္သည္ကတေၾကာင္း၊ အလုပ္ပင္ပန္းသည္က တေၾကာင္း၊ ဝယ္ယူစားေသာက္ဖုိ႔ အခက္အခဲရွိ သည္ကတေၾကာင္းတုိ႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔တက္ခဲ့ရေသာ သင္တန္းအပတ္စဥ္မွာ သင္တန္းသား အမ်ားစု ထမင္းမဝသည့္ အေရးႏွင့္ ၾကံဳခဲ့ရသည္။ ထမင္းမဝသည့္ အေၾကာင္းကုိ တေယာက္စကား တေယာက္ႏွင့္ တပ္မွဴးနားေပါက္ခဲ့ေသာ္လည္း အေၾကာင္းမထူးခဲ့ပါ။ က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ မနက္ေစာေစာ လက္ဖက္ရည္က်ဲ တခြက္ ႏွင့္ ထမင္း ၂ နပ္က တေန႔တာ ဆာေလာင္မႈကုိ မတင္းတိမ္နုိင္ခဲ့ပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘီစကစ္ (သုိ႔) ေပါင္မုန္႔ေျခာက္မ်ား အသင့္ဝယ္ထားကာ ညခင္းအခါ ဗုိက္ဆာလာလွ်င္ ေရႏွင့္ ေမွ်ာခ်ရသည္။

    ေန႔စဥ္ သင္တန္းသားမ်ား အလုပ္ခန္႔ခဲြရာတြင္ ထမင္းခ်က္ ဆရာမ်ားႏွင့္အတူ ကူညီလုပ္ကုိင္ေပးဖုိ႔ စားရိပ္သာ အကူ (မက္စ္ေအာ္တလီ) ၅ ေယာက္ေပးရသည္။ တပ္စုအလုိက္ အလွည့္က် တာဝန္ယူရသည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ စားရိပ္သာ အကူတာဝန္က်သည့္ေနမွာေတာ့ ထမင္းဝဝ စားရသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စားရိပ္သာအကူ တာဝန္ကုိ ေဗာ္လံတီယာ ယူထားသူအခ်ဳိ႕ရွိသည္။ က်ေနာ္ႏွင့္ အိပ္ရာခ်င္း ကပ္လ်က္ သူငယ္ခ်င္းတဦးက ေတာသား ျဖစ္သည့္ အေလ်ာက္ ထမင္းမ်ားမ်ားစားရမွ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲသည္။  မုန္႔ပဲသြားရည္စာစားလုိ႔ အာသာမေျပဟု ေျပာသည္။ သူ႔အတြက္ ဟင္းေကာင္းစရာမလုိ ထမင္းအျဖဴကုိ ဆားျဖဴးထားလွ်င္ပင္ သူ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ စားနုိင္တာ ေတြ႔ရသည္။  ထုိ႔ေၾကာင့္ သူ႔ကုိ စားရိပ္သာ အကူ အျဖစ္ သင္တန္းကာလတေလွ်ာက္လံုးနီးပါး တဲြေပးထားသည္။ သုိ႔ႏွင့္ သင္တန္း မျပီးဆံုးမီ ၁ လေလာက္ အလုိမွာ စားရိပ္သာမွ ထမင္းခ်က္သူေတြ ဆန္ခုိးေနတာကုိ ပက္ပင္းမိေတာ့ သည္။

    ျဖစ္ပံုက သည္လုိ…. အဲဒီေန႔မနက္ ၄ နာရီေလာက္မွာ ကင္းေစာင့္တာဝန္မွထြက္လာေသာ သင္တန္းသား တဦး မ်က္ႏွာသစ္ရန္ မီးဖုိေခ်ာင္ေဘးနားရွိ ေရကန္ဘက္သုိ႔ ထြက္လာစဥ္ ေမွာင္ထဲမွ လႈပ္ရွားမႈ တခုေတြ႔သျဖင့္ သြားၾကည့္သည့္အခါ ဆန္ ၄ ျပည္ခန္႔အထုပ္ႏွင့္ စားရိပ္သာအကူ သင္တန္းသားကုိ ေတြ႔လုိက္ရသည္။ ထမင္းခ်က္ဆရာက သူ႔အိမ္ခန္းသုိ႔ ပုိ႔ေဆာင္ရန္ ေစလႊတ္လုိက္ျခင္း ျဖစ္၏။ ဆန္ထုပ္ႏွင့္အတူ အမိခံလုိက္ ရေသာ သင္တန္းသားမွာ မ်ားစြာေၾကာက္ရြ႔ံ တုန္လႈပ္ေနသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူရုိးသားမွန္း က်ေနာ္တုိ႔သိသည္။ သူထမင္းအစားၾကီးသည္ကုိ အခြင့္ေကာင္းယူကာ ထမင္းႏွင့္မွ်ား၍ အၾကပ္ကုိင္ခုိင္းေစေသာ ထမင္းခ်က္ကုိသာ အျပစ္ျမင္ၾက၏။ သုိ႔ေၾကာင့္ ထမင္းခ်က္သိေအာင္ ဆန္ထုပ္ကုိယူျပီး သြားျပသည္။ သူလည္း သူ႔အျပစ္ႏွင့္သူ ဘာမွ မေျပာသာ။ အဲဒီေန႔က စျပီး သင္တန္းကာလျပီးဆံုးသည္အထိ က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ ထမင္းရွယ္ယာ နည္းနည္း ပုိရလာသည္။ ထုိနည္းအားျဖင့္ ဂယ္လီ(မီးဖုိေခ်ာင္) မွ ယုိေပါက္ကုိ တားဆီးနုိင္ခဲ့ေသာ္လည္း ဆန္ထုတ္ေပးသည့္ ရိကၡာဂုိေဒါင္ တာဝန္ခံကုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ အံမတုနုိင္ခဲ့ေပ။

    ဤသည္မွာ သင္တန္းသားဘဝက သင္တန္းေက်ာင္းတြင္ ၾကံဳေတြခဲ့ရေသာ ျဖစ္စဥ္တခု ျဖစ္ေလသည္။ တပ္နဲ႔ပတ္သက္ေသာ အမွတ္တရမ်ားတြင္ ထုိကဲ့သုိ႔ ထမင္းစားခဲ့ရေသာ ေန႔ရက္မ်ားကုိလည္း တသက္တာ ေမ့နုိင္မည္ မဟုတ္ပါ။
    …………………………………………………………………………………

    က်ေနာ္ ဟုိင္းၾကီးကၽြန္းမွာ ၄ ႏွစ္တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနစဥ္အတြင္း ေလ့က်င့္ေရးတပ္တြင္လည္း ေနခဲ့ရသည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သင္တန္းသားေတြ ရွိ၏။ ေန႔စဥ္ သူတုိ႔စားရိပ္သာေဆာင္မွ ထမင္းက်န္ ဟင္းက်န္ မ်ားကုိ ဝက္ေမြးထားေသာ သင္တန္းဆရာတဦး သယ္ယူလာတာေတြ႔ရသျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႔ သင္တန္းသား ဘဝႏွင့္ ဆက္စပ္ေတြးျပီး သူတုိ႔အတြက္ ဝမ္းသာမိပါသည္။ သူတုိ႔ စားရိပ္သာမွာ ဟင္းသိပ္မေကာင္းသည့္တုိင္ ထမင္းေတာ့ ေလာက္ငွေအာင္ ခ်က္ေကၽြးသည္။ ထုိ႔အျပင္ နံနက္စာ ထမင္းေၾကာ္ေကၽြးရန္အတြက္ ဌာနခ်ဳပ္ ဝန္ထမ္းဆန္ ဂုိေဒါင္မွ လစဥ္ ဆန္ ႏွင့္ ဆီ ေထာက္ပံ့ေပးထား၏။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းေသာ သင္တန္းကာလမွာ ထမင္းေတာ့ ဝဝစားရေစခ်င္သည္။

    က်ေနာ္ ရန္ကုန္တပ္သုိ႔ ျပန္ေရာက္လာသည့္ ေနာက္ပုိင္း ေလ့က်င့္ေရးတပ္မွာ က်ေနာ္ႏွင့္အတူ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းတဦး ရန္ကုန္သုိ႔ တီဂ်ဴတီႏွင့္လာရင္း က်ေနာ့္တပ္သုိ႔ အလည္ေရာက္ လာခုိက္ သူေျပာျပသျဖင့္ ေလ့က်င့္ေရးတပ္က အျဖစ္အပ်က္တခုကုိ သိလုိက္ရသည္။ ‘သင္တန္းသား ရဲေဘာ္သစ္ေတြ တညတာ ေတာခုိၾကသည္’ တဲ့။ သူေျပာျပေသာ အျဖစ္အပ်က္ကုိ က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ ေရးျပရလွ်င္ … တည လူေျခတိတ္ခ်ိန္မွာ သင္တန္းသားေတြ စုျပီး ရိကၡာဂုိေဒါင္ ေဖာက္ကာ ဆန္၊ ဆီ၊ ပဲ နုိ႔ဆီ စသည့္ စားစရာ အမယ္တခ်ဳိ႕ ထုတ္ယူၾကသည္။ ရိကၡာဂုိေဒါင္ မွာ တပ္ရင္းကင္းႏွင့္ အလွမ္းကြာသျဖင့္ တပ္ရင္းကင္းမွ တာဝန္က် ရဲေဘာ္ေတြ မသိလုိက္။ ျပီးေတာ့ သူတုိ႔အဝတ္အစားေတြ ေက်ာပုိးအိတ္ထဲထည့္.. စားရိပ္သာမွ အုိးခြက္ပန္ကန္မ်ား၊ ေလ့က်င့္ေရးလက္နက္မ်ားကုိ ယူေဆာင္ကာ အုပ္စုလုိက္တပ္ေဖ်ာက္သြား၏။ ေနာက္တေန႔နံနက္ လင္းအားၾကီး PT တန္းစီခ်ိန္က်မွ သင္တန္း ဆရာေတြ သိၾကသည္။ အားလံုး အရူးမီးဝုိင္း ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့၏။

    သုိ႔ႏွင့္ ဌာနခ်ဳပ္ကုိပါ သတင္းပုိ႔ အေၾကာင္းၾကားျပီး တပ္ျဖန္႔ ေတာနင္းရွာေဖြၾကရာ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ရွိ ကပၸလီရြာနားက တဲေဟာင္းတခု အတြင္းမွာ စခန္းခ်ေနတာ ေတြ႔လုိက္ရသည္။ ဌာနခ်ဳပ္မွဴးက မည္သူ႔ကုိမွ သင္တန္းသားမ်ားထံ မသြားေစဘဲ သူကုိယ္တုိင္ သြားေရာက္ေခ်ာ့ေမာ့ကာ အခက္အခဲကုိ ေမးျမန္းသည္ ဆုိ၏။ သင္တန္းသားေတြက အစားအေသာက္ ဆင္းရဲေၾကာင္း အေၾကာင္းျပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သင္တန္းေဆာင္ကုိ ေသခ်ာ ၾကီးၾကပ္ေစျပီး ဌာနခ်ဳပ္မွဴးကုိယ္တုိင္ သင္တန္းသားမ်ား စားေသာက္မႈအေျခအေနကုိ ေရွာင္တခင္ ဝင္ေရာက္ စစ္ေဆးသည္ဟု သိရသည္။ သင္တန္းသားမ်ား အတြက္ ခ်က္ထားေသာဟင္းကုိ ဌာနခ်ဳပ္မွဴး ကုိယ္တုိင္ ျမည္းစမ္းၾကည့္ျပီး သေဘာမေတြ႔ပါက ထမင္းခ်က္ကုိ သင္တန္းသားမ်ား ေရွ႕တြင္ပင္ အျပစ္ေပး ေၾကာင္း ေျပာျပသည္။

    တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ သိလုိက္ရသည္က ဌာနခ်ဳပ္မွဴး အျပစ္ေပးခံရေသာ ထမင္းခ်က္ ဆရာမွာ က်ေနာ္တုိ႔ သင္တန္းတုန္းက ထမင္းခ်က္ေကၽြးခဲ့သူ ျဖစ္ေနျခင္းပင္….။  

    ေနမင္းသူ
    ၁၉-၀၇-၂၀၁၃

    0 0
  • 07/19/13--20:23: Gay Bomb
  • Photo
    “အခ်စ္ ႏွင္႔ စစ္မွာ မတရားတာမရွိ” ဆိုတဲ႔ ေရွး ဆုိရိုးစကားေလးကိုၾကားဖူးေကာင္းၾကားဖူးပါလိမ္႔မယ္ ။ ဒီစကား ဟာ လူသားတို႔ သမိုင္းမွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မွန္ကန္ ေနခဲ႔ ပါသလဲ ။ Might is Right (အင္အားႀကီးသူသာအမွန္) ဆိုတဲ႔ စကား က ေရာ လူသားဆန္မွဳ မ်က္ႏွာဖံုးအေပၚမွာ ဘယ္ေလာက္ပင္ ေအာ႔ႏွလံုးနာစရာ ေကာင္းေနၾကေပမဲ႔ … ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ႔ နိစၥဓူဝ လူ႔ေလာက မွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ကိန္းေအာင္ေနပါသလဲ ။ ေနာက္ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ဖူးတဲ႔ စာေလး တစ္ပုဒ္မွာေတာ႔
    “ လူသားေတြဟာ တိရိစၦာန္ေတြထက္ ပို တံုးတယ္ ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ဘယ္တိရိစၦာန္ မွ ကိုယ္႔ကိုယ္သတ္ဖို႔ လက္နက္ကို မတီထြင္လို႔ ပဲ “ ဆိုၿပီး ေျပာထားပါတယ္ ။ဒီ စကားေလး စၾကားတဲ႔ခ်ိန္မွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ရင္ထဲမွာ သိပ္ ဘဝင္မက်လွပါဘူး ။ ဒါေပမဲ႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာလာတဲ႔ ေနာက္မွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တျဖည္းျဖည္း သိလာရပါတယ္ ။ ဟုတ္ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူသားေတြ ဟာ တိရိစၦာန္ေတြထက္ပိုတံုးတယ္။

    Photoအက္ဖရက္ႏိုဗယ္ဟာ ဒိုင္းနမိုက္ဆိုတဲ႔ ေပါက္ကြဲေစတတ္တဲ႔ ပစၥည္း ကို လမ္းတံတားေဆာက္ဖို႔ ၊ ေတာေတြ ၊ ေက်ာက္မိုင္းေတြ ၿဖိဳဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး တီထြင္ခဲ႔ ေပမဲ႔ ။ လူသားတို႔ အတြက္ အရက္စက္ဆံုးေသာ မိုင္းေတြ ျဖစ္လာခဲ႔တယ္ ။ စစ္ပြဲေတြမွာ လူသားေတြရဲ့ ဇီဝိန္ကို ေျခြယူမဲ႔ .. က်ည္ဆံ ေတြရဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ ပါရွိတဲ႔ က်ည္ရိုက္ခြက္ေတြရဲ့ ယမ္းဘီလူးေတြျဖစ္လာခဲ႔ၾကတယ္ ။

    အဲလ္ဘက္ အိုင္းစတိုင္း ဟာ Mass-Energy Equivalent ကို ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္ၿပီး သိပၸံပညာ ၊ ေဆးပညာ ၊ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ ထုတ္လုပ္ေရး စတာေတြမွာ အသံုးျပဳေစခ်င္ခဲ႔ေပမဲ႔ကမၻာ႔လူသားမ်ိဳးႏြယ္ေတြကိုပ်က္ဆီးဆံုးရွံဳးေစမဲ႔ ျႏဴကလီယားဗံုးေတြ ၊ ဟိုက္ဒရိုဂ်င္ဗံုးေတြသာျဖစ္ေပၚလာခဲ႔ရတယ္ ။

    နီကိုလက္ တဲစ္လာ ဟာ လွ်ပ္စစ္သံလိုက္စက္ဝန္း ေတြကေန တဆင္႔ ရာသီဥတုကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္မဲ႔သီအိုရီကုိ ေဖာ္ထုတ္ေပးခဲ႔ၿပီး cloud seeding ေတြဖန္တီးၿပီး လူသားေတြအတြက္ ရာသီဥတုကို လိုသလိုအသံုးခ်ဖို႔ ႀကံဆခဲ႔ေပမဲ႔ .. Weather Warfare(ရာသီဥတုစစ္ဆင္ေရး) ဆိုတာ ျဖစ္ေပၚလာခဲ႔ရတယ္ ။ တဖက္ရန္သူ ႏိုင္ငံမွာ ေလးမုန္တိုင္းေတြ ျဖစ္ေပၚေစဖို႔ ၊ မိုးမုန္တိုင္းေတြျဖစ္ေပၚေစဖို႔ ၊ ငလ်င္ေတြ ၊ ဆူနာမီေတြျဖစ္ေပၚ ေစဖို႔ အသံုးခ်ခဲ႔ၾကတယ္ ။ ၁၉၅၅ ကေန ၁၉၇၅ ခုႏွစ္အတြင္းျဖစ္ေပၚ ခဲ႔ တဲ႔ အေမရိကန္-ဗီယက္နာမ္ စစ္ပြဲမွာ ဗီယက္နာမ္ေတြဟာ စစ္ႏိုင္ခဲ႔ေပမဲ႔ Biochemical Warfare ဒဏ္ ၊ Weather Warfare ဒဏ္ကို စစ္ၿပီးတဲ႔ထိ လိမ္႔ေနေအာင္ခံ ခဲ႔ၾကရတယ္ ။

    Photo 
     Gay Bomb (halitosis bomb) ဆိုတာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ေလတပ္ ရဲ့ Wright Laboratory ကေန စမ္းသပ္တီထြင္ထားတဲ႔ Chemical Weapon တစ္မ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္ ။ ဒီ ေဂးဗံုးဟာ လူကိုေသေစႏိုင္တဲ႔ ဗံုး ေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး ။ ဒါေပမဲ႔ ဒီဗံုးမွာထည့္ထားတဲ႔ အေငြ႔ ကို ရွဳရွိဳက္မိတာနဲ႔ လူ႔ခႏၶာကိုယ္ရဲ့ လိင္သဘာဝျဖစ္စဥ္ေတြ ေျပာင္းလဲ ကုန္ၿပီး .. ေယာက်ာၤး ျဖစ္တဲ႔ စစ္သားေတြ ဟာ အေျခာက္ ျဖစ္ ကုန္မွာျဖစ္ပါတယ္ ။ ၿပီးေတာ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ လိင္ပိုင္း ဆိုင္ရာ ႏိုးၾကြ စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာၿပီး က်န္တဲ႔ သိစိတ္ေတြ ေပ်ာက္ကုန္မွာျဖစ္ပါတယ္ ။ တဖက္ရန္သူ စစ္သားေတြဟာ စစ္တိုက္ဖို႔ စိတ္ေတြ ထြက္ေျပး ကြယ္ေပ်ာက္ ကုန္ၿပီး က်ည္တစ္ေတာင္႔ မကုန္ ၊ ေသနတ္ တခ်က္ မေဖာက္ရပဲ … စစ္ပြဲေအာင္ႏိုင္ ေစမွာျဖစ္ပါတယ္ ။
    အခ်စ္နဲ႔ စစ္မွာ .. မတရား တာမွ မရွိပဲေလ ။

    (ရုပ္ဆိုး)

    (လူသိနည္းေသးတဲ႔ Weather Warfare အေၾကာင္းကိုေတာ႔ ေနာက္ အဆင္ေျပတဲ႔ခ်ိန္ထပ္ေရးပါဦးမယ္)




    0 0

    July 19, 2013 at 5:38am
    "ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚဘက္စံုသံုးသပ္ခ်က္"ထဲကထူးျခားခ်က္မ်ား 
    ခင္ေမာင္ညိဳ (ေဘာဂေဗဒ)

    ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ပညာရွင္ အသီးသီး၊ အဖြဲ႔အစည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးက ေရးၾက၊ သားၾက၊ ေဟာၾက၊ ေျပာၾကတာေတြ ဖတ္ရေပါင္း၊ နားေထာင္ရေပါင္း မ်ားလာတဲ့အခါ ထူးထူးျခားျခား ဘာေတြမ်ား ေျပာၾကဦးမွာလဲလို႔ ရင္မခုန္ေတာ့ပါ။
    အုိအီးစီဒီ (OECD) က ျမန္မာႏုိင္ငံနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘက္စံု သံုးသပ္ခ်က္ စာတမ္း ေရးေနတယ္၊ ဌာနဆိုင္ရာေတြကိုလဲ ဖိတ္ေခၚေမးျမန္းတယ္၊ ေဆြးေႏြးတယ္ဆိုတာေတြလဲ ၾကားရ၊ သိရပါတယ္။ နဖူးေတြ႔၊ ဒူးေတြ႔ေတာ့ စာတမ္းထြက္လာမွပဲ ေတြ႔ရပါတယ္။ စာတမ္းဆိုတာေတာင္ အတြဲ (၁) ကနဦး အကဲျဖတ္ခ်က္မ်ား ဆုိတာပဲ ရွိေသးတာပါ။

    ၁၈.၀၉.၂၀၁၃ ေန႔က ကုန္သည္ႀကီးမ်ား အသင္းမွာ သူတို႔ရဲ႕ စာတမ္းအေၾကာင္း ေျပာျပ၊ ေ၀ဖန္၊ သံုးသပ္မႈေတြ ေပးၾက၊ လုပ္တဲ့ပြဲကို ေရာက္ခဲ့ရပါတယ္။ ျမန္မာပရိသတ္ထက္ ႏိုင္ငံျခား ပရိသတ္က ပိုစိတ္၀င္စားပံုပါပဲ။ အေမးအေျဖလုပ္ရင္ ဘာသာျပန္ေပးမယ္လို႔ ဆိုထားေပမယ့္ ျမန္မာလို မေျပာၾကပါ။ သတင္းေထာက္ေတြက ပြဲအၿပီးမွာ ျမန္မာလို လိုက္ေမးၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

    ဘက္စံုသံုးသပ္ခ်က္လို႔ ဘာလို႔ ေျပာရသလဲဆိုေတာ့
    • စီးပြားေရး တိုးတက္မႈ၊ စဥ္ဆက္မျပတ္ ျဖစ္ေပၚမႈနဲ႔ မွ်မွ်တတ ျဖစ္ဖို႔ေတြအားလံုးကို စဥ္းစားတယ္။
    • က႑အလိုက္ မစဥ္းစားပဲ က႑အားလံုးနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ ကိစၥေတြကို စဥ္းစားတယ္။
    • အတြဲအစပ္နဲ႔ ခ်မွတ္ရမယ့္ မူ၀ါဒေတြ၊ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု ဦးစားေပးရမယ့္ မူ၀ါဒေတြကို စဥ္းစားတယ္။
    ဒါေၾကာင့္ ဘက္စံုသံုးသပ္ခ်က္လို႔ ေျပာရတာပါ။

    ျမန္မာစက္ရံုလုပ္သား တစ္ေယာက္ဟာ တစ္လမွာ ၅၃ ေဒၚလာ၊ အလုပ္ရွင္အတြက္ ကုန္က်တဲ့ စရိတ္ စုစုေပါင္းက တစ္ႏွစ္မွာ ေဒၚလာ ၁၁၀၀၊ တရုတ္နဲ႔ ထုိင္းလုပ္သား လုပ္ခရဲ႕ ေျခာက္ပံုတစ္ပံု၊ လာအုိတို႔၊ ကေမာၻဒီးယားတို႔နဲ႔ ယွဥ္ရင္ေတာင္ တစ္၀က္ပဲ ရွိပါသတဲ့။ လုပ္သားေတြရဲ႕ ထုတ္လုပ္မႈ စြမ္းအားဟာ ၀င္ေငြ အဆင့္တူ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္တုိ႔၊ ကေမာၻဒီးယားတို႔ထက္ ျမင့္သလို ကိုယ့္ထက္၀င္ေငြ ျမင့္တဲ့ ဗီယက္နမ္ထက္ေတာင္မွ ျမင့္တယ္ဆုိတာေၾကာင့္ စက္မႈလုပ္ငန္းနဲ႔ ၀န္ေဆာင္မႈလုပ္ငန္းေတြ အတြက္ အေျခခံေကာင္း တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။

    အိုအီးစီဒီရဲ႕ အျမင္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ၀င္ေငြ အဆင့္တူတဲ့ တျခားႏုိင္ငံေတြထက္ ပိုမို ၾကြယ္၀တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာ - ညဖက္ အျပင္ထြက္ရင္ အႏၲရာယ္နည္းတယ္။ အလုပ္အကိုင္နဲ႔ ေမွ်ာ္မွန္း သက္တမ္းေတြလဲ တျခားႏိုင္ငံထက္ သာတယ္။ အားနည္းတာက အက်င့္ပ်က္မႈေတြ ရွိေနတာ၊ အေရးအေၾကာင္းဆို အားကိုးစရာ မရွိတဲ့လူေတြ မ်ားတာ၊ အစိုးရ အရာရွိေတြကို ကိုယ့္သေဘာ ကိုယ့္ဆႏၵ ထုတ္ေျပာတဲ့သူ နည္းတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အေရးအေၾကာင္းဆုိ အားကိုးစရာ မရွိဘူး၊ လူမႈကြန္ယက္က အားနည္းတယ္လုိ႔ အေျပာခံရတာ သိပ္ဘ၀င္မက်ပါ။

    ျမန္မာႏုိင္ငံနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အိုအီးစီဒီက ေတြ႔ရွိတဲ့ ထူးျခားမႈ တစ္ခုက ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အသက္ ၁၀ ႏွစ္ ကေန ၆၄ ႏွစ္ အတြင္း ရွိတဲ့ လူဦးေရ အခ်ိဳးအစားဟာ တျခားႏိုင္ငံေတြထက္ ျမင့္မားေနၿပီး အဲဒီအခ်ိဳးအစားဟာ ေနာင္ ၁၅ ႏွစ္၊ အႏွစ္ ၂၀ အတြင္းမွာ ေလ်ာ့ပါးသြားမယ္ဆုိတဲ့ ကိစၥပါ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အသက္ႀကီးတဲ့သူေတြ၊ မွီခိုမယ့္သူေတြ မ်ားလာမယ္ေပါ့။
    ဒီအခ်က္က သတင္းေလာကက သတိထားမိၾကၿပီး ျမန္မာေတြ မခ်မ္းသာခင္ အသက္ႀကီးသြားေတာ့မယ္၊ အိုကုန္ေတာ့မယ္လို႔ ေရးၾကပါတယ္။ သံုးသပ္ခ်က္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ အလုပ္လုပ္တဲ့သူ အခ်ိဳးအစား က်ဆင္းသြားတာေတာင္မွ ေနာင္ဆယ္ႏွစ္အၾကာမွာ ထိုင္းႏိုင္ငံက လြဲလို႔ တျခားႏိုင္ငံေတြထက္ အလုပ္လုပ္တဲ့ အုပ္စုအရြယ္အစား ႀကီးမားေနဆဲ ျဖစ္လို႔ သိပ္ၿပီး စိုးရိမ္ရတဲ့ ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

    က်ားမခြဲျခားမႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လဲ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ တျခားႏုိင္ငံေတြထက္ ခြဲျခားမႈ နည္းေနတာကိုလဲ အသိအမွတ္ ျပဳထားပါတယ္။
    ေက်းလက္ၿမိဳ႕ျပ မညီမွ်မႈတို႔အျပင္ အစိုးရနဲ႔ နီးစပ္သူေတြ လက္ထဲ ဥစၥာဓန စုမိတာ၊ အတိတ္တုန္းက တခ်ိဳ႕လူေတြ၊ တခ်ိဳ႕အုပ္စုေတြက အခြင့္ထူးေတြ ခံစားရတာေတြကိုပါ မက်န္ရေအာင္ ေျပာထားပါတယ္။

    အျခား သုေတသန စာတမ္းေတြလို ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အေျခခံ အေဆာက္အအံုေတြ (လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး) လိုအပ္ခ်က္ေတြ အျပင္ အင္စတီက်ဴးရွင္းေတြ၊ လူေတြ၊ ဥပေဒနဲ႔ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြကို ေတာ္ေတာ္ အားမရတာ ေတြ႔ရတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဒီသံုးသပ္ခ်က္မွာ လူမႈ အရင္းအႏွီးျဖစ္တဲ့ ယံုၾကည္မႈကို အေလးထားၿပီး ေျပာတာ ေတြ႔ရတယ္။ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး လုပ္ငန္းေတြမွာ လူအမ်ား ပူးေပါင္းပါ၀င္ဖို႔ဆိုရင္ ယံုၾကည္မႈ ရွိဖို႔ လိုတယ္။ အစိုးရနဲ႔ ပူးေပါင္းဖို႔၊ အစိုးရရဲ႕ မူ၀ါဒေတြကို လက္ခံဖို႔ ဆိုရင္လဲ ယံုၾကည္မႈ ရွိဖို႔လိုတယ္ဆုိတာ အေလးထား ေထာက္ျပသြားတယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ တရားဥပေဒ မစိုးမိုးခဲ့တာ အစိုးရနဲ႔ အာဏာရွိသူေတြက ျပည္သူ႔အက်ိဳးကို ထိပါးၿပီး အသံုးခ်ခဲ့တာေတြ ရွိခဲ့ေၾကာင္းနဲ႔ အခု တိုးတက္မႈေတြ ရွိေနတဲ့အေၾကာင္း သံုးသပ္ထားပါတယ္။

    ဖက္ဒရယ္စနစ္ရဲ႕ အေျခခံအေနနဲ႔ ေဒသအဆင့္ စီမံကိန္းေတြ ခ်မွတ္၊ မူ၀ါဒေတြ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏိုင္ဖို႔ ေဒသဆိုင္ရာ အင္စတီက်ဴးရွင္းေတြ ထိေရာက္ဖို႔၊ ေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့က်င့္ထားတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြ ရွိဖို႔လိုတယ္။ သူတို႔ မရွိရင္ ခက္မယ္လုိ႔ သံုးသပ္ထားပါတယ္။

    ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေလထုညစ္ညမ္းမႈအဆင့္မွာ ရန္ကုန္နဲ႔ မႏၲေလးဟာ မေလးရွားက ကြာလာလမ္ပူ၊ ဖိလစ္ပိုင္က မနီလာ၊ ထိုင္းႏိုင္ငံက ဘန္ေကာက္နဲ႔ခ်င္းမိုင္၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ စင္ကာပူ၊ ဗီယက္နမ္၊ လာအိုေတြထက္ ျမင့္ေနၿပီး ကိုယ့္ထက္ဆိုးတာဆိုလို႔ ပီကင္းနဲ႔ ေဒလီေလာက္ပဲ ရွိတာေတာ့ သိပ္၀မ္းသာစရာ မေကာင္းလွဘူး။ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနတာကို ညႊန္ျပတယ္။

    ပုဂၢလိကလုပ္ငန္းေတြမွာ အငယ္စားန႔ဲ အလတ္စား လုပ္ငန္းေတြ မ်ားလွၿပီလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကိုယ့္ဘာသာ ကုိယ္ ထင္ထားေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာ ဗီယက္နမ္ထက္ ေတာင္နည္း၊ ထိုင္းႏိုင္ငံနဲ႔ေတာင္ မယွဥ္သာေအာင္ လူ ၁၀၀၀ မွာ ရွိတဲ့ လုပ္ငန္း အေရအတြက္ နည္းပါတယ္။ ထိုင္းမွာဆုိရင္ လူ ၁၀၀၀ မွာ လုပ္ငန္း ၄၀ ေလာက္ ရွိတယ္။ ျမန္မာမွာ ၂.၆ ခုပဲ ရွိတယ္။ လုပ္ခသာ နည္းတာ အလုပ္မရွိၾကဘူးလို႔ ေျပာရမွာ ျဖစ္သလို စာရင္းမ၀င္ အင္းမ၀င္ ျဖစ္ေနတဲ့ လုပ္ငန္းေတြကလဲ ၈၃% ေလာက္ ရွိေနပါတယ္။
    ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကေလးေတြနဲ႔ ဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕ ပညာရည္ အဆင့္အတန္းကို ဘယ္လို တိုင္းတာၾကမလဲဆိုတာ ထည့္စဥ္းစားဖို႔ ေျပာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အနာဂတ္မွာ ေစ်းကြက္က လိုတ့ဲ လုပ္သားေတြ ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္ရမယ္၊ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာေတြ သင္ေပးရမယ္၊ ၿပီးေတာ့ က်န္းမာေရးနဲ႔ ပညာေရး ဘြဲ႔ရေတြ မ်ားမ်ား ေမြးထုတ္ေပးဖို႔ အႀကံျပဳထားတယ္။

    ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆီမွာ အသံုးလံုး ေက်တဲ့သူေတြ မ်ား၊ ပညာသင္ယူႏိုင္တဲ့ အခြင့္အလမ္းေတြ မ်ားလာေပမယ့္ မူလတန္းနဲ႔ ေက်ာင္းထြက္ရတဲ့သူ မ်ားၿပီး အလယ္တန္း တက္တဲ့သူ နည္းသြားတာေတာ့ မေကာင္းလွဘူး။
    ေနာက္ထူးျခားခ်က္ တစ္ခုက မိသားစု တစ္ခုခ်င္းရဲ႕ အသံုးစရိတ္ ျမင့္မားတဲ့ေနရာေတြဟာ ထုိင္း၊ တရုတ္နဲ႔ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ နယ္စပ္က ေဒသေတြ ျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ နယ္စပ္ေဒသေတြမွာ လုပ္ခေကာင္းတာ၊ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး စရိတ္ သက္သာတာေတြေၾကာင့္ ၀င္ေငြ ျမင့္သလို စားသံုးမႈ ျမင့္ႏုိင္တယ္လုိ႔ တြက္ဆပါတယ္။
    ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ လိုအပ္တဲ့ ဥပေဒေတြ အခုမွဆြဲ၊ ရွိရမယ့္ အဖြဲ႔အစည္းေတြက အခုမွဖြဲ႔၊ အစီအစဥ္သစ္ေတြ၊ မူ၀ါဒေတြကို လက္ခံႏိုင္တဲ့ နည္းပညာစြမ္းရည္က နိမ့္ေနဆဲ ျဖစ္တာကိုလဲ ညႊန္ျပထားပါတယ္။

    ဘက္စံု သံုးသပ္ခ်က္ စာတမ္းကို ေ၀ဖန္ၾကရာမွာ
    • ရုပ္ပိုင္းအေျခခံ အေဆာက္အအံုကို အေလးေပးမႈ ေလ်ာ့နည္းခဲ့တယ္။ ဒါဟာ အင္စတီက်ဴးရွင္းဆိုင္ရာ အရင္းအႏွီးကို အေလးေပးလြန္းအားႀကီးလို႔ ျဖစ္တယ္။
    • စြမ္းအင္ အရင္းအျမစ္ေတြ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ေပါမ်ားတယ္။ အေရးႀကီးတာက နည္းပညာလို႔ ဆုိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ စြမ္းအင္ အရင္းအျမစ္ေတြ ေရြးခ်ယ္တာ၊ ထုတ္ယူမႈ လုပ္ရာမွာ သိပ္မလြယ္ဘူး။ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ လူမႈေရးဆိုင္ရာ ထိခိုက္မႈေတြ ရွိတယ္။
    • ညွိႏိႈင္းေဆြးေႏြးမႈ မရွိတဲ့အတြက္ ဥပေဒေတြ၊ စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းေတြ၊ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု ဆန္႔က်င္တာေတြ ထပ္ေနတာေတြ ေတြ႔ေနရတယ္။
    • အေရးႀကီးတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ တည္ေဆာက္ေရးနဲ႔ တိုင္းရင္းသား အေရးေတြ ထည့္စဥ္းစားရမယ္။ ၂၀၁၅ မွာ အတိုက္အခံ အာဏာရလာရင္ေတာင္ အလြယ္တကူ ေျပလည္သြားမွာ မဟုတ္ဘူး။ ရပ္ရြာထဲမွာလဲ တင္းမာမႈေတြ ရွိေနတယ္ ဆုိတာေတြ ေထာက္ျပသြားေၾကာင္းပါ။
    ဒီသံုးသပ္ခ်က္ဟာ အျပဳသေဘာ ေထာက္ျပေ၀ဖန္မႈေတြ၊ အေကာင္းျမင္တာေတြ အမ်ားႀကီးပါေၾကာင္း အမ်ားက လက္ခံထားၾကပါတယ္။

    (ဇာစ္ျမစ္ - OECD Development Pathways- Multi-Dimensional Review of Myanmar)

    0 0



    အခု “မ်ိဳးေစာင္႔ဥပေဒ” လို႔ ေခၚေနတဲ႔ ဥပေဒေအာက္မွာ မူၾကမ္းႏွစ္ခုကို ဖတ္ရပါတယ္။
    အဲဒါကေတာ႔ “ျမန္မာဗုဒၶဘာသာဝင္ အမ်ိဳးသမီး လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္းဆိုင္ရာ အေရးေပၚ
    ဥပေဒ (မူၾကမ္း)” နဲ႔ “ကိုးကြယ္ရာဘာသာႏွင္႔ ပတ္သက္၍ မွတ္ပံုတင္ဥပေဒ (မူၾကမ္း)” ပါ။
    ဒါေပမယ္႔ ဒီႏွစ္ခုဟာ ဥပေဒမူၾကမ္းလို႔ ေျပာရမယ္႔ အဆင္႔ကို မေရာက္ေသးပါဘူး။ မူၾကမ္း
    အဆင္႔အျဖစ္ ဥပေဒေၾကာင္းအရ ညီၫြတ္မႈရွိေအာင္ လိုအပ္လာရင္ ကူညီေဆာင္ရြက္မယ္လို႔
    လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ေရွ႕ေနႀကီး ဦးသိန္းၫြန္႔ကလည္း ေျပာထားတယ္၊ လႊတ္ေတာ္
    လုပ္ထံုးလုပ္နည္း အတိုင္း တင္လာရင္ ေဆာင္ရြက္ေပးမယ္လို႔ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ႀကီး
    ကိုယ္တိုင္ ေျပာထားတဲ႔ အတြက္ ဥပေဒအေၾကာင္းရာ ကိစၥမ်ားကိုေတာ႔ ဒီမွာမေျပာ
    လိုေတာ႔ပါဘူး။ က်ဳပ္လည္း ဥကၠ႒ႀကီးကို ယံုခ်င္ပါတယ္ေနာ္။


    ျမန္မာ ဗုဒၶဘာသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ား လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္းႏွင္႔ ပတ္သက္ၿပီး လက္ရွိ တည္ဆဲ
    ဥပေဒဟာ “၁၉၅၄ ခုႏွစ္ ဗုဒၶဘာသာဝင္မိန္းမမ်ား အထူးထိမ္းမ်ားမႈႏွင္႔ အေမြဆက္ခံမႈ အက္
    ဥပေဒ” ပါ။ ဒါဟာ ပါလီမန္ေခတ္မွာ ျပ႒ာန္းတဲ႔ ဥပေဒပါ။ ဒီမတိုင္ခင္ မရွိဘူးလားဆို၊
    ရွိပါတယ္။ အဲဒါဟာလည္း ၉၁ ႒ာန အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေခတ္မွာပဲ ေပၚလာတာပါ။ “ဗုဒၶဘာသာ
    အမ်ိဳးသမီးမ်ား လက္ထပ္ျခင္းႏွင္႔ အေမြဆက္ခံျခင္း ဥပေဒ” ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဥပေဒႏွစ္ခုလံုးရဲ႕
    အႏွစ္သာရ ကေတာ႔ သိပ္ၿပီးကြာျခားမႈ မရွိပါဘူး။ “ဗုဒၶဘာသာဝင္ အမ်ိဳးသမီး” မ်ားကို
    အကာအကြယ္ ေပးထားတာပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ေရွ႕က “ဗုဒၶဘာသာဝင္” ဆိုတာကို ပယ္ဖ်က္
    ႏိုင္ရင္ေတာ႔ အကာအကြယ္ မဲ႔သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လည္း အဓမၼ ဘာသာ
    ေျပာင္းေစမႈေတြ ျဖစ္ေပၚလာသလို ကိုးကြယ္ရာ ဘာသာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မွတ္ပံုတင္ေစဖို႔ကို
    ေတာင္းဆိုလာၾကတယ္ လို႔ပဲ ယူဆမိပါတယ္။ က်ဳပ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာလည္း ျပႆနာတစ္ခုျဖစ္ရင္
    ညွိႏိႈင္း အေျဖရွာရမယ္႔အစား အၿပိဳင္အဆိုင္ ဆယ္႔ႏွစ္ႀကိဳး ကေနၾကတာနဲ႔ ဆရာမ်ားၿပီး
    သားေသရေပါင္းလည္း မ်ားပါၿပီ။

    ထားပါေတာ႔။ အမွန္တစ္ကယ္ေတာ႔ ဒါေတြဘာေၾကာင္႔ ျဖစ္လာရသလဲဆိုရင္ ပထမပိုင္းကိုပဲ
    ျပန္ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါ။ အေျဖေတြ႔ပါလိမ္႔မယ္။ သို႔ေပမယ္႔ အဲဒီအခ်ိန္ အဲဒီအခါမွာ ျမန္မာမ်ား
    အဖို႔ ဥပေဒျပဳေရး ဆိုတာမေျပာနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအရ အသင္းအပင္း ဖြဲ႕စည္းခြင္႔ကိုေတာင္
    တင္းက်ပ္စြာ တားျမစ္ခံထားရတာပါ။ ဒါေၾကာင္႔လည္း အရင္ဦးဆံုး ဘာသာေရး အသင္းအဖြဲ႕
    ေတြအေနနဲ႔ပဲ စရတာပါ။ ပါေတာ္မူၿပီး ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ ၁၈၉၇ ခုႏွစ္မွာပဲ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕မွာ
    သာသနဓရအသင္း၊ ျမင္းျခံၿမိဳ႕မွာ ဗုဒၶကလ်ာဏမိတၱအသင္းတို႔ စတင္ေပၚေပါက္ခဲ႔ပါတယ္။
    ေက်ာင္းသားသမဂၢေတြ မစခင္ အရင္ဆံုး ၁၉၀၄ ခုႏွစ္မွာ ရန္ကုန္ေကာလိပ္ ဗုဒၶဘာသာ
    အသင္းကို စတင္တည္ေထာင္ပါတယ္။

    ႏိုင္ငံေရးအရ ဖြဲ႕စည္းခြင္႔ေတြ မရွိတဲ႔အခါ အဲဒီအခ်ိန္က Y.M.C.A ဆိုတာရွိေတာ႔
    ဗုဒၶဘာသာေတြ  အေနနဲ႔လည္း ၁၉၀၆ ခုႏွစ္မွာ Y.M.B.A ဆိုၿပီးဖြဲ႕မယ္ဆိုၿပီး ဖြဲ႕စည္းခဲ႔တာပါ။
    ရည္ရြယ္ခ်က္အရ ဘာသာေရးကို တိုးျမွင္႔ေပးရန္ ဆိုေပမယ္႔ ေဆြေႏြး ေဟာေျပာခ်က္ေတြ
    ကေတာ႔ လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရးကိုပဲ ဦးတည္ပါတယ္။ ၁၉၁၉ ခုႏွစ္မွာ တည္ေထာင္တဲ႔ ဒါနသုခ
    အသင္း ဟာလည္း ဝံသာႏုကုမၼာရီအသင္း Y.W.B.A ရယ္လို႔ ပူးေပါင္းလာလိုက္တာ ၁၉၂၀
    ခုႏွစ္မွာေတာ႔ ျမန္မာတစ္ျပည္လံုးမွာ အသင္းခြဲေပါင္း ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္အထိ ရွိလာပါတယ္။
    အဲဒီႏွစ္မွာပဲ အားလံုးပူေပါင္းၿပီး ဂ်ီစီဘီေအအသင္းႀကီး (ဝံသာနုအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ႀကီးလို႔ပဲ အမ်ားက
    ေခၚၾကပါတယ္) ဖြဲ႕ကာ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားကို စတင္ခဲ႔ပါေတာ႔တယ္။ အစပိုင္းမွာေတာ႔
    ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြပဲ ဦးေဆာင္ ပါတယ္။ ဝိုင္အမ္ဘီေအ အစည္းအေဝးမ်ား မစတင္မီ
    အရင္ဆံုး ငါးပါးသီလ ခံယူၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း မွာေတာ႔ ဘုန္းႀကီးနဲ႔ လူနဲ႔ကြဲ၊
    ဘုန္းႀကီးအခ်င္းခ်င္းကြဲ၊ လူအခ်င္းခ်င္းကြဲနဲ႔ ဂ်ီစီဘီေအဟာ ကိုးဖြဲ႕ေလာက္ အထိေတာင္
    ကြဲခဲ႔ပါတယ္။ ဒီအကြဲရာဇဝင္ ေတြကိုေတာ႔ မဆက္ေတာ႔ပါဘူး။ ဒီတစ္ပုဒ္နဲ႔ပဲ နိဂံုးခ်ဳပ္ခ်င္လို႔ပါ။

    ေျပာခ်င္တာေလးက ၁၉၁၈ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၂၂ ရက္မွ ၂၄ ရက္ထိ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕မွာ
    ဝိုင္အမ္ဘီေအ အသင္းႀကီးရဲ႕ ဆ႒မ အႀကိမ္ေျမာက္ အစည္းအေဝးကို က်င္းပခဲ႔ပါတယ္။
    အဲဒီအစည္းအေဝး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အမွတ္ (၁၀) မွာ “ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးတို႔သည္ လူမ်ိဳးျခား
    တို႔ႏွင္႔ အိမ္ေထာင္ဘက္ျပဳလုပ္ ေပါင္းသင္းေနထိုင္ ၾကေသာ အေလ႔မ်ား တည္ၿမဲေနပါက
    ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား တစ္ေန႔တစ္ျခား နစ္နာဆုတ္ယုတ္ တရားမဝင္ေသာ မယားမ်ား ျဖစ္ၿပီးလွ်င္
    အမ်ိဳးဘာသာ ပ်က္ျပားရန္ အေၾကာင္းရွိသျဖင္႔ အက်ိဳးအေၾကာင္း စာတမ္းမ်ား ထုတ္ေဝေစ၍
    ၄င္းအေလ႔အထ အက်င္႔မ်ား ေပ်ာက္ကြယ္ေရး အတြက္ အားထုတ္ၾကရန္။” ဆိုၿပီး ဆံုးျဖတ္
    ခဲ႔ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လည္း  “မ်ိဳးေစာင္႔ဥပေဒအစ ဝိုင္အမ္ဘီေအက” လို႔ ေျပာရမယ္
    ထင္ပါရဲ႕။

    ကဲ ေခါင္းစဥ္ရဲ႕ လိုရင္းကို ဆက္ၾကဦးစို႔။

    ၁၉၃၈ ခုႏွစ္ ကုလား-ဗမာ အဓိကရုဏ္း စံုစမ္းေရးေကာ္မတီဟာ အဓိကရုဏ္းျဖစ္ပြားမႈနဲ႔
    ပတ္သက္ၿပီး အိႏၵိယအမ်ိဳးသားမ်ား ျမန္မာျပည္သို႔ ထိန္းခ်ဳပ္မႈမရွိ ဝင္ေရာက္ျခင္းကို
    ဟန္႔တားရန္ အစီရင္ခံပါတယ္။ ဒီအစီရင္ခံစာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး လႊတ္ေတာ္က ၁၉၃၉ ခုႏွစ္
    ဇူလိုင္လ ၁၅ ရက္ေန႔မွာ စံုစမ္းေရးေကာ္မရွင္တစ္ရပ္ ဖြဲ႔ခဲ႔ပါတယ္။ ဒီေကာ္မရွင္ကို ဘုရင္ခံရဲ႕
    ဘ႑ာေရးဆိုင္ရာ အၾကံေပးပုဂၢိဳလ္ ဂ်ိမ္းစ္ဘက္စတာက ဦးေဆာင္တဲ႔အတြက္
    ဒီအစီရင္ခံစာကို ဂ်ိမ္းစ္ဘက္စတာ အစီရင္ခံစာလို႔ ေခၚပါတယ္။ အဖြဲ႕ဝင္ေတြအျဖစ္
    ဦးတင္ထြဋ္ (အိုင္စီအက္စ္) ႏွင္႔ ရတီလာ ေဒဆိုင္းတို႔ ပါဝင္ပါတယ္။ ဒီေကာ္မရွင္က စံုစမ္းရမယ္႔
    အခ်က္ေတြကေတာ႔ -

    ၁။ အိႏၵိယအမ်ိဳးသားမ်ား ဝင္ေရာက္ျခင္း အလံုးအရင္းထုထယ္။

    ၂။ ရာသီအလိုက္ ေနထိုင္သူဦးေရ၊ ယာယီသာ ေနထိုင္သူဦးေရ၊ အၿမဲတမ္း ေနထိုင္သူဦးေရ။

    ၃။ အိႏၵိယအမ်ိဳးသားမ်ား အဓိက လုပ္ကိုင္သည့္လုပ္ငန္း၊ အလုပ္လက္မဲ႔ႏွင္႔ အလုပ္တစ္ဝက္
    တစ္ပ်က္ရွိသူဦးေရ မည္မွ်ရွိသည္။

    ၄။ အဆိုပါ လုပ္ငန္းရပ္မ်ားတြင္ ျမန္မာမ်ားအား ဖယ္ရွား၍ အိႏၵိယသားတို႔က ဝင္ေရာက္
    လုပ္ကိုင္ျခင္းေလာ၊ သို႔မဟုတ္ ဤလုပ္ငန္းရပ္မ်ား၏ အတိတ္က သမိုင္းေၾကာင္းအရ
    သင္႔သလို ေျဖရွင္းေပးၿပီး ျမန္မာမ်ားကို အစားထိုးလုပ္ကိုင္ေစ၍ ျဖစ္ မျဖစ္၊ ယင္းတို႔၏
    စီးပြားေရး လိုအပ္ခ်က္မ်ား။

    ၅။ ရရွိထားၿပီးေသာ စာရင္းဇယားမ်ားႏွင္႔ အျခားေသာ ဆက္စပ္မႈ အခ်က္အလက္မ်ားအရ
    ျမန္မာမ်ားအလိုက် မကၽြမ္းက်င္ေသာ အိႏၵိယအလုပ္သမားမ်ား ေခၚယူေစခိုင္းျခင္း စနစ္သည္
    တကယ္လိုအပ္ျခင္း ရွိ မရွိတို႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္။

    ဘတ္စတာရဲ႕ ေကာ္မရွင္ဟာ အစည္းအေဝး ၁၈ ႀကိမ္ လုပ္ၿပီး လူေပါင္း ၇၅ ဦးကို ေတြ႕ဆံု
    ေမးျမန္းခဲ႔တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အေရးပါတဲ႔ လုပ္ငန္းဌာနႀကီးမ်ား၊ ကုမၸဏီမ်ား၊ အလုပ္ရွင္မ်ား၊
    အစိုးရဌာနမ်ား၊ ကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္းမ်ား၊ အထူးသျဖင္႔ စက္မႈ အလုပ္သမားမ်ား
    အေၾကာင္း အထူးစံုစမ္းခဲ႔ၿပီး အစီရင္ခံစာေတြရယူခဲ႔တာမွာ အစီရင္ခံစာေပါင္း ၁,၃၉၂ ေစာင္
    ရရွိခဲ႔တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ၁၉၄၀ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလမွာေတာ႔ ဂ်ိမ္းစ္ဘက္စတာက
    သူ႔အစီရင္ခံစာကို တင္ျပခဲ႔ပါတယ္။ အစီရင္ခံစာမွာ အခ်က္ႀကီး ရွစ္ခ်က္ကို လုပ္ေဆာင္ရန္
    ေထာက္ခံေရးသား ထားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ႔ -

    (က) အိႏၵိယ အစိုးရႏွင္႔ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြး၍ သေဘာတူညီခ်က္ ရယူၿပီးသည့္ အခ်ိန္မွစ၍
    ခရီးသြားရန္ျဖစ္ေစ၊ ေနထိုင္ရန္ျဖစ္ေစ၊ အလုပ္လုပ္ကိုင္ရန္ ျဖစ္ေစ ျမန္မာျပည္သို႔ ဝင္ေရာက္
    လာေသာ အိႏၵိယ အမ်ိဳးသားမ်ားသည္ မွတ္ပံုတင္ထားေသာ အိႏၵိယႏိုင္ငံကူး လက္မွတ္တစ္ခု
    လက္ဝယ္ထားရွိရမည္။ ထိုမွတ္ပံုတင္ လက္မွတ္တြင္ လူတစ္ဦးစီ၏ ခြဲျခား သိမွတ္ႏိုင္ေသာ
    ထံုးစံအတိုင္း အခ်က္အလက္မ်ား အျပည့္အစံု ပါရမည္။

    (ခ) ေနထိုင္ရန္ သို႔မဟုတ္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ရန္ ျမန္မာျပည္သို႔ လာေရာက္ေသာ အိႏၵိယ
    အမ်ိဳးသားမ်ားတြင္ ဗီဇာရွိရမည္။ ဗီဇာတြင္ ျမန္မာျပည္အစိုးရ၏ အာဏာပိုင္က သံုးႏွစ္အထိ
    အလုပ္လုပ္ခြင္႔ ေပးထားေၾကာင္း ေဖာ္ျပသည့္ပံုစံ ပါရမည္။ အခ်ိန္ေစ႔သည့္အခါ ျမန္မာျပည္မွ
    ထြက္ခြာသြားရမည္ဟု ဗီဇာပိုင္ရွင္က တာဝန္ယူပါသည္ဆိုေသာ အပိုဒ္ ေဖာ္ျပထားရမည္။

    (ဂ) အကယ္၍ ျမန္မာျပည္တြင္ ေမြးဖြားၿပီး ျမန္မာျပည္တြင္ မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္ ေနထိုင္လာေသာ
    အိႏၵိယသားသည္ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားအျဖစ္ ခံယူလိုပါလွ်င္ ထိုသူမွာ ျမန္မာျပည္တြင္ အၿမဲ
    ေနထိုင္၍ ရွာေဖြစားေသာက္ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ေအာင္ ေတာင္းခံခြင္႔ရွိသည္။ ၁၉၃၅ ခု ျမန္မာျပည္
    ဥပေဒအပိုဒ္ ၁၄၄ အရ ခံစားခြင္႔ရွိသည္။

    (ဃ) ျမန္မာျပည္တြင္ ငါးႏွစ္ တစ္ဆက္တည္း ေနထိုင္ လုပ္ကိုင္ဆဲျဖစ္ေသာ အိႏၵိယ
    အမ်ိဳးသား မ်ားသည္ ျမန္မာျပည္တြင္ ဆက္လက္ ေနထိုင္ လုပ္လိုသည္ဆိုလွ်င္ အသိ
    အမွတ္ျပဳ အဆင္႔အတန္းရွိသည့္ အထူးအခြင္႔အေရးရေသာ ႏိုင္ငံျခားသားအျဖစ္ ေတာင္းခံခြင္႔
    ရွိသည္။ ဆက္လက္ ေနထိုင္ခြင္႔ႏွင္႔ ဆက္လက္လုပ္ကိုင္ခြင္႔ အေျခအေနႏွင္႔ သေဘာတူ
    ခ်က္မ်ားကို အခါအားေလ်ာ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ ျပသရမည္။

    (င) ျမန္မာျပည္တြင္ရွိၿပီး အိႏၵိယ အလုပ္သမားမ်ား၌ သံုးႏွစ္ ေနထိုင္လုပ္ကိုင္ခြင္႔ ရရွိ၏။
    ထိုသူအား ေနာက္ထပ္ ေနထိုင္လုပ္ကိုင္ခြင္႔ ေလွ်ာက္ေသာအခါ အသစ္ေလွ်ာက္ထားသူထက္
    အခြင္႔အေရး ပိုေပးရမည္။

    (စ) အိႏၵိယအစိုးရႏွင္႔ လူဝင္မႈ သေဘာတူညီခ်က္ ရရွိေအာင္ အျမန္ဆံုး ေဆြးေႏြးသင္႔ၿပီး၊
    ယင္းသေဘာတူညီခ်က္တြင္ ေအာက္ပါအခ်က္မ်ား ပါသင္႔သည္။

    (၁) ျမန္မာျပည္သို႔ ဝင္ေရာက္လာေသာ အိႏၵိယ အမ်ိဳးသားမ်ား၏ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အတန္း
    အစားမ်ားကို ခြဲျခားျပရမည္။

    (၂) ေနထိုင္ရန္သက္သက္ သို႔မဟုတ္ ေနထိုင္၍ အလုပ္လုပ္ကိုင္ရန္ အတြက္ ထုတ္ေပးေသာ
    ပါ႔စ္ပို႔ (ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္) သို႔မဟုတ္ ပါမစ္ (ခြင္႔ျပဳ) လက္မွတ္မ်ား၏ နည္းဥပေဒမ်ား
    ပါရွိရမည္။

    (၃) ဝင္ေရာက္လာသူမ်ား၏ တားျမစ္အပ္သည့္ အတန္းအစားမ်ားကို ခြဲျခားျပရမည္။

    (၄) ဝင္ေရာက္လာသူမ်ားအား ေဆးစစ္ေဆးမႈ ျပဳရမည္။

    (၅) အိႏၵိယအမ်ိဳးသားမ်ား ျပန္ပို႔ႏိုင္သည့္ အခ်က္အလက္မ်ား ေဖာ္ျပရမည္။

    (၆) ျမန္မာျပည္ႏွင္႔ နီးစပ္စြာ ဆက္သြယ္မႈရွိၿပီးျဖစ္ေသာ အိႏၵိယအမ်ိဳးသား အခ်ိဳ႕ေသာ
    အတန္းအစားမ်ား၏ ဝင္ေရာက္ႏိုင္ေရးအတြက္ အထူးအခြင္႔အေရးေပးေသာ အေျခအေန
    ဆိုင္ရာ ျပႆနာမ်ား ေဖာ္ျပရမည္။

    (၇) ျမန္မာျပည္တြင္ ေနထိုင္သည့္ အိႏၵိယအလုပ္သမားမ်ား၏ တရားမႏွင္႔ အေျခခံဆိုင္ရာ
    ဥပေဒပါ အခြင္႔အေရးမ်ား သတ္မွတ္ ေဖာ္ျပရမည္။

    (၈) ျမန္မာျပည္ ဘုရင္ခံသည္ အခ်ိဳ႕ေသာ ဝင္ေရာက္လာသူမ်ား၏ အတန္းအစားမ်ားကို
    ခ်ဳပ္ခ်ယ္ ကန္႔သတ္ရန္ လိုအပ္သည္ဟု ဆံုးျဖတ္လွ်င္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးရန္ လိုအပ္
    လာသည္။ ထိုကိစၥႏွင္႔ ပတ္သက္၍ ေတြ႕ဆံုႏိုင္မည့္ အခြင္႔အလမ္းမ်ားကို ေဖာ္ျပရမည္။

    (၉) နယ္ျခား ဝင္ထြက္မႈဆိုင္ရာ ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္ေရးကို ေဖာ္ျပရမည္။

    (ဆ) အစိုးရ၏ သင္႔ေတာ္ေသာ ဌာနအား စစ္ေဆးရရွိသည့္ သက္ဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္မ်ား
    စာရင္းဇယားမ်ားႏွင္႔ အၾကံဉာဏ္မ်ား ေပးႏိုင္ရန္ လူဝင္လူထြက္ ဘုတ္အဖြဲ႕တစ္ခု ဖြင္႔လွစ္
    ရမည္။ ထိုဘုတ္အဖြဲ႕တြင္ ျမန္မာ၊ အိႏၵိယႏွင္႔ ဥေရာပတိုက္သားမ်ား ေရာေထြးပါဝင္ရမည္။

    (ဇ) ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္းရွိ မကၽြမ္းက်င္ေသာ အလုပ္သမား အားလံုးကို မေရွာင္မလႊဲဘဲ မွတ္ပံု
    တင္ရမည္။ အလုပ္သမား တစ္ဦးစီအား အလုပ္လုပ္ခြင္႔ မွတ္ပံုတင္လက္မွတ္ ထုတ္ေပးရမည္။
    မွတ္ပံုတင္လက္မွတ္ မည္၍မည္မွ် ထုတ္ရမည္ကို အလုပ္ရွင္ႏွင္႔ တိုင္ပင္ ဆံုးျဖတ္ရမည္။
    သို႔ျဖင္႔ အလုပ္သမားဦးေရကို လုပ္ငန္း အနည္းအမ်ားလိုက္၍ ေလွ်ာ႔ျခင္း၊ တိုးျခင္း ျပဳႏိုင္မည္။
    စသည္ျဖင္႔ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

    အဲဒီအခ်ိန္က အိႏၵိယအမ်ိဳးသားေတြ ျမန္မာျပည္ကို တံခါးမရွိ ဓါးမရွိ ဥဒဟို ဝင္ထြက္သြားလာ
    ေနတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မႀကိဳက္ၾကတဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ ေရွ႕ေဆာင္ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊
    သတင္းစာေတြ အမ်ားအျပားရွိပါတယ္။ အဓိကက ကန္႔ကြက္သူေတြကေတာ႔ ၂၁ ဦး ပါတီနဲ႔
    အဆက္အႏြယ္ေတြေပါ႔။ တကယ္ေတာ႔ ျမန္မာျပည္ကို အိႏၵိယရဲ႕ ျပည္နယ္အျဖစ္ကေန ခြဲထြက္
    လိုျခင္း အေၾကာင္းေတြထဲက အဓိကအခ်က္တစ္ခုဟာ ဒီလို ဝင္ေရာက္ေနမႈေတြကို တားဆီး
    ႏိုင္လိမ္႔မယ္လို႔ ယူဆတာကလည္း အခ်က္တစ္ခုပါ။ ဒါေပမယ္႔ ခြဲၿပီးတဲ႔ ေနာက္မွာလည္း
    ဒံုရင္းက ဒံုရင္းပါပဲ။

    ဒါေၾကာင္လည္း အဲဒီအခ်ိန္က သူရိယ သတင္းစာ (အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဦးဘေဘလက္ထက္) မွာ
    ကတည္းက “ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းသို႔ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား အတားအဆီးမရွိ ဝင္ေရာက္လာ
    ျခင္းသည္ ျမန္မာ႔လူ႔ေဘာင္၏ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရးႏွင္႔ သာသနာေရး လုပ္ေဆာင္မႈမ်ားကို
    ထိခိုက္လွသည္။ အိႏၵိယျပည္မွ ႏိုင္ငံေရးအရ ခြဲခြာရန္ ျမန္မာတို႔ ေတာင္းဆိုရျခင္း၏ မူလ
    အေၾကာင္းမွာ လူဝင္မႈျပႆနာကို ကိုင္တြယ္ႏိုင္ေရး ျဖစ္သည္။ လူဝင္လူထြက္ ဥပေဒ
    ကဲ႔သို႔ေသာ တရားဥပေဒမ်ိဳး ျမန္မာျပည္၌ ကင္းမဲ႔ေနေသာေၾကာင္႔ ျမန္မာမ်ား အလုပ္လက္မဲ႔
    ျဖစ္ရျခင္း၊ လယ္ယာမဲ႔ ျဖစ္ရျခင္း၊ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားက ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို
    လက္ထပ္ျခင္းမ်ား ေပၚေပါက္လာၿပီး ကျပားမ်ိဳးမ်ား ေပၚေပါက္လာရသည္။ ျမန္မာ-မူဆလင္
    ပဋိပကၡမ်ား ေပၚေပါက္လာရသည္” ဆိုၿပီး ေရးသားခဲ႔ပါတယ္။

    ျမန္မာသတင္းစာေတြက ေရးသလို အိႏၵိယ သတင္းစားေတြကလည္း အားက်မခံ ျပန္လည္
    ေရးသားၾကပါတယ္။ ဒီအထဲမွာ ၁၉၃၉ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလမွာ ကာလကတၱားၿမိဳ႕ထုတ္
    မိုဒင္ရီျဗဴး ဂ်ာနယ္မွာ ေဆာင္းပါရွင္ ပီအမ္အိုက္စက္က “အိႏၵိယအမ်ိဳးသားမ်ားသည္ ျမန္မာ
    တို႔၏ ေက်းဇူးရွင္မ်ားျဖစ္သည္၊ အိႏၵိယ အလုပ္သမားမ်ားေၾကာင္႔ ျမန္မာျပည္၌ မီးရထားလမ္း၊
    သေဘၤာလမ္း၊ စက္ရံု၊ အလုပ္ရံုမ်ား တည္ေဆာက္ႏိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ျမန္မာတို႔ လူေနမႈ
    အဆင္႔အတန္း ျမင္႔လာရသည္။ ျမန္မာတိုင္းရင္းသား အလုပ္သမားမ်ားျဖင္႔ လုပ္ကိုင္လွ်င္
    ျမန္မာျပည္၏ စီးပြားေရး အနာဂတ္တြင္ တိုးတက္လာမည္မဟုတ္၊ ျမန္မာျပည္ရွိ အိႏၵိယ
    အလုပ္သမားမ်ားကိုလည္း အခြန္အခမ်ား မေကာက္ခံသင္႔ပါ” စသည္ျဖင္႔ ျပန္လည္ေရးသား
    ခဲ႔ပါတယ္။

    ဒီလို ဘက္စတာ အစီရင္ခံစာရဲ႕ တိုက္တြန္းခ်က္၊ ႏွစ္ဘက္ သတင္းစာေတြရဲ႕ အျပန္အလွန္
    ေရးသားခ်က္ေတြေၾကာင္႔ အိႏၵိယနဲ႔ ျမန္မာအစိုးရတို႔ လူဝင္လူထြက္ ျပႆနာကို ႏွစ္ဖက္
    ေတြ႕ဆံု ေျဖရွင္းၾကပါတယ္။ အိႏၵိယျပည္အစိုးရဘက္က ဆာဂိရိဂ် ရွန္ကာဘဂ်္ပိုင္
    ဦးေဆာင္ၿပီး ျမန္မာဘက္ကေတာ႔ နန္းရင္းဝန္ ဂဠဳန္ဦးေစာက ဦးေဆာင္ပါတယ္။ ႏွစ္ဘက္
    အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးၾကၿပီး အိႏၵိယအမ်ိဳးသားမ်ား အရမ္းမဲ႔ ဝင္ေရာက္ေနမႈကို ရပ္တန္႔ဖို႔
    ကိုေတာ႔ အေျခခံအားျဖင္႔ သေဘာတူၾကပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဦးေစာက ျမန္မာျပည္ရွိ လုပ္ငန္း
    အားလံုး အတြက္ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား အလံုအေလာက္ရွိသည္။ မည္သည့္နည္းႏွင္႔မွ်
    အိႏၵိယ အလုပ္သမားမ်ား မဝင္လာသင္႔ဆိုၿပီး တင္းခံေနပါေသးတယ္။ ျမန္မာဘက္မွ အရာရွိ
    တစ္ခ်ိဳ႕က “ရခိုင္ျပည္တြင္ စပါးရိတ္ခ်ိန္၌ စစ္တေကာင္း အလုပ္သမား ၂၀,၀၀၀ လိုေၾကာင္း”
    ရွင္းျပမွသာ လူဝင္ခြင္႔ကို ႁခြင္းခ်က္နဲ႔ လက္ခံခဲ႔တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္
    လြတ္လပ္တဲ႔ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ မျဖစ္ေသးတဲ႔အခါမွာေတာ႔ အေလွ်ာ႔ေပးခဲ႔ရတာေတြလည္း
    ရွိမွာပါ။ လြတ္လပ္တဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာင္ ဟိုလူ႔မ်က္ႏွာၾကည့္ရ ဒီလူ႔မ်က္ႏွာၾကည္ရ
    ျဖစ္ေနရတာပဲေလ။

    သေဘာတူညီခ်က္မွာ ပါဝင္တဲ႔ အဓိက အခ်က္ႀကီးမ်ားကေတာ႔ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္ပါတယ္ -

    (၁) အိႏၵိယအမ်ိဳးသားသည္ ျမန္မာျပည္သို႔ ဝင္ေရာက္လာလွ်င္ ျမန္မာအစိုးရက
    ထုတ္ေပးေသာ လူဝင္မႈပါမစ္ (ခြင္႔ျပဳလက္မွတ္) သို႔မဟုတ္ ဗီဇာႏွင္႔အတူ ပါ႔စ္ပို႔ (ႏိုင္ငံကူး
    လက္မွတ္) ရွိရမည္။ ဝင္ေရာက္သူ အိႏၵိယအမ်ိဳးသား၏ အဆင္႔အတန္းကို ႏိုင္ငံျခားသားဟူ၍
    ေဖာ္ျပထားသည့္ ေရာ္ဘာတံဆိပ္တံုး ခတ္ႏိုပ္ထားရမည္။

    (၂) ဝင္ခြင္႔ျပဳသူကို ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စား ခြဲျခားမည္။ “က” အမ်ိဳးအစားမွာ ျမန္မာျပည္တြင္ အခ်ိန္
    အကန္႔အသတ္မရွိ ေနထိုင္ခြင္႔ ရွိသည္။ ျမန္မာျပည္သားအျဖစ္ ရယူႏိုင္ခြင္႔လည္း ရွိရမည္။
    “ခ” အမ်ိဳးအစားမွာ အခ်ိန္ အပိုင္းအျခားအျဖစ္ ျမန္မာျပည္တြင္ ေနထိုင္၍ အလုပ္
    လုပ္ကိုင္ခြင္႔ရွိသည္။ ျမန္မာအစိုးရ၏ သေဘာအတိုင္း အခ်ိန္ တိုးျမွင္႔ႏိုင္ေလသည္။

    (၃) “က” အမ်ိဳးအစားမွ ေနထိုင္ခြင္႔ ေလွ်ာက္သူအား ျမန္မာအစိုးရက စာတတ္ မတတ္
    စစ္ေဆးခြင္႔ ရွိသည္။ သို႔စစ္ေဆးရာတြင္ ျမန္မာဘာသာ၊ သို႔မဟုတ္ ရွမ္း၊ ကရင္ စသည့္
    ျမန္မာတိုင္းသားမ်ား၏ ဘာသာျဖင္႔ မစစ္ေမးရ။

    (၄) ျမန္မာအစိုးရ၏ သေဘာတူညီခ်က္ မရဘဲ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးႏွင္႔ လက္ထပ္လွ်င္ေသာ္၄င္း၊
    ေပါင္းသင္း ေနထိုင္လွ်င္ေသာ္၄င္း၊ ဗီဇာ သို႔မဟုတ္ ပါမစ္ကို ပယ္ဖ်က္ခြင္႔ရွိသည္။ အကယ္၍
    လက္ထပ္ေပါင္းသင္းမည့္ အမ်ိဳးသမီးအား ထာဝရ လုပ္ေကၽြး ေစာင္႔ေရွာက္ႏိုင္ေရးအတြက္
    လံုေလာက္ေသာ ပစၥည္းဥစၥာရွိေၾကာင္း သက္ေသျပ၍ ဝင္ေရာက္လာသူက လက္ထပ္ခြင္႔
    ေတာင္းလွ်င္ ျမန္မာအစိုးရက အခြင္႔ျပဳရမည္။

    (၅) ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေမြးဖြား၍ ျမန္မာျပည္တြင္ လုပ္ကိုင္ ရွာေဖြစားေသာက္သူ၊
    ျမန္မာျပည္တြင္ အၿမဲတမ္းေနထိုင္သူ၊ ထိုသူႏွင္႔ ထိုသူ၏မိသားစု၏ ေနာင္ေရးအတြက္ ျမန္မာ
    ကိုသာလွ်င္ အားထားသူအား ျမန္မာတိုင္းရင္းသားအျဖစ္ ေတာင္းခံႏိုင္ခြင္႔ ရွိသည္။ စတာေတြ
    ပါဝင္ပါတယ္။

    ဒီသေဘာတူညီခ်က္ ရဖို႔ကိုေတာင္ အေတာ္ေလး အႀကိတ္အနယ္ ေဆြးေႏြးခဲ႔ရတယ္လို႔
    ဆိုပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျမန္မာေတြဘက္က ဘာမွ ကန္႔ကြက္မႈ မရွိေပမယ္႔လည္း စၿပီး
    ေဆြးေႏြးတယ္ ဆိုကတည္းက အိႏၵိယသားေတြက မေက်မနပ္ ျဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္တဲ႔။ မူၾကမ္းမွာ
    ကတည္းက သူတို႔ ထည့္ခ်င္တဲ႔ အခ်က္ေတြ အကုန္မထည့္ရလို႔ မေက်နပ္တာလည္း ပါတာ
    ေပါ႔ေလ။ သေဘာတူညီခ်က္ လက္မွတ္ေရးထိုးၿပီးတဲ႔ အခါမွာလည္း ျမန္မာျပည္မွာလည္း
    ကန္႔ကြက္၊ တစ္ခါ အိႏၵိယကို အေျပးအလႊား ကိုယ္စားလွယ္ေတြ ေစလႊတ္ၿပီး ေနရာအႏွံ႔
    အျပားမွာ ကန္႔ကြက္ၾကတာ ၁၉၄၁ ဇူလိုင္လ ၁၈ ရက္မွာေတာ႔ မဒရပ္ၿမိဳ႕မွာ ထင္ရွားတဲ႔
    အိႏၵိယ ေခါင္းေဆာင္ေတြ တက္ေရာက္တဲ႔ ပါတီေပါင္းစံု အစည္းအေဝးက်င္းပၿပီး ဒီသေဘာ
    တူညီခ်က္ကို ရႈတ္ခ်ၾကတာေပါ႔။ အိႏၵိယအမ်ိဳးသား ကြန္ဂယက္လည္းပါတာေပါ႔။ ဂႏၵီႀကီး
    ဟာလည္း အိႏၵိယ အမ်ိဳးသားကြန္ဂယက္ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးပဲ။ အိႏၵိယအမ်ိဳးသားေရး
    ဝါဒီႀကီးေပါ႔။ သို႔ေပမယ္႔ ျမန္မာ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒီမွ မဟုတ္တာပဲေလ။

    ၿပီးေတာ႔ ထံုစံအတိုင္း ဟိုတိုင္ ဒီတိုင္ေပါ႔။ ဘိလပ္က အိႏၵိယျပည္ဆိုင္ရာ ဝန္ႀကီး၊ ျမန္မာျပည္
    ဆိုင္ရာ အတြင္းဝန္၊ အိႏၵိယဘုရင္ခံခ်ဳပ္တို႔ထံကို အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ တိုင္ၾကား ကန္႔ကြက္ၾက
    တာေပါ႔။ သူတို႔အဓိက ၫႊန္းဆိုတာကေတာ႔ ၁၉၃၅ ခုႏွစ္ ျမန္မာျပည္ အက္ဥပေဒ၊ အခန္း (၄၄)၊
    အခန္းငယ္ (၃) ကို ေဖာက္ဖ်က္တယ္ေပါ႔။ အဲဒီမွာက “ခရီးသြားလာျခင္း၊ အတည္တက်
    ေနထိုင္ျခင္း၊ ပစၥည္းဥစၥာ ရွာေဖြျခင္း၊ ရရွိသည့္ပစၥည္းကို ထိန္းသိမ္းျခင္း၊ ေဝငွ ေပးကမ္းျခင္း၊
    အစိုးရရာထူး သို႔မဟုတ္ အျခားေသာ အလုပ္အကိုင္မ်ားကို လုပ္ကိုင္ျခင္း၊ ကုန္ကူးျခင္း၊
    ေစ်းေရာင္းျခင္း၊ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းလုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္းျခင္းႏွင္႔ ပတ္သက္၍ အိႏၵိယ
    အမ်ိဳးသားမ်ားအေပၚ တရားမဝင္ျဖစ္ေစျခင္း၊ ခ်ဳတ္ခ်ယ္ ကန္႔သတ္ျခင္း၊ ႁခြင္းခ်က္ ထားရွိမႈမ်ား
    မျဖစ္ေစရ” ဆိုၿပီး ျပ႒ာန္းေပးထားတယ္တဲ႔။ အေတာ္ေလးကို လူပါးဝတဲ႔ ျပ႒ာန္းခ်က္ ေတြပါပဲ။

    ဒါတင္မက အိႏၵိယသတင္းစာေတြကလည္း နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ေရးသားကန္႔ကြက္ၾကတာေပါ႔။ ဟိႏၵဴ၊
    မဒရပ္ေမ၊ အင္ဒီးယန္းအိတ္စပရက္ စတဲ႔ သတင္းစာေတြကေတာ႔ အဆိုးဆံုးပါ။ အိႏၵိယမွာရွိတဲ႔
    ဥပေဒျပဳ ေကာင္စီေတြကလည္း ကန္႔ကြက္တာပဲ။ ဒီထဲမွာ ဘဂၤလားနယ္ ဥပေဒျပဳေကာင္စီက
    “ဤသေဘာတူခ်က္သည္ အလြန္တရာ ကန္႔ကြက္ဘြယ္လည္းေကာင္းသည္။ အလြန္တရာ
    ခြဲျခမ္း အေရးေပးျခင္းလည္း ျဖစ္သည္” ဆိုၿပီး ရႈတ္ခ်ကန္႔ကြက္သတဲ႔။ ဘဂၤလားျပည္နယ္
    အခြန္ေတာ္ဝန္ႀကီးျဖစ္တဲ႔ ဆာဘိရိြဳင္ ပရာဆပ္ဆင္ရိြဳင္က “ျမန္မာျပည္ေရာက္ ဘင္ဂါလီ
    အမ်ိဳးသားမ်ား အက်ိဳးႏွင္႔ ပတ္သက္၍ အစိုးရ၏ သေဘာထားကို စိုးရိမ္မႈ မျဖစ္သင္႔ပါ” ဆိုၿပီး
    ထုတ္ေဖာ္ ေျပာသတဲ႔။ အဓိပၸါယ္ကေတာ႔ ျမန္မာျပည္ေရာက္ေနတဲ႔ ဘင္ဂါလီေတြ မပူပါနဲ႔
    သူတို႔ရွိပါတယ္ေပါ႔ေလ။ ဟာစီနာ႔ ဘိုးေအေတြ ထင္ပါရဲ႕။

    ၁၉၄၁ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၂၁ ရက္ေန႔မွာေတာ႔ ဒီသေဘာတူညီခ်က္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဦးေစာက
    သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲတစ္ခု လုပ္ခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ စက္တင္ဘာလမွာ ဦးေစာဟာ
    အတြင္းဝန္ ဦးတင္ထြဋ္နဲ႔အတူ ျမန္မာ႔လြတ္လပ္ေရး အေရးဆိုရန္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံကို ထြက္ခြာ
    သြားၿပီး ေအာက္တိုဘာလ ၁၈ ရက္ေန႔မွာ ၿဗိတိသွ်ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဆာဝင္စတန္ခ်ာခ်ီနဲ႔ ေတြ႕ဆံု
    ေဆြးေႏြးပါတယ္။

    ၁၉၄၁ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာ ၄ ရက္ေန႔မွာေတာ႔ အိႏၵိယျပည္လံုးဆိုင္ရာ ဗဟိုဥပေဒျပဳေကာင္စီက
    ကန္႔ကြက္သူမရွိ အဆိုတစ္ရပ္ကို ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္တဲ႔။ အဲဒါကေတာ႔ “အိႏၵိယ-ျမန္မာ
    လူဝင္မႈ သေဘာတူညီခ်က္မွာ ခြဲခြာေရးၿပီးေနာက္ က်င္႔သံုးရမည္ဟု ပါလီမန္က အာမခံခ်က္
    ေပးထားျခင္း မ်ားႏွင္႔ ဆန္႔က်င္သည္။ ျမန္မာျပည္အစိုးရ အက္ဥပေဒ အပိုင္း ၅ ႏွင္႔လည္း
    မကိုက္ညီ။ ထို႔ေၾကာင္႔ အိႏၵိယျပည္သူမ်ားအေပၚ ခြဲျခမ္းျခင္းျပဳသည့္ ဤသေဘာတူညီခ်က္ကို
    ပယ္ဖ်က္ေပးရန္ ဤေကာင္စီက ဆံုးျဖတ္သည္” ဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

    သို႔ေပမယ္႔ ဒီကာလအတြင္းမွာပဲ ဒီဇင္ဘာလမွာေတာ႔ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ႏိုင္ငံမ်ားကို
    စစ္မီးက ကူးဆက္လာပါေတာ႔တယ္။ ဒီဇင္ဘာ ၁၁ ရက္မွာေတာ႔ ဂ်ပန္ေလတပ္က ထားဝယ္
    ေလယာဥ္ကြင္းကို စတင္ ဗံုးက်ဲပါတယ္။ ဒီဇင္ဘာ ၂၃ မွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ဗံုးႀကဲေလယာဥ္
    အစင္း ၆၀၊ တိုက္ေလယာဥ္ အစင္း ၃၀ နဲ႔ ပထမအႀကိမ္ ဗံုးႀကဲပါတယ္။ ဒီဇင္ဘာ ၂၅ မွာေတာ႔
    ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ဗံုးႀကဲေလယာဥ္ အစင္း ၈၀၊ တိုက္ေလယာဥ္ အစင္း ၂၀ နဲ႔ ဒုတိယအႀကိမ္
    ထပ္ႀကဲပါတယ္။ ၁၉၄၂ ဇန္နဝါရီလ ၁၈ ရက္ေန႔မွာေတာ႔ ဦးေစာဟာ ျမန္မာျပည္ အျပန္ခရီး၊
    ပါလက္စတိုင္းႏိုင္ငံ ဟိုင္ဖာၿမိဳ႕အေရာက္မွာ ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ဖမ္းဆီးလိုက္ပါ ေတာ႔တယ္။
    ျပစ္ခ်က္ကေတာ႔ ဂ်ပန္နဲ႔ လွ်ိဳ႕ဝွက္ဆက္သြယ္မႈ ေၾကာင္႔ပါတဲ႔။

    ၁၉၄၂ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွာပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ အဖြဲ႕ဝင္ေတြနဲ႔ ဂ်ပန္တပ္မေတြလည္း
    ယိုးဒယားကေနတဆင္႔ ျမန္မာျပည္ကို ဝင္လာပါၿပီ။  ျပည္တြင္းသူပုန္တပ္ဖြဲ႕ကို ဦးေဆာင္ဖို႔
    အတြက္ အဖဲြ႕ဝင္ ရွစ္ဦးနဲ႔အတူ ပစၥတိုေသနတ္ကိုင္ၿပီး အရင္ဆံုး ဝင္ေရာက္ခဲ႔သူကေတာ႔
    အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုက သူရဲေကာင္းဘြဲ႕ (Legion of Merit) ေပးအပ္ျခင္း ခံခဲ႔ရတဲ႔
    သြားေလသူ မိုးေပၚ ေထာင္မပစ္ဘူး ဆိုတဲ႔ လူႀကီးေပါ႔။ ဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ႔ အဂၤလိပ္
    လက္ေအာက္ကေန ဂ်ပန္ လက္ေအာက္ကို ေရွာက္ရွိခဲ႔ေလေတာ႔သတည္းလို႔ပဲ
    ဆိုပါရေစေတာ႔ဗ်ာ။

    ကဲ ၿပီးပါၿပီ။ ဒီႏုတ္ကေလးေရးျဖစ္ေအာင္ တိုက္တြန္းေပးတဲ႔ ကိုေမာင္ဟန္အပါအဝင္ ဖတ္ရႈ
    ေပးသူ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ လူဝင္မႈႏွင္႔ ဦးေစာဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းအရာနဲ႔
    ပတ္သက္ၿပီးေတာ႔ ဒီထက္ပိုၿပီး ေလ႔လာလိုသူမ်ားကိုေတာ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ ၫႊန္းပါ႔မယ္။
    ရွာေဖြ ဖတ္ရႈၾကပါေလ။ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္မွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အစိုးရပံုႏိုပ္တိုက္က ထုတ္ပါတယ္။
    စာအုပ္အမည္ကေတာ႔ “ႏွစ္ေပါင္း တစ္ရာေက်ာ္အတြင္း တစ္ႀကိမ္သာ ေပၚေပါက္လာေသာ
    အိႏၵိယ လူဝင္လူထြက္ ကိစၥႀကီးကို ေအာင္ျမင္စြာ ေဆာင္ရြက္လိုက္ေသာ ျမန္မာျပည္
    နန္းရင္းဝန္ႀကီး ဦးေစာ” ပါတဲ႔ခင္ဗ်ား။

    လူဝင္မႈႏွင္႔ ဦးေစာ (၁)

    လူဝင္မႈႏွင္႔ ဦးေစာ (၂)

    0 0


     Photo: ဖိနပ္ေပ်ာက္ျခင္းသည္ အနာဂတ္ကုိ ဆုိးရြားစြာထိခုိက္ေစႏုိင္ပါသည္ ……………   “ ဟုိက္ သြားၿပီဟ ”  ကၽြန္ေတာ္အထိတ္တလန္႔ဆုိေတာ့ မိန္းမျဖစ္သူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိၾကည့္ၿပီးေမးတယ္။   “ ဘာျဖစ္တာလဲ ”                                                                                                                                                                                                             “ ဖိနပ္မရွိေတာ့ဘူးဟ ”  “ ဟင္ဟုတ္ပ။ ဒီနားမွာ အတူတူခၽြတ္ထားတာပါ ”  “ ဟုတ္တယ္ေလ။ ခု အစ္ကုိ႔ဖိနပ္မရွိေတာ့ဘူး ”  သူက ဘုရားကေန လမ္းကုိလွမ္းၾကည့္သည္။ လမ္းေပၚမွာ ဘယ္သူမွ မရွိေတာ့။  “ ခုနေကာင္ေလးေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ။ သူတုိ႔ပဲျဖစ္မယ္ ”  “ ဟုတ္မွာေပါ့ေလ။ ဒါပဲရွိတာကို ”  ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မိသားစု ရုံးပိတ္ရက္မုိ႔ ဘုရားသုိ႔ေစာေစာထြက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။  ဘုရားမွာ ငါးစာေကၽြးၿပီး ျပန္ဖုိ႔အလုပ္မွာ ဖိနပ္ေပ်ာက္သြားျခင္းျဖစ္သည္။  သမီးျဖစ္သူက သိခ်င္သည့္အရြယ္၊ စူးစမ္းခ်င္သည့္အရြယ္ဆုိေတာ့ သူက ေမးလာသည္။  “ ဖိနပ္ကဘာလုိ႔ေပ်ာက္တာလဲ ဟင္ ”  ခုိးသြားတာဆုိတဲ့ စကားကုိ ကၽြန္ေတာ္မေျပာခ်င္ပါ။  “ အေဖ့ ဖိနပ္ကုိ ယူသြားလုိ႔ေပါ့ သမီးရဲ႕ ”  “ ဘာလုိ႔ အေဖ့ ဖိနပ္ကုိ ယူသြားရတာလဲ ”  “ သူတုိ႔မွာ မရွိလုိ႔ ေနမွာေပါ့ သမီးရဲ႕ ”  “ သူတုိ႔က ဘာလုိ႔ ၀ယ္မထားတာလဲ အေဖ ”  အဲဒီလုိနဲ႔ သူ႔ေမးခြန္းေတြကုိ စိတ္ရွည္ရွည္ေျဖရင္း ဘုရားကေနျပန္ခဲ့ပါတယ္။  ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေျခေျပာင္နဲ႔ေပါ့။ ……………  တစ္ခါတုန္းက မဟတၱမဂႏီၵ ရထားစီးလာစဥ္ ဖိနပ္တစ္ဖက္က ကၽြတ္က်န္ခဲ့တယ္တဲ့။  အဲဒါနဲ႔ က်န္တဲ့တစ္ဖက္ကုိ ကပ်ာကယာခၽြတ္ၿပီး က်န္ခဲ့တဲ့ဖိနပ္နဲ႔ အနီးဆုံးေနရာကုိ ပစ္ခ်လုိက္တယ္တဲ့။  ပါလာတဲ့အေဖာ္က ဘာလုပ္တာလဲေမးေတာ့ “ ဖိနပ္တစ္ဖက္ကုိ ေကာက္ရသူက တစ္ဖက္တည္းမုိ႔ သုံးလုိ႔မရသလုိ ငါလည္းသုံးမရဘူးေလ။ ဒီေတာ့ ေကာက္ရသူ သုံးရေအာင္လုိ႔ ေနာက္တစ္ဖက္ပါ ပစ္ခ်ေပး လုိက္တာတဲ့။  ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပစ္ခ်စရာကုိ မလုိပါ ႏွစ္ဖက္လုံး ေပးလုိက္ရလုိ႔ေလ။ ၿပီးေတာ့ ဖိနပ္အသစ္၀ယ္ ျဖစ္သြားလုိ႔ ေက်းဇူးေတာင္တင္လုိက္ရဦးမယ္။  ဒါကုိေျပာျပေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးက “ ေအးေပါ့ကြာ ဟုိဘ၀က မင္းသူမ်ားဖိနပ္ခုိးခဲ့လုိ႔၊ ခုျပန္ ခုိးခံရ တယ္လုိ႔မွတ္ေပါ့။  လွဴလုိက္ ၊ ေရစက္ခ်လုိက္ေပါ့ ”တဲ့။  ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ ဟုိဘ၀ေတြက သူမ်ားပစၥည္းေတြကုိ ယူခဲ့မွာေတာ့ ေသခ်ာသည္။  ကၽြန္ေတာ္ဖိနပ္တစ္ရံေပ်ာက္လုိ႔ စိတ္မညစ္ပါ။ သုိ႔ေပမယ့္ စိတ္မေကာင္းပါ။  ျမင့္ျမတ္ေသာ ေနရာတြင္ အနိမ့္ဆုံးလုိ႔သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဖိနပ္ေပ်ာက္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။  ဘုရားမွာေတာင္ သူတစ္ပါးပစၥည္းကုိ လဲလွယ္ရဲသည္။ ခုိးယူရဲသည္။  ခုိးလုိစိတ္၊ အကုသုိလ္ စိတ္မ်ားသည္ ေန႔၊ ညေတာင္ မေရွာင္ပဲ ျပဳလုပ္ရဲလာၾကသည္။  ဒါနဲ႔ဆက္စပ္ၿပီး ေတြးမိတာက ေသာက္ေရအုိးစဥ္မွာ ႀကိဳးခ်ည္ခံထားရတဲ့ ေရခြက္ေတြအေၾကာင္း ပင္ျဖစ္သည္။  ဗုဒၶဘာသာတုိင္းျပည္ႀကီးမွာ ကုသုိလ္ျပဳထားေသာ လမ္းေဘးေရခ်မ္းစင္က ေသာက္ေရခြက္ မ်ားမွာပင္ လြတ္လပ္မႈမရွိေတာ့။  ေပ်ာက္မွာေၾကာက္ေနရၾကရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္သမီးေလးသာ ဒါကုိ ျမင္ရရင္ ေမးမွာအမွန္ပင္။  “ အေဖ ေသာက္ေရခြက္ေတြကုိဘာလုိ႔ ႀကိဳးခ်ည္ထားရတာလဲဟင္ ”  ကၽြန္ေတာ္ သက္ျပင္းေတြခဏခဏခ်ၿပီး ေျဖရဦးမွာပင္။ ……………  ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခပ္ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ၿမိဳ႕မွာ ပြဲလမ္းသဘင္လုပ္ရင္ ေစ်းသည္ေတြက အၿပိဳင္ ထြက္တယ္။  ညလုံးေပါက္ ေစ်းေရာင္းရေတာ့ မနက္မုိးလင္းလုိ႔ အိမ္ျပန္ရင္ ပစၥည္းပစၥယကုိ ႏုိင္သေလာက္ သာသိမ္းၿပီး ျပန္သြားၾကတယ္။   ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲလုပ္တဲ့ ကြင္းျပင္ႀကီးထဲမွာ ေစ်းသည္ေတြ ထားခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြက တစ္ခါတစ္ေလ ႏွစ္ရက္သုံးရက္အထိ ၾကာၿပီး ရွိေနတတ္ေသးတယ္။  အဲဒီကြင္းျပင္ႀကီးထဲမွာ ပုိင္ရွင္ ျပန္လာမယူမခ်င္း ဒီအတုိင္းရွိေနသည္။  ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ၿမိဳ႕၊ ရြာေတြမွာ ညဘက္ အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပစ္ေပၚမွာ ထြက္အိပ္တတ္သည္။ ဒီလုိမွမဟုတ္ရင္ အိမ္တံခါးေလးဖြင့္ၿပီး ေလေအးေအးေလးနဲ႔ အိပ္ၾကတယ္။ ဒီလုိပဲ အျပင္သြားစရာရွိရင္       “ အိမ္ကုိ ၾကည့္လုိက္ဦးေဟ့ လုိ႔ ” ေဘးအိမ္ကုိ ေအာ္ခဲ့ရင္ရၿပီ။ စိတ္ခ်လက္ခ်သြားေတာ့။  ခုိးမႈဆုိတာ ေတာ္ေတာ့္ကုိၾကားရခဲပါသည္။  ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္အကြာမွာေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ကုိ ၿခံေကာင္းေကာင္းကာရတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့လူေတြကေတာ့ ၿခံေစာင္ထားၾကတယ္ေပါ့။  အျပင္တံခါးတစ္ခ်ပ္၊ အတြင္းတံခါးတစ္ခ်ပ္ အထပ္ထပ္လုပ္၊ အထပ္ထပ္ပိတ္၊ အခန္းတံခါးပိတ္ၿပီး အိပ္ရတဲ့ေခတ္ျဖစ္လာခဲ့တယ္။  အျပင္တစ္ခါသြားဖုိ႔ အိမ္တံခါး၊ ျပတင္းေပါက္တံခါး၊ ၿခံတံခါးေတြကုိ ေသေသခ်ာခ်ာပိတ္ရတဲ့အျပင္ နည္းနည္းေလး အေ၀းေရာက္တာနဲ႔ ကိုယ့္အိမ္ကုိ လည္ျပန္လွည့္ၾကည့္မိတတ္ေသးတယ္။  ေခတ္ေတြကေျပာင္းလဲလာၿပီဆုိတာ ဒါေတြကုိေျပာတာမ်ားလား။ …………..  ဒီေန႔လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မိသားစု ဘုရားကုိ ခပ္ေစာေစာေလးထြက္လာလုိက္တယ္။  ဘုရားကုိေရာက္လုိ႔ ဆုိင္ကယ္ေပၚကဆင္းၿပီး ဖိနပ္ခၽြတ္မယ္အလုပ္မွာ သမီးကေျပာတယ္။  “ အေဖ ဖိနပ္ကုိ ဆုိင္ကယ္မွာ ညွပ္။  ေတာ္ၾကာ ဖိနပ္ထပ္ေပ်ာက္ေနဦးမယ္ ”  သူကေတာ့ တစ္ခါေသဘူး ပ်ဥ္ဖုိးနားလည္တယ္ေျပာရမလား။ ကုိယ့္ပစၥည္းကုိ ေစာင့္ေရွာက္ တယ္လုိ႔ပဲေျပာရမလားမသိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ အေတြးကထိတ္လန္႔စြာ ၀င္လာတယ္။  ကၽြန္ေတာ့္သမီးက ၃ ႏွစ္သာရွိေသးသည္။  ဒီလုိႏုနယ္တဲ့ကေလးစိတ္ထဲမွာ ဘုရားသြားရင္ ဖိနပ္ ေပ်ာက္တတ္တယ္။ ဖိနပ္အခုိးခံရတတ္တယ္ ဆုိတဲ့ အသိေတြ၀င္သြားၿပီလား။  ဒီအသိစြဲေၾကာင့္ ႀကီးလာတဲ့အခါ လူေတြကုိ သံသယစိတ္ေတြနဲ႔ မၾကည့္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ မေျပာႏုိင္ပါဘူး။ လူေတြကုိ ယုံၾကည္ဖုိ႔ခက္သြားပါလိမ့္မယ္။    အဲဒီအခါ သူ႔ဘ၀အတြက္ လုပ္ေဆာင္မႈေတြဟာ ေကာင္းတဲ့ဘက္ဦးတည္ဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ သူ႔အနာဂတ္ဟာ လွပ ပါေတာ့မလား။  ေၾသာ္ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ စိုးရိမ္စိတ္ႀကီးေနတာလားဗ်ာ။  ဒီလုိမွမဟုတ္ရင္ေတာ့ ဖိနပ္ေပ်ာက္ျခင္းသည္ အနာဂတ္ကုိဆုိးရြားစြာ ထိခုိက္ႏုိင္ပါသည္လုိ႔ပဲ ဆုိပါရေစေတာ့ခင္ဗ်ာ။  ၁၉-၇-၂၀၁၃။
    ……………

    “ ဟုိက္ သြားၿပီဟ ”
    ကၽြန္ေတာ္အထိတ္တလန္႔ဆုိေတာ့ မိန္းမျဖစ္သူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိၾကည့္ၿပီးေမးတယ္။
    “ ဘာျဖစ္တာလဲ ”
    “ ဖိနပ္မရွိေတာ့ဘူးဟ ”
    “ ဟင္ဟုတ္ပ။ ဒီနားမွာ အတူတူခၽြတ္ထားတာပါ ”
    “ ဟုတ္တယ္ေလ။ ခု အစ္ကုိ႔ဖိနပ္မရွိေတာ့ဘူး ”
    သူက ဘုရားကေန လမ္းကုိလွမ္းၾကည့္သည္။ လမ္းေပၚမွာ ဘယ္သူမွ မရွိေတာ့။
    “ ခုနေကာင္ေလးေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ။ သူတုိ႔ပဲျဖစ္မယ္ ”
    “ ဟုတ္မွာေပါ့ေလ။ ဒါပဲရွိတာကို ”
    ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မိသားစု ရုံးပိတ္ရက္မုိ႔ ဘုရားသုိ႔ေစာေစာထြက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဘုရားမွာ ငါးစာေကၽြးၿပီး ျပန္ဖုိ႔အလုပ္မွာ ဖိနပ္ေပ်ာက္သြားျခင္းျဖစ္သည္။
    သမီးျဖစ္သူက သိခ်င္သည့္အရြယ္၊ စူးစမ္းခ်င္သည့္အရြယ္ဆုိေတာ့ သူက ေမးလာသည္။
    “ ဖိနပ္ကဘာလုိ႔ေပ်ာက္တာလဲ ဟင္ ”
    ခုိးသြားတာဆုိတဲ့ စကားကုိ ကၽြန္ေတာ္မေျပာခ်င္ပါ။
    “ အေဖ့ ဖိနပ္ကုိ ယူသြားလုိ႔ေပါ့ သမီးရဲ႕ ”
    “ ဘာလုိ႔ အေဖ့ ဖိနပ္ကုိ ယူသြားရတာလဲ ”
    “ သူတုိ႔မွာ မရွိလုိ႔ ေနမွာေပါ့ သမီးရဲ႕ ”
    “ သူတုိ႔က ဘာလုိ႔ ၀ယ္မထားတာလဲ အေဖ ”
    အဲဒီလုိနဲ႔ သူ႔ေမးခြန္းေတြကုိ စိတ္ရွည္ရွည္ေျဖရင္း ဘုရားကေနျပန္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေျခေျပာင္နဲ႔ေပါ့။
    ……………
    တစ္ခါတုန္းက မဟတၱမဂႏီၵ ရထားစီးလာစဥ္ ဖိနပ္တစ္ဖက္က ကၽြတ္က်န္ခဲ့တယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ က်န္တဲ့တစ္ဖက္ကုိ ကပ်ာကယာခၽြတ္ၿပီး က်န္ခဲ့တဲ့ဖိနပ္နဲ႔ အနီးဆုံးေနရာကုိ ပစ္ခ်လုိက္တယ္တဲ့။
    ပါလာတဲ့အေဖာ္က ဘာလုပ္တာလဲေမးေတာ့ “ ဖိနပ္တစ္ဖက္ကုိ ေကာက္ရသူက တစ္ဖက္တည္းမုိ႔ သုံးလုိ႔မရသလုိ ငါလည္းသုံးမရဘူးေလ။ ဒီေတာ့ ေကာက္ရသူ သုံးရေအာင္လုိ႔ ေနာက္တစ္ဖက္ပါ ပစ္ခ်ေပး လုိက္တာတဲ့။
    ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပစ္ခ်စရာကုိ မလုိပါ ႏွစ္ဖက္လုံး ေပးလုိက္ရလုိ႔ေလ။ ၿပီးေတာ့ ဖိနပ္အသစ္၀ယ္ ျဖစ္သြားလုိ႔ ေက်းဇူးေတာင္တင္လုိက္ရဦးမယ္။
    ဒါကုိေျပာျပေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးက “ ေအးေပါ့ကြာ ဟုိဘ၀က မင္းသူမ်ားဖိနပ္ခုိးခဲ့လုိ႔၊ ခုျပန္ ခုိးခံရ တယ္လုိ႔မွတ္ေပါ့။ လွဴလုိက္ ၊ ေရစက္ခ်လုိက္ေပါ့ ”တဲ့။
    ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ ဟုိဘ၀ေတြက သူမ်ားပစၥည္းေတြကုိ ယူခဲ့မွာေတာ့ ေသခ်ာသည္။
    ကၽြန္ေတာ္ဖိနပ္တစ္ရံေပ်ာက္လုိ႔ စိတ္မညစ္ပါ။ သုိ႔ေပမယ့္ စိတ္မေကာင္းပါ။ ျမင့္ျမတ္ေသာ ေနရာတြင္ အနိမ့္ဆုံးလုိ႔သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဖိနပ္ေပ်ာက္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။
    ဘုရားမွာေတာင္ သူတစ္ပါးပစၥည္းကုိ လဲလွယ္ရဲသည္။ ခုိးယူရဲသည္။ ခုိးလုိစိတ္၊ အကုသုိလ္ စိတ္မ်ားသည္ ေန႔၊ ညေတာင္ မေရွာင္ပဲ ျပဳလုပ္ရဲလာၾကသည္။
    ဒါနဲ႔ဆက္စပ္ၿပီး ေတြးမိတာက ေသာက္ေရအုိးစဥ္မွာ ႀကိဳးခ်ည္ခံထားရတဲ့ ေရခြက္ေတြအေၾကာင္း ပင္ျဖစ္သည္။ ဗုဒၶဘာသာတုိင္းျပည္ႀကီးမွာ ကုသုိလ္ျပဳထားေသာ လမ္းေဘးေရခ်မ္းစင္က ေသာက္ေရခြက္ မ်ားမွာပင္ လြတ္လပ္မႈမရွိေတာ့။
    ေပ်ာက္မွာေၾကာက္ေနရၾကရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္သမီးေလးသာ ဒါကုိ ျမင္ရရင္ ေမးမွာအမွန္ပင္။
    “ အေဖ ေသာက္ေရခြက္ေတြကုိဘာလုိ႔ ႀကိဳးခ်ည္ထားရတာလဲဟင္ ”
    ကၽြန္ေတာ္ သက္ျပင္းေတြခဏခဏခ်ၿပီး ေျဖရဦးမွာပင္။
    ……………
    ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခပ္ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ၿမိဳ႕မွာ ပြဲလမ္းသဘင္လုပ္ရင္ ေစ်းသည္ေတြက အၿပိဳင္ ထြက္တယ္။ ညလုံးေပါက္ ေစ်းေရာင္းရေတာ့ မနက္မုိးလင္းလုိ႔ အိမ္ျပန္ရင္ ပစၥည္းပစၥယကုိ ႏုိင္သေလာက္ သာသိမ္းၿပီး ျပန္သြားၾကတယ္။
    ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲလုပ္တဲ့ ကြင္းျပင္ႀကီးထဲမွာ ေစ်းသည္ေတြ ထားခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြက တစ္ခါတစ္ေလ ႏွစ္ရက္သုံးရက္အထိ ၾကာၿပီး ရွိေနတတ္ေသးတယ္။ အဲဒီကြင္းျပင္ႀကီးထဲမွာ ပုိင္ရွင္ ျပန္လာမယူမခ်င္း ဒီအတုိင္းရွိေနသည္။
    ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ၿမိဳ႕၊ ရြာေတြမွာ ညဘက္ အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပစ္ေပၚမွာ ထြက္အိပ္တတ္သည္။ ဒီလုိမွမဟုတ္ရင္ အိမ္တံခါးေလးဖြင့္ၿပီး ေလေအးေအးေလးနဲ႔ အိပ္ၾကတယ္။ ဒီလုိပဲ အျပင္သြားစရာရွိရင္ “ အိမ္ကုိ ၾကည့္လုိက္ဦးေဟ့ လုိ႔ ” ေဘးအိမ္ကုိ ေအာ္ခဲ့ရင္ရၿပီ။ စိတ္ခ်လက္ခ်သြားေတာ့။ ခုိးမႈဆုိတာ ေတာ္ေတာ့္ကုိၾကားရခဲပါသည္။
    ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္အကြာမွာေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ကုိ ၿခံေကာင္းေကာင္းကာရတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့လူေတြကေတာ့ ၿခံေစာင္ထားၾကတယ္ေပါ့။ အျပင္တံခါးတစ္ခ်ပ္၊ အတြင္းတံခါးတစ္ခ်ပ္ အထပ္ထပ္လုပ္၊ အထပ္ထပ္ပိတ္၊ အခန္းတံခါးပိတ္ၿပီး အိပ္ရတဲ့ေခတ္ျဖစ္လာခဲ့တယ္။
    အျပင္တစ္ခါသြားဖုိ႔ အိမ္တံခါး၊ ျပတင္းေပါက္တံခါး၊ ၿခံတံခါးေတြကုိ ေသေသခ်ာခ်ာပိတ္ရတဲ့အျပင္ နည္းနည္းေလး အေ၀းေရာက္တာနဲ႔ ကိုယ့္အိမ္ကုိ လည္ျပန္လွည့္ၾကည့္မိတတ္ေသးတယ္။
    ေခတ္ေတြကေျပာင္းလဲလာၿပီဆုိတာ ဒါေတြကုိေျပာတာမ်ားလား။
    …………..
    ဒီေန႔လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မိသားစု ဘုရားကုိ ခပ္ေစာေစာေလးထြက္လာလုိက္တယ္။
    ဘုရားကုိေရာက္လုိ႔ ဆုိင္ကယ္ေပၚကဆင္းၿပီး ဖိနပ္ခၽြတ္မယ္အလုပ္မွာ သမီးကေျပာတယ္။
    “ အေဖ ဖိနပ္ကုိ ဆုိင္ကယ္မွာ ညွပ္။ ေတာ္ၾကာ ဖိနပ္ထပ္ေပ်ာက္ေနဦးမယ္ ”
    သူကေတာ့ တစ္ခါေသဘူး ပ်ဥ္ဖုိးနားလည္တယ္ေျပာရမလား။ ကုိယ့္ပစၥည္းကုိ ေစာင့္ေရွာက္ တယ္လုိ႔ပဲေျပာရမလားမသိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ အေတြးကထိတ္လန္႔စြာ ၀င္လာတယ္။
    ကၽြန္ေတာ့္သမီးက ၃ ႏွစ္သာရွိေသးသည္။ ဒီလုိႏုနယ္တဲ့ကေလးစိတ္ထဲမွာ ဘုရားသြားရင္ ဖိနပ္ ေပ်ာက္တတ္တယ္။ ဖိနပ္အခုိးခံရတတ္တယ္ ဆုိတဲ့ အသိေတြ၀င္သြားၿပီလား။
    ဒီအသိစြဲေၾကာင့္ ႀကီးလာတဲ့အခါ လူေတြကုိ သံသယစိတ္ေတြနဲ႔ မၾကည့္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ မေျပာႏုိင္ပါဘူး။ လူေတြကုိ ယုံၾကည္ဖုိ႔ခက္သြားပါလိမ့္မယ္။
    အဲဒီအခါ သူ႔ဘ၀အတြက္ လုပ္ေဆာင္မႈေတြဟာ ေကာင္းတဲ့ဘက္ဦးတည္ဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ သူ႔အနာဂတ္ဟာ လွပ ပါေတာ့မလား။
    ေၾသာ္ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ စိုးရိမ္စိတ္ႀကီးေနတာလားဗ်ာ။
    ဒီလုိမွမဟုတ္ရင္ေတာ့ ဖိနပ္ေပ်ာက္ျခင္းသည္ အနာဂတ္ကုိဆုိးရြားစြာ ထိခုိက္ႏုိင္ပါသည္လုိ႔ပဲ ဆုိပါရေစေတာ့ခင္ဗ်ာ။

    ၁၉-၇-၂၀၁၃။
    — with Nanda Htun Htet and 11 others.


    0 0


     Photo: နိူင္ငံေရးသမားမ်ား သိထားသင့္တဲ႕ အခ်က္ ( ၈ )ခ်က္ -----------------------------------------------------------  ၁။ အစိုးရနဲ႕တပ္မေတာ္ကို ခြဲျခားၿပီးေျပာပါ။  ၂။ တပ္မေတာ္ဟာ အစိုးရရဲ႕ မူ၀ါဒအတိုင္း လုပ္ရမွာပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက အစိုးရတက္လုပ္ႏိုင္လို႔ ....... အတိုက္အခံကိုႏွိမ္နင္းခိုင္းရင္ ႏွိမ္နင္းမွာပဲျဖစ္သလို..... N L D က အစိုးရျဖစ္လာၿပီး သူတို႔နဲ႕အတိုက္ အခံကို ႏွိမ္နင္းဖို႔ တပ္ကိုအသံုးခ်လည္း တပ္ကေတာ့ ခိုင္းတဲ့အတိုင္း လုပ္ရမွာပါပဲ...။  ၃။ စစ္တပ္ကိုး ။ အထက္အမိန႔္ နာခံတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ထားတာပါ။  အမိန္႔မနာခံဘဲဲနဲ႕လဲ စစ္တိုက္ လို႔ မရပါ........ ေရွ႕တန္းမွာ ဒီလမ္းက ဒီေတာင္ကုန္းကို တက္သိမ္းဆို ....... မိုင္း႐ွိ႐ွိ ၊ ေျငာင့္ေထာင္ေထာင္ စက္ေသနတ္ ဘယ္ႏွစ္လက္နဲ႔ပစ္ပစ္ တက္ရမွာပါ။ ေနာက္ေန႔မွွတိုက္ပါရေစ ၊ တျခားလမ္းကသြား ပါရေစ လုပ္လို႔မရပါ။ စစ္သားရဲ႕ေတြးေခၚပံုကိုက အရပ္သားနဲ႕မတူပါ ..... မတူေအာင္လည္း ေလ့က်င့္ထားတာပါ....... စစ္သားကို စစ္တရား႐ံုးနဲ႔ပဲ တရားစီရင္ခြင့္ရွိတာဟာ ...... စစ္သားရဲ႕စဥ္းစားပံုဟာ အရပ္သားနဲ႔မတူလို႔ပါ။  ၄။ စစ္တပ္ကို လက္ကိုင္ဒုတ္ စစ္တပ္မျဖစ္ေစခ်င္ရင္ စနစ္ကို ခိုင္မာေအာင္လုပ္ပါ။  ဘယ္သူတက္ တက္ စစ္တပ္ကို အသံုးခ်လို႔မရေအာင္ ...... ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ဆြဲထားပါ.....။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသ မိုင္းမွာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ..... ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ေရပက္မ၀င္ေအာင္ ဆြဲခဲ့လို႔ ..... စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းတာ တစ္ခါမွမရွိပါ..... တပ္မေတာ္ကလည္း အသံုးခ်ခံခ်င္လွတယ္ေတာ့ မရွိပါ...... ဒါေပမယ့္ အစိုးရကို ပုန္ကန္တဲ့တပ္မေတာ္ ပိုၿပီးမျဖစ္လိုပါ..... စစ္တပ္မ်က္စိကၾကည့္လွ်င္ ..... အထက္ အမိန္႔မနာခံတဲ့ တပ္မေတာ္္ဟာ အႏၱရာယ္အႀကီးဆံုးပါ.... အေမရိကန္စစ္ကားထဲမွာ တပ္ခြဲမွဴးက ..... သူ႔ရဲေဘာ္ကို စစ္ေျမျပင္မွာ ေျပာတဲ့အတိုင္း ေျပာရရင္ ...... “ ငါတို႔က ဒီမိုကေရစီကို ကာကြယ္ဖို႔ ဒီေနရာကိုေရာက္ေနတာ ..... က်င့္သံုးဖို႔မဟုတ္ပါ ” တဲ့ ......။  ၅။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ မသမာမႈလုပ္ခြင့္ရတာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရာထူးေၾကာင့္မဟုတ္ပါ။  အာဏာသိမ္းၿပီး နိုင္ငံေရး ရာထူးေတြ ယူခြင့္ရသြားလို႔ပါ..... ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား အခ်င္းခ်င္း ညီညြတ္လွ်င္ အာဏာသိမ္းလို႔မရပါ...... ဘယ္တပ္မေတာ္မွလည္း ႏိုင္ငံေရးပေယာဂေတြ မရွိဘဲ ..... အေခ်ာင္နာမည္ပ်က္ခံၿပီး အာဏာသိမ္းလိုမယ္ မဟုတ္ပါ........။  ၆။ စစ္တပ္ကိုလဲ သိပ္ျပည့္စံုေနတယ္မထင္ပါနဲ႔ ...... ကၽြန္ေတာ္ တပ္မေတာ္ကအၿငိမ္းစားယူတဲ့အထိ ....... စစ္တိုက္ရမယ့္ေနရာကို ရဟတ္ယာဥ္နဲ႔ တစ္ခါမွ အပို႔မခံရဖူးပါ...... စစ္သားေတြ ဒဏ္ရာရရင္ အိပ္ယာခင္းေစာင္ၾကားကို ၀ါးလုံးနဲ႔လွ်ိဳ ပုခက္လုပ္ၿပီး ...... ႏွစ္ရက္သံုးရက္ လူနဲ႔ထမ္းၿပီး သယ္ရတာပါ...... ရိကၡာ (၅)ရက္စာဆို (၁၀)ရက္ ဆန္ ့စားရတာပါ..... စစ္ဆင္ေရး (၃)လေလာက္ဆို ရဲေဘာ္ေတြ၀တ္စံု ဟာ ..... ခ်ဳပ္ရာ၊ဖာရာ အထပ္ထပ္ ဖိနပ္ကလည္း ညွပ္ဖိနပ္ျဖစ္ေနပါၿပီ.... တပ္ၾကပ္ႀကီးကို မေျပာရေကာင္းလားလို႔ သြားမဆူပါနဲ႔ .... သူ႔မွာလည္း အားလံုးေပါင္းမွ ရဲေဘာ္ေတြထက္ ....... ၀တ္စံုတစ္စံု ေလာက္သာ ပိုခ်မ္းသာတာပါ...... စစ္ေၾကာင္း႐ံုးကို ၾကည့္လိုက္ပါဦး..... စစ္ေၾကာင္းမွဴးေဘာင္းဘီလည္း ဖင္အဖာနဲ႔ပါပဲ....... စစ္သည္တစ္ေယာက္ဟာ ေသနတ္၊ ရိကၡာ ၊ က်ည္ဆံ၊ ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာနဲ႔ဆို ..... ေပါင္(၄၀)ေလာက္ရွိေနပါၿပီ........ စစ္ေၾကာင္းအဆင့္ဆို ပြိဳင့္ဖိုက္ ၊ ၈၁ မမစိန္ေျပာင္း...... ပြိဳင့္ဖိုက္ က်ည္ဆံ (၁၀၀၀)ပံုး တစ္ပံုးဟာ ...... တုိက္ပြဲျဖစ္လွ်င္ (၁၀)မိနစ္ေလာက္ပဲ ပစ္လို႔ရပါတယ္..... ဗ်ဴဟာအဆင့္မွာ လာပါၿပီ ….၁၂၀ မမစိန္ေျပာင္းႀကီး  ဗံုးသီးတစ္လံုးက ေပါင္ (၃၀)ေလာက္ ..... စက္႐ံုကထုတ္ပိုးတဲ့ ဗူးကိုဖြင့္ ၿပီး ထမ္းပိုးနဲ႔ ေရွ႕ေနာက္ႀကိဳးခ်ည္ ..... ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ကို ထမ္းပိုးတစ္လက္နဲ႔ .......... ေပါင္(၇၀)ေလာက္ ရွိေနပါၿပီ...... စစ္ေၾကာင္းက တစ္ရက္လံုးမွ (၅)မိုင္ေတာင္ ခရီးမေပါက္ခ်င္. . . ဒဏ္ရာရလူနာသာပါလွ်င္ စဥ္းစားၾကည့္ပါေတာ့ ..... ေပၚတာဆြဲလွ်င္လည္း အေရးယူခံရ..... မဆြဲဘဲ ကိုယ္တိုင္ထမ္းရေတာ့လဲ တိုက္ပြဲျဖစ္တဲ့အခါ ...... ရန္သူက လက္သီးနဲ႔ဆင္းထိုးလွ်င္ေတာင္ ....... ခံရေတာ့မေလာက္ အေလးအပင္ေတြနဲ႔ ....... သူမ်ားနိုင္ငံ တပ္မေတာ္ေတြလည္း ၾကည့္ ၾကည့္ၾကပါ..... စစ္သားဟာ ၀န္တင္ႏြားမဟုတ္ပါ......။  ၇။ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုလို႔ ေျပာရဦးမယ္..... ခင္ဗ်ားတု႔ိထဲက ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ေ႐ွ႕တန္းေရာက္ဖူးပါသလဲ..... ေတာထဲကို မေရာက္ဖူးဘဲနဲ႕ေတာ့ ေတာရဲ႕အေၾကာင္းကို မသိႏိုင္ပါ..... ေတာမွာ ရဲစခန္းမရွိပါ...တရား႐ံုးမရွိပါ ...ေတာထဲမွာရွိတာ ေတာရဲ႕ဥပေဒပါ..... အင္အားႀကီးတဲ့လူူက အင္အားနည္းတဲ့လူကို ေခ်မႈန္းတာ .... နားေထာင္လို႔မေကာင္းပါ....မေထာက္ခံပါ ..... ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ရွင္သန္ႏိုင္ဖို႔ ....ကိုယ့္တပ္ဖြဲ႕ရွင္သန္ႏိုင္ဖို႔ ရုန္းကန္ရာမွာ .... နည္းလမ္းေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိေတာ့တဲ့ အေျခအေနေတြ ..... အမ်ားႀကီး ႀကံဳေတြ႔ရႏိုင္တာ..... တစ္ဦးတစ္ေလကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ေျပာေျပာေနတဲ့ ..... လူသားခ်င္းစာနာမႈအတြက္ သူ႔အသက္ကို စေတးခ်င္စေတးမွာပါ.... ဒါေပမယ့္ လူတိုင္းေတာ့မဟုတ္ပါ...... ခင္ဗ်ားတို႔ထဲမွာ ရန္သူကႏွိပ္စက္ၿပီး ဓားနဲ႔ မြန္း သတ္သြားတဲ့ ..... ကိုယ့္ရဲေဘာ္ အေလာင္းကို ဘယ္သူျမင္ဖူးပါသလဲ ..... ရြာအ၀င္လယ္ကြင္းထဲက ေကာက္စိုက္ဟန္ေဆာင္္ေနတဲ့ ...... ရြာသားထင္ရတဲ့သူက ေသနတ္နဲ႕ ေတ့ပစ္တာကို ဘယ္သူခံဖူးပါသလဲ..... ရြာထဲက လက္နက္ၾကီး နဲ႕ ေထာင္းထေမာင္းေၾကေအာင္ ပစ္ခံရလို႔ ...... ကိုယ့္ေရွ႕မွာပဲ ကိုယ့္ရဲေဘာ္ေတြ က်ဆံုးကုန္တဲ့ …… သူပုန္နဲ႕ရြာသား ခြဲမရတဲ့ တပ္ခြဲမွဴးဘ၀ကို ဘယ္သူကိုယ္ခ်င္းစာဖူးပါသလဲ.... ခင္ဗ်ားမွာ ဒုတိယနည္းလမ္း ေ႐ြးခ်ယ္ဖုိ႔မရွိခဲ့လွ်င္ ..... ခင္ဗ်ားရြာထဲကို ျပန္ပစ္မလား .......? ခင္ဗ်ားတပ္ဖြဲ  ့ အေသခံမလား .......?   ၈။ ႀကံ႕ဖြံ႔၊ႀကံ႕ဖြံ႔နဲ႕ ခင္ဗ်ားတို႔ ဆဲခ်င္ဆဲပါ …… ဒါေပမယ့္ စစ္တပ္နဲ႕ ႀကံ႕ဖြံ႕ ဘာမွမဆိုင္ပါ...... ႀကံ႕ုဖြံ႕ခုိင္းတာလုပ္ေနရတာ ႀကံ႕ဖြံ႕အစိုးရေနရာေရာက္ေနလို႔ပါ..... ရဲ ၊ မီးသတ္၊ စည္ပင္ ၊ လ.၀.က...... အခြန္၊ေဆာက္လုပ္ေရး ၊ပညာေရး ၊က ည န ၊ ေထြ/အုပ္၀န္ထမ္း ..... အားလံုးလိုပဲ စစ္တပ္ကလည္း ၀န္ထမ္းပါ..... ခင္ဗ်ားတို႔ မေမ့ဖို႔က ခင္ဗ်ားတို႔ မွျပည္သူမဟုတ္ပါ ….. ၀န္ထမ္းေတြအားလံုးကလည္း ..... တက္လာတဲ့အစိုးရခိုင္းတာ လုပ္ရတဲ့ျပည္သူေတြပါ..... ခင္ဗ်ားတို႔ ႏိုင္ငံေရးသမားအမ်ားစုလည္း ..... (၂၂)ႏွစ္မွာ အႏွစ္(၂၀)ေလာက္က ..... ပုဆိုးၿခံဳထဲက လက္သီးျပေနတာပါ...... ခုမွ ဘာညာ...သာရကာ နဲ ့ေတာ့ ၀န္ထမ္းမ်ားကို လာမေျပာေစလိုပါ..... အစိုးရ တစ္ဖြဲ ့ေကာင္းဖို႔ဆိုတာ ၀န္ထမ္း အရပ္သား အားလံုးမွာတာ၀န္ရွိတာပါ..... ခင္ဗ်ားတို႔ အခုလို တစ္ဖက္သတ္ ..... ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပံုျပင္ထဲကသူရဲေကာင္းလို၊ မင္းသမီးေလးလိုလုပ္ …... က်န္တဲ့သူေတြကိုေတာ့ ...... ပံုျပင္ထဲကစုန္းမႀကီးလို၊ မေကာင္းဆိုး၀ါးႀကီးလို လုပ္ေနပံုနဲ႕ေတာ့ ...... ႏိုင္ငံကို ေကာင္းေအာင္၊ တိုးတက္ေအာင္ အုပ္ခ်ဴပ္ႏိုင္ဖို႔ေ၀းလို႔ ...... (၂)ႏွစ္(၃)ႏွစ္ေလာက္ဆိုရင္ကို ...... ကိုယ့္ပါတီကို ႏိုင္ေအာင္အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ဖို႔ မလြယ္ပါ........။  (စစ္ေခြး ရဲမိုး)
    -----------------------------------------------------------

    ၁။ အစိုးရနဲ႕တပ္မေတာ္ကို ခြဲျခားၿပီးေျပာပါ။

    ၂။ တပ္မေတာ္ဟာ အစိုးရရဲ႕ မူ၀ါဒအတိုင္း လုပ္ရမွာပါ။
    ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက အစိုးရတက္လုပ္ႏိုင္လို႔ .......
    အတိုက္အခံကိုႏွိမ္နင္းခိုင္းရင္ ႏွိမ္နင္းမွာပဲျဖစ္သလို.....
    N L D က အစိုးရျဖစ္လာၿပီး သူတို႔နဲ႕အတိုက္ အခံကို ႏွိမ္နင္းဖို႔ တပ္ကိုအသံုးခ်လည္း တပ္ကေတာ့ ခိုင္းတဲ့အတိုင္း လုပ္ရမွာပါပဲ...။

    ၃။ စစ္တပ္ကိုး ။ အထက္အမိန႔္ နာခံတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ထားတာပါ။
    အမိန္႔မနာခံဘဲဲနဲ႕လဲ စစ္တိုက္ လို႔ မရပါ........
    ေရွ႕တန္းမွာ ဒီလမ္းက ဒီေတာင္ကုန္းကို တက္သိမ္းဆို .......
    မိုင္း႐ွိ႐ွိ ၊ ေျငာင့္ေထာင္ေထာင္ စက္ေသနတ္ ဘယ္ႏွစ္လက္နဲ႔ပစ္ပစ္ တက္ရမွာပါ။ ေနာက္ေန႔မွွတိုက္ပါရေစ ၊ တျခားလမ္းကသြား ပါရေစ လုပ္လို႔မရပါ။
    စစ္သားရဲ႕ေတြးေခၚပံုကိုက အရပ္သားနဲ႕မတူပါ .....
    မတူေအာင္လည္း ေလ့က်င့္ထားတာပါ.......
    စစ္သားကို စစ္တရား႐ံုးနဲ႔ပဲ တရားစီရင္ခြင့္ရွိတာဟာ ......
    စစ္သားရဲ႕စဥ္းစားပံုဟာ အရပ္သားနဲ႔မတူလို႔ပါ။

    ၄။ စစ္တပ္ကို လက္ကိုင္ဒုတ္ စစ္တပ္မျဖစ္ေစခ်င္ရင္ စနစ္ကို ခိုင္မာေအာင္လုပ္ပါ။
    ဘယ္သူတက္ တက္ စစ္တပ္ကို အသံုးခ်လို႔မရေအာင္ ......
    ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ဆြဲထားပါ.....။
    အေမရိကန္ႏိုင္ငံသ မိုင္းမွာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ .....
    ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ေရပက္မ၀င္ေအာင္ ဆြဲခဲ့လို႔ .....
    စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းတာ တစ္ခါမွမရွိပါ.....
    တပ္မေတာ္ကလည္း အသံုးခ်ခံခ်င္လွတယ္ေတာ့ မရွိပါ......
    ဒါေပမယ့္ အစိုးရကို ပုန္ကန္တဲ့တပ္မေတာ္ ပိုၿပီးမျဖစ္လိုပါ.....
    စစ္တပ္မ်က္စိကၾကည့္လွ်င္ .....
    အထက္ အမိန္႔မနာခံတဲ့ တပ္မေတာ္္ဟာ အႏၱရာယ္အႀကီးဆံုးပါ....
    အေမရိကန္စစ္ကားထဲမွာ တပ္ခြဲမွဴးက .....
    သူ႔ရဲေဘာ္ကို စစ္ေျမျပင္မွာ ေျပာတဲ့အတိုင္း ေျပာရရင္ ......
    “ ငါတို႔က ဒီမိုကေရစီကို ကာကြယ္ဖို႔ ဒီေနရာကိုေရာက္ေနတာ .....
    က်င့္သံုးဖို႔မဟုတ္ပါ ” တဲ့ ......။

    ၅။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ မသမာမႈလုပ္ခြင့္ရတာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရာထူးေၾကာင့္မဟုတ္ပါ။
    အာဏာသိမ္းၿပီး နိုင္ငံေရး ရာထူးေတြ ယူခြင့္ရသြားလို႔ပါ.....
    ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား အခ်င္းခ်င္း ညီညြတ္လွ်င္ အာဏာသိမ္းလို႔မရပါ......
    ဘယ္တပ္မေတာ္မွလည္း ႏိုင္ငံေရးပေယာဂေတြ မရွိဘဲ .....
    အေခ်ာင္နာမည္ပ်က္ခံၿပီး အာဏာသိမ္းလိုမယ္ မဟုတ္ပါ........။

    ၆။ စစ္တပ္ကိုလဲ သိပ္ျပည့္စံုေနတယ္မထင္ပါနဲ႔ ......
    ကၽြန္ေတာ္ တပ္မေတာ္ကအၿငိမ္းစားယူတဲ့အထိ .......
    စစ္တိုက္ရမယ့္ေနရာကို ရဟတ္ယာဥ္နဲ႔ တစ္ခါမွ အပို႔မခံရဖူးပါ......
    စစ္သားေတြ ဒဏ္ရာရရင္ အိပ္ယာခင္းေစာင္ၾကားကို ၀ါးလုံးနဲ႔လွ်ိဳ ပုခက္လုပ္ၿပီး ......
    ႏွစ္ရက္သံုးရက္ လူနဲ႔ထမ္းၿပီး သယ္ရတာပါ......
    ရိကၡာ (၅)ရက္စာဆို (၁၀)ရက္ ဆန္ ့စားရတာပါ.....
    စစ္ဆင္ေရး (၃)လေလာက္ဆို ရဲေဘာ္ေတြ၀တ္စံု ဟာ .....
    ခ်ဳပ္ရာ၊ဖာရာ အထပ္ထပ္ ဖိနပ္ကလည္း ညွပ္ဖိနပ္ျဖစ္ေနပါၿပီ....
    တပ္ၾကပ္ႀကီးကို မေျပာရေကာင္းလားလို႔ သြားမဆူပါနဲ႔ ....
    သူ႔မွာလည္း အားလံုးေပါင္းမွ ရဲေဘာ္ေတြထက္ .......
    ၀တ္စံုတစ္စံု ေလာက္သာ ပိုခ်မ္းသာတာပါ......
    စစ္ေၾကာင္း႐ံုးကို ၾကည့္လိုက္ပါဦး.....
    စစ္ေၾကာင္းမွဴးေဘာင္းဘီလည္း ဖင္အဖာနဲ႔ပါပဲ.......
    စစ္သည္တစ္ေယာက္ဟာ ေသနတ္၊ ရိကၡာ ၊ က်ည္ဆံ၊ ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာနဲ႔ဆို .....
    ေပါင္(၄၀)ေလာက္ရွိေနပါၿပီ........
    စစ္ေၾကာင္းအဆင့္ဆို ပြိဳင့္ဖိုက္ ၊ ၈၁ မမစိန္ေျပာင္း......
    ပြိဳင့္ဖိုက္ က်ည္ဆံ (၁၀၀၀)ပံုး တစ္ပံုးဟာ ......
    တုိက္ပြဲျဖစ္လွ်င္ (၁၀)မိနစ္ေလာက္ပဲ ပစ္လို႔ရပါတယ္.....
    ဗ်ဴဟာအဆင့္မွာ လာပါၿပီ ….၁၂၀ မမစိန္ေျပာင္းႀကီး
    ဗံုးသီးတစ္လံုးက ေပါင္ (၃၀)ေလာက္ .....
    စက္႐ံုကထုတ္ပိုးတဲ့ ဗူးကိုဖြင့္ ၿပီး ထမ္းပိုးနဲ႔ ေရွ႕ေနာက္ႀကိဳးခ်ည္ .....
    ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ကို ထမ္းပိုးတစ္လက္နဲ႔ ..........
    ေပါင္(၇၀)ေလာက္ ရွိေနပါၿပီ......
    စစ္ေၾကာင္းက တစ္ရက္လံုးမွ (၅)မိုင္ေတာင္ ခရီးမေပါက္ခ်င္. . . ဒဏ္ရာရလူနာသာပါလွ်င္ စဥ္းစားၾကည့္ပါေတာ့ .....
    ေပၚတာဆြဲလွ်င္လည္း အေရးယူခံရ.....
    မဆြဲဘဲ ကိုယ္တိုင္ထမ္းရေတာ့လဲ တိုက္ပြဲျဖစ္တဲ့အခါ ......
    ရန္သူက လက္သီးနဲ႔ဆင္းထိုးလွ်င္ေတာင္ .......
    ခံရေတာ့မေလာက္ အေလးအပင္ေတြနဲ႔ .......
    သူမ်ားနိုင္ငံ တပ္မေတာ္ေတြလည္း ၾကည့္ ၾကည့္ၾကပါ.....
    စစ္သားဟာ ၀န္တင္ႏြားမဟုတ္ပါ......။

    ၇။ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုလို႔ ေျပာရဦးမယ္.....
    ခင္ဗ်ားတု႔ိထဲက ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ေ႐ွ႕တန္းေရာက္ဖူးပါသလဲ.....
    ေတာထဲကို မေရာက္ဖူးဘဲနဲ႕ေတာ့ ေတာရဲ႕အေၾကာင္းကို မသိႏိုင္ပါ.....
    ေတာမွာ ရဲစခန္းမရွိပါ...တရား႐ံုးမရွိပါ ...ေတာထဲမွာရွိတာ ေတာရဲ႕ဥပေဒပါ.....
    အင္အားႀကီးတဲ့လူူက အင္အားနည္းတဲ့လူကို ေခ်မႈန္းတာ ....
    နားေထာင္လို႔မေကာင္းပါ....မေထာက္ခံပါ .....
    ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ရွင္သန္ႏိုင္ဖို႔ ....ကိုယ့္တပ္ဖြဲ႕ရွင္သန္ႏိုင္ဖို႔ ရုန္းကန္ရာမွာ ....
    နည္းလမ္းေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိေတာ့တဲ့ အေျခအေနေတြ .....
    အမ်ားႀကီး ႀကံဳေတြ႔ရႏိုင္တာ.....
    တစ္ဦးတစ္ေလကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ေျပာေျပာေနတဲ့ .....
    လူသားခ်င္းစာနာမႈအတြက္ သူ႔အသက္ကို စေတးခ်င္စေတးမွာပါ....
    ဒါေပမယ့္ လူတိုင္းေတာ့မဟုတ္ပါ......
    ခင္ဗ်ားတို႔ထဲမွာ ရန္သူကႏွိပ္စက္ၿပီး ဓားနဲ႔ မြန္း သတ္သြားတဲ့ .....
    ကိုယ့္ရဲေဘာ္ အေလာင္းကို ဘယ္သူျမင္ဖူးပါသလဲ .....
    ရြာအ၀င္လယ္ကြင္းထဲက ေကာက္စိုက္ဟန္ေဆာင္္ေနတဲ့ ......
    ရြာသားထင္ရတဲ့သူက ေသနတ္နဲ႕ ေတ့ပစ္တာကို ဘယ္သူခံဖူးပါသလဲ.....
    ရြာထဲက လက္နက္ၾကီး နဲ႕ ေထာင္းထေမာင္းေၾကေအာင္ ပစ္ခံရလို႔ ......
    ကိုယ့္ေရွ႕မွာပဲ ကိုယ့္ရဲေဘာ္ေတြ က်ဆံုးကုန္တဲ့ ……
    သူပုန္နဲ႕ရြာသား ခြဲမရတဲ့ တပ္ခြဲမွဴးဘ၀ကို ဘယ္သူကိုယ္ခ်င္းစာဖူးပါသလဲ....
    ခင္ဗ်ားမွာ ဒုတိယနည္းလမ္း ေ႐ြးခ်ယ္ဖုိ႔မရွိခဲ့လွ်င္ .....
    ခင္ဗ်ားရြာထဲကို ျပန္ပစ္မလား .......?
    ခင္ဗ်ားတပ္ဖြဲ ့ အေသခံမလား .......?

    ၈။ ႀကံ႕ဖြံ႔၊ႀကံ႕ဖြံ႔နဲ႕ ခင္ဗ်ားတို႔ ဆဲခ်င္ဆဲပါ ……
    ဒါေပမယ့္ စစ္တပ္နဲ႕ ႀကံ႕ဖြံ႕ ဘာမွမဆိုင္ပါ......
    ႀကံ႕ုဖြံ႕ခုိင္းတာလုပ္ေနရတာ ႀကံ႕ဖြံ႕အစိုးရေနရာေရာက္ေနလို႔ပါ.....
    ရဲ ၊ မီးသတ္၊ စည္ပင္ ၊ လ.၀.က......
    အခြန္၊ေဆာက္လုပ္ေရး ၊ပညာေရး ၊က ည န ၊ ေထြ/အုပ္၀န္ထမ္း .....
    အားလံုးလိုပဲ စစ္တပ္ကလည္း ၀န္ထမ္းပါ.....
    ခင္ဗ်ားတို႔ မေမ့ဖို႔က ခင္ဗ်ားတို႔ မွျပည္သူမဟုတ္ပါ …..
    ၀န္ထမ္းေတြအားလံုးကလည္း .....
    တက္လာတဲ့အစိုးရခိုင္းတာ လုပ္ရတဲ့ျပည္သူေတြပါ.....
    ခင္ဗ်ားတို႔ ႏိုင္ငံေရးသမားအမ်ားစုလည္း .....
    (၂၂)ႏွစ္မွာ အႏွစ္(၂၀)ေလာက္က .....
    ပုဆိုးၿခံဳထဲက လက္သီးျပေနတာပါ......
    ခုမွ ဘာညာ...သာရကာ နဲ ့ေတာ့ ၀န္ထမ္းမ်ားကို လာမေျပာေစလိုပါ.....
    အစိုးရ တစ္ဖြဲ ့ေကာင္းဖို႔ဆိုတာ ၀န္ထမ္း အရပ္သား အားလံုးမွာတာ၀န္ရွိတာပါ.....
    ခင္ဗ်ားတို႔ အခုလို တစ္ဖက္သတ္ .....
    ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပံုျပင္ထဲကသူရဲေကာင္းလို၊ မင္းသမီးေလးလိုလုပ္ …...
    က်န္တဲ့သူေတြကိုေတာ့ ......
    ပံုျပင္ထဲကစုန္းမႀကီးလို၊ မေကာင္းဆိုး၀ါးႀကီးလို လုပ္ေနပံုနဲ႕ေတာ့ ......
    ႏိုင္ငံကို ေကာင္းေအာင္၊ တိုးတက္ေအာင္ အုပ္ခ်ဴပ္ႏိုင္ဖို႔ေ၀းလို႔ ......
    (၂)ႏွစ္(၃)ႏွစ္ေလာက္ဆိုရင္ကို ......
    ကိုယ့္ပါတီကို ႏိုင္ေအာင္အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ဖို႔ မလြယ္ပါ........။

    (စစ္ေခြး ရဲမိုး)
    feeling down with Nann Laypyae Nu.


    0 0


    ဒီတစ္ပတ္အတြင္းမွာ တုိက်ဳိသတင္းဌာန ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကာကြယ္ေရး ၊စစ္ေရးနဲ႔ပက္သက္

    ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ သတင္းေတြ ေနရာယူခဲ့ပါတယ္။ဒါအျပင္ ၀န္ႀကိးခ်ဳပ္ အာေဘက  ဂ်ပန္ အလုပ္
    သင္ဗုိလ္ေလာင္းဆင္းပြဲမွာ ႏုိင္ငံေတာ္ကာကြယ္ေရးမူ၀ါလမ္းညြန္ေတြ ၊ႏုိင္ငံေတာ္အေနနဲ႔ လုံၿခဳံ
    ေရးအသုိက္အ၀န္းကိစၥေတြ ၊ဒီကိစၥေတြကုိ ဘယ္လုိ စီမံသြားမလဲဆုိတာကုိ မိန္႔ခြန္းေျပာၾကား
    ခဲ့ပါတယ္။



    တရုတ္သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္က ဒစ္ပလုိမစ္စာေစာင္မွာ ေရတပ္ဆုိင္ရာ အထူးကၽြမ္းက်င္သူ
    တစ္ဦးကုိ ေမးလ္ပုိ႔ေမးျမန္းခဲ့ရာမွာ စစ္ေအးလြန္ေခတ္မွာ ဂ်ပန္ဟာ ကုိယ္ပုိင္ကာကြယ္ေရးတပ္ဖြဲ႔
    ကုိျပန္လည္ျပင္ဆင္တည္ေဆာက္ႏုိင္သလား၊ အေမရိကန္တပ္မေတာ္နဲ႔အတူ စုေပါင္းကာကြယ္
    ေရးစနစ္ကုိ ဘယ္လုိ ဆက္စခန္းသြားမလဲ။ တုိက္ခ်င္းပစ္ဒုံးပ်ံတုိက္ခုိက္မႈေတြကုိ ကာကြယ္ေပး
    ႏုိင္မယ့္ အစီအမံေတြ ၊ ႏုိင္ငံရဲ႔ အေနာက္ေတာင္ဘက္မွာ ရွိတဲ ့ကၽြန္းစုေတြကုိ ထိထိေရာက္
    ေရာက္ ဘယ္လုိကာကြယ္မလဲ ဆုိေတြ ပါပါတယ္။ ဒီေမးခြန္းထဲမွာ ပါတဲ့ အရာေတြေလာက္
    ကေတာ့ လူတုိင္းေတြးဆႏုိင္ပါတယ္။


    ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကုိေျပာရရင္ေတာ့ ဂ်ပန္ဟာ သူ႔ရဲ႔ လုံၿခဳံေရးျပႆနာကုိ ျပန္လည္ အနက္ဖြင့္
    သတ္မွတ္တာကလြဲလုိ႔ က်န္ရွိတဲ့ ေရွ႔တန္းေရာက္ မ်က္ႏွာစာကိစၥေတြအားလုံးကုိ စီမံေဆာင္
    ရြက္သင့္တာေတြလုပ္ရပါမယ္။ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒအရ ျပင္ဆင္ၿပဌာန္းတာေတြ ၊ လုပ္သင့္
    သလုိ၊ (ဂ်ပန္အေျခခံဥပေဒမွာ ဂ်ပန္မွာ စစ္တပ္ဖြဲ႔စည္းခြင့္မရွိပါဘူး။ ခုရွိေနတဲ လက္နက္ကုိင္
    အဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ ကာကြယ္ေရးတပ္ဖြဲ႔ အဆင့္ပဲဲျဖစ္ပါတယ္) ကုိယ္ပုိင္ကာကြယ္ေရးတပ္ဖြဲ႔
    ဟာ အျမဲတမ္း မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ခုခံကာကြယ္ေရး ျဖစ္ႏုိင္မွာ မထင္ပါဘူး။ ၀န္ႀကိးခ်ဳပ္အာ
    ေဘနဲ႔ သူ႔အေပါင္းပါေတြဟာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုအေပၚ မွီခုိအားထားမႈကုိ ေလ်ာ့ခ်ၿပီး
    စစ္ဆင္ေရး နဲ႔နည္းဗ်ဴဟာ ေျမာက္အခင္းအက်င္းမူ၀ါဒေတြကုိ အလွည့္အေျပာင္းလုပ္ႏုိင္ရင္
    ေတာင္မွ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး အလုပ္စခန္းမွာ အေတာ္ေလးကုိ ဗ်ာမ်ားႏုိင္ပါတယ္။ လုပ္လည္း
    လုပ္သင့္ ၊လုပ္ထုိုက္တာမွန္ေပမယ့္ ကုိယ္ပုိင္ကာကြယ္ေရးတပ္ဖြဲ႔ကေန ဂ်ပန္ တပ္မေတာ္
    အျဖစ္ ကူးေျပာင္းလာမယ္ဆုိရင္ အေတာ့္ကုိ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာ ေျပာင္းလာႏုိင္ပါတယ္

    လူသားေတြကုိ အရွိန္ျပင္းျပင္း မုိင္ကုန္ေမာင္းႏွင္ႏုိင္တဲ့ အရာသုံးပါးကုိျပလုိ႔ဆုိရင္ အေၾကာက္
    တရား ၊ ဂုဏ္သိကၡာ ၊အက်ဳိးစီးပြားတုိ႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဂ်ပန္ထိပ္သီးေခါင္းေဆာင္ပုိင္းေတြအေနနဲ႔
    အမ်ဳိးသားကာကြယ္ေရး ညြန္ၾကားမႈဌာန ၊နဲ႔ပက္သက္ၿပီး စာေတြ႔ကေန လက္ေတြ႔အေကာင္
    အထည္ေဖာ္တဲ့ေနရာမွာ ဘယ္လုိေဖာ္ေဆာင္မလဲ၊ ေဒသတြင္းမွာ အခရာက်တဲ့နယ္ပယ္တုိင္း
    မွာ ဘယ္လုိပါ၀င္ ပါ၀ါကစားမလဲဆုိတာေတြက ျပန္လည္စဥ္းစားသုံးသပ္ရမယ့္ အပုိင္းေတြျဖစ္
    ပါတယ္။ ေဒသတြင္း အေရးႀကီးတဲ့ ပရိသတ္ေတြရဲ႔ တုံျပန္မႈေတြကုိလည္း အထူးသတိရပါမယ္။
    နိပြန္ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ အကယ္၍သာ ဂ်ပန္စစ္မဟာဗ်ဴဟာကုိ အေျပာင္းအလဲေဖာ္ေဆာင္
    ေတာ့မယ္ ဆုိရင္ ေဒသတြင္းႏုိင္ငံေတြရဲ႔ တုံျပန္လာမယ့္ လုပ္ရပ္ေတြဟာ အၿကီးမားဆုံးအဟန္႔
    အတားျဖစ္ႏုိင္တယ္လုိ႔လည္း ရိပ္စားမိဟန္တူပါတယ္။


    ဂ်ပန္ဟာ ကုိယ္ပုိင္ကာကြယ္ေရးတပ္ဖြဲ႔ကုိ ေျပာင္းလဲျပင္ဆင္ဖုိ႔မေျပာနဲ႔ ၊နာမည္ ျပင္ဆင္ေျပာင္း
    လဲဖုိ႔ေတာင္ အေတာ့္ကုိခဲယဥ္းလွပါတယ္။ နာမည္ဟာ အဓိကမဟုတ္ပါဘူးလုိ႔ ေျပာတာကုိ
    ကၽြန္ေတာ္ သေဘာမတူပါဘူး။ နာမည္ေတာင္ေျပာင္းဖုိ႔ခက္ေနရင္ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုကုိ ျပန္
    လည္ျပင္ဆင္ဖြဲ႔စည္းဖုိ႔ ဆုိတာက ေ၀းလာေ၀းပါပဲ။ ကုိယ္ပုိင္ကာကြယ္ေရးတပ္ဖြဲ႔ကုိ ျပင္ဆင္
    ဖြဲ႔စည္းႏုိင္မယ္ဆုိရင္ ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီးမွာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံရဲ ဂုဏ္သိကၡာ
    ျပန္လည္ ရွင္ျပန္ထေျမာက္လာႏုိင္သလုိ ၊တစ္ဘက္ကလည္း တရုတ္ႏုိင္ငံအတြက္ စုိးရိမ္
    ေၾကာက္လန္႔မႈေတြ ျဖစ္ေပၚလာႏုိင္ပါတယ္။  ဂ်ပန္ကုိယ္ပုိင္ကာကြယ္ေရးတပ္ဖြဲ႔ဟာ အင္အား
    ၿကိးႏုိင္ငံတစ္ခုရဲ႔ ပါ၀ါထီးရိပ္ေအာက္မွာ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အသားက်ခဲ့ပါတယ္။ ခုေတာ့
    တက္ၾကြတဲ့ ကာကြယ္ေရးအတြက္ အက်ပ္အတည္းဆုိက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ နာမည္ကုိေျပာင္းလဲ
    သြားမယ္ဆုိရင္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံသားေတြရဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ ၊ ပါ၀ါအင္အားေတြကုိ ေတာ္လွန္ျပဳျပင္ရ
    မွာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။


    ဂ်ပန္မွာ တက္လာမယ့္ ဘယ္၀န္ႀကိးခ်ဳပ္မဆုိ တက္ႏုိင္သမွ် နည္းလမ္းအကုန္သုံးၿပီး ကာကြယ္
    ေရးတပ္ဖြဲ႔အဆင့္က ေန တပ္မေတာ္အဆင့္ ေျပာင္းလဲသတ္မွတ္ခ်င္တဲ့ အာသီအာသက
    ေျပာင္တစ္မ်ဳိး ၊ပုန္းလွဳိးကြယ္လွဳိး တစ္မ်ဳိးရွိခဲ့ၾကတာခ်ညး္ပါပဲ။ တကယ္ေတာ့လည္း ႏုိင္ငံတုိင္း
    ဟာ သူ႔ကုိယ္ပုိင္တပ္မေတာ္ကုိယ္စီရွိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံဟာလည္း တပ္မေတာ္တစ္ရပ္
    ထူေထာင္ေျပာင္းလဲခြင့္ရွိပါတယ္။ ဒီလုိစိတ္ဆႏၵရွိတာကလည္း သင့္ေလ်ာ္ပါတယ္။ သုိ႔ေပသိ
    ဂ်ပန္ထိပ္သီးေခါင္းေဆာင္ေတြအေနနဲ႔ ေနတုိးစစ္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကုိ အတုယူသင့္ပါတယ္။ ေနတုိး
    အဖြဲ႔၀င္ႏုိင္ငံေတြဟာ ကာကြယ္ေရးအသုံးစရိတ္အတြက္ ၈်ီဒီပီရဲ႔ ၂ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ကုိ
    ထည့္၀င္ၾကရပါတယ္။ ဂ်ပန္ဟာ ကုိယ္ပုိင္ကာကြယ္ေရးတပ္ဖြဲ႔ကုိ တပ္မေတာ္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲ
    ျပင္ဆင္ေတာ့မယ္ ဆုိရင္ တုိင္းျပည္ရဲ႔ ဂ်ီဒီပီ ၁ ရာခုိင္ႏႈန္းအထက္ ပုိမုိသုံးစြဲရမွာ ျဖစ္သလုိ ၊
    ေဒသတြင္း လက္နက္အၿပဳိင္အဆုိင္တပ္ဆင္မႈကုိလည္း မီးေလာင္ရာေလပင့္ေပးေစႏုိင္ပါတယ္


    ဂ်ပန္ဟာ သူ႔ရဲ႔ တပ္မေတာ္အသြင္ကူးေျပာင္းတည္ေဆာက္ေရးကုိ လက္ဦးမႈ ေကာင္းေကာင္းယူ
    ၿပီးေဒသတြင္း စုိးရိမ္ပူပန္မႈ (အေၾကာက္တရား) ေတြပ်ံႏွံ႔မႈေတြမျဖစ္လာခင္မွာ ေဆာင္ရြက္သင့္ပါ
    တယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ လူ႔သမုိင္းမွာ စစ္ပြဲျဖစ္ပြားရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက သုံး
    ခုပဲရွိပါတယ္။ အေၾကာက္တရား ၊ဂုဏ္သိကၡာ ၊အက်ဳိးစီးပြား းဆုိတဲ့ အေၾကာင္းရင္းသုံးခုတုိ႔က
    သာ ကမၻာ႔သမုိင္းတစ္ေလွ်ာက္ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ စစ္ပြဲေတြရဲ႔ လက္သည္တရားခံေတြပါ။ ဂ်ပန္ဟာ
    လည္း သူ႔ရဲ႔ အက်ဳိးစီးပြားနဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာ ႏွစ္ရပ္ကုိ အေၾကာင္းခံၿပီး ဂ်ပန္တပ္မေတာ္ တည္ေဆာက္
    ဖြဲ႔စည္းေတာ့မယ္ ဆုိရင္ ေဒသတြင္းႏုိင္ငံေတြအားလုံးၾကားမွာ အေၾကာက္တရား မျဖစ္ထြန္းဖုိ႔
    တင္ႀကဳိျပင္ဆင္လုပ္ေဆာင္ သင့္ပါတယ္။

    ရည္ညြန္း ။ ။ How Japan Military  Should Change

    http://thediplomat.com/the-naval-diplomat/2013/07/18/how-japans-military-should-change/

    ရုိေသစြာျဖင့္

    ကုိဇန္

    0 0

     

    ည အိပ္မေပ်ာ္လို႔ အဆိုေတာ္လင္းလင္း ရဲ့ သံမဏိ လိပ္ျပာ စီးရီးကို နားေထာင္ေနတာ ~~

    အိပ္မက္ထဲ က စစ္သားႀကီး ... ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းကို နားေထာင္မိတယ္ ။

    လူကို လူလူခ်င္းသတ္တဲ႔ စစ္သားႀကီး ျဖစ္ခ်င္တယ္
    လူကို လူလူခ်င္းသတ္တယ္ ဘယ္ဘာသာမွ အားမေပးပါကြယ္
    လူကို လူလူခ်င္းသတ္တဲ႔ ပညာေတြကိုသင္ၾကားသလားေမးစရာပါ ~~

    ဆိုတဲ႔ စာသားေလးေတြကိုနားေထာင္ၿပီး အေတာ္ ေလး အံ႔ၾသမိသလို ၊ သေဘာလည္းက်မိတယ္ ။

    " သီခ်င္းဆိုတာ တူရိယာ နဲ႔ စာေတြရြတ္တာ "
    " စာေပ ဆိုတာ အကၡရာေတြ အမ်ားႀကီး ေရးထားတဲ႔ ဟာ "
    " ပန္းခ်ီဆိုတာ အရုပ္ေရးတာ "

    ဆိုတဲ႔ စကားေတြလိုပဲ ။ မွား သလား ။ မမွားပါဘူး ။ ဒါေပမဲ႔ မျပည့္စံုဘူး ။

    လူဆိုတာ ခံစားတတ္တဲ႔ သတၱဝါေတြ ။
    ကိုယ္နားမလည္တဲ႔ ဘာသာစကား နဲ႔ ဆိုထားတယ္ဆိုဦးေတာင္ ..တူရိယာသံေတြ ၊ ခံစားမွဳ နဲ႔သီဆိုေနတဲ႔ လူရဲ့ အသံအေနထားေတြ ... မွာ ခံစားမွဳအားေတြပါတယ္ ။ သီခ်င္းသီဆိုသူရဲ့ ခံစားမွဳကိုနားဆင္သူေတြဆီကူးစက္ေစတယ္ ။ ဝမ္းနည္းမွုအေၾကာင္းသီဆိုတဲ႔ခါ ဝမ္းနည္းမွဳကို ခံစားရေစတယ္ ။ တက္ၾကြ ႏိုးၾကြ မွဳ အေၾကာင္း သီဆိုတဲ႔ခါ စိတ္အားထက္သန္မွုေတြကိုျဖစ္ေပၚေစတယ္ ။

    စာေပ ဆိုတာလည္း ထိုနည္း၄င္းပဲ ။ စာေပကို အကၡရာေတြ နဲ႔ ဖန္တီးၾကတယ္ ။ ဒါေပမဲ႔ အဲဒီ အကၡရာေတြရဲ့ေနာက္ကြယ္မွာ ႀကီးမားတဲ႔ သမိုင္းေၾကာင္းေတြရွိတယ္ ၊ အားျပင္းတဲ႔ခံစားမွဳေတြရွိတယ္ ။ ဆန္းသစ္တဲ႔ အေတြးေခၚ ပညာရပ္ေတြပါဝင္တယ္ ။
    စာဖတ္ၿပီး ပညာမယူတတ္သူ ၊ မခံစားတတ္သူဟာ " ပညာမွာ အကၡရာကြယ္သူ" ပဲ။

    ပန္းခ်ီ ..ေတာေတာင္ေရေျမေတြ ပံုေတြ ၊ လူပံုေတြ ၊ သက္ဝင္လွဳပ္ရွားေနတဲ႔ အရာဝထၳဳေတြ ၊ မ်က္စိနဲ႔မျမင္ႏိုင္တဲ႔ စိတ္ခံစားမွဳပံုေတြ ..ဆြဲၾကတာပါပဲ ။ ဒါေပမဲ႔
    အဲဒီ ပံုေတြ ၊ ကားခ်ပ္ေတြရဲ့ ေနာက္မွာ ႀကီးျမတ္တဲ႔ အႏုပညာေတြရွိတယ္ ၊ လွ်ိဳ႕ဝွက္တဲ႔ခံစားမွဳေတြရွိတယ္။ ပန္းခ်ီ ကို ရုပ္ပုံတစ္ခု အေနနဲ႔သာ သိမယ္ဆိုရင္
    လူဆိုတာ စက္ရုပ္နဲ႔ ဘာမွကြာျခား မွာမဟုတ္ေတာ႔ဘူး ။

    စစ္တိုက္တယ္ဆိုတာ ဘာလုပ္ရတာလဲ ။ လူသတ္ရတာပါ ။ လူအခ်င္းခ်င္း သတ္ျဖတ္ရတာျဖစ္ပါတယ္ ။ သို႔ေသာ္ လူသတ္တိုင္း စစ္တိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူး ။ လူသတ္ႏိုင္တိုင္း စစ္သားမျဖစ္ပါဘူး ။ လူသတ္ရျခင္းရဲ့ ေနာက္မွာ ေစာင္႔စည္းရတဲ႔ က်င္႔ဝတ္ေတြ ၊ အနစ္နာခံရမွဳေတြ ၊ ေပးဆပ္ရျခင္းေတြ ၊ စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားရျခင္းေတြ ရက္စက္ရျခင္းေတြ ၊ ဝမ္းနည္းေၾကြကြဲရျခင္းေတြ ၊ စက္ဆုပ္ရျခင္းေတြ ျပည့္ႏွက္ေန တယ္ ။

    လူသတ္ျခင္းရဲ့ ေနာက္ကြယ္က အဲဒီအရာေတြကို မသိသမွ် .. အဲဒီလူဟာ ဘယ္ေသာအခါ မွ စစ္ကို ရင္ထဲကေန ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ရြံရွာ မုန္းတီး ႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး ။

    လူသားေတြ မွာ ခံစားမွဳရွိေနသမွ် ဂီတ က စီဆင္းေနဦးမွာျဖစ္သလို ၊
    လူသားေတြ မွာ အတၱ ရွိေနသမွ် စစ္ပြဲ ေတြကရွိေနၾကဦးမွာပါ ။

    မိုက္ခရိုဖုန္းကိုင္ရတာ က ရင္ ၂ ျခမ္းျဗန္းျဗန္းကြဲေအာင္ ပင္ပန္းတဲ႔ေခတ္ႀကီးမွာ
    အသက္လု စစ္ပြဲေတြ လက္ယားေျပ ဟဲေန တယ္ထင္ ၾကတာ ဆန္းေတာ႔ မဆန္းပါဘူးေလ ။
    က်န္းခန္းသာလို႔ မာၾကပါေစ ။
     

older | 1 | .... | 26 | 27 | (Page 28) | 29 | 30 | .... | 91 | newer