Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Showcase


Channel Catalog


Articles on this Page

(showing articles 1301 to 1320 of 1811)
(showing articles 1301 to 1320 of 1811)

older | 1 | .... | 64 | 65 | (Page 66) | 67 | 68 | .... | 91 | newer

    0 0

     
    Maung Aung Myoe's status.
    စစ္အေျခခံသေဘာတရား (doctrine) ဆိုတာကို အေမရိကန္တပ္မေတာ္နဲ႔ ေနတိုးက “လက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႔မ်ားအား မိမိတို႔၏ ရည္မွန္းခ်က္မ်ား ေပါက္ေရာက္ ေအာင္ျမင္ေစေရးအတြက္ အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစရန္ ျပ႒န္းထားသည့္ အေျခခံစည္းမ်ဥ္းမ်ားျဖစ္သည္။ ၄င္းသည္ ၾသဇာကိတၱိမရွိေသာ္လည္း လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ ေဖၚရာတြင္ ျခင့္ၿခိမ္သံုးသပ္ပိုင္းျဖတ္ရန္လိုသည္။”
    လို႔ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုပါတယ္။ စစ္အေျခခံသေဘာတရားတြင္ (က) ျဖစ္စဥ္ကိုရွင္းျပႏိုင္သည့္ “သီအိုရီ သေဘာတရား (theory)” အပိုင္း၊ (ခ) စိတ္ဓါတ္ႏွင့္လုပ္ျခင္ကိုင္ျခင္စိတ္ကို ႏိႈးဆြေပးႏိုင္သည့္ “ဓေလ့ (culture)” ဆိုင္ရာအပိုင္း ႏွင့္ (ဂ) အမွန္တကယ္လိုက္နာေအာင္ရြက္ေစရန္ဖိအားေပးသည့္ “အမိန္႔အာဏာ (authority)” တို႔ပါ၀င္ၾကသည္။ စစ္အေျခခံသေဘာတရားကို (က) ကြပ္ကဲမႈအတြက္လက္နက္ (tool of command) အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ (ခ) ပညာေပးေရးအတြက္လက္နက္ (tool of education) အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ (ဂ) ျပင္ဆင္ေျပာင္းလဲေရးအတြက္လက္နက္ (tool of change) အျဖစ္လည္ေကာင္း အသံုးျပဳႏိုင္သည္။

    စစ္အေျခခံသေဘာတရားကို ဂ်ာမန္တပ္မေတာ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေမာလခဲ (အႀကီး) လက္ထက္ ၁၈၆၉ ေလာက္မွာ စတင္ေပၚထြက္လာတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ေပမဲ့ doctrine ဆိုတဲ့အသံုးအႏႈန္းမရွိခဲ့ပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေမာလခဲ ျပဳစုခဲ့တဲ့ စစ္ေျမျပင္လမ္းညႊန္ခ်က္ (Instruction) တြင္ စစ္အေျခခံသေဘာတရားဟု သတ္မွတ္ႏိုင္သည့္ အခ်က္မ်ား ပါ၀င္ခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ Doctrine ဆိုတာကို တရား၀င္ စတင္သံုးစြဲခဲ့သူမွာ ျပင္သစ္တပ္မေတာ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဖာဒီနန္ေဖာခ်္ ျဖစ္ၿပီး ၁၉၀၃ ခုႏွစ္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ၁၈၇၀ျပည့္ႏွစ္မွာ ျပင္သစ္တို႔ ပရပ္ရွားကို အႀကီးအက်ယ္စစ္ရႈံးၿပီးတဲ့ေနာက္ ျပင္သစ္တပ္မေတာ္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကိုကုစားဖို႔ျဖစ္လာတာပါ။ ဒီေနရာမွာ doctrine ေရးသားရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ (က) ေနာင္ျဖစ္လာမည့္စစ္ပြဲမွာ ေအာင္ႏိုင္ေရးအတြက္ လမ္းညႊန္ျဖစ္ေစဖို႔ ႏွင့္ (ခ) လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႔မ်ား တိုက္ျခင္ခိုက္ျခင္စိတ္လႈံ႕ေဆာ္ေစဖို႔ ျဖစ္တယ္။

    မ်က္ေမွာက္ေခတ္တြင္ စစ္အေျခခံသေဘာတရား ေရးသားထုတ္ေ၀မႈ စတုတၳမ်ိဳးဆက္ ေရာက္လာၿပီလားလို႔ ေမးခြန္း ထုတ္လာၾကသည္။ စစ္အေျခခံသေဘာတရား ပထမမ်ိဳးဆက္ကို ေရးသားထုတ္ေ၀တာဟာ “စစ္ေျမျပင္ (battlefield) မွာ စစ္ေသနာပတိႏွင့္ စစ္သည္တို႔အတြက္’’ လိုက္နာရန္ျဖစ္တယ္။ ပထမမ်ိဳးဆက္မွာ စစ္ေသနာပတိဟာ စစ္ေျမျပင္မွာ တိုက္ပြဲ၀င္စစ္သည္ေတြနဲ႔ အတူရွိေနၾကတယ္။ ဒုတိယမ်ိဳးဆက္ကေတာ့ “စစ္ေျမျပင္မွာေရာက္ေနတဲ့ လက္ေအာက္ခံ တပ္မႈးၾကီးေတြနဲ႔ စစ္သည္ေတြ” လိုက္နာရန္အတြက္ျဖစ္တယ္။ ဒီကာလမွာ စစ္ေသနာပတိေတြဟာ စစ္ေျမျပင္မွာ ရွိမေနေတာ့ဘူး။ စစ္အေျခသေဘာတရားကေတာ့ စစ္ေျမျပင္ (battlefield) မွာက်န္ခဲ့ေသးတယ္။

    တတိယမ်ိဳးဆက္ စစ္အေျခခံသေဘာတရား [ေရးသားျခင္း]ကေတာ့ စစ္ေျမျပင္ (battlefield) ကဆုတ္ခြာလာၿပီး တပ္မႈးႀကီးေတြရဲ႕ေနာက္ကိုလိုက္လာကာ စစ္မက္ေရးရာ (warfare) အတြက္ စစ္ပြဲ၏က႑(၃)ရပ္ - three dimensions of war - နွင့္ တိုက္စြမ္းအားရဲ႕အေျခခံ အေၾကာင္းတရားေတြျဖစ္တဲ့ ရုပ္၀တၳဳ၊ စိတ္ဓါတ္၊ ဥာဏစြမ္းရည္ ေတြကို ေပါင္းစည္းညႊိႏိႈင္း ေပးဖို႔ျဖစ္လာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္အေျခခံသေဘာတရား တတိယမ်ိဳးဆက္ [ေရးသားထုတ္ေ၀ျခင္း]ဟာ စစ္ေျမျပင္မွ ဆုတ္ခြာလာကာ ဦးစီးတာ၀န္ေတြလုပ္ေဆာင္ရတဲ့ ေနာက္တန္း႒ာနခ်ဳပ္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အခု စတုတၳမ်ိဳးဆက္ေရာက္လာၿပီလားလို႔ေမးေနၾကတယ္။ လတ္တေလာကာလအတြင္းမွာ ထုတ္ေ၀လာတဲ့ စစ္ေျမျပင္လက္စြဲက်မ္းေတြမွာ new spirit of war လို႔ ဆိုႏိုင္တဲ့ network တို႔ culture တို႔အယူအဆေတြ တင္သြင္းလာၿပီး ေရးသားတင္ျပေနၾကတာဟာ စစ္အေျခခံ သေဘာတရားေတြ “စစ္ (war) သို႔မဟုတ္ စစ္မက္ေရးရာ (warfare)” ကေနေတာင္ ဆုတ္ခြာသြားေတာ့မွာလား ဆိုတာေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္လာပါတယ္။

    0 0



    လြမ္းေလာက္လို႔လား .............. အပိုင္း ၃ ပါ။
    ။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

    ၃။ ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းမွာ က်မရယ္၊ ေမာင္ရယ္ဟာ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ႔ ရင္းႏွီးမႈေတြနဲ႔ ၿဖဴစင္စြာ သံေယာဇဥ္ တြယ္လာခဲ႔ႀကပါတယ္ ။ က်မတို႔ တြဲတဲ႔ အုပ္စုထဲမွာ မိန္းကေလးက ေလးေယာက္ ၊ ေယာက်္ားေလးက သံုးေယာက္ လို႔ ၿဖစ္လာခဲ႔တယ္ေလ ။ ေမာင္႔ရဲ႕ အႏြံအတာကို ခံရရွာတဲ႔ သက္ႏိုင္ဆိုတဲ႔ ကိုသက္ရယ္ ၊ ၿမင္႔ခိုင္ ဆိုတဲ႔ ကိုႀကီးခိုင္ရယ္ဟာ က်မတို႔ ဘ၀အတြက္ အေရးပါတဲ႔ မိတ္ေဆြေတြေပါ႔ ။



    ၿပီးေတာ႔ ဒီအုပ္စု ခုႏွစ္ေယာက္မွာ အၿမဲတမ္း တက္တက္ႀကြႀကြ ဦးေဆာင္ လႈပ္ရွားတတ္သူက က်မ ၿဖစ္ေနၿပီး အရာရာကို ေနာက္ဆံုး အဆံုးအၿဖတ္ေပးသူက က်မရဲ႕ မင္းခန္႔ေဇာ္ပါ ။ အဲဒီလို က်မတို႔ ႀကားက ၿဖဴစင္ရိုးသားတဲ႔ သံေယာဇဥ္ေတြကို စၿပီး လႈပ္အႏႈိးခံလိုက္ရတာ ကိုးတန္းႏွစ္ကို ေရာက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာပါပဲ ။

    အဲဒီေန႔က မနက္ပိုင္းမွာ က်မ ေက်ာင္းကို အလာ , ေက်ာင္းရဲ႕ အ၀င္ အေရွ႕ ေပါက္ကို မေရာက္ခင္မွာ….။
    “ ဒီေန႔ ေက်ာင္းကို လာတာ ေစာတယ္ေနာ္ ” ဆိုတဲ႔ စကားသံက က်မရဲ႕ ေဘးက ရုတ္တရက္ ထြက္လာလို႔ လွည္႔ႀကည္႔လိုက္မိေတာ႔ က်မတို႔ ေက်ာင္းကေန ဆယ္တန္း ေအာင္သြားၿပီး တကၠသိုလ္ တက္ေနတဲ႔ အကိုႀကီးတစ္ေယာက္ ၿဖစ္ေနေလရဲ႕ ။

    က်မက ကိုယ္႔ေက်ာင္းမွာ ေနသြားတဲ႔ စီနီယာတစ္ေယာက္ ၿဖစ္ေနလို႔ ရိုးသားစြာ ၊ ေလးစားစြာနဲ႔ “ ဟုတ္ ” လို႔ ၿပန္ေၿဖမိပါတယ္ ။ သူက က်မကို ၿပံဳးႀကည္႔ၿပီး “ ကိုယ္႔ နံမည္က သန္႔ဇင္ ။ မွတ္ထားေနာ္ ” လို႔ ေၿပာေတာ႔ လည္း “ ဟုတ္ ” လို႔ပဲ ထပ္ေၿဖလိုက္ပါတယ္ ။ ေက်ာင္းေရွ႕ မေရာက္ခင္မွာ “ ကိုယ္ သြားၿပီ ” လို႔ ေၿပာၿပီး ႏႈတ္ဆက္ ထြက္သြားတဲ႔ အဲဒီ တစ္ေယာက္ကို ဒီတိုင္းပဲ ေခါင္းညွိမ္႔ၿပရင္း က်မကေတာ႔ ေက်ာင္းထဲကို ဆက္ ၀င္လာလိုက္တယ္ ။

    စိတ္ထဲမွာေတာ႔ ဒီအေႀကာင္းကို သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၿပန္ေၿပာၿပရမယ္လို႔ ေတြးမိတယ္ ။ အထူးသၿဖင္႔ မင္းခန္႔ေဇာ္က အတန္းေဖၚမဟုတ္တဲ႔ ေယာက်္ားေလးေတြနဲ႔ က်မတို႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဆက္ဆံရင္ေတာင္ မႀကိဳက္တတ္ဘူးေလ ။ ဒါေႀကာင္႔ သူ႔ကို ဒီအေႀကာင္း ေၿပာရင္ ဘာကိစၥနဲ႔ စကားၿပန္ေၿပာရတာလဲ ဆိုၿပီး စိတ္တိုေနမွာကို ေတြးၿပီး သေဘာက်လာမိတယ္ ။ ဘယ္လိုမ်ား တုန္႔ၿပန္ေလမလဲ ဆိုတာကိုလည္း သိခ်င္ေနမိတယ္ ။ စိတ္အထင္ေတာ႔ က်မကို ပိုၿပီး စိတ္ပူတတ္ေစခ်င္တယ္ , စိတ္မခ်ေစခ်င္တာ ထင္ပါရဲ႕ ေမာင္ရယ္ ။

    က်မတို႔ အတန္းဘက္ကို ခပ္သြက္သြက္ ေလွ်ာက္လာခဲ႔တာ အတန္းထဲမွာ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက မိန္းကေလး သံုးေယာက္ပဲ ေရာက္ေနၿပီး မင္းခန္႔ေဇာ္တို႔ ေယာက်္ားေလး သံုးေယာက္ကိုေတာ႔ မေတြ႕ ရပါဘူး ။ ဒါေႀကာင္႔ ……..။

    “ ဟဲ႔…မင္းခန္႔ေဇာ္တို႔ သံုးေယာက္ေရာ ” လို႔ ေမးလိုက္ေတာ႔ မိသင္းက ရီ ၿပီး ………….။
    “ နင္ မသိေသးဘူးေနာ္ ။ သူတို႔ သံုးေယာက္ ဒီေန႔ ရီးစားစာ လိုက္ေပးစရာ ရွိတယ္ ဆိုၿပီး မေန႔ထဲက တိုးတိုး၊ တိုးတိုးနဲ႔ တိုင္ပင္ေနတာ ႀကားတယ္ ။ အဲဒါေႀကာင္႔ ေရာက္မလာေသးတာ ၿဖစ္မွာေပါ႔ ” လို႔ ခပ္တိုးတိုးေလး ေၿဖပါတယ္ ။

    ဘာ……… ဆိုတဲ႔ စကားကို မ်က္လံုးၿပဴးၿပီး ေမးလိုက္တဲ႔ က်မကို သူတို႔ သံုးေယာက္က တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မ်က္လံုး၀ိုင္းၿပီး အလန္႔တႀကား ႀကည္႔ ေနႀကေလရဲ႕ ။
    “ နင္တို႔ အားလံုးကေတာ႔ သိေနၿပီး ငါ တစ္ေယာက္ထဲ ဘာလို႔ မသိရတာလဲ ” ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းကို က်မ အသံအက္အက္နဲ႔ ေမးလိုက္မိပါတယ္ ။ ၿပီးေတာ႔ က်မကို စိတ္မခ်ေစခ်င္ပါမွ ေမာင္က က်မ စိတ္မခ်တာကို လုပ္လိုက္တာပါလား ။

    “ မင္းခန္႔ေဇာ္က နင္႔ကို မေၿပာနဲ႔အံုး ဆိုလို႔ပါဟယ္ ။ နင္သိရင္ သူတို႔ သြားရမွာ မဟုတ္ဘူး ဆိုၿပီး ငါတို႔ကို အတင္း တားထားလို႔ပါ ။ အဲဒီ မိသင္းကလဲေလ ။ ၿပႆနာ တက္ေတာ႔မွာပဲ ” လို႔ နီလာက မ်က္ႏွာပ်က္ပ်က္နဲ႔ ၀င္ ေၿပာရွာတယ္ ။

    နီလာ႔ဆီက ဒီစကားကို ႀကားလိုက္ရတဲ႔ အခါ က်မရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းမႈနဲ႔ နာက်င္မႈကို တၿပိဳင္ထဲ ခံစားခဲ႔ရတာကိုမွ ……သိခဲ႔ရဲ႕လား ေမာင္ ။

    ၿပီးေတာ႔ သူငယ္ခ်င္း ခုႏွစ္ေယာက္ ေပါင္းေနတဲ႔ အထဲမွာ ေၿခာက္ေယာက္က သိေနတဲ႔ ကိစၥကို က်မ တစ္ေယာက္ထဲ မသိလိုက္ရဘူးဆိုတာ ၿဖစ္သင္႔ရဲ႕လား ။ ဒီကိစၥ က်မကို အသိမေပးရဘူးလို႔ ဆံုးၿဖတ္တာကလည္း မင္းခန္႔ေဇာ္ ဆိုပါ႔လား ။ ဒီအုပ္စုထဲမွာ ဘာကိစၥပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ တစ္ခုခုကို ဆံုးၿဖတ္ေတာ႔မယ္ဆိုရင္ အၿမဲတမ္း အရင္ဆံုး အသိေပးတတ္တဲ႔သူက က်မ တစ္ေယာက္ထဲကို အသိမေပးဖို႔ စီစဥ္တယ္တဲ႔လား ဆိုတဲ႔ အေတြးေတြက ဆက္တိုက္ ၀င္လာတဲ႔အခါ ေဒါသစိတ္ရယ္ ၊ ၀မ္းနည္းစိတ္ရယ္ဟာ က်မကို ကိုင္လႈပ္ေနသလိုပါပဲ ။

    သူတို႔သံုးေယာက္ကို ဘာမွ ဆက္မေၿပာေတာ႔ပဲ က်မလြယ္အိတ္ထဲက စာအုပ္ တစ္အုပ္ကို ဆြဲထုတ္ၿပီး ဖြင္႔ဖတ္ေနလိုက္ပါတယ္ ။ စိတ္ထဲမွာ တရိပ္ရိပ္ တက္လာတဲ႔ ေဒါသစိတ္ေတြ ၀မ္းနည္းစိတ္ေတြေႀကာ႕င္ စာအုပ္ကို ကိုင္ထားတဲ႔ က်မရဲ႕ လက္ေတြ တဆတ္ဆတ္ တုန္လာတာကို ဟန္ေဆာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ရင္း ေမာင္တို႔ကို မသိမသာ ေစာင္႔ႀကည္႔ေနမိတယ္ ။

    ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္း မထိုးခင္မွာ ရီပြဲဖြဲ႕ ၿပီး ၀င္လာတဲ႔ ေမာင္တို႔ သံုးေယာက္ကို ရိပ္ကနဲ ေတြ႕ လိုက္ရတဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔ က်မရဲ႕ မ်က္၀န္းထဲမွာ ဘာေႀကာင္႔မွန္း မသိပဲ ၿပည္႔လွ်ံတက္လာတဲ႔ မ်က္ရည္ေတြကို မ်က္ေတာင္ တဖ်တ္ဖ်တ္ ခတ္ၿပီး မရပ္မနား ခါထုတ္ေနရတယ္ေလ ။

    က်မကို ၀မ္းနည္းေအာင္ ၊ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ ထားၿပီး ရီေနလို႔ ၊ ေပ်ာ္ေနလို႔ ရသတဲ႔လား ေမာင္ ။ က်မက အဲဒါမ်ိဳးကို ျငိမ္ျပီး မမွ်မတ ခံစားမဲ႔ မိန္းကေလးမ်ိဳးလား ။

    အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဖတ္ေနတဲ႔ စာအုပ္ကို လက္နဲ႔ဆြဲၿပီး လာပိတ္လို႔ ေမာ႔ႀကည္႔ေတာ႔ က်မကို ရီၿပီး ငံု႔ႀကည္႔ေနတဲ႔ ေမာင္႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ေတြ႕ လိုက္ရတဲ႔အခါမွာ စိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္မရေတာ႔ပဲ လက္ထဲက စာအုပ္နဲ႔ အားကုန္ ပစ္ေပါက္လိုက္မိတယ္ ။ အမွန္ေတာ႔ ပစ္ေပါက္လိုက္မိတာ စာအုပ္ မဟုတ္ပဲ က်မ ခံစားေနရတဲ႔ ေဒါသေတြ ၊ ၀မ္းနည္းမႈေတြပါ ေမာင္ရယ္ ။ က်မ သည္းမခံႏိုင္ေတာ႔လို႔ပါ ။

    ဘယ္လိုမွ ေမွ်ာ္လင္႔မထားေတာ႔ မေရွာင္လိုက္ႏိုင္ပဲ ေမာင္႔မ်က္ႏွာကို စာအုပ္က အရွိန္ၿပင္းၿပင္းနဲ႔ ထိသြားခဲ႔ပါတယ္ ။ ေမာင္႔ရဲ႕ ႏွာေခါင္းထဲက ေသြးေတြ ၿဖာကနဲ ထြက္က်လာၿပီး ေဘးက သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အလန္႔တႀကား ေအာ္သံေတြကလည္း စူးကနဲ ထြက္လာခဲ႔ပါတယ္ ။ က်မကိုယ္တိုင္လဲ ရုတ္တရက္မို႔လို႔ ေႀကာင္သြားၿပီး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ၿဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ေမာင္႔ေဘးကို ကိုသက္နဲ႔ ကိုႀကီးခိုင္တို႔ အေၿပးအလႊား ေရာက္လာႀကတယ္ေလ ။

    ကိုႀကီးခိုင္က ပါလာတဲ႔ လက္ကိုင္ပု၀ါနဲ႔ ေမာင္႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚကို ကမန္းကတန္း အုပ္ေပးရင္း
    “ လာ…လာ ။ မင္းမ်က္ႏွာကို ေလာေလာဆယ္ ေရနဲ႔ အရင္ ေဆးလိုက္ရေအာင္ ” ဆိုၿပီး ဆြဲေခၚသြားေလရဲ႕ ။
    ေႀကာင္ၿပီး ႀကည္႔ေနတဲ႔ က်မကိုေတာ႔ နီလာက ကိုင္လႈပ္ရင္း ….။
    “ နင္ဟယ္ ။ ဘယ္လို လုပ္လိုက္တာလဲ ။ မင္းခန္႔က နင္႔ကို ဘာလုပ္ေသးလို႔ ဒီေလာက္ ေဒါသေတြ ႀကီးရတာလဲ ” လို႔ ေမးတဲ႔အခါ

    “ ငါ႔ကိုယ္ငါေတာင္ မသိလိုက္ပဲ ၿဖစ္သြားတာပါဟယ္ ” ဆိုတာကို ငိုသံနဲ႔ ေၿဖလိုက္မိပါတယ္ ။ ေမာင္႔ကို ဒီေလာက္အထိ နာက်င္သြားေစဖို႔ တကယ္ မရည္ရြယ္ခဲ႔မိတာပါ ။
    ခဏအႀကာမွာေတာ႔ အတန္းထဲကို ေမာင္နဲ႔ ကိုႀကီးခိုင္တို႔ ၿပန္၀င္လာပါတယ္ ။ ေမာင္က က်မကို နားမလည္ႏိုင္တဲ႔ မ်က္ႏွာနဲ႔ လွမ္းႀကည္႔ရင္း

    “ နင္ ဘယ္လို ၿဖစ္တာလဲ ယုမီခ်ိဳ ။ ငါလဲ နင္ စိတ္တိုေအာင္ ဘာမွ မလုပ္ရပဲနဲ႔ ” လို႔ လွမ္းေမးခဲ႔တယ္ေလ ။ ေမးတဲ႔ ေမာင္႔မ်က္ႏွာမွာ တကယ္ မသိတဲ႔ အမူအရာကို ေတြ႕ ရေပမဲ႔ က်မကေတာ႔ ေဒါသေတြ မေၿပႏိုင္ေသးဘူး , ခြင္႔မလႊတ္ႏိုင္ေသးပါဘူး ။ ဒါေႀကာင္႔ …..။
    “ နင္ ဘာလုပ္ထားတယ္ ဆိုတာ မသိစရာလား မင္းခန္႔ေဇာ္ ” လို႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ ၿပန္ေမးေတာ႔ ။

    “ ေအး ။ မသိဘူး ။ နင္ေၿပာ…..” လို႔ ေမာင္က မ်က္ႏွာကို လက္ကိုင္ပု၀ါနဲ႕ အုပ္ထားရင္း ၿပန္ေမးခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္း ထိုးလို႔ က်မတို႔ စကားရပ္လိုက္ႀကပါတယ္ ။ ခုနက ၿဖစ္သြားတဲ႔ အၿဖစ္အပ်က္ကို ဆရာမဆီ ဘယ္သူမွ အသိမေပးႀကဖို႔အတြက္ ေမာင္က တတန္းလံုးကို လွမ္းေၿပာလိုက္တာကို က်မ ႀကားလိုက္ေပမဲ႔ လွည္႔္မႀကည္႔ေတာ႔ပါဘူး ။

    တကယ္ေတာ႔ က်မကိုယ္တိုင္လဲ ဘာေႀကာင္႔ ဒီေလာက္ ေဒါသထြက္ရတယ္ ဆိုတာကို ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ နားမလည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ ။ ဒါေႀကာင္႔ ဘာစကားမွ ဆက္မေၿပာေတာ႔ပဲ တစ္ေန႔လံုး စာေတြကိုပဲ သဲသဲမဲမဲ လုပ္ေနမိေတာ႔တယ္ ။

    အရင္ေန႔ေတြကဆိုရင္ ဆရာမေတြ စာရွင္းတဲ႔အခ်ိန္မွာပဲ ၿငိမ္ေနတတ္ၿပီး က်န္တဲ႔အခ်ိန္ေတြမွာ အၿမဲတမ္း ရီေမာတက္ႀကြစြာ စကားေၿပာရင္း လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ေနတတ္တဲ႔ က်မဟာ ၿငိမ္ၿပီး ထိုင္ေနမိတယ္ ။ မနက္က ေက်ာင္းကို အလာမွာ ေတြ႔ခဲ႔ရတဲ႔ အၿဖစ္အပ်က္ကေန စၿပီး အခုအထိ ၿဖစ္ၿပီးသမွ်ေတြကို အစကေနအဆံုးလည္း ၿပန္ေတြးေနမိတယ္ ။ ဒီအခါမွာေတာ႔ ေမာင္ တၿခား မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္သြားၿပီလား ဆိုတဲ႔ အေတြးက က်မရဲ႕ စိတ္ကို ႏွိပ္စက္လို႔ လာပါတယ္ ။

    ေန႔လည္ ထမင္းစား ဆင္းခ်ိန္မွာေတာ႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေစာင္႔ပဲ ထမင္းဘူးကိုင္ၿပီး အတန္းထဲကေန တစ္ေယာက္ထဲ ထြက္လာခဲ႔မိတယ္ ။ က်မတို႔ ေက်ာင္းရဲ႕ ေဘးမွာ ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခု ရွိတယ္ေလ ။ ႀကားမွာ ကာထားတဲ႔ သြပ္ဆူးႀကိဳးေတြကို ေခါင္ငံု႔ထြက္လိုက္ရင္ ဘုရားေက်ာင္း၀င္းထဲကို ေရာက္သြားတာပါ ။

    အဲဒီ ေနရာေလးကို အရင္ထဲက လွမ္းႀကည္႔မိေပမဲ႔ တခါမွ က်မ မလာခဲ႔ဖူးပါဘူး ။ အခုေတာ႔ ဘုရားေက်ာင္းထဲကို ၀င္လိုက္ၿပီး ေဘးနားက ကုကၠိဳပင္ႀကီး ေအာက္မွာ က်မ တစ္ေယာက္ထဲ သြားထိုင္ေနမိတယ္ ။ ပါလာတဲ႔ ထမင္းဘူးကိုလဲ စားခ်င္စိတ္ မရွိတာနဲ႔ မစားၿဖစ္ခဲ႔ပါဘူး ။

    ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္း ထိုးသံႀကားမွ ေက်ာင္း၀င္းထဲကို ၿပန္ကူးၿပီး အတန္းထဲ ၀င္ထိုင္မိတဲ႔ အခါ
    “ ယုမီခ်ိဳ…. ။ နင္ တစ္ေယာက္ထဲ ဘယ္ေတြ ေလွ်ာက္သြားေနတာလဲ ။ ငါတို႔မွာ နင္ေပ်ာက္ေနလို႔ လိုက္ရွာရတာ, တစ္ေက်ာင္းလံုးကို ႏွ႔ံေနတာပဲ ” လို႔ ကိုသက္နဲ႔ ကိုႀကီးခိုင္က စိုးရိမ္ေနတဲ႔ မ်က္ႏွာေတြနဲ႔ လွမ္းေမးႀကတယ္ ။ သူတို႔ အေမးကို ဘာမွ ၿပန္မေၿဖပဲ ခပ္ယဲ႔ယဲ႔သာ ၿပန္ၿပံဳးၿပႏိုင္မိတယ္ ။ မင္းခန္႔ေဇာ္ကေတာ႔ စိတ္တိုေနတဲ႔ မ်က္ႏွာနဲ႔ က်မကို လွမ္းႀကည္႔ၿပီး
    “ နင္ ေတာ္ေတာ္ မလြယ္ဘူးေနာ္ ။ သိလား ယုမီခ်ိဳ ။ စိတ္ဆိုးရမဲ႔ ငါက နင္႔ကို ၿပန္ၿပီး စိတ္ပူေနရတယ္ ။ ငါတို႔အေပၚ နင္ သိပ္ လြန္ေနၿပီ ဆိုတာမ်ား ေတြးမိရဲ႕ လား ” လို႔ ထပ္ ေမးပါတယ္ ။

    က်မကေတာ႔ သူ႔ကို လွည္႔ေတာင္မႀကည္႔ပဲ မႀကားခ်င္ေယာင္ပဲ ေဆာင္ေနလိုက္တယ္ ။ က်မမွာ ၿပန္ေၿဖစရာ စကားေတြ ၊ ေမးခ်င္တဲ႔ စကားေတြဆိုတာ ဘာမွ မရွိေတာ႔ပဲ လူက အားအင္မဲ႔ ေနမိတယ္ ။ ညေန ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ အထိ ဘာစကားမွလည္း ထပ္မေၿပာၿဖစ္ေတာ႔ဘူး ။ မင္းခန္႔ေဇာ္က သူ႔ကို ေတာင္းပန္ေစခ်င္ပံု ရွိၿပီး က်မကလည္း ေတာင္းပန္သင္႔တယ္လို႔ သိေပမဲ႔ မေတာင္းပန္ၿဖစ္ခဲ႔ဘူးေလ ။

    ေနာက္ေန႔ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မွာေတာ႔ က်မ ေနရာ ေရႊ႕ ၿပီး ထိုင္ပါတယ္ ။ သူနဲ႔ က်မက စာသင္ခံုရဲ႕ အစြန္မွာ ထိုင္ႀကလို႔ ေဘးခ်င္းကပ္ရက္ၿဖစ္ၿပီး က်မတို႔ ႀကားမွာ ေလွ်ာက္လမ္းေလးပဲ ၿခားတာ ။ အခုေတာ႔ ေကသီထိုင္တဲ႔ နံရံနဲ႔ ကပ္ေနတဲ႔ ေထာင္႔အစြန္ကို က်မက ေနရာေရႊ႕ လိုက္ေတာ႔ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ႀကားမွာ ေကသီတို႔ သံုးေယာက္က ၿခားသြားတာေပါ႔ ။

    မင္းခန္႔ေဇာ္က က်မ ေနရာေရႊ႕ ထိုင္တာကို ဘာတစ္ခြန္းမွ မေၿပာေပမဲ႔ မ်က္ႏွာကေတာ႔ သုန္မႈန္ေနတာပဲ ။ က်န္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း က်မတို႔ ဦးေဆာင္သူႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ႀကားက တင္းမာမႈကို ဘယ္လို ေၿဖရွင္းေပးရမလဲ ဆိုၿပီး ေစာင္႔ႀကည္႔ေနႀကပံုပါ ။ ဒီလိုနဲ႔ တၿခား သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔သာ ပံုမွန္ ေၿပာဆိုဆက္ဆံၿဖစ္ေနၿပီး သူနဲ႔ က်မကေတာ႔ စကားမေၿပာၿဖစ္သေလာက္ ၿဖစ္သြားပါတယ္ ။ က်မတို႔ အုပ္စုအတြင္းက ရီေမာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြဟာလည္း ေပ်ာက္ကြယ္လို႔ သြားပါေတာ႔တယ္ ။

    အရင္ကဆိုရင္ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ စိတ္ဆိုးတဲ႔အခါ အေႀကာင္းၿပခ်က္ မ်ိဳးစံုနဲ႔ ေခ်ာ႔တတ္တဲ႔ ေမာင္က ဒီတစ္ခါေတာ႔ က်မနဲ႔ အၿပိဳင္ ဥေပကၡာၿပဳေနတာက က်မကို အားငယ္ၿပီး ၀မ္းနည္းေစတယ္ ။ ေမာင္ ေက်နပ္ေအာင္ က်မက အရင္ တစ္ခုခု စျပီး ေၿပာရမလားလို႔ စဥ္းစားမိေပမဲ႔ က်မရဲ႕ မာနက ခြင္႔မၿပဳၿပန္ေတာ႔ တစ္ေယာက္ထဲ ႀကိတ္မွိတ္ ခံစားေနရတာ……….. ငရဲက်ေနသလိုပါပဲ ေမာင္ရယ္ ။

    ေမာင္လည္း အရင္ကထက္ ပိုၿပီး ၿငိမ္သက္သြားပါတယ္ ။ တစ္ခါတစ္ေလမွာေတာ႔ က်မ မသိေအာင္ ခိုးႀကည္႔ေနတတ္ၿပီး မေတာ္တဆ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုမိရင္လည္း ၿပိဳင္တူ အႀကည္႔လႊဲမိႀကပါ ။ အစက မသိခဲ႔ေပမဲ႔ ဒီၿပႆနာ ၿဖစ္လိုက္ေတာ႔မွ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိလိုက္ရတာက က်မနဲ႔ ေမာင္ဟာ သူငယ္ခ်င္းေတြထက္ ပိုတဲ႔ သံေယာဇဥ္တစ္ခုေတာ႔ ရွိေနၿပီ ဆိုတာပဲ ။

    ဘာလို႔လည္း ဆိုေတာ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ၿမင္ေနတာေတာင္ လြမ္းေနခဲ႔ႀကတာေလ ။ တကယ္ပါ…….။ အဲဒီ အခ်ိန္ေတြမွာ ေမာင္႔ကို ေန႔တိုင္း ေတြ႕ ၿမင္ေနရေပမဲ႔ မၿမင္ရေအာင္ ေ၀းကြာေနတဲ႔ ေနရာမွာ ေရာက္ေနသလို ခံစားရတာကို…….သိလား …. ေမာင္။

    က်မ လြမ္းေနမိတာေလ ။ သူငယ္ခ်င္းေလး သံုးေယာက္ပဲ ၿခားေနခဲ႔တာေတာင္ ကမၻာႀကီး ျခားသလိုမ်ိဳး မခံစားႏိုင္ေအာင္ လြမ္းခဲ႔ရတာ ေမာင္ရဲ႕ ။

    ------------------------------------------------------------------------------------။
    By  
    Khin Chowar Win

    0 0




    ၄။ တစ္ပါတ္ေလာက္ အႀကာမွာေတာ႔ အခုလို တင္းမာေအးစက္ေနတဲ႔ အေၿခအေနကို သည္းမခံႏိုင္ပဲ စတင္ ေပါက္ကြဲလာတာက မင္းခန္႔ေဇာ္ပါ ။ က်မတို႔ မိန္းကေလးေတြမွာ ေစာင္႔ဆိုင္းရၿခင္းဆိုတာကို အသားက်ေနတတ္တဲ႔ ဘ၀ေပးစရိုက္က အလိုလို ပါလာတယ္ ထင္ပါရဲ႕ ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ က်မလည္း ဒီအေၿခအေနကို မခံစားႏိုင္လွေပမဲ႔ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ေက်ာ္ၿဖတ္ေနႏုိင္လို႔ပါပဲ ။


    အဲဒီေန႔ မနက္က က်မ ေက်ာင္းကိုလာတဲ႔ လမ္းမွာ အရင္ေန႔ေတြက ေတြ႕ ရေလ႔ရွိတဲ႔ ကိုသန္႔ဇင္နဲ႔ ေတြ႕ ရပါတယ္ ။ ၿပီးေတာ႔ မႀကာခဏ ဆံုမိတဲ႔အခါေတြမွာ အထူးအေထြ ႏႈတ္ဆက္ေလ႔ မရွိေပမဲ႔ ၿပံဳးၿပတာမ်ိဳး ၊ တစ္ခ်ိဳ႕ ရက္ေတြဆိုရင္ လက္လွမ္းၿပၿပီး ႏႈတ္ဆက္တာမ်ိဳးေတြ အၿမဲ ေတြ႕ ေနရတဲ႔ အတြက္ ရင္းႏီွးလာတဲ႔ သေဘာလည္း ရွိေနၿပီေလ ။ ဒါေႀကာင္႔ က်မက ကိုသန္႔ဇင္ကို ေတြ႕ ေတာ႔ ၿပံဳးၿပ ႏႈတ္ဆက္မိခ်ိန္မွာ သူကလည္း ၿပန္ၿပံဳးႏႈတ္ဆက္ရင္း က်မနဲ႔ ေဘးခ်င္းယွဥ္ ေလွ်ာက္ရာက စကားေၿပာၿဖစ္ သြားႀကပါတယ္ ။

    က်မကို ေက်ာင္းမွာ စာေတြ လိုက္ႏိုင္ရဲ႕ လား ဆိုတာ ေမးရင္း သူ ငယ္ငယ္က အဂၤလိပ္စာကို ေတာ္ေတာ္ မရခဲ႔တဲ႔ အေႀကာင္းကို
    “ ကိုယ္ ငယ္ငယ္က အဂၤလိပ္စာကို စာလံုးေပါင္းေတြ ေတာ္ေတာ္ မရခဲ႔တာ ညီမရဲ႕ ။ မရဆို မွန္မွန္လည္း မက်က္ခဲ႔၊ ေသေသခ်ာခ်ာလည္း မက်က္ခဲ႔ဘူးေလ ” လို႔ ေၿပာပါတယ္ ။
    က်မက နားေထာင္ရင္းက “ စာလံုးေပါင္း မရတာကေတာ႔ ၿပႆနာ ရွိတယ္ေနာ္ ” လို႔ အလိုက္အထိုက္ ၿပန္ေၿပာမိေတာ႔ သူက
    “ ေသခ်ာတာေပါ႔ကြာ ။ window က ၿပတင္းေပါက္ လို႔ အဓိပၸါယ္ ရေပမဲ႔ n တစ္လံုးပဲ မပါတဲ႔ widow ကေတာ႔ မုဆိုးမ ေနာ္ ။ တၿခားစီ ” လို႔ ေၿပာရင္း က်မတို႔ သေဘာက်ၿပီး ၿပိဳင္တူ ရီလိုက္မိပါတယ္ ။ ေက်ာင္းေရွ႕ လည္း ေရာက္ေနတာနဲ႔ ကိုသန္႔ဇင္က က်မကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေရွ႕ ဆက္ သြားပါတယ္ ။

    ေက်ာင္း၀င္ေပါက္ေရွ႕ ကို ေရာက္လို႔ ၀င္မိတယ္ ဆိုရင္ပဲ က်မလြယ္ထားတဲ႔ လြယ္အိတ္ႀကိဳးကို ဆတ္ကနဲ လွမ္းဆြဲခံလိုက္ရၿပီး
    “ လာစမ္းပါ , လာစမ္းပါ ။ နင္ ဘာ အခ်ိဳးေတြ ခ်ိဳးေနတယ္ ဆိုတာ ငါ႔ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေၿပာစမ္းပါ ယုမီခ်ိဳ ” လို႔ လွမ္းေမးတဲ႔ မင္းခန္႔ေဇာ္ကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတြ႕ ရပါေလေရာ ။
    သူ႔မ်က္ႏွာေပၚက ေဒါသထြက္ေနတဲ႔ အမူအရာကို ႀကည္႔ၿပီး က်မ ေတာ္ေတာ္ အံ႔ႀသသြားမိတာပါ ။ ေမာင္႔ကို စၿပီး ေတြ႕ ခဲ႔တဲ႔ေန႔ကေန ခုခ်ိန္အထိ အဲဒီလို ေဒါသထြက္ေနတဲ႔ ပံုစံကို တစ္ခါမွ က်မ မၿမင္ခဲ႔ဖူးပါဘူး ။ ၿပီးေတာ႔ ေက်ာင္းတက္ကာနီး အခ်ိန္မို႔လို႔ ေက်ာင္းအ၀မွာ တၿခား ေက်ာင္းသူ ၊ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း အမ်ားႀကီးပဲ ရွိေနႀကတာ ။

    အားလံုးကလည္း ၀ိုင္းႀကည္႔ေနႀကတာ ဆိုေတာ႔ က်မလည္း ရွက္ရွက္နဲ႕
    “ နင္႔ကို ငါ ဘာမွ ေၿပာစရာ မရွိဘူး မင္းခန္႔ေဇာ္ ” လို႔ ခပ္ ဆတ္ဆတ္ အသံနဲ႔ တိုးတိုးပဲ ၿပန္ေၿဖမိပါတယ္ ။
    “ ဘာလို႔ မရွိရမွာလဲ ။ ေအး…… နင္႔မွာ ေၿပာစရာ မရွိဘူးဆိုရင္ ငါ႔မွာ ေၿပာစရာ ရွိတယ္ ယုမီခ်ိဳ ” လို႔ ေမာင္က ထပ္ ေၿပာေပမဲ႔ က်မကေတာ႔ ေမာင္ ကိုင္ထားတဲ႔ လြယ္အိတ္ႀကိဳးကို ၿပန္ဆြဲယူရင္း
    “ နင္ ေၿပာစရာရွိတယ္ ဆိုတိုင္း ငါက နားေထာင္ေပးစရာလား ။ ဖယ္ ”
    ဆိုၿပီး က်မတို႔အတန္း ရွိရာကို ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ႔ပါတယ္ ။

    အမွန္ေတာ႔ က်မ သိလိုက္ၿပီ ။ ေမာင္ က်မကို ေခ်ာ႔ေတာ႔မယ္ ဆိုတာ ။ ေမာင္႔လို လူေတြ ႀကည္႔တာ မႀကိဳက္တဲ႔ သူက အခုလို ေက်ာင္းေရွ႕ က လူေတြ အမ်ားႀကီးေရွ႕ မွာ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေပါက္ကြဲတာက မထူးဆန္းဘူးလား ။ ေသခ်ာတာေတာ႔ က်မထက္ ပို လြမ္းေနၿပီ ။ က်မရဲ႕ ေနာက္ကေန သူ လိုက္လာတာ သိေပမဲ႔ လွည္႔ မႀကည္႔ေတာ႔ပါဘူး ။
    အတန္းထဲ ေရာက္ေတာ႔ က်မထိုင္မဲ႔ ေနရာမွာ ေကသ႔ီကို အေႏြးထည္ေလး ၀တ္ၿပီး ထိုင္ေနတာ ေတြ႕ လိုက္ရတယ္ ။

    ေကသီက က်မကို
    “ ငါ ေနမေကာင္းလို႔ ယုမီရယ္ ။ လူက တအားႏံုးေနတာ ။ နံရံကို မွီထိုင္ရတာ နဲနဲ သက္သာမလားလို႔ ဒီဘက္ကို ငါ ၿပန္ေရႊ႕ ထိုင္တာ ။ နင္ နီလာနဲ႔ မိသင္းႀကားမွာ ထိုင္လိုက္ေနာ္ ” လို႔ ေၿပာပါတယ္ ။
    နီလာနဲ႔ ေကသီတို႔က ဘယ္သန္ၿဖစ္တဲ႔အတြက္ က်မက သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ႀကားမွာ ထိုင္လိုက္ရင္ က်မတို႔ ထိုင္ရတာ အရမ္းက်ပ္သြားႏိုင္လို႔ အဆင္မေၿပပါဘူး ။ ဒါေႀကာင္႔ က်မလည္း
    “ ေနပါေစေတာ႔ဟာ ။ ငါ႔ ေနရာပဲ ငါ ၿပန္ထိုင္ေတာ႔မယ္ ” လို႔ ေၿပာရင္း အရင္ ထိုင္ေနက် မင္းခန္႔ေဇာ္နဲ႔ ကပ္ရက္က ေထာင္႔အစြန္မွာ ၀င္ထိုင္လိုက္ေတာ႔တယ္ ။

    သူ႔ေဘးမွာ ၿပန္ထိုင္တဲ႔ က်မကို ေမာင္က မ်က္ေတာင္စင္းၿပီး မသိမသာ ႀကည္႔ရင္း မ်က္လံုးမွိတ္ၿပပါတယ္ ။ က်မက ဆတ္ကနဲ မ်က္ေစာင္းၿပန္ထိုးေတာ႔ ေမာင္က သေဘာက်ၿပီး ရီေနတယ္ေလ ။ ဒီရက္ေတြထဲမွာ ေမာင္ အခုလိုမ်ိဳး ရီတာကို ပထမဆံုး ေတြ႕ ရတာပဲေနာ္ ။ က်မကိုယ္တိုင္လည္း ရင္ထဲက တင္းက်ပ္မႈေတြ ေလ်ာ႔သြားသလို ခံစားလိုက္ရတယ္ ။ ၿပီးေတာ႔ ေမာင္႔ေဘးနားကို ၿပန္ေရာက္လာတာ ေႏြးေထြးသြားသလိုပဲ ေမာင္ ။

    သခ်ၤာ(ႏွစ္)သင္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ဆရာက စက္၀ိုင္းပုစၦာေတြကို သင္လို႔ စက္၀ိုင္းဆြဲရမဲ႔ အခါမွာေတာ႔ က်မအၿမဲ ရင္ဆိုင္ရတတ္တဲ႔ ၿပႆနာက စတာပါပဲ ။ က်မက ေထာက္ခၽြန္သံုးၿပီးမွ စက္၀ိုင္းဆြဲတတ္တာေလ ။ ကြန္ပါဘူးထဲမွာ ေထာက္ခၽြန္ကို ရွာတာ မေတြ႕ ေတာ႔လို႔ က်မ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ရႈပ္သြားမိတယ္ ။
    အရင္ကဆိုရင္ ေထာက္ခၽြန္မပါတဲ႔ေန႔ေတြမွာ စက္၀ိုင္းဆြဲရေတာ႔မယ္ ဆိုရင္ မင္းခန္႔ေဇာ္ကို စာအုပ္လွမ္းေပးလိုက္ၿပီး သူကပဲ ဆြဲေပးေနက်ပါ ။ အခုေတာ႔ သူနဲ႔ က်မကလည္း မေခၚတဲ႔အတြက္ ဆြဲခိုင္းဖို႔ ခက္ေနၿပီး ေဘးက နီလာနဲ႔ ေကသီကို လွမ္းႀကည္႔ေတာ႔လည္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ ေထာက္ခၽြန္တစ္ခုထဲကို အတူတူ သံုးေနတာ ေတြ႕ ရလို႔ ငွားရမွာ ခက္ေနပါတယ္ ။

    ဒီအခ်ိန္မွာ က်မစာအုပ္ကို မင္းခန္႔ေဇာ္က ဆြဲယူၿပီး အရင္လိုပဲ စက္၀ိုင္းပံုေတြ ၿဖည္႔ၿပီး ဆြဲေပးပါတယ္ ။
    သူ, က်မစာအုပ္ထဲမွာ စက္၀ိုင္းေတြကို ကၽြမ္းက်င္လွပစြာ ဆြဲေပးေနခ်ိန္မွာ ပံုဆြဲေနတဲ႔ သူ႔ လက္ေခ်ာင္း ၿဖဴၿဖဴရွည္ရွည္ေလးေတြကို ေငးႀကည္႔ေနရင္း က်မ သိလိုက္တာကေတာ႔ သူ႔ကို တကယ္ လြမ္းေနမိတယ္ ဆိုတာကိုပါ ။

    ပံုေတြ ဆြဲေပးၿပီးေတာ႔ က်မစာအုပ္ကို ၿပန္ၿပီး လွမ္းေပးပါတယ္ ။ စာသင္ခ်ိန္ၿပီးလို႔ ဆရာ ထြက္သြားတဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔
    “ ယုမီခ်ိဳ ။ နင္႔အတြက္ ငါ ငါးဖယ္သုတ္ ထည္႔လာတယ္ ” လို႔ မင္းခန္႔ေဇာ္က လွမ္းေၿပာတယ္ေလ ။
    “ နင္႔အတြက္ တမင္တကာ လုပ္လာေပးတာေနာ္ ” လို႔ သီးသန္႔အစီအစဥ္ ဆိုတာကို ခပ္တိုးတိုး ထပ္ေၿပာတဲ႔ အခါမွာေတာ႔ က်မ နဲနဲ ၿပံဳးခ်င္လာမိတယ္ ။ အခုနက ပံုေတြ ယူၿပီး ဆြဲေပးကထဲက က်မက စိတ္ေၿပေနခဲ႔ၿပီပဲ ။ အခက္အခဲ တစ္ခုခု ရွိလာရင္ ေမာင္က အၿမဲ ေၿဖရွင္းေပးေနက် ၿဖစ္လို႔ စိတ္ဆိုးေနတဲ႔ အခ်ိန္ေတြမွာ အထီးက်န္သလို ခံစားရတာ က်မလည္း စိတ္ပင္ပန္းလွပါတယ္ ေမာင္ရယ္ ။

    ၿပီးေတာ႔ မင္းခန္႔ေဇာ္ရဲ႕ အေမ ထည္႔ေပးတတ္တဲ႔ အဲဒီ ငါးဖယ္သုတ္ကို က်မတို႔ တစ္အုပ္စုလံုး ႀကိဳက္ႀကပါတယ္ ။ အဲဒီ အသုတ္ ထည္႔လာတဲ႔ေန႔ဆိုရင္ အလုအယက္ ႏႈိက္စားေနႀကပါပဲ ။ အဲဒီဟင္း ထည္႔လာေပးဖို႔ က်မက ခဏခဏ မွာေလ႔ ရွိေပမဲ႔ သူ႔အေမက ရံုးတစ္ဖက္နဲ႔မို႔ အလုပ္ရႈပ္တဲ႔ အဲဒီဟင္းကို လုပ္ခိုင္းရတာ အားနာတယ္လို႔ မင္းခန္႔ေဇာ္က အၿမဲ ေၿပာခဲ႔တာ ။ က်မႀကိဳက္မွန္းသိလို႔ တမင္ ထည္႔လာေပးတယ္ ဆိုတာဟာ မင္းခန္႔ေဇာ္လို အေမကို အရမ္း ခ်စ္တဲ႔သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အထူး စြမ္းေဆာင္ခ်က္လို႔ သတ္မွတ္ရပါလိမ္႔မယ္ ။

    ေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္ကို ေရာက္ေတာ႔ မင္းခန္႔ေဇာ္က က်မရဲ႕ စာသင္ခံုအံဆြဲထဲက ထမင္းဘူးကို ဆြဲယူၿပီး ဖြင္႔လိုက္ပါတယ္ ။ သူ႔ ထမင္းဘူးကိုလည္း ဖြင္႔လိုက္ရင္း ပါလာတဲ႔ ငါးဖယ္သုတ္ေတြကို က်မ ထမင္းဘူးထဲ ဇြန္းနဲ႔ ခပ္ထည္႔ေပးပါတယ္ ။ အဲဒီလို ဂရုတစိုက္ လုပ္ေပးတတ္ၿပီး သည္းခံ နားလည္ေပးတတ္တဲ႔ ေမာင္႔ကို က်မက ဘာေႀကာင္႔မ်ား စိတ္လိုက္မာန္ပါေတြ လုပ္ခဲ႔မိပါလိမ္႔လို႔ ေတြးရင္း ေနာင္တေတြ ရလာမိတယ္ ။

    ကၽြန္မတို႔ အနားကို ေရာက္လာတဲ႔ ကိုသက္နဲ႔ ကိုႀကီးခိုင္က
    “ ေအး……ေအး။ ဖားထားေနာ္ ။ သိလား ။ မင္းခန္႔ေဇာ္ ။ အိမ္က အေမကို အလုပ္ရႈပ္ခံခိုင္းၿပီး ေက်ာင္းက စိန္ေဗဒါမကို ဖားထား ။ အဲဒါမွ အထုအေထာင္း ၊ အနင္းအႏွိပ္ခံရတာ သက္သာမွာ ” လို႔ ရီရီေမာေမာ ေၿပာပါတယ္ ။
    “ ဒီတခါ သုပ္လာတာ ေမေမ႔ကို လုပ္ခိုင္းလာတာ မဟုတ္ဘူး ကိုႀကီးခိုင္ ။ က်ေနာ္႔ဘာသာ သုပ္လာတာ ” လို႔ ၿပန္ေၿဖတဲ႔ စကားႀကားလိုက္ရေတာ႔ က်မ အံ႔ႀသသြားတယ္ ။

    ၿပီးေတာ႔ ရင္ထဲမွာလည္း တစ္ခါမွ မၿဖစ္ဘူးတဲ႔ လႈိက္ကနဲ ခုန္သြားတဲ႔ စိတ္က ထူးဆန္းစြာ ၿဖစ္သြားမိတယ္ေလ ။
    သူ……..က်မအတြက္ဆိုၿပီးေတာ႔ ။

    ဒါေပမဲ႔ အဲဒီ စိတ္ကို မယံုမရဲ ဖံုးကြယ္ရင္း
    “ ဟယ္..။ နင္ လုပ္တတ္လို႔လား ။ စားလို႔ေရာ ေကာင္းပါ႔မလားဟယ္ ”
    လို႔ လႊတ္ကနဲ ေၿပာလိုက္မိပါတယ္ ။ တစ္ပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ အခ်ိန္အတြင္း က်မဆီက သူ႔ကို ပထမဆံုး ေၿပာၿဖစ္တဲ႔ စကားေကာင္းပါ ။
    သူ႔ဆီက ရီသံသဲ႔သဲ႔နဲ႔အတူ သူ႔နဖူးကို လက္ဖ၀ါးနဲ႔ ဖ်တ္ကနဲ ရိုက္ရင္း
    “ ေသလိုက္ပါေတာ႔…..ယုမီခ်ိဳရယ္။ ေစတနာနဲ႔ အပင္ပန္းခံၿပီး လုပ္ေပးလာတာေတာ႔ ေက်းဇူးတင္ စကား တစ္ခြန္း မေၿပာဘူး ။ စားေကာင္းပါ႔မလား ဆိုတာပဲ စိတ္ပူတယ္ေပါ႔ ”
    လို႔ မင္းခန္႔ေဇာ္ဆီက ညည္းသံ ထြက္လာပါတယ္ ။

    “ မွန္းစမ္း…။ ၿမည္းႀကည္႔ဦးမယ္ ”
    ဆိုၿပီး ေကသီတို႔ ၊ နီလာတို႔ဆီက အသံထြက္လာတဲ႔အခါ မင္းခန္႔ေဇာ္က က်မ ထမင္းဘူးကုိ ကမန္းကတန္း အဖံုးလွမ္းပိတ္ၿပီးေတာ႔
    “ ယုမီခ်ိဳဆီကေတာ႔ မယူပါနဲ႔ဟာ ။ ငါ႔ဘူးထဲက စားႀက ” ဆိုၿပီး သူ႔ ထမင္းဘူးကို အတင္း ထုတ္ေပးတယ္ေလ ။
    “ အင္း…။ အရိုးကြဲေအာင္ ရိုက္ရင္ အသဲစြဲေအာင္ ခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ႔ စကားက တယ္မွန္တာပဲ ”
    လို႔ ကိုသက္က က်မနဲ႔ မင္းခန္႔ေဇာ္ကို ႀကည္႔ၿပီး ေၿပာခ်ိန္မွာေတာ႔ က်မက
    “ ဟာ…။ ကိုသက္ , နင္ ဘာေတြေၿပာေနတာလဲ ” လို႔ ေၿပာမိေၿပာရာ ေၿပာမိပါတယ္ ။ မင္းခန္႔ေဇာ္ကို မလံုမလဲ လွမ္းႀကည္႔မိေတာ႔ ရီဟဟ မ်က္ႏွာနဲ႔ က်မကို လွမ္းႀကည္႔ေနတာ ေတြ႕ ရလို႔ မ်က္ေစာင္း ထိုးလိုက္မိတယ္ ။ ဆက္လည္း မႀကည္႔ရဲေတာ႔ပဲ မသိမသာ မ်က္ႏွာ လႊဲခဲ႔ရတယ္ေလ ။

    သူကိုယ္တိုင္ သုတ္လာတယ္ ဆိုတဲ႔ ငါးဖယ္သုတ္ကို က်မ စားႀကည္႔မိေတာ႔ အရသာ ေကာင္းလွပါတယ္ ။ ဒါေပမဲ႔ အမွန္အတိုင္း ေၿပာရရင္ စိတ္ထဲမွာ လစ္ဟာ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ႔ တစ္စံုတရာကို ၿပန္ၿပီး ရွာေတြ႕ လိုက္သလို ခံစားေနရတာက က်မအတြက္ ပိုၿပီး ေက်နပ္စရာ ေကာင္းေနမိတာပါ ။

    “ မင္းခန္႔ေဇာ္…..။ တကယ္ပဲ နင္ စီမံလာတာ ဟုတ္ရဲ႕လားဟယ္ ။ အသုတ္က စားေကာင္းတယ္။ နင္ ေတာ္တယ္ သိလား ။ ငါက နင္႔ကို အခင္ဆံုး ၿဖစ္ေနရတာ အဲဒီ အခ်က္ေတြေႀကာင္႔ ၊ ငါ မလုပ္တတ္တဲ႔ ရွားရွားပါးပါး အခ်က္ေတြကို နင္က သိပ္ကၽြမ္းက်င္ေနလို႔ ”
    က်မက ခပ္တိုးတိုးေၿပာေတာ႔ ေမာင္က မ်က္ခုန္းတစ္ဖက္ကို တြန္႔ၿပီး
    က်မကို ၿပံဳး ႀကည္႔ပါတယ္ ။

    ေနာက္…… ေထာက္ခၽြန္ေလးတစ္ခုကို လွမ္းေပးရင္း ရီေနပါတယ္ ။
    ႀကည္႔စမ္း ။ သခၤ်ာ အခ်ိန္က ရွာမေတြ႕ ခဲ႔တဲ႔ က်မရဲ႕ ေထာက္ခၽြန္ေလး ။
    ေအာ……။ ဒီေန႔အတြက္ေတာ႔ ေမာင္က အမွတ္အၿပည္႔ကိုေတာင္ ေက်ာ္ၿပီး
    ရသြားတယ္ေလ ။ က်မအတြက္ အရမ္းကို ႀကိဳးစားၿပီး ဖန္တီးေပးထားတဲ႔ အထူး ၿပဳလုပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ဆိုပါေတာ႔ ။

    ထမင္းစားေနႀကရင္း ေကသီက သူ႔အေႏြးထည္ကို ခၽြတ္လိုက္ေတာ႔ က်မက ၿပန္ဖ်ားမွာ စိတ္ပူၿပီး “ ေကသီ ။ နင္ အေႏြးထည္ ၿပန္၀တ္ထားပါအံုးဟယ္ ။ ေနမေကာင္းဘူး ဆိုၿပီး ထမင္းေတြလဲ အမ်ားႀကီးပဲ စားေနတယ္။ ေတာ္ႀကာ အဖ်ား ၿပန္တက္လာအံုးမယ္ ” လို႔ ေၿပာေတာ႔ က်န္တဲ႔ ငါးေယာက္စလံုး အားရပါးရ ရီႀကပါေတာ႔တယ္ ။
    က်မက သူတို႔ကို နားမလည္စြာ ႀကည္႔ေတာ႔ ကိုႀကီးခိုင္က ေၿပာပါတယ္ ။
    “ ေအးေဟ႔ ။ ေကသီက တကယ္ မဖ်ားဘူးဟ ။ နင္႔ကို အရင္ေနရာမွာ ၿပန္ထိုင္ေအာင္ တမင္ ဟန္ေဆာင္ခိုင္းရတာ ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ မင္းခန္႔ေဇာ္က နင္႔ရဲ႕ စိန္ေဗဒါလက္သံနဲ႔ ေ၀းေနလို႔ ေသေတာ႔မယ္ ဆိုလို႔ ”

    အိုး….. ကိုႀကီးခိုင္ရဲ႕ စကားေႀကာင္႔ က်မ ေမာင္႔ကို ေက်းဇူးတင္စြာ လွမ္းႀကည္႔လိုက္တဲ႔ အခိုက္ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုမိတဲ႔အခါ ေမာင္႔မ်က္လံုးေတြထဲမွာ လြမ္းေနခဲ႔တဲ႔ အရိပ္ေတြနဲ႔ပါလား ။ က်မ ကိုယ္တိုင္လည္း ေမာင္႔ကို ႀကည္႔မိတဲ႔ အႀကည္႔ေတြထဲမွာ လြမ္းေနခဲ႔တဲ႔ အရိပ္ေတြ ပါေနမယ္ ထင္တယ္ ။
    အဲဒီ အခ်ိန္က တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ႀကည္႔မိတဲ႔ အခ်ိန္ဟာ မ်က္လံုးခ်င္း မလႊဲရက္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ ။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ႕ ရင္ထဲမွာ နားလည္မႈေတြ အမ်ားႀကီး ရလိုက္တဲ႔ ေန႔ ဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး ။
    ဒါေပမဲ႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ ၿပန္ထိန္းခ်ဳပ္လိုက္ၿပီး သက္ၿပင္းတစ္ခုစီ ခိုး ရႈိက္လိုက္ပါတယ္ ။ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဒီအရြယ္ ၊ ဒီအတန္းမွာ စိတ္အလိုလိုက္တဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြ မခံစားသင္႔ေသးဘူးလို႔ သိေနတယ္ေလ ။

    ညေန ေက်ာင္းဆင္းေတာ႔ မင္းခန္႔ေဇာ္က
    “ ယုမီခ်ိဳ နဲ႔ မိသင္း။ နင္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ဒီေန႔ ညေနက စၿပီး ငါတို႔နဲ႔ဲ အတူတူ ၿပန္ေတာ႔ ။ ေကသီနဲ႔ နီလာက ေက်ာင္းကားစီးလို႔ စိတ္ပူစရာ မရွိဘူး ။ နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္က လမ္းေလွ်ာက္ၿပန္တာ ဆိုေတာ႔ ငါတို႔ အေဖၚလုပ္ေပးမယ္ ” လို႔ ေၿပာပါတယ္။ က်မနဲ႔ မိသင္းလဲ ဘာမွ ၿပန္မေၿပာပဲ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ အတူတူ ၿပန္လာခဲ႔ႀကပါတယ္ ။

    လမ္းေလွ်ာက္လာႀကရင္း မင္းခန္႔ေဇာ္က က်မကို
    “ ယုမီခ်ိဳ….။ ငါ တခါတခါ ေတြးတယ္ သိလား။ တကယ္ေတာ႔ နင္႔ကို ငါ အရာရာ လိုက္ၿပီး စိတ္ပူေန၊ ေစာင္႔ေလွ်ာက္ေနတာ လိုေရာ…လိုအပ္ရဲ႕ လားလို႔ ”
    “ အံမယ္….။ ငါက နင္႔ရဲ႕ ေစာင္႔ေရွာက္မႈကို လိုေနတာလား ။ နင္တို႔က ငါ႔ရဲ႕ ထိန္းသိမ္း ကြပ္ကဲမႈ လိုေနတာလား ။ စဥ္းစားေၿပာပါ မင္းခန္႔ေဇာ္ရာ ”
    “ ငါတို႔က နင္႔ရဲ႕ ထိန္းသိမ္း ကြပ္ကဲမႈကို……လိုတယ္ ။ ဟုတ္လား ။ မဖုရား….ခင္ဗ်ား နဲနဲေလာက္ ၿပန္ၿပီး မိန္႔ေတာ္မူစမ္းပါအံုး…”.ဆိုၿပီး သေဘာက်စြာနဲ႔ အားရပါးရ ေအာ္ရီပါတယ္ ။

    ေမာင္က က်မကို မဖုရား လို႔ အမည္ တပ္ေခၚေလ႔ရွိတာ အဲဒီေန႔က စတင္ခဲ႔ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ မႀကာခဏ ေခၚေလ႔ ရွိတဲ႔ အမည္သစ္ပါ ။ အဲဒီ အသံုးအႏႈန္းကို ေမာင္က က်မကို သိပ္ သေဘာမက်တဲ႔ အခါေတြ ၊ စခ်င္,ေနာက္ခ်င္လာတဲ႔ အခ်ိန္ေတြမွာ သံုးေလ႔ရွိတာ က်မ သတိထားမိလာတယ္ ။

    က်မကေတာ႔ ေမာင္႔ဆီက မဖုရားလို႔ ေခၚသံ ႀကားရရင္ သိပ္ သေဘာက်တာပဲ ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ေမာင္က က်မရဲ႕ ရင္ထဲက အရွင္သခင္ေလ ။
    က်မလဲ သူနဲ႔ အတူတူ ေလွ်ာက္လာရာက ရပ္လိုက္ၿပီး
    “ မဟုတ္လို႔လား မင္းခန္႔ေဇာ္ ။ နင္႔ကို ငါ စာအုပ္နဲ႔ ေပါက္လိုက္တဲ႔ ေန႔က နင္တို႔ ရီးစားစာ သြားေပးႀကတာဆို ။ နင္က အခုအရြယ္နဲ႔ေတာင္ ရီးစား ထားခ်င္ေနလို႔ ငါ မသိေအာင္ ခိုးၿပီး သြားႀကတာမို႔လား ။ နင္႔ လုပ္ရပ္က မွားေနတဲ႔အတြက္ ငါ သိမွာ ေႀကာက္တာေပါ႔ ။ ဒါကို ႀကည္႔ၿခင္းအားၿဖင္႔ ငါ႔ေရွ႕ မွာဆို နင္တို႔ အမွား မလုပ္ရဲတာဟာ ငါက နင္တို႔ကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္လို႔ေပါ႔ဟဲ႔ ……. မင္းခန္႔ေဇာ္ရဲ႕ ”
    “ ဘာ…ဘယ္သူက ေၿပာလဲ ။ ငါက ရီးစားစာ သြားေပးတာလို႔ ”
    “ မဟုတ္လို႔လား ။ ငါ သိရင္ မသြားရပဲ ေနလိမ္႔မယ္ ။ ငါ႔ကို မေၿပာနဲ႔လို႔ နင္ မိသင္းတို႔ကို ေၿပာတာေလ ”
    “ ေသလိုက္ပါေတာ႔ ယုမီခ်ိဳရာ……။ အဲဒီေန႔က ရီးစားစာ သြားေပးတာ ငါ႔ အတြက္ မဟုတ္ဘူးဟဲ႔ ။ ငါက အေဖၚလိုက္သြားတာ ”
    အဲဒီစကားကို ႀကားလိုက္ရတာ ရင္ထဲက ဆူးတစ္ေခ်ာင္းကို ဆတ္ကနဲ ဆြဲဖယ္ ထုတ္လိုက္သလို္ ခံစားလိုက္ရၿပီး က်မကို ေပါ႔ပါး ေပ်ာ္ရႊင္ေစခဲ႔ပါတယ္။ ။

    မင္းခန္႔ေဇာ္ကလည္း တစ္ခုခုကို ရွာေတြ႕ သြားသလို မ်က္ႏွာထားနဲ႔
    “ ယုမီခ်ိဳ…။ နင္ အဲဒီေန႔က စိတ္ဆိုးတာ ငါက တၿခား ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကို ႀကိဳက္ၿပီး ရီးစားစာ သြားေပးတယ္ ထင္လို႔လား ” လို႔ က်မမ်က္ႏွာကို စိုက္ႀကည္႔ၿပီး ေမးပါတယ္ ။
    က်မက သူ႔ကို ရင္ဆိုင္မႀကည္႔ပဲ မ်က္ႏွာလႊဲရင္းက
    “ မဆိုင္လိုက္တာ မင္းခန္႔ေဇာ္ရယ္ ။ ငါ တစ္ေယာက္ထဲကို ခ်န္ၿပီး အသိမေပးလို႔ စိတ္ဆိုးတာ ” လို႔ ခပ္ မွန္မွန္အသံနဲ႔ပဲ ေၿဖေပးလိုက္တဲ႔ အခါမွာေတာ႔ ေမာင္က က်မကို ႀကည္႔ၿပီး ရီေနခဲ႔တယ္ေလ ။ ဘာမွေတာ႔ ဆက္မေမးပါဘူး။

    က်မကိုယ္တိုင္ေတာင္ ဘာေႀကာင္႔ စိတ္ဆိုးတယ္ဆိုတာ မေသခ်ာေပမဲ႔ အဲဒီ စကားကိုေတာ႔ အေကာင္းဆံုး ဆင္ေၿခအၿဖစ္ သံုးမိသြားပါတယ္ ။ အခုအရြယ္မွာ ၿပန္ေတြးႀကည္႔ေတာ႔ တစ္ခုခုေသာ အေၿခအေနေတြကို ခ်က္ၿခင္း မေၿပာင္းလဲသြားေအာင္ ဟန္ေဆာင္တတ္ ၊ ထိန္းသိမ္းတတ္တာဟာ က်မတို႔ မိန္းမေတြရဲ႕ ေမြးရာပါ ဗီဇ ၿဖစ္ပါလိမ္႔မယ္ ။

    သူက သက္ၿပင္းတစ္ခုကို ရႈိက္ၿပီး ခ်ရင္း ခပ္သဲ႔သဲ႔ ရီလိုက္ပါတယ္ ။ ေနာက္…..။
    “ နင္ မနက္ ေက်ာင္းကိုလာရင္ နင္႔ေဘးမွာ ပါလာတဲ႔ ကိုသန္႔ဇင္နဲ႔ ႀကိဳက္ေနတာလား ” လို႔ ေမးေတာ႔ က်မ အံ႔ႀသသြားတယ္ ။ ကိုသန္႔ဇင္အေႀကာင္း ဘယ္သူငယ္ခ်င္းကိုမွ အခုထိ က်မ မေၿပာရေသးဘူးေလ ။
    က်မက သူ႔ကို အလန္႔တႀကား ၿပန္ႀကည္႔ရင္း
    “ မဟုတ္ပါဘူး ။ အဓိပၸါယ္ မရွိတာ ။ နင္တို႔ကိုေတာ႔ ရီးစား မထားခိုင္းပဲ ငါက ရီးစား ထားပါ႔မလား ။ အဲဒါေတြကို ငါ လံုး၀ စိတ္မ၀င္စားပါဘူး ။ သူက ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ႏႈတ္ဆက္လို႔ ငါက ၿပန္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္တာပဲ ရွိတယ္ ” လို႔ ၿပန္ေၿဖရွင္းမိတယ္ ။ ဒီေန႔မွ ၿပန္ရတဲ႔ က်မတို႔ရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ဘာေႀကာင္႔မွ အပ်က္မခံႏိုင္ဘူးေလ ။

    ေနာက္ က်မက မေၿပာရေသးတဲ႔ ကိစၥကို ေမာင္ ဘယ္လိုမ်ား သိေနခဲ႔ပါလိမ္႔ ။
    “ နင္က ငါနဲ႔ ကိုသန္႔ဇင္ကို ဘယ္တံုးက ေတြ႕ တာလဲ ” လို႔ ၿပန္ ေမးေတာ႔
    “ မနက္တိုင္း နင္ ေက်ာင္းလာတဲ႔ လမ္းမွာ ငါ ရွိတယ္ ယုမီခ်ိဳ ။ နင္နဲ႔ သူ စသိတာ ငါတို႔ ရန္ၿဖစ္တဲ႔ေန႔က ဆိုတာလည္း ငါ မွတ္မိတယ္။ ဒီတေလွ်ာက္လံုး ငါ ေစာင္႔ႀကည္႔ေနခဲ႔တာ ” လို႔ မ်က္ႏွာ မႀကည္မလင္နဲ႔ ေၿပာပါတယ္ ။ ေမာင္႔ဆီက အဲဒီ စကားကို ႀကားရတာ သိပ္ ေပ်ာ္တာပဲ ေမာင္ရယ္ ။ က်မလိုပဲ ေမာင္လည္း စိတ္ပူေနခဲ႔တာပဲေပါ႔ ။ က်မထင္သေလာက္ ေမာင္က မစိမ္းကားပါပဲ ။

    “ ယုမီခ်ိဳ…မဖုရား ။ နင္႔ကို ငါ သိပ္ေတာ္တယ္လို႔ ထင္ထားတာ ။ မ အနဲ႔ေနာ္ ။ သူ ဘာလို႔ နင္နဲ႔ ရင္းႏွီးေအာင္ လုပ္ေနတာလဲ ဆိုတာကို နင္ တကယ္ မသိတာလား ။ ဒါမွမဟုတ္ ငါ႔ကို စိတ္ဆိုးတာနဲ႔ ငါ မႀကိဳက္တာကို ေရြးၿပီး လုပ္ေနတာလား ။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ငါနဲ႔ စိတ္ဆိုးေနတာေႀကာင္႔ေတာ႔ နင္ တစ္ခုခု မွားသြားမွာကို ငါ အစိုးရိမ္ဆံုးပဲ ။ နင္ ငါ႔ကို ကတိ တစ္ခုေပး ။ ေနာက္ကို ငါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မရွင္းတာ ရွိရင္ ခ်က္ခ်င္းေမး ။ ငါနဲ႔ ဆိုင္တာဆို နင္႔ကို တစ္ခုမွ မခ်န္ပဲ ငါ ေၿပာၿပမယ္ ။ နင္လဲ ငါ႔ကို အဲဒီလိုပဲ ေၿပာၿပရမယ္ ။ ဘယ္လိုလဲ..”
    “ ေအး..။ ရတယ္ ။ အဲဒါ နင္႔ ကတိနဲ႔ နင္႔ စကားေနာ္ မင္းခန္႔ေဇာ္ ။ ငါနဲ႔ ကိုသန္႔ဇင္က ဘာမွ မရိုးသားတာ မရွိဘူး ။ နင္ကေရာ…… ရီးစားစာ သြားေပးတယ္ ဆိုတာ နင္႔အတြက္ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ ေသခ်ာလား ။ ”
    “ တကယ္ေပါ႔ ။ ငါက နင္႔ကို ညာစရာလား ။ သူမ်ားအတြက္ အေဖၚလိုက္တာပါ ” ဆိုတဲ႔ စကားကို ၿပန္ေၿပာရင္းက က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ႀကားမွာ ဘယ္သူမွ မသိတဲ႔ ကတိစကားတစ္ခုကို ခ်ည္ေႏွာင္လိုက္ႀကပါတယ္ ။ ၿပီးေတာ႔ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး အတူတူ ရီေမာမိႀကပါတယ္ ။

    ႀကည္႔စမ္း ။ ဒီ အေႀကာင္းေတြကို ေစာေစာစီးစီးကသာ ေၿပာၿဖစ္ခဲ႔ႀကရင္ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ဒီေလာက္ လြမ္းခဲ႔ႀကဖို႔ ဘယ္လိုလိမ္႔မလဲ ေမာင္ရယ္ ။ အင္း….။ တစ္မ်ိဳးေတာ႔လည္း ေကာင္းေနတာက ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ႕ ရင္ထဲကို နဲနဲေတာ႔ လွမ္းၿမင္ခဲ႔ႀကတာေပါ႔…ေနာ္ ။
    ------------------------------------------------------------------------။

    By  

    Khin Chowar Win



    0 0




    ၅။ အဲဒီအခ်ိန္က စလို႔ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ႀကားမွာ ေနာက္ထပ္ ဘာၿပႆနာမွ ထပ္ၿဖစ္မလာေအာင္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ နားလည္ဂရုစိုက္မႈ ၊ ထိန္းသိမ္းမႈေတြလည္း ပိုလာတယ္လို႔ ေၿပာရမွာပါ ။


    ဒီႀကားထဲမွာ ကိုသန္႔ဇင္နဲ႔ က်မတို႔ရဲ႕ ရင္းႏွီးမႈကို မင္းခန္႔ေဇာ္က သိပ္ေက်နပ္ပံု မရေပမဲ႔ က်မဖက္က ထူးၿခားဟန္မရွိတဲ႔ အတြက္ ဘာမွ မေၿပာရွာပါဘူး ။ က်မကလည္း သူက သိပ္ မႀကိဳက္တာကို သိေနတဲ႔အတြက္ အတတ္ႏိုင္ဆုံး ရွင္းလင္းတဲ႔ ဆက္ဆံေရး ပံုသ႑ာန္ၿဖစ္ေအာင္ ဂရုစိုက္ေနခဲ႔ပါတယ္ ။ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ႀကားမွာ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႔ ဆက္စပ္မႈနဲ႔ တိတိက်က် ပါတ္သတ္တာ မဟုတ္ေပမဲ႔ ေ၀းေနဖို႔ေတာ႔ မၿဖစ္ႏိုင္ဘူး ဆိုတာကုိ ၿပီးခဲ႔တဲ႔ ကိစၥေႀကာင္႔ သိခဲ႔ႀကၿပီးၿပီေလ ။

    ဆယ္တန္းေၿဖရမဲ႔ႏွစ္ကို ေရာက္လာတဲ႔အခါ စာေတြကို အရင္ႏွစ္ေတြထက္ ပိုၿပီး အားထည္႔လာရလို႔ တၿခားခံစားခ်က္ေတြကိုလည္း ေမ႔ေေပ်ာက္ထားႀကပါတယ္ ။ က်မတို႔ အုပ္စုထဲမွာ မင္းခန္႔ေဇာ္က စာေတာ္တဲ႔အတြက္ ဂုဏ္ထူးမ်ားမ်ား ထြက္ဖို႔ အားထည္႔ ႀကိဳးစားေနသလို က်မရယ္ ၊ ကိုႀကီးခိုင္ရယ္ ၊ နီလာရယ္ ၊ ေကသီရယ္ကလည္း စာေမးပြဲ ေအာင္ႏိုင္တဲ႔ အေၿခအေနကို ေက်ာ္ၿဖတ္ႏိုင္လို႔ ရမွတ္ေကာင္းေအာင္ ဦးတည္ ႀကိဳးစားေနႀကတဲ႔ အခ်ိန္ပါ ။

    ဒါေပမဲ႔ မိသင္းနဲ႔ ကိုသက္ကေတာ႔ အေၿခအေန သိပ္ မေကာင္းလွပါဘူး ။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္က ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ နည္းသလို နဂိုထဲကလည္း စာနည္းနည္း ည႔ံပါတယ္ ။ က်မတို႔ က်န္တဲ႔သူေတြက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို စိတ္ပူလို႔ ဘယ္လိုပဲ ဆြဲေခၚ၊ ဆြဲေခၚ ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ငါတို႔ ေအာင္ဖို႔ မလြယ္ဘူးဟ ။ ငါတို႔ေႀကာင္႔ နင္တို႔ အခ်ိန္မကုန္ေစနဲ႔ ဆိုၿပီး ခပ္ေအးေအးပါပဲ ။ ပိုဆိုးတာက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္သူၿဖစ္သြားႀကတာပဲ ၿဖစ္ပါတယ္ ။

    သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အေႀကာင္း က်မစ, ၿပီး သိတဲ႔ေန႔က စာေမးပြဲေၿဖဖို႔ သံုးလေလာက္ပဲ လိုပါေတာ႔တဲ႔ ကာလပါ ။ က်မက မင္းခန္႔ေဇာ္ကို သခၤ်ာေတြ ရွင္းၿပခိုင္းဖို႔ ရွိသလို မင္းခန္႔ေဇာ္ကလည္း က်မနဲ႔ အဂၤလိပ္စာေတြ အတူတူလုပ္ခ်င္တဲ႔ အတြက္ ေစာေစာလာဖို႔ ခ်ိန္းထားလို႔ ေက်ာင္းကို ခါတိုင္းထက္ ေစာၿပီး ေရာက္လာခဲ႔ပါတယ္ ။

    က်မ ထိုင္ေနက် ေနရာကို ေရာက္ေတာ႔ အံဆြဲထဲ လြယ္အိတ္ကို ထည္႔လိုက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ဖတ္စာအုပ္ တစ္အုပ္ကို ေတြ႕ လိုက္ရပါတယ္ ။ ဆြဲယူ ႀကည္႔လိုက္ေတာ႔ မိသင္းနံမည္ ထိုးထားတဲ႔ စာအုပ္ၿဖစ္ေနလို႔ ေမ႔က်န္ခဲ႔တာပဲ ဆိုၿပီး ၿပန္ထည္႔မယ္ အလုပ္မွာ စာရြက္ေခါက္ေလးတစ္ခု ထြက္က်လာပါေရာ ။

    အဲဒီ စာရြက္ေခါက္ကို ဖြင္႔လိုက္ေတာ႔ ခ်စ္တဲ႔မိသင္းလို႔ အစခ်ီေရးထားၿပီး မိသင္းရဲ႕ ကိုသက္လို႔ အဆံုးသတ္ထားတဲ႔ ရီးစားစာ ၿဖစ္ေနပါတယ္ ။ က်မက အဲဒီစာကို ကိုင္ၿပီး ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ မီးကို စ ေတြ႕လိုက္ရတဲ႔ ကမၻာဦးလူသားလို အံ႔ႀသႀကီးစြာ ခံစားမိခ်ိန္မွာ မင္းခန္႔ေဇာ္က ေရာက္လာတာပါ ။

    “ မင္းခန္႔ေဇာ္ေရ…။ ဒီမွာ ႀကည္႔စမ္းပါအံုး ။ မိသင္းနဲ႔ ကိုသက္က ႀကိဳက္ေနႀကတာကိုး ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ႀကိဳက္ေနတာကို နင္တို႔ ၊ ကုိႀကီးခိုင္တို႔ မသိဘူးမို႔လား ”
    လို႔ ေၿပာေတာ႔ မင္းခန္႔ေဇာ္က ရီၿပီး ေလသံ ခပ္ေအးေအးနဲ႔

    “ သိပါတယ္ဟာ ။ အစထဲက ငါတို႔ သိပါတယ္ ” တဲ႔။
    “ ဟင္….အဲဒါဆို နင္တို႔ ၀ိုင္းၿပီး တားရမွာေလ ။ ဘာလို႔ မတားတာလဲ။ အခု အရြယ္ ၊ အခုအခ်ိန္က ရီးစား ထားရမဲ႔ အခ်ိန္မွ မဟုတ္ေသးပဲ မင္းခန္႔ေဇာ္ရဲ႕ ”
    “ ယုမီခ်ိဳ ။ အဲဒါက ငါတို႔ ၀င္ၿပီး တားလို႔ ရတဲ႔ ကိစၥလား။ မၿဖစ္သင္႔ေသးဘူး ဆိုတာ ငါတို႔ သိသလို သူတို႔လဲ သိတယ္ ။ ဒါေပမဲ႔ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ကမွ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ႀကတာ ငါတို႔ ၀ိုင္းၿပီး တားေတာ႔ ဘာထူးမွာလဲ ”

    သူက ခံုမွာ ၀င္ထိုင္ရင္းက
    “ အရာရာကို ကိုယ္႔ရဲ႕ ပံုစံ ၊ ကိုယ္႔ရဲ႕ စိတ္နဲ႔ မတြက္ပါနဲ႔ ယုမီခ်ိဳရယ္ ။ ငါတို႔ ေနတဲ႔ ကမၻာႀကီးေတာင္ ခပ္ေစာင္းေစာင္းပဲ လည္ေနတာပါ ” လို႔ ခပ္တိုးတိုး ေၿပာပါတယ္ ။

    က်မကေတာ႔ သူ႔ဆီက ႀကားလိုက္ရတဲ႔ စကားဆန္းဆန္းေႀကာင္႔ ရီခ်င္သြားမိသလို သူ႔ကိုလည္း မခံခ်င္ေအာင္ စ,ခ်င္လာလို႔
    “ ဒါေတာ႔ ဒါေပါ႔ဟယ္ ။ ဒါေပမဲ႔ အဲဒီ နဲနဲ ေစာင္းေနတဲ႔ ကမၻာႀကီးေပၚမွာ ငါတို႔က မတ္မတ္ရပ္ေနႀကတာေလ ” လို႔ ရီၿပီး ၿပန္ေၿပာေတာ႔ ေမာင္က
    “ မသိေတာ႔ဘူး ယုမီခ်ိဳရာ ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ တစ္ခါတစ္ခါ ငါလဲ ကမၻာႀကီးရယ္ ၊ မိသင္းနဲ႔ ကိုသက္ရယ္ လိုပဲ ေစာင္းေစာင္းေလးေတြးၿပီး ေနခ်င္တယ္ ” လို႔ ေၿပာရင္း က်မမ်က္ႏွာကို စိုက္ႀကည္႔ပါတယ္ ။

    ေမာင္႔ရဲ႕ အႀကည္႔ရယ္ ၊ အေၿပာရယ္က က်မကို အသက္ရႈ မွားေစခဲ႔တယ္ေလ ။ က်မ တမင္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားရတဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြကိုလည္း လႈပ္ရွားေစခဲ႔တယ္ ။ ေမာင္႔ရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြမွာ ဘာေတြ ရွိေနတယ္ ဆိုတာ က်မက ေကာင္းေကာင္း ဖတ္ႏိုင္ေနၿပီ ေမာင္ရဲ႕ ။ ဒါေပမဲ႔ က်မတို႔ဘ၀အတြက္ အလွည္႔အေၿပာင္းၿဖစ္တဲ႔ ဒီလို အေရးႀကီးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ က်မတို႔ တည္ၿငိမ္မွ ၿဖစ္မယ္ေလ ။

    ဒါေႀကာင္႔ က်မက ဆံုေနမိတဲ႔ အႀကည္႔ေတြကို မလႊဲေတာ႔ပဲ ရီခ်လိုက္ရင္း
    “ လူေလး….မင္းခန္႔ေဇာ္ ။ စိတ္ထိန္းပါ ။ စာေမးပြဲ အေရးႀကီးတယ္ လူေလး ” လို႔ ခပ္ေသာေသာ ေၿပာလိုက္တဲ႔အခါမွာ ေမာင္က လိုက္ မရီပဲ မ်က္ႏွာ လႊဲသြားပါတယ္ ။

    ေနာက္ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ စာေတြကိုပဲ စိတ္၀င္တစား လုပ္ၿဖစ္သြားခဲ႔တယ္ ။ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက စိတ္ အေႏွာင္႔အယွက္ေတြ ႀကံဳလာတဲ႔အခါမွာ စာေတြ မရပ္မနား ဖတ္ေလ႔ ရွိတာရယ္ ၊ သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ေလ႔ရွိတာရယ္က ထူးဆန္းစြာ တူညီေနတဲ႔ အက်င္႔စရိုက္ေတြပါ ။

    အဲဒီႏွစ္က ထင္ထားတဲ႔ အတိုင္းပဲ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲကို မိသင္းနဲ႔ ကိုသက္က က်,ေနခဲ႔ပါတယ္ ။ ေမာင္က ဂုဏ္ထူး သံုးဘာသာနဲ႔ပဲ ေအာင္လို႔ စိတ္မေက်နပ္စရာ ၿဖစ္ရေပမဲ႔ က်မရယ္ ၊ ေကသီရယ္၊ နီလာရယ္၊ ကိုႀကီးခိုင္ရယ္လည္း ေအာင္ခဲ႔ႀကလို႔ ၀မ္းသာရပါတယ္။ စာေမးပြဲေအာင္တဲ႔ ငါးေယာက္က မိသင္းနဲ႔ ကိုသက္အတြက္ စိတ္မေကာင္း ၿဖစ္ရေပမဲ႔ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ႔ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးပါပဲ ။ ဒီႏွစ္ မေအာင္ေတာ႔လည္း ေနာက္တစ္ႏွစ္ေပါ႔ လို႔ ေၿပာတဲ႔ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဒီတစ္ႏွစ္ေတာ႔ ေအာင္,ေအာင္ ေၿဖေနာ္လို႔ ၀ိုင္းၿပီး အားေပးရပါတယ္ ။

    -------------------------------------------------------------------------။

    By 

    Khin Chowar Win

    0 0

     
    ၆ ။ ၁၉၈၄-ခု……..။ က်မတို႔ တကၠသိုလ္တက္ႀကတဲ႔ အခ်ိန္မွာ မင္းခန္႔ေဇာ္က ရန္ကုန္စက္မႈ တကၠသိုလ္ ( Rangoon Institute of Technology -အဲဒီ ေခတ္က RIT လို႔ ေခၚပါတယ္ ) မွာ တက္ခြင္႔ရခဲ႔ပါတယ္ ။ က်မတို႔ မိန္းကေလး သံုးေယာက္နဲ႔ ကိုႀကီးခိုင္ကေတာ႔ ရိုးရိုးေမဂ်ာၿဖစ္တဲ႔ ရူပေဗဒ ဘာသာရပ္ကို တက္ခြင္႔ရခဲ႔တယ္ေလ ။


    အဲဒီ အခ်ိန္မွာ က်မရဲ႕ အိမ္က လႈိင္ၿမိဳ႕ နယ္ကို ေၿပာင္းတဲ႔ အတြက္ က်မ တစ္ေယာက္ထဲ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ( လႈိင္နယ္ေၿမ - RC 2 ) မွာ သြားတက္ခဲ႔ရတယ္ ။ ကိုႀကီးခိုင္ရယ္ ၊ ေကသီရယ္ ၊ နီလာရယ္က ႀကည္႔ၿမင္တိုင္ နယ္ေၿမ ( အဲဒီ ေခတ္က RC ( 3 ) ) မွာ တစ္စုထဲ တက္ေနခဲ႔ ႀကပါတယ္ ။

    က်မတက္ရတဲ႔ RC-2 က သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ တကၠသိုလ္ေၿမပါ ။ ပန္း နီနီရဲရဲေလးေတြ ပြင္႔ေ၀ေနတဲ႔ စိန္ပန္းပင္ေလးေတြက အ၀ါေရာင္ စာသင္ေဆာင္ သီေရတာေတြေရွ႕ မွာ ခပ္စိပ္စိပ္ေလးေတြ ေပါက္ေနေလရဲ႕ ။ ဒီေက်ာင္းေလးမွာ ႏွစ္ႏွစ္တာ တက္ရမယ္ ဆိုတဲ႔ အသိက က်မကို ေပ်ာ္ရႊင္ႀကည္ႏူးေစပါတယ္ ။

    က်မ ပထမႏွစ္ကို စၿပီး တက္ရေတာ႔ တူး / ဆဲဗင္း ( အေဆာင္ ၇ ၊ အခန္း ၂ )လို႔ ေခၚတဲ႔ တစ္ထပ္ အုတ္အေဆာင္ေလးမွာပါ ။ RC-2 ထဲကို စ, ၀င္လာေတာ႔ ပထမဆံုး ေတြ႔ ရတဲ႔ ေက်ာင္းသားေရးရာ အေဆာင္ရဲ႕ ေဘးကေန ဆက္ၿပီး ေလွ်ာက္လာရင္ ညာဖက္ၿခမ္းမွာ က်မတို႔ရဲ႕ စာသင္ေဆာင္ေလးေတြက စီၿပီး ရွိေနပါတယ္။ အေဆာင္ တစ္ခုမွာ စာသင္ခန္းႏွစ္ခု ခြဲေပးထားတယ္ ။

    က်မတို႔ ေဘးက အေဆာင္မွာ အဂၤလိပ္စာ ေမဂ်ာ ( E-major ) သမားေတြ တက္ရပါတယ္ ။ အဲဒီအခ်ိန္က ပထမႏွစ္၀က္ကို စတက္ရတာ ဒီဇင္ဘာလ ။ ရာသီဥတုက ေအးၿမေနသလို ေက်ာင္း စ တက္ရတဲ႔ က်မတို႔ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသား အသစ္ေတြကလည္း ရင္ခုန္ တက္ႀကြစြာနဲ႔ပါ ။

    က်မ ပထမဆံုး ေက်ာင္းသြားတဲ႔ ေန႔က တက္ရမဲ႔ စာသင္ေဆာင္ကို ရွာေတြ႕ ခ်ိန္မွာေတာ႔ မ်က္လံုး ၀ိုင္းရပါေတာ႔တယ္ ။ ေက်ာင္းသူသစ္ေတြ တက္မဲ႔ အေဆာင္မို႔လို႔ စီနီယာ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြက ေကာ္ရစ္တာမွာ ဘယ္ညာ စီၿပီး ရပ္ေနႀကေလရဲ႕ ။ ဘုရား…။ က်မေတာ႔ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ အဲဒီႀကားထဲက ၿဖတ္မေလွ်ာက္ရဲတာ အေသအခ်ာ ။ အဲဒီ လူအုပ္ႀကားက ဘယ္လိုအင္အားနဲ႔ ၿဖတ္ေလွ်ာက္ၿပီး သြားရပါ႔မလဲလို႔ ေတြးေနရင္း က်မ လက္ဖ်ားေတြေတာင္ ေအးလာတယ္။

    တစ္ေယာက္ထဲ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ရပ္ေနမိခ်ိန္မွာ ယုမီခ်ိဳ လို႔ က်မနံမည္ကို ေခၚသံႀကားလို႔ ၀မ္းသာအားရ လွည္႔ႀကည္႔မိေတာ႔ ကိုသန္႔ဇင္ကို ေတြ႕ လိုက္ရပါတယ္ ။ သူ႕ ကို မေမွ်ာ္လင္႔ပဲ ေတြ႕ လိုက္ရတာ က်မအတြက္ေတာ႔ ဧရာမ ကယ္တင္ရွင္ႀကီး မိုးေပၚက ဆင္းလာသလိုပဲ ။

    တက္ရမဲ႔ အေဆာင္ကို ရွာ ေတြ႕ ၿပီလား လို႔ ေမးေတာ႔
    ဟိုမွာ လို႔ လက္ညွိဳးထိုးၿပမိတယ္ ။ အဲဒီ အေဆာင္ဖက္ကို လွမ္းႀကည္႔ရင္း ကိုသန္္႔ဇင္က က်မရဲ႕ အေၿခအေနကို သေဘာေပါက္သြားပံု ရပါတယ္ ။ က်မကို ႀကည္႔ရင္း သူ႕ မ်က္ႏွာက ရီခ်င္သလို ေတာ္ေတာ္လည္း သနားသြားတဲ႔ပံုပဲ ။

    “ က်ေနာ္ လိုက္ပို႔ေပးရမလား ” လို႔ ေမးေတာ႔ စိတ္လိုလက္ရနဲ႕ သေဘာတူလိုက္မိတာေပါ႔ေနာ္ ။ ေနာက္ေတာ႔ က်မတို႔ အတန္းရွိတဲ႔ အေဆာင္ဖက္ကို တည္႔တည္႔ ေလွ်ာက္လာခဲ႔ႀကပါတယ္ ။ ၀ိုင္းျပီး ႀကည္႔ေနတဲ႔ မ်က္လံုးေပါင္းမ်ားစြာက က်မကို တုန္ခိုက္ေစတာကို သေဘာေပါက္ပံုရတဲ႔ ကိုသန္႔ဇင္က ဟန္မပ်က္ေအာင္ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာေနေပမဲ႔ က်မကေတာ႔ အလိုက္သင္႔သာ ေခါင္းျငွိမ္႔ေနခဲ႔တာ ။ ဘာေတြေျပာေနမွန္းကို မသိခဲ႔ဘူး ။

    အတန္းေရွ႔က ေကာ္ရစ္တာကို ေျခခ်မိတယ္ ဆိုရင္ပဲ တေျဖာင္းေျဖာင္းနဲ႔ ၀ိုင္း တီးလိုက္ႀကတဲ႔ အားေပးမႈ လက္ခုတ္သံေတြေႀကာင္႔ လန္႔ဖ်တ္သြားျပီး က်မရဲ႕ လွမ္းလက္စ ေျခလွမ္းေတြ ရုတ္ကနဲ တန္႔သြားမိပါတယ္ ။ အေျခအေနကို ခ်က္ျခင္းသေဘာေပါက္လိုက္တဲ႔ ကိုသန္႔ဇင္က ရီေမာရင္း က်မကို ေစာင္းႀကည္႔တယ္ေလ ။ ေနာက္ေတာ႔ အတန္းထဲကို ေရာက္တဲ႔အထိ ပို႔ေပးျပီး သံုးတန္းေျမာက္ ခံုတန္းရွည္တစ္ခုမွာ က်မနဲ႔ အတူတူ ၀င္ထိုင္ေပးပါတယ္ ။ က်မကေတာ႔ အတူ လိုက္လာေပးတဲ႔ ကိုသန္႕ဇင္ကို ေက်းဇူးတင္ေပမဲ႔ လူအမ်ားရဲ႕ ျမင္ကြင္းမွာ သူနဲ႔အတူ ရွိေနရတာကို စိတ္ ရႈပ္ေနတာ အမွန္ပါပဲ ။

    ထိုင္ဖို႔ ေနရာရသြားျပီးခ်ိန္မွာေတာ႔ ကိုသန္႔ဇင္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္။ ထားခဲ႔လို႔ ရပါျပီ လို႔ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ပဲ ေျပာလိုက္ေတာ႔ သူ ရီပါတယ္ ။ ျပီးေတာ႔ ကိုယ္ ျပန္မွာပါ ။ အားငယ္ေနမွာစိုးလို႔ ……..ဆိုျပီး အတန္းထဲက ျပန္ထြက္သြားပါတယ္ ။

    က်မရဲ႕ ေဘးကို ႀကည္႔မိေတာ႔ ရွပ္အကၤ်ီ စစ္ေရာင္လက္ရွည္ကို တံေတာင္ဆစ္ေရာက္ေအာင္ ေခါက္တင္ျပီး ၀တ္ထားတဲ႔ ၊ မ်က္လံုးျပဴးျပဴး ႏွာတံေပၚေပၚ ဘာမွ မခ်ယ္သထားတဲ႔ မ်က္ႏွာခ်ိဳခ်ိဳပိုင္ရွင္ ေကာင္မေလးနဲ႔ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုမိပါတယ္။ သူက က်မရဲ႕ စိတ္လႈပ္ရွားေနပံုကို ႀကည္႔ျပီး ျပံဳးျပပါတယ္ ။ က်မလဲ အားေပးမႈပါတဲ႔ သူ႔အျပံဳးေႀကာင္႔ စိတ္ႀကည္လင္စြာ ျပန္ျပံဳးျပမိရင္း ႏႈတ္ဆက္ႀကရာက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ စတင္ရရွိခဲ႔ပါတယ္ ။ က်မဘ၀မွာ ေနာက္ထပ္ရရွိလာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ႔ ခ်ိဳႏြယ္ဦးေပါ႔ ။

    ေန႔လည္ဖက္မွာေတာ႔ က်မအတန္းကို မင္းခန္႔ေဇာ္ ေရာက္လာတယ္ ။ သူက က်မကို တအံ႔တႀသ ႀကည္႔ျ႔ပီး ရီေနတယ္ေလ ။ စိတ္တိုလာတဲ႔ က်မက
    “ ဘာကိစၥနဲ႔ ငါ႔ကိုႀကည္႔ျပီး ရီေနတာလ ဲ” လို႔ ေမးေတာ႔
    “ ခါတိုင္း အျဖဴအစိမ္း ေက်ာင္း၀တ္စံုနဲ႔ပဲ ေတြ႔ေနက်ဆိုေတာ႔ နင္ အခုလို အျပင္အ၀တ္ ၀တ္ထားတာ ငါ႔စိတ္ထဲမွာ တမ်ိဳးျဖစ္ေနတာ ။ တစိမ္း မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္သြားသလိုပဲ ။ အဲဒါေႀကာင္႔ ”……. လို႔ ေျဖပါတယ္ ။

    ဟုတ္ေတာ႔လဲ ဟုတ္ပါတယ္။ က်မတို႔ ရင္းႏွီးလာခဲ႔တဲ႔ ေလးႏွစ္ေက်ာ္ကာလအတြင္းမွာ ေန႔စဥ္ ေက်ာင္း၀တ္စံု အျဖဴအစိမ္းနဲ႔ပဲ ေတြ႔ျမင္ေနႀကရာက အခုလို အျပင္၀တ္နဲ႔ ေတြ႔ႀကရတဲ႔အခါ စိတ္ထဲမွာ ေျပာင္းလဲမႈတစ္ခုကို ခံစားရတာေတာ႔ အမွန္ပါပဲ ။ မနက္က ကိုသန္႕ဇင္ က်မေဘးမွာ ရွိေနစဥ္ကလို စိတ္ ရႈပ္ေထြးမႈေတြ မခံစားရပဲ လြတ္လပ္ေပါ႔ပါးတဲ႔ ၊ ႏွစ္သက္လိုလားတဲ႔ ခံစားခ်က္ ျဖစ္ေနတာကို က်မ သိလိုက္ရတယ္။ ျပီးေတာ႔ ေမာင္က က်မေဘးမွာ ထယ္၀ါတဲ႔ တံတိုင္းႀကီး တစ္ခု ျဖစ္လာသလိုလဲ ခံစားလိုက္မိပါတယ္ ။

    ေဘးမွာ ပါလာတဲ႔ က်မကို ေစာင္းငဲ႔ႀကည္႔လိုက္တဲ႔ ေမာင္႔မ်က္၀န္းအစံုမွာလဲ ရႊင္ျမဴးရိပ္ေတြကို ေတြ႔ရျပီး ႏွစ္ေယာက္သား ျပိဳင္တူ ရီမိပါတယ္ ။

    က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ေတာ႔ ေလေပၚကို အတူတူ ပ်ံျဖစ္ေတာ႔မယ္ ထင္ပါရဲ႕ ။

    ။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။


    Khin Chowar Win

    0 0

    Ye Kyaw Thura's photo.
    ၁၉၈၈ အေရးအခင္းႀကီးအၿပီးမွာ တပ္မေတာ္က ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာကိုရယူၿပီး တိုင္းျပည္ျပန္လည္တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့အပိုင္းမွာ ေျပာစရာေတြအမ်ားႀကီးရွိေပမဲ့ ေယ်ဘူယ်ၿခံဳေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္လက္ခံပါတယ္။

    အေရးအခင္းေတြမွာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ ေသြးထြက္သံယိုမႈေတြ ရွိတဲ့အျပင္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး က်ိက်ိ တက္ ခ်မ္းသာသြားၾကတဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားလည္းရွိသေပါ့။

    ဒီေတာ့ ျပည္သူနဲ႔ အတိုက္အခံအဖြဲ႔က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ခိုင္းႏိႈင္းေဝဖန္ၾကတဲ့ အခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ေဂ်ဝင္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပံု အိတ္ကပ္ထဲပါရင္ ဆြဲအစိခံရတဲ့ အထိျဖစ္ခဲ့ဖူး တာလည္း အမွန္ပဲ။

    ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကလည္း ေတာ္တန္ရံု မယံုတတ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က အဲဒီတုန္းက ကမ္းနားလမ္းမွာရွိတဲ့ အမ်ိဳးသား စာၾကည့္တိုက္ ကို ေခၚသြားတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္မွန္သမွ် ကတ္တေလာက္ထဲက စာရင္းေတြမွာပဲရွိေတာ့တယ္။ အျပင္မွာ နတၳိ။

    အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အာဏာသိမ္းခဲ့ေပမဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြအားလံုး ရိုးရိုး သားသားေနၿပီး စက္ဘီးေလးနဲ႔မ်ား ရံုးတက္ၾကမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ေလာင္း ရဲပါတယ္၊ အတိုက္အခံတခ်ိဳ႕ကလြဲလို႔ ျပည္သူက ဒီေလာက္မုန္းမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

    Ye Kyaw Thura's photo. 
     စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကာလအတြင္း စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔ မႈေတြေ ၾကာင့္ ျပည္သူေတြဆင္းရဲတြင္းက ရုန္းမထြက္ႏိုင္ၾက ေပမဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အမ်ားစုကေတာ့ မ်က္ျဖဴဆိုက္ေလ ဆရာႀကိဳက္ေလ အေျခအေနမွာ သူငယ္ခ်င္း က်ီးက လာၿပီးထိုးဆိတ္မွာ စိုးလို႔ မစင္တြင္းထဲ တိုးတိုးဝင္တဲ့ အိမ္သာတြင္း ထဲကေလာက္လို အျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႔ခဲ့ၾကတယ္။ ဘာေတြပဲေျပာေျပာ ဒါဟာ မျငင္းႏိုင္တဲ့အခ်က္ေတြ၊ လိမ္လို႔မရတဲ့သမိုင္းေတြပါပဲ။

    ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါကေျပာခဲ့သလို အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္လံုးေရေသာက္ ဗိုက္ေမွာက္ၿပီး စုရင္ေတာင္ လြန္ေရာ ကၽြံေရာ သိန္း ၅၀၀၊ ၁၀၀၀ မေက်ာ္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေန သာရွိတဲ့သူေတြ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ သိန္းေပါင္း သိန္းေသာင္းခ်ီ ခ်မ္းသာေနၾကတာက သက္ေသပါပဲ။ သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ကပိုင္ဆိုင္မႈေတြ ေၾကညာၾကရေအာင္ လို႔ ေဆာ္ၾသတာေတာင္မွ ကန္႔ကြက္မဲနဲ႔ ပယ္ခ်လိုက္ၾကတာ အားလံုးအသိ။

    ကိုင္း…ၿပီးခဲ့တာေတြၿပီးပေလ့ေစေတာ့…၊ ေရွ႕ဆက္ ဒုကၡမေပးဖို႔ဘဲလိုေတာ့တယ္။ တိုင္းျပည္ၿပိဳကြဲမယ့္ အႏၱရာယ္ရွိရင္လည္း အရင္လို ေခ်ာက္ထဲက်ခါနီး ကယ္တင္ရပါ တယ္ေတြလုပ္မေနနဲ႔၊ လႊတ္ေတာ္ရွိေနရဲ႕သားနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း မသြားဘဲ ပုန္ကန္လို႔ကေတာ့ ေဆာ္သာေဆာ္။

    Ye Kyaw Thura's photo.
    ေဆာ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္လည္း အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အတြင္း ထူေထာင္ခဲ့တာ လူ၊ လက္နက္၊ ခဲယမ္း၊ နည္းပညာ အားလံုး အဆင္သင့္။ ဒီေတာ့ကာ တိုင္းျပည္ဆူပူရင္ ရဲနဲ႔ထိန္းပါ။ သူပုန္ထရင္ ထတဲ့သူကို စစ္ေရးအရ အေရးယူေဆာင္ရြက္ပါ။ အဲဒီလို ဆူပူမႈေတြ၊ ပုန္ကန္မႈေတြ မျဖစ္ေအာင္လည္း ေခတ္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မေလ်ာ္ညီေတာ့တဲ့ ဥပေဒေတြကိုျပင္ပါ။

    တစ္ေန႔က မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္နဲ႔ စကားစပ္ရင္းေတြးၾကည့္ၾကတာ ျပင္စရာေတြမွ အနမတဂၢ။

    ဂ်ာနယ္ထဲေတြ႔ရတဲ့ ပုဒ္မ ၁၈နဲ႔ အေရးယူခံရတဲ့သူကို ေျခက်င္းႀကီးခတ္ထားတာ အေတာ့္ကိုဆိုးပါတယ္။ ရာဇဝတ္သားလည္း မဟုတ္၊ ဘာမဟုတ္နဲ႔ဗ်ာ။ အဖမ္းမခံဘဲ ထြက္ေျပးလို႔ ေျခက်င္းခတ္ရတာပါဆိုရင္ ၾကားလို႔ေကာင္းေသးတယ္။

    ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပည္သူခ်စ္ေအာင္ မနည္းျပန္အဖတ္ဆယ္ရဦးမွာပါ။ ဘယ့္ႏွယ္ စစ္လည္းတိုက္ရေသးတယ္ဗ်ာ။ မေသလို႔ ျပန္လာ ေတာ့ ျပည္သူကမုန္းေသး တယ္ဆိုရင္ တစ္ခုခုေတာ့လြဲေနတာ အမွန္ပဲ။

    အေမရိကားမွာ စစ္သားေတြကို ခ်စ္လို႔ ေစ်းဝယ္ရင္ Discount ခ်ေပးတဲ့ ဆိုင္ေတြရွိသတဲ့။ စစ္သားပဲရတာေနာ္၊ ဒီ့ျပင္လူမရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာေကာ…။ “မ” သြားတာက က်ိက်ိတက္အဘေတြ၊ ငါးတကာယိုတဲ့ေခ်း ပုစြန္ဆိတ္ေခါင္းပံု ဆိုသလို ခံရတာက ေအာက္ေျခက အျခား အဆင့္နဲ႔ အရာရွိငယ္ေတြ။

    တစ္ခါက သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ လမ္းေဘးက ပလတ္စတစ္ေကာက္တဲ့ ကေလးေတြ ကိုင္တဲ့ဖုန္းကို ျမန္မာျပည္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျပည္သူ ေတြ ေငးၾကည့္ရေလာက္ေအာင္ ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြသာ ခါးၾကားမွာခ်ိတ္ထားႏိုင္တယ္။ တျခားႏိုင္ငံမွာ ျမန္မာေငြ ၂၅ သိန္း ေလာက္ေပးရင္ ဝယ္လို႔ရတဲ့ကားကို ျမန္မာျပည္မွာ သိန္း ၈၀၀၊ ၁၀၀၀ ေလာက္ေပးမွ စီးရတယ္။ ဒီေတာ့ အခုေခတ္လို သိန္း ၁၀၀ ေလာက္နဲ႔ ကားဝယ္စီးဖို႔ဆိုတာ အိပ္မက္ေတာင္မမက္ရဲတဲ့ အေျခအေန ကၽြန္ေတာ္တို႔တိုင္းျပည္မွာ တကယ္ရွိခဲ့ဖူးတယ္။

    ဘယ္သူေတြ ဘာေတြလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ကာယကံရွင္ေတြအသိဆံုးျဖစ္မွာပါ။ အကုသိုလ္လုပ္တဲ့သူရဲ႕ေနာက္ကို အကုသိုလ္ အရိပ္က လိုက္ေနမွာပါပဲ။ ဒါကေတာ့ ကိုယ္စိုက္တဲ့အတိုင္း ကိုယ္ရိတ္ရမွာပဲေပါ့။

    ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက အခုလက္ရွိ လူငယ္အရာရွိေတြကိုပါ။ မဟုတ္တမ္း တရားနည္းလမ္းနဲ႔ရလာမယ့္ ဥစၥာဓနေတြကို မခင္ တြယ္ပါနဲ႔။ အပင္းေတြပါ….။ ခင္ဗ်ားတို႔ တစ္သက္ ဘယ္ေတာ့မွလည္း စိတ္ခ်မ္းသာရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

    ခင္ဗ်ားတို႔အရြယ္ေတြႀကီးျမင့္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အခုလူငယ္ေတြထဲက စစ္ဗိုလ္ေတြပဲ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ေတြ၊ စစ္တိုင္းမွဴးေတြ ျဖစ္ၾကမွာပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ ေခတ္ေရာက္ ရင္ တိုင္းျပည္ကုိ ရိုးရိုးသားသား ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ပါ။ အခုလက္ရွိအခ်ိန္ အထိေတာ့ အရင္ေလာက္မဆိုးေတာ့ေပမဲ့ အရင္ အရိပ္အေငြ႔ေဟာင္းေတြ က်န္ပါေသးတယ္။

    မိမိရာထူးနဲ႔ေလ်ာ္ညီတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္က ခ်ီးျမင့္ထားတဲ့ လစာ၊ ရိကၡာနဲ႔ တရားဝင္ အေထာက္အပံ့ေတြ ကိုသာ ခံစားပါ။ အိမ္ကဟာမႀကီး ဂဂ်ီကေဂ်ာင္ လုပ္ရင္လည္း နားေၾကာက္သာ ပိတ္ရိုက္ပစ္လိုက္ပါ။

    တိုင္းျပည္ ဒီမိုကေရစီနဲ႔အသားက် ရင့္က်က္သြားၿပီး စီးပြားေရးေကာင္းလာမွ အခုလိုျခင္းႀကီးေတြရက္ၿပီး ဝန္စည္စလည္ အေလး အပင္ႀကီးေတြနဲ႔ သြားေနရတဲ့ စစ္သည္ေတြကို အေမရိကန္ေတြလို ရဟတ္ယာဥ္နဲ႔ပို႔ႏိုင္မွာပါ။

    Power Separation နဲ႔ Resources Separation မွ်တလာရင္ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ဆိုတာလည္း မရွိသေလာက္ျဖစ္ သြားမွာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရွိေနေသးတယ္ဆိုရင္လည္း အဲဒီလိုတေစာက္ကန္းအဖြဲ႔ေတြကို တိုက္ထုတ္ ပစ္ဖို႔ ျပည္သူကိုယ္တိုင္က ေတာင္းဆိုပါလိမ့္မယ္။

    အခ်ဳပ္ေျပာရရင္ ျပည္သူေတြမုန္းေနတယ္ဆိုတာ သူတို႔မွာလံုေလာက္တဲ့ အေၾကာင္း ရွိေနပါတယ္။ တပ္မေတာ္သားေတြအေနနဲ႔ နားလည္ေပးပါ။ ဒီလိုေျပာလိုက္ လို႔ ျပည္သူ နာမည္ခံၿပီး တိုင္းျပည္ကိုဆူပူဖ်က္ဆီးမယ့္ သူေတြ စိတ္တိုင္းက် လက္ပိုက္ၾကည့္ေနဖို႔ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါ။

    Ye Kyaw Thura's photo.
    ျျပည္သူေတြဘက္ကလည္း တပ္မေတာ္သားေတြရဲ႕ ဘဝကို စာနာပါ။ အဘတခ်ိဳ႕ က်ိက်ိတက္ခ်မ္းသာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္း မေနႏိုင္တဲ့ တပ္ထဲက ဒုအရာခံ ဗိုလ္ရဲ႕ကေလးေတြရွိပါတယ္။ ေကာ့ေသာင္း-ဘုတ္ျပင္းလမ္းေဘးက ဆီအုန္းခင္းေတြ မွာ ရရာ အလုပ္ၾကမ္း ဝင္လုပ္ေနရတဲ့ စစ္သားသားသမီး ကေလးေတြအမ်ားႀကီးပါ။

    ဆင္းရဲတြင္းနက္လြန္းလို႔ KTV ေတြ Brothel ေတြ ေရာက္သြားရတဲ့ စစ္သား သား သမီးေတြရွိပါတယ္။ ပံုျပင္မဟုတ္ပါ။ ဇာတ္နာ ေအာင္ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ INGO မွာလုပ္ခဲ့စဥ္က ကိုယ္တိုင္ေတြ႔ႀကံဳခဲ့ရတာပါ။ စစ္သား လူထြက္ တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ အင္မတန္စိတ္ဆင္းရဲခဲ့ရပါတယ္။

    သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ တိုင္းျပည္ကာကြယ္ေရးလုပ္ရတာ ကို ေရးႀကီးခြင္က်ယ္လုပ္ေနစရာ မလိုပါဘူးလို႔ စစ္သားေတြကို မစာမနာ မေျပာလိုက္ပါနဲ႔။

    သူတို႔ရင္းရတာ အသက္ပါ။ လူတိုင္းျမတ္ႏိုးၿပီး ရွင္သန္ေအာင္စနစ္တက် ေမြးျမဴ ထားၾကတဲ့ အသက္ပါ။ အဲဒီအသက္ကေလး တစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ေနာက္မွာ ဒီအသက္ကို မွီခိုေနတဲ့ ဘဝေတြရွိပါတယ္။ သူတို႔ေၾကြသြားတယ္ဆိုတာ သူတို႔ အသက္တစ္ေခ်ာင္း တင္ မကပါဘူး။ အဲဒီအသက္ကို မွီေနရတဲ့ မိသားစုဘဝေတြပါ ေၾကြသြားတာပါ။

    ခင္ဗ်ားတို႔ သားသမီးေတြ အဖ်ား ၁၀၃၊ ၁၀၄ ဒီဂရီေလာက္ရွိရင္ကိုပဲ ပ်ာပ်ာ သလဲ ျဖစ္ေနၾကၿပီး အထူးကုေဆးခန္းသြား၊ သင့္ ေလ်ာ္တဲ့ အဟာရေတြ ျပင္ ဆင္ေကၽြးေမြးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ားတို႔သားအရြယ္ေလာက္ပဲရွိတဲ့ စစ္သားေလးေတြဟာ ေတာထဲ ေတာင္ထဲမွာ အပူခ်ိန္ ၁၀၃၊ ၁၀၄ ေလာက္နဲ႔ တဟီးဟီး အဖ်ားေတြတက္ရင္း ကိုယ့္ေသနတ္ကိုယ္ထမ္းၿပီး လႈပ္ရွား စစ္ေၾကာင္း ထြက္ေနရတာပါ။

    ဒါ့ေၾကာင့္ တပ္မေတာ္သားေတြက ျပည္သူကိုစာနာဖို႔လိုသလို ျပည္သူကလည္း တပ္မေတာ္သားေလးေတြရဲ႕ ဘဝကို စာနာ ေစခ်င္ပါတယ္။ 


    Ye Kyaw Thura's photo. 
     ဘာေတြေကာင္းၿပီး ဘာေတြမေကာင္းဘူးဆိုတာ စစ္သားျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အျပင္ ျပည္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဒါဏ္ကို အႏွစ္ႏွစ္ ဆယ္ေက်ာ္ ေကာင္းေကာင္းခံစားခဲ့ရလို႔ နားလည္ပါတယ္။

    ထပ္ေျပာပါရေစ….။ အရာရွိငယ္မ်ား ခင္ဗ်ားတို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ပါရေစ။ အေမရိကန္ မွာလို စစ္သားမွန္ရင္ ေတြ႔တဲ့ဆိုင္တိုင္းက Discount ခ်ေပး တဲ့ ေခတ္တစ္ေခတ္ ကို ေရာက္ခ်င္စမ္းပါဘိ။

    စစ္ေရးလိုအပ္ခ်က္အရ တခ်ိဳ႕အရာေတြကို မလုပ္ခ်င္ေပမဲ့လည္း လုပ္ရတယ္ဆိုတာ နားလည္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အခုေျပာ ေနတာ စစ္ေရးနဲ႔မပတ္သက္ပါ။

    ဘယ္ေလာက္ရိုးသားတဲ့သူပဲျဖစ္ျဖစ္ လူတစ္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ အဖြဲ႔အစည္း တစ္ခုခုရဲ႕ လက္မွာ အာဏာကို အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ဆုပ္ကိုင္ထားရင္ အာဏာရွင္ျဖစ္သြားႏိုင္တဲ့ အႏၱရာယ္ရွိပါတယ္။

    ကၽြန္ေတာ္ တပ္မေတာ္ကို ခ်စ္ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ တပ္မေတာ္ကိုခုတံုးလုပ္ၿပီး အာဏာအလြဲသံုးစားလုပ္တဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကို ေတာ့မုန္းတယ္။

    ဒီလိုပဲ ဒီမိုကေရစီကိုလည္းခ်စ္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ဒီမိုကေရစီကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး ႀကီးပြားသြားတဲ့ ေဖါက္ျပန္ေရးသမား ေတြကိုမုန္းတယ္။

    ကၽြန္ေတာ္ တိုင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွစ္မေတြအားလံုးကို ခ်စ္ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ လူမ်ိဳးေရး ဗန္းျပ ဗမာ မုန္းတီးေရးဝါဒ အတင္းသြပ္သြင္းၿပီး ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ္ေသတြင္းပို႔ စီးပြားရွာေနတဲ့ အမည္ခံေတာ္လွန္ေရးသမားဆိုသူေတြကို မုန္းတယ္။

    တပ္မေတာ္ဆိုတာ ျပည္သူက အားကိုးရမယ့္ သားေကာင္းေယာက္က်ားေတြျဖစ္သလို ျပည္သူဆိုတာလည္း တပ္မေတာ္က ေစာင့္ေရွာက္ရမယ့္ မိဘေတြမဟုတ္လားဗ်ာ…။

    ရဲေက်ာ္သူရ
    (5 photos)







    0 0

     
    (၁)
    ဆရာေတာ္ အရွင္ဆႏၵာဓိက က အေမးအေၿဖက႑တစ္ခုမွာ ေၿဖထားတယ္
    ဘုန္းၾကီးက ကုိးတန္းကတည္းက သာသနာ့ေဘာင္ အၿပီး၀င္ဖုိ႔ ဆံုးၿဖတ္ၿပီးသား တဲ့။

    ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသသြားတယ္၊ ဆရာေတာ့္အေၾကာင္းကိုေတာ့ တရားစာအုပ္ေတြမွာ ဖတ္ဖူးၿပီးသားပါ၊ ဒါေပမဲ့ ဒီလုိ ကုိးတန္းကတည္းက စိတ္ပိုင္းၿဖတ္ၿပီးသား ဆုိတာကိုေတာ့ သိမထားခဲ့ဘူး။
    ဒါေတာင္ ဆယ္တန္းမွာ ဘာသာစုံဂုဏ္ထူးထြက္ေအာင္ ေၿဖေသးတယ္ေနာ္၊ ကၽြန္ေတာ္သာဆုိ အၿဖစ္သေဘာေၿဖတဲ့ ဒီစာေမးပြဲမွာ ေအာင္ရံုေလာက္ပဲ ေၿဖလိုက္မွာ။



    ဆရာေတာ္က ဆက္ေၿပာတယ္
    ဆယ္တန္းကို မိဘေတြအလိုက် ေၿဖရတာပါ။ ဒါေပမဲ့ လုပ္ရမဲ့အလုပ္ကို အက်ိဳးတစ္စံုတစ္ရာ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ အေကာင္းဆံုး ၿဖစ္ေအာင္ လုပ္တတ္တာဟာ ဘုန္းၾကီးရဲ႔အက်င့္ပဲ တဲ့။
    ဆယ္တန္းေအာင္ရင္လည္း အဲဒီရလဒ္ဟာ ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွ သံုးမရမွန္း သိေနခဲ့ၿပီးတာေတာင္ ၿမန္မာတစ္ႏုိင္ငံလံုး ဒုတိယရတဲ့အထိ အေကာင္းဆံုးၾကိဳးစားသြားခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ရဲ႔ စိတ္ဓါတ္ကို ၾကက္သီးၿဖန္းၿဖန္းထေလာက္ေအာင္ ေလးစားအားက်မိပါတယ္။

    (၂)
    စတိဗ္ေဂ်ာ့ရဲ႔အေၾကာင္းကလည္း မွတ္သားစရာ အၿပည္႔ပဲ။ သူက ကမာၻသာေက်ာ္တာ၊ ေက်ာင္းမၿပီးဘူး။ သူတကၠသိုလ္ေရာက္လို႔မွ သိပ္မၾကာဘူး၊ ဆက္မတက္ခ်င္ေတာ့ဘူးဆုိၿပီး ထြက္ပစ္လိုက္တယ္၊ ေနာက္ သူစိတ္ပါ၀င္စားလို႔ ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ လက္ေရးအလွသင္တန္းေလးတစ္ခု တက္တယ္။ အဲဒီလုိ ဘာရယ္မဟုတ္ သင္ယူခဲ့တဲ့ ပညာရပ္တစ္ခုက သူေနာင္တစ္ခ်ိန္ မကၠင္းေတာ့ရွ္ ကြန္ပ်ဴတာအတြက္ ဒီဇိုင္းလုပ္ေတာ့အခါ အဓိက အခရာၿဖစ္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီလုိနဲ႔ လွပတဲ့ စာလံုးေတြ ေရးႏုိင္တဲ့ ပထမဆံုးကြန္ပ်ဴတာရယ္လုိ႔ ေပၚထြက္လာခဲ့တယ္။ ေၿပာရရင္ ဒါဟာ စတိဗ္ေဂ်ာ့ရဲ႔ ေအာင္ၿမင္မႈေတြထဲက မွတ္တိုင္တစ္ခုေပါ့။

    (၃)
    ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဗုဒၶဘာသာၿဖစ္လဲ လို႔ ေမးရင္ ရတနာသံုးပါးကို သက္၀င္ယံုၾကည္တဲ့ေန႔ ဗုဒၶဘာသာၿဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ ဗုဒၶရဲ႔ အဆံုးအမေတြကို လက္ခံက်င့္သံုးတယ္ဆုိရင္ ဗုဒၶဘာသာၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါဆုိ ဗုဒၶက ဘာဆံုးမခဲ့လဲ။ အႏွစ္ခ်ဳပ္ကေတာ့ မေကာင္းမႈေရွာင္၊ ေကာင္းမႈေဆာင္၊ ၿဖဴေအာင္စိတ္ကိုထား ဆုိတဲ့ တရားပါပဲ။ အယူအဆအေနနဲ႔ဆိုရင္ ကံ ကံ၏ အက်ိဳးတရားကို သက္၀င္ယံုၾကည္ၿခင္း ေပါ့။

    ဒါၿဖင့္ ကံဆုိတာ ဘာလဲ။ ဇာတ္ဆရာလား၊ ၾကိဳတင္ၿပဌာန္းထားတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္လား၊ ဒါမွမဟုတ္ လြန္ဆန္လို႔မရတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္လား။ တစ္ခုမွမဟုတ္ပါဘူး၊ ကံဆိုတာ အလုပ္ပါ။ အလုပ္ေတာင္မွ ရုိးရုိးမဟုတ္ဘူး၊ ေစတနာနဲ႔ယွဥ္တဲ့ အလုပ္တုိင္းကို ကံလုိ႔ေခၚပါတယ္။

    ဒါဆုိ ကံေကာင္းခ်င္ရင္ ဘာလုပ္မလဲ၊ လုပ္စရာတစ္ခုတည္းပါ၊ ေကာင္းတာေတြ လုပ္မယ္၊ အဲဒီလို လုပ္တဲ့အခါမွာလည္း စိတ္ေစတနာအၿပည္႔နဲ႔၊ စိတ္ပါ၀င္စားမႈအၿပည္႔နဲ႔ အစြမ္းကုန္အလုပ္လုပ္ၾကရပါမယ္။

    (၄)
    မဟာဇနကမင္းသား ကမ္းမၿမင္ လမ္းမၿမင္ သမုဒၵရာထဲမွာ အစြမ္းကုန္ လက္ပစ္ကူးေနတာဟာ ေမခလာနတ္သမီး လာကယ္တင္ရေအာင္ ဆုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဟန္ၿပကူးေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လုပ္စရာရွိတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ အလုပ္ကို အင္တုိက္အားတုိက္ လုပ္ေနၿခင္းပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။

    ဒီလုိပဲ ေမခလာနတ္သမီးကလည္း အဲလိုလူမ်ိဳးကိုမွ ကယ္တင္တာပါ။ သူ႔ကို ေအာ္ဟစ္အကူအညီေတာင္းေနရံု၊ ဂါထာမႏၱာန္ေတြ ရြတ္ေနရံုနဲ႔ေတာ့ ကယ္တင္ဖုိ႔ မေၿပာနဲ႔၊ ေပၚလာေလ့ေတာင္ မရွိတာဟာ ေမခလာနတ္သမီးပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။

    (၅)
    ဒီေန႔ေခတ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အပါအ၀င္ လူငယ္ေတြမွာ ၿဖစ္ေနတဲ့ အဓိကၿပႆနာဟာ ဘာလဲဆုိရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀ တုိးတက္ရာတုိးတက္ေၾကာင္းအတြက္ ဘာလုပ္လုိ႔ ဘာကိုင္ရမွန္း မသိတာပါပဲ။ ကိုယ့္ကိုုကိုယ္ ဘာ၀ါသနာပါမွန္း မသိ၊ သိၿပန္ေတာ့လည္း လုပ္ဖုိ႔အခြင့္အေရးက မေပး နဲ႔၊ ဆူလြယ္နပ္လြယ္ ရရာအလုပ္ေတြလုပ္ရင္း ေနေနၾကရတယ္။ ၾကာေတာ့ စိတ္ဓါတ္က်လာတယ္။ အလုပ္မွာ မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး၊ အဲဒီေတာ့ သူလည္း မတုိးတက္ေတာ့ဘူး၊ သူ႔အဖြဲ႔လည္း မတုိးတက္ေတာ့ဘူး၊ အဲဒီလိုအဖြဲ႔ေသးေသးေလးေတြ ေပါင္းထားတဲ့ ၿမန္မာၿပည္ၾကီးလည္း မတုိးတက္ေတာ့ဘူး။

    အဆိုးဆံုးကေတာ့ အလုပ္တစ္ခုလုပ္ၿပီဆုိရင္ ငါ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္ေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ ဆုိတာထက္ အဲဒီကေန ငါဘာရမလဲ ဆုိတာကုိ အရင္ၾကည္႔တတ္ၾကတာပါပဲ။ ဘာရမလဲ သာ ၾကည္႔တတ္တဲ့သူဆီကို ဘာဆုိဘာမွ ေရာက္မလာတတ္ဘဲ၊ ဘာကိုမွ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္ေအာင္ အၿမဲတမ္္းၾကိဳးစားေနတတ္တဲ့ သူဆီကုိသာ အရာအားလံုး ပံုေအာက်ေရာက္လာတတ္တာဟာ ေလာကၾကီးရဲ႔ အင္မတန္ဆန္းၾကယ္တဲ့ သဘာ၀တစ္ခုလို႔ေတာင္ ဆုိရမလိုပါပဲ။

    (၆)
    မဖြံၿဖိဳးတဲ့ တုိင္းၿပည္၊ မတုိးတက္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ မပီၿပင္ ေ၀၀ါးေနတဲ့ အနာဂတ္ကို ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကရတာဟာ ကမ္းမၿမင္လမ္းမၿမင္ ပင္လယ္ထဲမွာ ကူးခတ္ေနရတာနဲ႔ ဘာမွမၿခားပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို ကယ္တင္ဖုိ႔အတြက္ ေမခလာနတ္သမီးကေတာ့ ေစာင့္ၾကည္႔ေနပါတယ္။ သူ လာကယ္မွာေသခ်ာမွ သေဘာၤပ်က္ေပၚက ခုန္ခ်မယ္ဆုိတဲ့ လူေတြဆီကိုေတာ့ ေမခလာနတ္သမီးက ဘယ္ေတာ့မွ ေရာက္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကယ္တာ မကယ္တာ ေမခလာ့အလုပ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ တစ္ခုတည္းေသာ တာ၀န္ကေတာ့ လုပ္စရာရွိတဲ့အလုပ္ေတြကို အေကာင္းဆံုးၿဖစ္ေအာင္ လုပ္သြားၾကဖုိ႔ပါပဲ။


    Phio Thiha

    0 0

     Photo: ေမျမိဳ႕ သို႔မဟုတ္ ျပင္ဦးလြင္            မန္းေလးသူဆိုေတာ့ ျပင္ဦးလြင္ ဆိုတာ ခဏခဏေရာက္တာေပါ့။ ေက်ာင္းေတြ၊သင္တန္းေတြနဲ႔ အိတ္စ္ကားရွင္းထြက္လည္း ဒီျမိဳ႕ပဲ … မိသားစုနဲ႔ လည္လည္း ဒီျမိဳ႕ပဲ…။ ဒါေပမယ့္ ျပင္ဦးလြင္မွာ ညအိပ္ျပီး စိမ္ေျပနေျပ လည္ခ်င္ေပမယ့္ တေနကုန္ ျမန္ျမန္လည္ပတ္ျပီး ညေနႀက အေမာတေကာ အိမ္ျပန္ ဆင္းရတာက ထံုးစံကို ျဖစ္လို႔။              ဒါနဲ႔ ေမျမိဳ႕မွာ ညအိပ္ေနျပီး လည္ခ်င္လို႔ မႀကာခဏ ဂ်ီက်ခ့ဲေပမယ့္ ခြင့္ျပဳမိန္႔က မရဘူးေလ။ ခုေတာ့ မတ္လကုန္ကတည္းက ျပင္ဦးလြင္ကို ေရာက္သြားတာ ဧျပီ ၁၄ရက္ေန႔မွ မန္းေလးျပန္ ေရာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဆးရံုေပၚမွာပဲ ငုတ္တုတ္။ ဘယ္မွမသြားႏိုင္ခ့ဲဘူး။ လမ္းကို ေကာင္းေကာင္းမေလွ်ာက္ ႏိုင္ေအာင္ နာေနတာဆိုေတာ့ အဟင့္ဟင့္...။           ဧျပီ၂၁ရက္ျပင္ဦးလြင္ ျပန္သြားရျပီး ေဆးရံုျပန္ျပေတာ့ ေက်ာက္ကပ္နဲ႔ ဆီးလမ္းေႀကာင္းထဲ ပိုက္ထ့ဲထားတ့ဲ ညာဘက္က တအားနာေနေရာ။ ထိုင္ရင္ေတာင္ မ်က္ရည္လည္တယ္။ ၂၃ရက္ေန႔ ပိုက္ထုတ္ျပီး ခြဲခန္းကထြက္လာေတာ့ နာက်င္မႈဆိုတာ လံုးဝမရွိေတာ့ဘူးးး ဒါနဲ႔ ဝမ္းေတြသာျပီး ေဆးရံုထိ လိုက္ေစာင့္ေပးတ့ဲ တူနယ္ဂ်င္းး San Dar ကို ေမေမမႀကားေအာင္ ကပ္ေျပာလိုက္တယ္ "ေဟ့ေကာင္ ညေန ေမေမျပန္ရင္ မင္းနဲ႔ငါ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ထြက္မယ္။ ေက်ာ္ခိုင့္ဆီက ဆိုင္ကယ္ ယူထားလိုက္။ ျပည္ခ်စ္ဘုရား သြားဖူးမယ္။ သံလြင္ဦးမွာ ရွမ္းစာ သြားစားမယ္။ လက္ဖက္ေမႊးေလွာ္ ဝယ္မယ္။ ခိခိ ေပ်ာ္စရာႀကီးေနမွာ။ ညဘက္ ေဆးရံုျပန္ခါနီး ညေစ်းတန္းသြားျပီး တိုဟူးေႏြးထပ္စားရေအာင္ အဟ္ိ။ "               ေျပာရင္းဆိုရင္းးး ညာဘက္ျခမ္းက ခါးေတြေရာ ဗိုက္ေတြေရာ နာ နာလာတာ။ မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာ မထိုင္ႏိုင္ေတာ့ဘူးးး။ ဒါနဲ႔ မတ္တပ္ရပ္ေနရေရာ။ ခဏေနေတာ့ မတ္တပ္လည္း မရပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးးးး ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ကို မွီျပီး ကိုယ္ကိုယ္ ကိုင္းထားရတယ္။ ေခြ်းသီးေခြ်းေပါက္ေတြ က်လာလိုက္တာ... ေမာင္ေလးက ေဆးရံုကား ေခၚျပီး ခြဲစိတ္ေဆာင္ကေန လူနာေဆာင္ကို ျပန္ပို႔ေတာ့ကို အံႀကိတ္ျပီး မေအာ္မိေအာင္ေနရင္း လိုက္လာရတယ္။             လူနာကုတင္ေပၚမွာ နာလြန္းလို႔ လူးေနတာပဲ။ ဘယ္လိုေနရမွန္းက မသိေတာ့ဘူးးး။ ေမာင္ေလးက စိတ္ေျပာင္းေအာင္ ဟာသေတြ ေျပာျပီးစေရာ။ စႏၵာကလည္း ဝင္ေနာက္ေရာ။ ဒီကလည္း မရယ္ဘဲက မေနႏိုင္ဘူးးးး။ အ့ဲေတာ့ တဝါးဝါး တဟားဟားနဲ႔ ပိုနာေရာ။ "ေဒၚေနထက္ထက္ေအာင္.... ေတာ္ေတာ္နာ ေနတယ္ဆို။ ေဆးထိုးရေအာင္" "ရွန္!!!!" ဘုရားဘုရားးး ေဆးရံုေရာက္ကတည္းက ထိုးလိုက္ရတ့ဲေဆးေတြ။ လက္မွာလည္း အပ္ေပါက္ရာနဲ႔ အမာရြတ္ခ်ည္းဘဲ။ အနာေပ်ာက္ေအာင္ ထိုးေပးတ့ဲ ေဆးေတြက ေနာင္ေရရွည္မွာ မွတ္ဥာဏ္ေတြကို ထိခိုက္တယ္ဆိုလားးးး ႀကားဖူးတာပဲ။               ခုလို ေဆးထိုးမယ္ဆိုတ့ဲ အသံႀကားလိုက္ေတာ့ နာတာက တဝက္ေလ်ာ့သြား သလိုပဲ။ ဒါနဲ႔……  "ဟင့္အင္းးး နာေတာ့ဘူးးး မထိုးပါနဲ႔ေတာ့ေနာ္။" အခန္းထဲမွာ ရယ္သံေတြ ဆူညံကုန္ပါတယ္။ ေမေမက "အပ္ႀကီးႀကီးနဲ႔ နာေအာင္ထိုးသြားေပးပါ။" ေမာင္ေလးက "အပ္ျမင္လို႔ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာ။ဘယ္ညာ ႏွစ္ေခ်ာင္း" ထိုးေပးမွျဖစ္မွာ။"  စႏၵာက "ေဟ့ေကာင္... ကေလးလည္းမဟုတ္ဘူးးးး ေဆးထိုးတာကို ေႀကာက္မေနနဲ႔။ အာ့မွ မနာေတာ့ဘဲ ေလွ်ာက္လည္လို႔ ရမွာ ဟီးဟီးးး။" ဒါနဲ႔ ပဲ ေဆးအရွိန္နဲ႔ ျငိမ္က်သြားေတာ့တာ ညေနမွႏိုးလာေတာ့တယ္။ဘယ္မွလည္း မသြားႏိုင္လိုက္ဘူးးးး။                ၂၄ရက္ေန႔ ေဆးရံုက ဆင္းေတာ့လည္း ေမေမက အိမ္ကို ခ်က္ျခင္းျပန္ေခၚေရာ။ အာ့နဲ႔ တရုတ္ဘံုေက်ာင္းက သားသတ္လြတ္ ပဲျပားေပါင္းေႀကာ္ ဝယ္မေႀကြးရင္ မျပန္ဘူးလို႔ ဂ်ီက်လိုက္တယ္။  ဘယ္မွမသြားရလည္း ဘံုေက်ာင္းသြားလည္ျပီး ကြမ္းရင္မယ္ေတာ္ဆီ အေမႊးတိုင္ကပ္ရင္း စာခ်ေဗဒင္ေလး ေမးမလားးး စိတ္ကူးမိျပီးးး ဂြင္ဖန္တာေလ ဟိဟိ ။  "သြားဝယ္ေပးမယ္... ဒါေပမယ့္ သမီးမလိုက္ရဘူးးးး ေမာင္ေလးလႊတ္လိုက္မယ္" တ့ဲ။ဟင့္ဟင့္ရႊတ္။                         ေနထက္ထက္ေအာင္

    မန္းေလးသူဆိုေတာ့ ျပင္ဦးလြင္ ဆိုတာ ခဏခဏေရာက္တာေပါ့။ ေက်ာင္းေတြ၊သင္တန္းေတြနဲ႔ အိတ္စ္ကားရွင္းထြက္လည္း ဒီျမိဳ႕ပဲ … မိသားစုနဲ႔ လည္လည္း ဒီျမိဳ႕ပဲ…။ ဒါေပမယ့္ ျပင္ဦးလြင္မွာ ညအိပ္ျပီး စိမ္ေျပနေျပ လည္ခ်င္ေပမယ့္ တေနကုန္ ျမန္ျမန္လည္ပတ္ျပီး ညေနႀက အေမာတေကာ အိမ္ျပန္ ဆင္းရတာက ထံုးစံကို ျဖစ္လို႔။

    ဒါနဲ႔ ေမျမိဳ႕မွာ ညအိပ္ေနျပီး လည္ခ်င္လို႔ မႀကာခဏ ဂ်ီက်ခ့ဲေပမယ့္ ခြင့္ျပဳမိန္႔က မရဘူးေလ။ ခုေတာ့ မတ္လကုန္ကတည္းက ျပင္ဦးလြင္ကို ေရာက္သြားတာ ဧျပီ ၁၄ရက္ေန႔မွ မန္းေလးျပန္ ေရာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဆးရံုေပၚမွာပဲ ငုတ္တုတ္။ ဘယ္မွမသြားႏိုင္ခ့ဲဘူး။ လမ္းကို ေကာင္းေကာင္းမေလွ်ာက္ ႏိုင္ေအာင္ နာေနတာဆိုေတာ့ အဟင့္ဟင့္...။

    ဧျပီ၂၁ရက္ျပင္ဦးလြင္ ျပန္သြားရျပီး ေဆးရံုျပန္ျပေတာ့ ေက်ာက္ကပ္နဲ႔ ဆီးလမ္းေႀကာင္းထဲ ပိုက္ထ့ဲထားတ့ဲ ညာဘက္က တအားနာေနေရာ။ ထိုင္ရင္ေတာင္ မ်က္ရည္လည္တယ္။ ၂၃ရက္ေန႔ ပိုက္ထုတ္ျပီး ခြဲခန္းကထြက္လာေတာ့ နာက်င္မႈဆိုတာ လံုးဝမရွိေတာ့ဘူးးး ဒါနဲ႔ ဝမ္းေတြသာျပီး ေဆးရံုထိ လိုက္ေစာင့္ေပးတ့ဲ တူနယ္ဂ်င္းး San Dar ကို ေမေမမႀကားေအာင္ ကပ္ေျပာလိုက္တယ္ "ေဟ့ေကာင္ ညေန ေမေမျပန္ရင္ မင္းနဲ႔ငါ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ထြက္မယ္။ ေက်ာ္ခိုင့္ဆီက ဆိုင္ကယ္ ယူထားလိုက္။ ျပည္ခ်စ္ဘုရား သြားဖူးမယ္။ သံလြင္ဦးမွာ ရွမ္းစာ သြားစားမယ္။ လက္ဖက္ေမႊးေလွာ္ ဝယ္မယ္။ ခိခိ ေပ်ာ္စရာႀကီးေနမွာ။ ညဘက္ ေဆးရံုျပန္ခါနီး ညေစ်းတန္းသြားျပီး တိုဟူးေႏြးထပ္စားရေအာင္ အဟ္ိ။ "

    ေျပာရင္းဆိုရင္းးး ညာဘက္ျခမ္းက ခါးေတြေရာ ဗိုက္ေတြေရာ နာ နာလာတာ။ မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာ မထိုင္ႏိုင္ေတာ့ဘူးးး။ ဒါနဲ႔ မတ္တပ္ရပ္ေနရေရာ။ ခဏေနေတာ့ မတ္တပ္လည္း မရပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးးးး ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ကို မွီျပီး ကိုယ္ကိုယ္ ကိုင္းထားရတယ္။ ေခြ်းသီးေခြ်းေပါက္ေတြ က်လာလိုက္တာ... ေမာင္ေလးက ေဆးရံုကား ေခၚျပီး ခြဲစိတ္ေဆာင္ကေန လူနာေဆာင္ကို ျပန္ပို႔ေတာ့ကို အံႀကိတ္ျပီး မေအာ္မိေအာင္ေနရင္း လိုက္လာရတယ္။

    လူနာကုတင္ေပၚမွာ နာလြန္းလို႔ လူးေနတာပဲ။ ဘယ္လိုေနရမွန္းက မသိေတာ့ဘူးးး။ ေမာင္ေလးက စိတ္ေျပာင္းေအာင္ ဟာသေတြ ေျပာျပီးစေရာ။ စႏၵာကလည္း ဝင္ေနာက္ေရာ။ ဒီကလည္း မရယ္ဘဲက မေနႏိုင္ဘူးးးး။ အ့ဲေတာ့ တဝါးဝါး တဟားဟားနဲ႔ ပိုနာေရာ။ "ေဒၚေနထက္ထက္ေအာင္.... ေတာ္ေတာ္နာ ေနတယ္ဆို။ ေဆးထိုးရေအာင္""ရွန္!!!!"ဘုရားဘုရားးး ေဆးရံုေရာက္ကတည္းက ထိုးလိုက္ရတ့ဲေဆးေတြ။ လက္မွာလည္း အပ္ေပါက္ရာနဲ႔ အမာရြတ္ခ်ည္းဘဲ။ အနာေပ်ာက္ေအာင္ ထိုးေပးတ့ဲ ေဆးေတြက ေနာင္ေရရွည္မွာ မွတ္ဥာဏ္ေတြကို ထိခိုက္တယ္ဆိုလားးးး ႀကားဖူးတာပဲ။

    ခုလို ေဆးထိုးမယ္ဆိုတ့ဲ အသံႀကားလိုက္ေတာ့ နာတာက တဝက္ေလ်ာ့သြား သလိုပဲ။ ဒါနဲ႔…… "ဟင့္အင္းးး နာေတာ့ဘူးးး မထိုးပါနဲ႔ေတာ့ေနာ္။"အခန္းထဲမွာ ရယ္သံေတြ ဆူညံကုန္ပါတယ္။ ေမေမက "အပ္ႀကီးႀကီးနဲ႔ နာေအာင္ထိုးသြားေပးပါ။"ေမာင္ေလးက "အပ္ျမင္လို႔ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာ။ဘယ္ညာ ႏွစ္ေခ်ာင္း"ထိုးေပးမွျဖစ္မွာ။"စႏၵာက "ေဟ့ေကာင္... ကေလးလည္းမဟုတ္ဘူးးးး ေဆးထိုးတာကို ေႀကာက္မေနနဲ႔။ အာ့မွ မနာေတာ့ဘဲ ေလွ်ာက္လည္လို႔ ရမွာ ဟီးဟီးးး။"ဒါနဲ႔ ပဲ ေဆးအရွိန္နဲ႔ ျငိမ္က်သြားေတာ့တာ ညေနမွႏိုးလာေတာ့တယ္။ဘယ္မွလည္း မသြားႏိုင္လိုက္ဘူးးးး။

    ၂၄ရက္ေန႔ ေဆးရံုက ဆင္းေတာ့လည္း ေမေမက အိမ္ကို ခ်က္ျခင္းျပန္ေခၚေရာ။ အာ့နဲ႔ တရုတ္ဘံုေက်ာင္းက သားသတ္လြတ္ ပဲျပားေပါင္းေႀကာ္ ဝယ္မေႀကြးရင္ မျပန္ဘူးလို႔ ဂ်ီက်လိုက္တယ္။ ဘယ္မွမသြားရလည္း ဘံုေက်ာင္းသြားလည္ျပီး ကြမ္းရင္မယ္ေတာ္ဆီ အေမႊးတိုင္ကပ္ရင္း စာခ်ေဗဒင္ေလး ေမးမလားးး စိတ္ကူးမိျပီးးး ဂြင္ဖန္တာေလ ဟိဟိ ။
    "သြားဝယ္ေပးမယ္... ဒါေပမယ့္ သမီးမလိုက္ရဘူးးးး ေမာင္ေလးလႊတ္လိုက္မယ္"
    တ့ဲ။ဟင့္ဟင့္ရႊတ္။

    ေနထက္ထက္ေအာင္
    — with Khin Soe Lwin and 12 others.

    0 0

     
    "၀ါးခသစ္ ေခၚ ေကာ့မွဳးရာစခန္း"
    သို႔မဟုတ္ . . ."အိုမီဂါေသတြင္း"

    အဲ့ဒီစခန္းကိုအဲေလာက္အက်အရံႈးမမ်ားတဲ႔ နည္းဗ်ဴဟာနဲ႔စခန္းသိမ္းလို႔မရနိုင္ဘူးလား?ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုကို - ကို RedStar ForPatriot ရဲ႔ Status မွာက်ေနာ္ေတြ႔မိလို႔ စိတ္ထဲရွိတဲ့အတိုင္းေရးလိုက္ပါတယ္ -

    အမွားပါရင္ နားလည္ေပးႏိုင္ၾကပါေစ. . .။



    **** အဲ့ဒီစခန္းကို အဲ့ဒီထက္ အက်အဆံုးနည္းေအာင္တိုက္လို႔ရပါတယ္။
    **** ဒီ့ထက္ ေတာ့ပိုက္ဆံ၊ စစ္သံုးစရိတ္၊ က်ည္၊ ယာဥ္၊ ဆီ စသည္ျဖင့္ ကုန္ပါလိမ့္မယ္။
    **** ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီလိုလုပ္ဖို႔ စဥ္းစားဖို႔ စိတ္မေကာင္းစြာပဲ သူတို႔မေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါဘူး(သို႔မဟုတ္) ေရြးခ်ယ္ခြင့္ မရွိခဲ့ပါဘူး။
    **** အဓိက အခက္အခဲကေတာ့ တိုက္ပြဲစဥ္တစ္ခုလံုးရဲ႕ အရွိန္အဟုန္၊ အခ်ိန္နဲ႔ အလ်ဥ္းမသင့္မႈ၊ ဆိုး၀ါးလွတဲ့ သတ္ကြင္းေျမအေနအထား၊  ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ႏိုင္ငံရဲ႕ အဲ့ဒီအခ်ိန္က အေျခအေနေၾကာင့္ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါက်ေနာ့္အျမင္ပါ။

             ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔အတြက္ ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းလွပါတယ္ဆိုတဲ့ . . . ထပ္တြန္႔မတက္ပဲ တက္တိုက္ၾကရတဲ့ တပ္မွဴးတပ္သားေတြအတြက္ ေနာင္စဥ္ေနာင္ဆက္ အတုယူစရာ စံနမူနာ ေကာင္းလွပါတယ္ဆိုတဲ့ . . .
    တိုက္ပြဲႀကီးတစ္ခုဟာ အရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္လွစြာ ၿပီးဆံုးေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။

             ၅၀၀ ေက်ာ္အသက္စြန္႔ခဲ့ရၿပီး ၁၈၀၀ ေက်ာ္ထိခိုက္ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ ေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ့  ေသြးေတြ၊ ေခၽြးေတြ၊ မိသားစုဘ၀ေတြ၊ အသက္ေတြထဲေၾကာင့္ က်န္ေနသူေတြအတြက္၊ တပ္မေတာ္ႀကီးအတြက္ ဂုဏ္ေတြ-စံနမူနာေတြ-သမိုင္းျဖစ္ရပ္ေကာင္းေကာင္းေတြအျပင္ -ေနရာေကာင္းေတြ-ရာထူးေကာင္းေတြ-ျဖစ္တည္လာခဲ့ေပမဲ့ က်ဆံုးသြားၾကသူေတြ၊ ေျခလက္အဂၤါဆံုးရႈံးရသူေတြအတြက္ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ မရွိႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

             ဒါေၾကာင့္ တိုက္ပြဲကြပ္ကဲသူ တပ္မွဴးႀကီးေတြ အေနနဲ႔ကေတာ့ ေျခာက္ျပစ္ကင္းသဲလဲစင္ ေအာင္ပြဲႀကီးတစ္ရပ္လို႔ ဆိုလို႔မရပါဘူး။ ျပင္မရေတာ့တဲ့ သမိုင္းအတြက္ နားလည္ဂုဏ္ယူေပးလို႔ရေပမဲ့ ဒါမ်ဳိး က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ တပ္မေတာ္မွာ ေနာက္ထပ္အျဖစ္ခံလို႔ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ထပ္-ဒါမ်ဳိးတိုက္ပြဲေတြကို စီမံတဲ့သူေတြ ထပ္လုပ္ၾကဖို႔ မျဖစ္သင့္ေတာ့သလို ေပးဆပ္မႈေတြကို အရင္းတည္တဲ့ ေအာင္ပြဲမ်ဳိးကို က်ေနာ္တို႔အလိုမရွိသင့္ေတာ့ပါဘူး။  Risk နဲ႔ Gain၊ Cost နဲ႔ Effective ႏိႈင္းယွဥ္ရင္ ျမတ္တယ္လို႔-ႏိုင္တယ္လို႔ မေျပာႏိုင္တဲ့ အေျခအေနတစ္ရပ္အျဖစ္ပဲ က်ေနာ္ရႈျမင္တယ္။

    ဒါေၾကာင့္ ဒါမ်ဳိး ေနာက္ထပ္-ေနာက္ထပ္-ဘယ္ေတာ့မွ-က်ေနာ္တို႔တပ္မေတာ္မွာ မတိုက္သင့္၊ မျဖစ္သင့္ေတာ့ပါဘူး။


    အဲ့ဒီအစား . . .အနာဂတ္တပ္မေတာ္မွာ . . .

    * ရွိရင္းစြဲျဖစ္ၿပီးျဖစ္တဲ့ အသက္ကိုဖက္ရြက္ပမာ (တစ္ကယ့္ဖက္ရြက္ပမာ သူတို႔ေပးဆပ္ခဲ့ၾကတဲ့)စြန္႔လႊတ္မႈေတြ . . . .

    * မွားမွားမွန္မွန္ အမိန္႔ကို နာခံတိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ ကမၻာ့တပ္မေတာ္တိုင္းမွာ မရွိႏိုင္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ေကာင္းေတြ . . . .

    * အငတ္အျပတ္ခံ၊ အျပစ္ပယ္ခံရရင္ေတာင္ ဇြဲနပဲအျပည့္နဲ႔ တိုက္ပြဲ၀င္ႏိုင္ၾကတဲ့ ရဲေဘာ္ရဲဖက္ေတြ . . . .

    * ဂုဏ္ယူရသေလာက္ ၀မ္းနည္းမႈ၊ မိသားစုအတြက္ လင္သား-ေမာင္ဖြား-သား မရွိပဲ ဒုကၡသုကၡေတြနဲ႔ ေလာကဓံကို ရင္ဆိုင္ရပ္တည္ၾကရမယ့္ တပ္မေတာ္ကို အျပစ္ရယ္လို႔ က်ယ္က်ယ္မေျပာခဲ့ၾကတဲ့ ႏိုင္င့ံသားေကာင္း မိသားစု၀င္ေတြ . . . .

    * မိမိေမြးဖြားလာစဥ္မွသည္ ႀကီးျပင္းသည္အထိ အေကာင္းပကတိရွိပါလွ်ၽက္ အမိန္႔ႏွင့္ ရဲေဘာ္ရဲဖက္စိတ္၊ စစ္သားစိတ္ေၾကာင့္ ေျခလက္အဂၤါဆံုးရႈံး-ခပ္ျပင္းျပင္းေျပာရလွ်င္ `ဒုကၡိတ´ အျဖစ္ လူျဖစ္ရံႈးလွ်င္ေတာင္မွ စစ္တပ္ကိုအျပစ္မျမင္ခဲ့ႏိုင္ၾကတဲ့ စစ္သားေကာင္းေတြကို ပိုင္ဆိုင္ထားလွပါတယ္ဆိုတဲ့ . . .
    `ျမန္မာ့တပ္မေတာ္´ ႀကီးဟာ . . . အဲ့ဒါေတြကို ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားေနရံုနဲ႔ရပ္မေနပဲ . . .

    အဲ့ဒီျဖစ္စဥ္ထဲက . . .
         စစ္လက္နက္ပစၥည္း နိမ့္ပါးမႈေတြ၊
         အုပ္ခ်ဳပ္စီမံမႈ အမွားေတြ၊
         ေထာက္ပံ့ပို႔ေဆာင္မႈ ဟာကြက္ေတြ၊
         နည္းပညာဆိုင္ရာ လိုအပ္ခ်က္ေတြ၊
         ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈ အားနည္းခ်က္ေတြ၊
         ျပတ္သားမႈ မပီျပင္တဲ့ စစ္ေျမျပင္အေျခအေနေတြ၊
         ထမင္းေတာင္ ၀၀ မစားရပဲ စစ္တိုက္ေနရတဲ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ စစ္သည္ေတြ၊
         စစ္၀တ္စစ္စား ေထာက္ပ့ံမႈမျပည့္စံု လို႔ ေပေရစုတ္ျပတ္ေနတဲ့ စစ္သည္ေတြ၊
         Cost နဲ႔ Effect မမွ်တတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကို
         ျမင္ႏိုင္ေတြ႔ႏိုင္ ျပင္ဆင္ႏိုင္တဲ့ ေခတ္မီတပ္မေတာ္တစ္ရပ္ ျဖစ္လာၿပီး . . . .

                ႏိုင္ငံသားျပည္သူတစ္ေယာက္၊ တိုက္ပြဲ၀င္ ရဲေဘာ္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ အသက္အတြက္ေတာင္ ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထိုက္တဲ့ အင္အား၊ လက္နက္၊ နည္းပညာ၊ ယာဥ္၊ ေငြေၾကးကုန္က်မွာကို မတြက္ပဲ တန္ဖိုးထား ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္မႈမ်ဳိးျဖင့္တာ၀န္ယူမႈအျပည့္ရွိတဲ့ တပ္မေတာ္တစ္ရပ္အျဖစ္အျပင္ . . .

                အနာဂတ္ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ျဖစ္လာႏိုင္ေျခရွိသည့္ မည္သည့္အဖြဲ႔အစည္း မည္သည့္အေျခအေနကိုမဆို နည္းပညာ၊ အတတ္ပညာ၊ အဆင့္အတန္းမီ စစ္လက္နက္ပစၥည္းမ်ား၊  ျပည့္စံုေသာအုပ္ခ်ဳပ္ေထာက္ပံ့မႈမ်ားျဖင့္ လံုျခံဳ ျပတ္သားစြာ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ေသာ တပ္မေတာ္ျဖစ္ေစရန္ မေႏွးအျမန္ အားထုတ္သင့္ၿပီျဖစ္ပါေၾကာင္း ဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္။

    ေလးစားမႈျဖင့္
    (စေနသား)
    30-4-2014

    0 0


    ဖဲြ႔စည္းပုံအေျခခံ ဥပေဒျပင္ဆင္ေရး (သုိ႔)အရပ္ဘက္ စစ္ဘက္ဆက္ဆံေရး

    အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ ႏွင့္ ၈၈မ်ဳိးဆက္တုိ႔ရဲ့ အေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရး အတြက္ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ဖုိ႔ သေဘာတူညီမူ႔ရဲ့ ေနာက္ဆက္တဲြအျဖစ္ ေမလရဲ့ ဒုတိယအပတ္ မႏၲေလးျမဳိ႕မွာ လူထုေဟာေျပာပဲြ တစ္ပဲြကုိ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုၾကီး ႏွစ္ရပ္က ပူးေပါင္း စီစဥ္ေနၾကတာကုိ မီဒီယာေတြမွာ ဖတ္လုိက္ရပါတယ္။


    တစ္ခ်ိန္ တည္းမွာ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌ သူရဦးေရႊမန္းကလည္း လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ အားလုံးလုိလုိကလည္း အေျခခံဥပေဒကုိ ျပင္ဆင္ဖုိ႔ ဆႏၵရွိၾကပါတယ္လုိ႔ ေက်ာက္ျဖဴ ညီလာခံပိတ္ပဲြမွာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိသြားပါတယ္။

    ေရွ႕ဆက္ျပီးလည္း ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး ဇာတ္ခုံ စင္ျမင့္မွာ အေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရး ေတာင္းဆုိသံေတြ ခပ္စိတ္စိတ္ ေတြ႔လာရဖြယ္ ရွိေနပါတယ္။ဒီမုိကေရစီ စံခ်ိန္စံညႊန္း နဲ႔ ယွဥ္ရင္ ေပမွီေဒါက္မွီ မရွိတဲ့ အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ဖုိ႔ဆုိရင္ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုေတြ လူထုရဲ့ အသံေတြနည္းတူ တစ္ျခား အေရးၾကီးတဲ့ မ်က္ႏွာစာတစ္ဘက္ က်န္ရွိပါေသးတယ္။

    အဲဒီစာမ်က္ႏွာကုိ မေက်ာ္ႏုိင္ရင္ ေတာင္းဆုိမူ႔ေတြ အသံေတြ ဘယ္ေလာက္က်ယ္ေနပါေစ အေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရး ပန္းတုိင္ကုိ ေရာက္ရွိေအာင္ျမင္ဖုိ႔ အခက္အခဲ အၾကပ္အတည္းေတြ ေတြ႔လာရနုိင္ပါတယ္။

    အဲဒီေက်ာ္ျဖတ္ရမယ့္ စာမ်က္ႏွာ တစ္ရပ္ကေတာ့ သမုိင္းနဲ႔ခ်ီ ယုိယြင္းလာခဲ့တဲ့ စစ္ဘက္ အရပ္ဘက္ဆက္ဆံေရး အားေကာင္းခုိင္မာေရး ျဖစ္ပါတယ္။အဲဒီအရပ္ဘက္စစ္ဘက္ ဆက္ဆံေရးသာ ေျပလည္အားေကာင္း ခုိင္မာလာခဲ့ရင္ အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးဟာ အထိအခုိက္ အပြန္းအပဲ့ မရွိဘဲ သက္ေတာင့္သက္သာ ပန္းတုိင္ကုိ ေရာက္ရွိသြားႏုိင္တယ္လုိ႔ ယူဆမိပါတယ္။

    စစ္ဘက္အရပ္ဘက္ ဆက္ဆံေရး အေၾကာင္း စဥ္းစားမိရင္ေငြတစ္မတ္ နဲ႔ ငါးေၾကာင္းေခါင္း တက္ကုိင္ေနသလုိမ်ား ျဖစ္ေနမလား ေတြးမိပါတယ္။ျဖတ္သန္းမူ႔ အေတြ႔အၾကဳံ ဗလာနတၲိ ေလ့လာအားထုတ္မူ႔က သုညသာသာ နဲ႔ သိပ္ခက္ခဲနက္နဲ ဘာသာရပ္ကုိ အရပ္ဘက္စစ္ဘက္ ဆက္ဆံေရးကုိ တီးေခါက္ၾကည့္တဲ့အခါ လဲြမွားမူ႔ေတြ မွားယြင္းမူ႔ေတြ လုိအပ္မူ႔ေတြနဲ႔ တင္းၾကမ္းျပည့္ႏွက္ ေနႏုိင္ပါတယ္။

    အဲဒီလုိအဘက္ဘက္က အစစအရာရာ ခ်ြတ္ျခဳံက်ေနေပမယ့္ ျပည့္စုံကုံလုံေနတဲ့အရာကေတာ့ စစ္ဘက္ အရပ္ဘက္ဆက္ဆံေရး ေကာင္းမြန္တုိးတက္ေစလုိတဲ့ ေစတနာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။အဆုိပါ ေစတနာက ဦးေဆာင္ျပီး အခုစာစုေလးကုိ ေရးသားလုိက္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

    ပထမဆုံး စစ္ဘက္ အရပ္ဘက္ဆက္ဆံေရး က်ြမ္းက်င္ ပညာရွင္ေတြရဲ့ စစ္ဘက္ အရပ္ဘက္ ဆက္ဆံေရး ဘယ္လုိအခ်ိန္မွာ အထူးေကာင္းမြန္သလဲ ဆုိတဲ့သုံးသပ္ခ်က္နဲ႔ စဖြင့္ခ်င္ပါတယ္။
    တုိင္းျပည္တစ္ခု ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ဟာ ျပည္ပျခိမ္းေျခာက္မူ႔တစ္ရပ္ နဲ႔ ထင္ထင္ရွားရွား ရင္ဆုိင္ၾကဳံေတြ႔ေနရခ်ိန္မွာ စစ္ဘက္ အရပ္ဘက္ ဆက္ဆံေရးသိပ္ကုိ ေကာင္းမြန္တယ္လုိ႔ ဆုိၾကပါတယ္။

     ဥပမာ အျဖစ္ စစ္ေရးကာလကအေမရိကနဲ႔ ဆုိဗီယက္ နုိင္ငံအသီးသီးရဲ့ အရပ္ဘက္ စစ္ဘက္ ဆက္ဆံေရးကုိ ညႊန္းဆုိပါတယ္။ေျမာက္ကုိရီးယား ျခိမ္းေျခာက္မူ႔ကုိ ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ ေတာင္ကုိရီးယား တရုတ္ျပည္မၾကီးရဲ့ မ်က္ေစာင္းထုိးခံေနရတဲ့ တရုတ္တုိင္ေပတုိ႔မွာ စစ္ဘက္ အရပ္ဘက္ ဆက္ဆံေရးေကာင္းမြန္ဟန္ခ်က္ညီတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။


    ဒီအဆုိျပဳခ်က္ကုိ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံ အေပၚတင္ျပီး စဥ္းစားၾကည့္ရင္ တုိင္းတပါးက်ြန္ဘဝက လြတ္ေျမာက္ဖုိ႔ ၾကဳိးစားစဥ္မွာ စစ္ဘက္ အရပ္ဘက္ဆက္ဆံေရး ေကာင္းမြန္တယ္ဆုိတာ ေတြ႔ရပါတယ္။
    ျပည္ပျခိမ္းေျခာက္မူ႔နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျပည္တြင္းျခိမ္းေျခာက္မူ႔ ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ တုိင္းျပည္ေတြမွာေတာ့ အရပ္ဘက္ စစ္ဘက္ ဆက္ဆံေရး အလြန္ဆုိးဝါးတယ္လုိ႔ ပညာရွင္ေတြက ပုံစံျပဳထားပါတယ္။
    အဲဒီပုံစံဟာ လြတ္လပ္ေရးရျပီး ျမန္မာတုိ႔နဲ႔ လြန္စြာတူျပီး စစ္ဘက္ အရပ္ဘက္ဆက္ဆံေရးလည္း ဆုိးဝါးနိမ့္က် လွပါတယ္။

    ဒီပုံစုံႏွစ္ခုကုိ အႏွစ္ခ်ဳပ္ၾကည့္ရင္ တုိင္းျပည္တစ္ျပည္ရဲ့ စစ္တပ္ရဲ့ မစ္ရွင္နဲ႔ အခန္းကဏၭဟာ ျပည္ပေလာ ျပည္တြင္းမွာလား ခဲြျခားျပီး အဆုိပါတုိင္းျပည္ရဲ့ စစ္ဘက္အရပ္ဘက္ ဆက္ဆံေရးကုိ ေစာေၾကာ ေဝဖန္ႏုိင္တာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။

    ျမန္မာ့ အရပ္ဘက္ စစ္ဘက္ဆက္ဆံေရး ပ်က္စီးရျခင္း အဓိကအေၾကာင္းအရင္းကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးမွာ စစ္ဘက္ဆုိင္ရာ အုပ္စုေတြ နက္နက္ရူိင္းရူိင္းပါဝင္ေနျခင္းေၾကာင့္လုိ႔ အႏွစ္ခ်ဳပ္ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ ႏုိင္ငံေရးမွာစစ္ဘက္ပါဝင္ေနရျခင္းမွာ အရပ္ဘက္ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ အရည္အခ်င္းညံ့ဖ်င္းမူ႔နဲ႔ သူတုိတေတြရဲ့ ပေယာဂေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိလည္း ေလ့လာေတြ႔ရွိႏုိင္ပါတယ္။အထူးသျဖင့္ လြတ္လပ္ေရးရျပီး အရပ္ဘက္ႏုိင္ငံေရးအီလစ္ေတြရဲ့ ႏုိင္ငံတည္ေဆာက္ေရး ညံ့ဖ်င္းမူ႔ သူတုိ႔အာဏာ သူတုိ႔ႏုိင္ငံေရးစနစ္အတြက္ စစ္ဘက္ကုိ အသုံးခ်ခဲ့မူ႔ေတြက အကဲဆတ္လွတဲ့ အရပ္ဘက္ စစ္ဘက္ဆက္ဆံေရးကုိ ဆုိးဆုိးဝါးဝါး ပ်က္စီးေစခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

    ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ စစ္ဘက္ပါဝင္လာရျခင္း အေၾကာင္းကုိ တန္းစီးရည္တြက္ၾကည့္ရင္ ေအာက္ပါအတုိင္းေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။

    ၁။ အုိင္ဒီအုိလုိဂ်ီ ျပႆနာ
    ၂။လူမ်ဳိးစုဆုိင္ရာ ျပႆနာကုိ အေျခခံထားတဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္
    ၃။ျပည္တြင္းမျငိမ္မသက္မူ႔
    တုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။

    ဒီအခ်က္ေတြဟာ ျမန္မာစစ္ဘက္ရဲ့ မစ္ရွင္နဲ႔ အခန္းကဏၭကပါဝင္ပတ္သက္ေနရတဲ့ အတုိင္းအတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။စစ္ေအးကာလ လြန္ေျမာက္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ျပည္ပျခိမ္းေျခာက္မူ႔က ထင္ထင္ရွားရွား မရွိဘဲ ခပ္ပါးပါးေလးသာ ရွိလာပါေတာ့တယ္။

    ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ စစ္ဘက္ပါဝင္မူ႔ဟာ အထက္ပါအေရးသုံးပါးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ႔ အတြက္ ႏုိင္ငံေရးမွာစစ္ဘက္ ပါဝင္ပတ္သက္မူ႔ကုိ ေလ်ွာ့ခ် ဖယ္ထုတ္ဖုိ႔ဆုိရင္ အဲဒီအေၾကာင္းတရားေတြကုိ ရွင္းလင္းႏုိင္ရပါ့မယ္။

    ကံေကာင္းေထာက္မစြာပဲ ပထမအေၾကာင္းတရား အုိင္ဒီအုိလုိဂ်ီျပႆနာကေတာ့ ဘာလင္တံတုိင္ျပဳိ ဆုိဗီယက္ယူနီယံအေရးနိမ့္ စစ္ေအးကာလျပီးဆုံးျပီး ကမၻာ့ေရစီးထဲမွာေမ်ာပါေပ်ာက္ကြယ္ သြားျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ဒုတိယ အေၾကာင္းတရားနဲ႔ တတိယအေၿကာင္းတရားကုိပဲ ဝုိင္းဝန္း အေျဖရွာၾကရုံ က်န္ပါေတာ့တယ္။

    ဆုိခဲ့ျပီးတဲ့အတုိင္း စစ္ဘက္ရဲ့ မစ္ရွင္အရ ႏုိင္ငံေရးအာဏာကုိ တာဝန္ယူခဲ့တဲ့အခ်ိန္တြင္းမွာလည္း စီးပြားေရးဖံြ႔ျဖဳိးမူ႔ အက်င့္ပ်က္ျခစားမူ႔ အဂတိလႈိက္စားမူ႔ စတဲ့ လူမူ႔ေရးျပႆနာမ်ား ေတာထလာခဲ့တဲ့အျပင္ တရားဥပေဒစုိးမုိးေရးကုိလည္း ထိထိေရာက္ေရာက္ကုိင္တြယ္ႏုိင္ျခင္း တုိ႔အေပၚ အေျခခံျပီး အရပ္ဘက္ စစ္ဘက္ ဆက္ဆံေရး ဆုိးဆုိးဝါးဝါး ပ်က္စီး သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။

    စစ္ဘက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးနဲ႔လည္း ႏုိင္ငံတည္ေဆာက္ေရးကုိ မစြမ္းႏုိင္ဘူးလုိ႔ သိလာတဲ့
    ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္မွာ ပ်က္စီးသြားခဲ့တဲ့ အရပ္ဘက္ စစ္ဘက္ဆက္ဆံေရးကုိ ျပန္လည္ျပဳျပင္ဖုိ႔ အေရးၾကီးလာျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ဒီအတြက္ ပညာရွင္ေတြက အရပ္ဘက္ စစ္ဘက္ဆက္ဆံေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ေအာင္ျမင္မူ႔အတြက္ ဆက္စပ္ အေျခအေန သုံးရပ္လုိတယ္လုိ႔ ေဟာကိန္းထုတ္ၾကပါတယ္။

    ၁။စစ္ဘက္ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ဝါဒ အားေကာင္းလာေရး ျဖစ္ပါတယ္။ဒီအခ်က္အတြက္ စစ္တကၠသုိလ္ စစ္ေက်ာင္းမ်ားက ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ဝါဒကုိစဲြမွတ္သြားေအာင္ သင္ေပးဖုိ႔ လုိပါတယ္။ပညာေရး ခါးရုိးက်ဳိးခဲ့တဲ႔ႏုိင္ငံေတြအတြက္ စစ္ဘက္ အရပ္ဘက္ဆက္ဆံေရးေကာင္းမြန္လွတဲ့ အေမရိကလုိႏုိင္ငံက စစ္ေက်ာင္းေတြက အကူအညီေတြလုိပါတယ္။ႏုိင္ငံတကာမွာၾသဇာၾကီးတဲ့ အရပ္ဘက္ေခါင္းေဆာင္ေတြကသာ ဒီအခ်က္ကုိဝုိင္းဝန္းေပးရင္ တပ္နဲ႔ ယုံၾကည္မူ႔တုိးလာႏုိင္ျပီး တစ္ခ်က္ခုပ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ ျဖစ္သြားႏုိင္ပါတယ္။

    ၂။ႏုိင္ငံေရးနဲ႔စစ္ေရးအီလစ္မ်ား အေျမာ္အျမင္ရွိမူ႔
    စစ္ဘက္အရာရွိမ်ားအေနႏွင့္ သူတုိ႔အာဏာရယူစဥ္ အေတြ႔အၾကဳံအရ စီးပြားေရး ႏုိင္ငံေရး လူမူ႔ေရးျပႆနာကုိ မေျဖရွင္းႏုိင္တဲ့အျပင္ အာဏာႏုိင္ငံေရးမွာ ပါဝင္ခဲ့တဲ့အတြက္ တပ္မေတာ္စည္းလုံးမူ႔ စစ္ေရးစြမ္းေဆာင္ရည္နဲ႔ စစ္ေရးစည္းကမ္းေတြ က်ဆင္းေလ်ာ့နည္း ခဲ့တာကုိ နားလည္သေဘာေပါက္ဖုိ႕ လုိသလုိ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြဘက္ကလည္း ႏုိင္ငံေရးတုိက္ပဲြေတြမွာ တပ္မေတာ္ကုိ ဆဲြသြင္းခဲ့တဲ့အတြက္ ေပးဆပ္ရတဲ့ တန္ဖုိးၾကီးၾကီးေတြကုိ သေဘာေပါက္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။

    ၃။အရပ္ဘက္ စစ္ဘက္ဆက္ဆံေရးေျပာင္းလဲမူ႔မွ ေပၚထြက္လာတဲ့ အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ား
    ႏုိင္ငံေရးမွာ စစ္ဘက္ပါဝင္မူ႔ကုိေလ်ာ့ခ်လုိက္တာနဲ႔ တစ္ျပဳိင္နက္ လူအခြင့္အေရးခ်ဳိးေဖာက္မူ႔ေတြကုိ ေရွာင္ရွားနုိင္ျခင္း စစ္ဘက္ကလုပ္ကုိင္ေနတဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားကုိ အရပ္ဘက္လဲႊေျပာင္းေပးျခင္းတုိ႔ ေပၚလာပါလိ္မ့မယ္။ဒီအခ်က္ေတြဟာ လူအဖဲြ႔အစည္းအတြင္းမွာ တပ္မေတာ္ကုိ လူခ်စ္လူခင္မ်ားေစတဲ့ အေၾကာင္းေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
    စစ္ဘက္ ႏုိင္ငံေရးမွာ ပါဝင္မူ႔ေလ်ွလာတာနဲ႔ ခ်က္ျခင္းဆုိသလုိ အရပ္ဘက္ႏုိင္ငံေရးသမားေတြအေနနဲ႔ ႏုိင္ငံတည္ေဆာက္ေရး စီးပြားေရးဖံြ႔ျဖဳိးမူ႔ တရားဥပေဒစုိးမုိးေရး စတာေတြကုိ အားသြန္ခြန္စုိက္ လုပ္ေဆာင္ရပါ့မယ္။

    ဒါ့အျပင္ စစ္ဘက္ အဆင့္ရွိရွိ ေနထုိင္ႏုိင္ေရးအတြက္လည္း အာရုံထားရပါ့မယ္။အေရးၾကီးဆုံက စစ္ဘက္ရဲ့ ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့ မစ္ရွင္ အခန္းကဏၭကုိလည္း ပူးေပါင္းရွာေဖြေပးဖုိ႔လုိပါတယ္။
    ႏုိင္ငံတကာျငိမ္းခ်မ္းေရးတပ္ဖဲြ႔ေတြမွာ တက္ၾကြစြာပါဝင္ေရး ဒါမွသာ စစ္ေရးစြမ္းရည္လည္းတုိးလာျပီး ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ စစ္တပ္အေၾကာင္းကုိ နားလည္လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
    ေနာက္ ကပ္ေဘးၾကီးမ်ား မူးယစ္ေမွာင္ခုိမူ႔ေတြကုိ ရဲတပ္ဖဲြ႔ပူးေပါင္း လုပ္ေဆာင္ေရးတုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ဒီလုိ အဘက္ဘက္က ေထာင့္ေစ႔မွသာ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ စစ္ဘက္ပါဝင္ပတ္သက္မူ႔ ႏုိင္ငံေရးမွာ ကင္းရွင္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

    အခုစာစုကုိ အရပ္ဘက္ စစ္ဘက္ ေရးရာ က်ြမ္းက်င္သူ ဟယ္တင္တန္ရဲ့စကားနဲ႔ နိဂုံးခ်ဳပ္ခ်င္ပါတယ္။
    အရပ္ဘက္ စစ္ဘက္ ဆက္ဆံေရးနဲ႔ပတ္သက္ေသာ အနာဂတ္ျဖစ္ေပၚတုိးတက္မူ႔မ်ားမွာ ဒီမုိကေရစီ ႏုိင္ငံမ်ားရွိ အရပ္ဘက္ေခါင္းေဆာင္မူ႔ရဲ့ လုပ္ရပ္မ်ားအေပၚ အဓိကတည္မွီလိမ့္မည္ဟု ေကာက္ခ်က္ခ်ခဲ့ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။


    Naing Soe

    0 0

    Photo: တစ္ခါတုန္းကတကၠသိုလ္မွာ (၁၉)                   ဒီအပိုင္း၁၉ဟာ သိပ္ျပီးအစပ္ဆက္ မရွိတ့ဲ အေႀကာင္းအရာေတြကို ေရးထားတာပါ။တကၠသိုလ္တက္မယ့္ ညီမငယ္၊ေမာင္ငယ္ေတြနဲ႔ သမီးမိန္းကေလး ေမြးထားတ့ဲ မိဘေတြကို သားသမီးယံု စံုလံုးကန္းရာကေန အေသးအမႊားမို႔ သတိမျပဳလိုက္တ့ဲ အမိႈက္ကေန ျပႆသ္မီးေလာင္တတ္တာကို သတိျပဳမိေစဖို႔ပါ။ဒါ့ေႀကာင့္ ပညာေရးအသိုင္းအဝိုင္းနဲ႔ တကၠသိုလ္ဝန္းက်င္က မခ်ိဳျမိန္တ့ဲ အမွန္တရားတခ်ိဳ႕ ကို ေရးထားပါတယ္။              "သမီးမိန္းကေလး ေမြးထားတ့ဲ မိဘေတြဟာ တာဝန္အလြန္ႀကီးပါတယ္။ ကိုယ့္သမီးေလးကို သူမ်ားတကာ အက့ဲရဲ႕ မခံရေအာင္ သြန္သင္ဆံုးမရသလို အဖက္ဖက္ကေန နစ္နာမႈမရွိေအာင္လည္း ကာကြယ္ထိန္းသိမ္းဖို႔ လိုပါတယ္။ မိဘလက္လွမ္းမမွီရာ ေရာက္ေနတ့ဲ ကာလေတြအတြက္ သူ႔ကိုယ္သူ ေစာင့္ေရွာက္ကာကြယ္တတ္ေအာင္ သင္ႀကားမႈ၊ေလ့က်င့္ေပးမႈေတြ လုပ္ဖို႔လည္း လိုအပ္ပါတယ္..... " ဆိုတ့ဲ..မိဘေတြရဲ႕ ဒီလိုေတြးေခၚယူဆမႈေတြ ေအာက္မွာကြ်န္မ ဟာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ခုထိ စည္းကမ္း တင္းက်ပ္မႈေတြနဲ႔ ေနထိုင္ခ့ဲရပါတယ္။ ကြ်န္မကလည္း ဒီလိုေနထိုင္ခ့ဲရမႈေတြ အတြက္ ဘယ္တုန္းကမွ မေက်နပ္ခ့ဲသလို အႏုနည္းနဲ႔ ဘယ္လိုအာခံရမလဲလို႔ အျမဲစဥ္းစားေနခ့ဲသူပါ။               ကြ်န္မအထက္တန္းေက်ာင္းသူ ျဖစ္လာေတာ့ အေဒၚဆရာမ ရွာလာေပးတ့ဲ Study Guide ေဆးေက်ာင္းသားကို ျပန္လႊတ္ျပီးးး အမ်ိဳးသမီးGuide ပဲ ရွာေခၚခ့ဲရမယ္ဆိုတ့ဲ ေဖေဖ့ရဲ႕ တစ္ခ်က္လႊတ္ အမိန္႔ေတြ……၊ အဂၤလိပ္စာက်ဴရွင္ ဆရာက မမွီလိုက္တ့ဲ စာေတြကို တစ္ေယာက္ထဲ သီးသန္႔ သင္ေပးမယ္ ဆိုေတာ့ ေဖေဖမအားေတာ့ လိုက္ေစာင့္မေပးႏိုင္လို႔ မသင္ရဘူးးးဆိုတ့ဲ တားျမစ္ခ်က္ေတြ.... စသျဖင့္ ...။ဒါေတြကို ကြ်န္မအရမ္းစိတ္ညစ္ခ့ဲရပါတယ္။               သိပၸံဘာသာရပ္ထဲက မႏၱေလးျမိဳ႕ရဲ႕ နာမည္ႀကီး က်ဴရွင္ဆရာ(ယခုလည္း ကိုယ္ပိုင္အထက္တန္းေက်ာင္း ဖြင့္ျပီး အႀကီးအက်ယ္ေအာင္ျမင္ေနသူ ) ကြ်န္မကို စာသင္တိုင္း စတိတ္ေပၚကေန မ်က္လံုးႀကီး ျပဴးျပဴးျပျပီး စိုက္ႀကည့္လိုက္၊ "ငါ့ကိုဘာလို႔ ႀကည့္ေနတာလဲ?.??? စာက ငါ့မ်က္ႏွာမွာ မရွိဘူးးး ဘလက္ဘုတ္ေပၚမွာပဲ ရွိတယ္" လို႔ ေအာ္ဆူလိုက္၊ သူ႔မ်က္ႏွာမႀကည့္ရဲေတာ့လို႔ ဘလက္ဘုတ္ပဲႀကည့္ေတာ့ စာကိုစိတ္မဝင္စားဘူးးးဆိုျပီး ေအာ္လိုက္နဲ႔ ေန႔တိုင္းလိုလို လုပ္ပါတယ္။ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ကြ်န္မအတြက္ သူ႔ရဲ႕ လုပ္ရပ္ဟာ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ အႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္ရပါတယ္။ ဝမ္းပန္းတနည္းလည္း ခံစားရပါတယ္။                 မႀကာခဏ ကြ်န္မေဘးကို လာျပီး လက္ေမာင္းေလးဖက္ စကားေျပာလိုက္ လက္ဖမိုးေလးကို ဖြဖြေလး ဆြဲစိတ္ရင္း စာေမးလိုက္ ပါးေလးဆြဲလိမ္လိုက္ ေတြလည္း လုပ္ပါတယ္။ ေဖေဖ့သမီး ကြ်န္မကလည္း နည္းနည္းမွမခံဘဲ ဆရာ့လက္ေတြကို ရိုက္ခ်ျပီး ရႈတင္းတင္း ျပန္ႀကည့္ တတ္ပါတယ္။အ့ဲႀကေတာ့ သူကလည္း ကြ်န္မလက္ေမာင္းေတြ ပါးေတြကို လက္ရာေတြထင္တ့ဲထိ နာေအာင္ ဆြဲဖ့ဲသြားပါတယ္။ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းက "ေနေန... နင္ေတာ့ငရဲႀကီးေတာ့မွာပဲ ကိုယ့္ဆရာက ခ်စ္လို႔စတာကို အ့ဲလိုႀကီးျပန္လုပ္ေနတာ အ့ံေရာ။" ကြ်န္မလည္း စာေမးပြဲပဲ အက်ခံမယ္ ႏွာဘူးေတာ့ မခံႏိုင္ေတာ့ဘူးးးးလို႔ ေျပာျပီး က်ဴရွင္ထြက္ခ့ဲပါတယ္။ အ့ဲဒီဆရာကလည္း သူ႔ေက်ာင္းအကူ တပည့္မေတြ လႊတ္ျပီး အတင္းျပန္ေခၚတာ ႏွစ္ခါေတာင္ပါပဲ။               အေႀကာင္းမသိတ့ဲ မိဘေတြက အတင္းျပန္တက္ခိုင္းေတာ့ ကြ်န္မလည္း အ့ဲဒီဆရာက အ့ဲလိုလုပ္လို႔ မတက္ေတာ့တာပါလို႔ ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ ဒုတိယအႀကိမ္လာေခၚေတာ့ ေမေမက ဆရာရဲ႕ သမီးအေပၚ ျပဳမူေျပာဆို ဆက္ဆံပံုေတြကို မႀကိဳက္လို႔ မတက္ခိုင္းေတာ့တာပါ၊ေနာက္ထပ္လည္း လာမေခၚပါနဲ႔ဆိုျပီးးးး ဒ့ဲရွင္းလႊတ္လိုက္ ပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ကေရာ နီးစပ္ရာေတြ ကေရာ ကြ်န္မႏွင့္ မိဘေတြကို အကဲပိုတ့ဲ စန္းစန္းတင့္ေတြလို႔ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ ဝန္မခံခ်င္ေပမယ့္ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ေနပါတယ္။               တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္မနဲ႔ ခင္တ့ဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ရင္ဖြင့္ပါတယ္။ သူမကို သူမရဲ႕ က်ဴရွင္ဆရာ အိမ္ေထာင္သည္က စာသင္ျပီးတိုင္း တစ္ေယာက္ထဲ ေခၚထားခ့ဲျပီးးးး မဖြယ္မရာေတြ လုပ္တာေန႔တိုင္းခံခ့ဲရလို႔ စာေမးပြဲကို ေအာင္ရံုေလး ေအာင္ခ့ဲရတယ္လို႔ ရင္ဖြင့္ပါတယ္။ ဘုရားဘုရားးးး သူေျပာခါမွ ကြ်န္မမွာ ဆံပင္ေတြေထာင္ျပီးးးး ႀကက္သီးေတြ ထလိုက္တာ.... " ျဖစ္မွျဖစ္ရေလဟယ္... နင္က အိမ္ကိုျပန္ မတိုင္ဘူးလားးးး" ဆိုေတာ့ သိတ့ဲအတိုင္းပဲ မိန္ကေလးငယ္ငယ္ ထံုးစံအတိုင္း ဆရာကိုေႀကာက္တာေရာ ရွက္လြန္းလို႔ ဘယ္သူ႔မွ မေျပာရဲတာေရာ စံုေနတာပါပဲ။အပ်ိဳရည္ပ်က္တ့ဲထိ လုပ္တာလားးးး ဆိုတ့ဲေမးခြန္းကိုေတာ့ အားနာလို႔ မေမးျဖစ္ခ့ဲပါဘူး။ဒီေတာ့မွ ကြ်န္မလည္း စဥ္းစားမိပါတယ္.... ဘယ္သူေတြဘယ္လို ေျပာေျပာ ငါဆံုးျဖတ္ခ့ဲတာေတြနဲ႔ ငါ့မိဘေတြ ဆတ္ဆတ္ထိ မခံခ့ဲတာေတြအတြက္ ေနာင္တမရေတာ့ဘူူးးးး ဆိုတာပါပဲ။               မဟာတန္းျပန္တက္ေတာ့မွ အေဆာင္ဆိုတာကို စျပီးေနဖူးပါတယ္။ပတ္ဝန္းက်င္ဟာ အေတာ္ေလး လြတ္လပ္လာသလို သမီးရည္းစား ျပႆနာေတြလည္း အေတာ္ ေတြ႔လာရပါတယ္။ ေက်ာင္းဝန္းက်င္မွာ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားခ်င္း ရည္းစားျဖစ္တာ ရွိသလို အရပ္သားေတြ၊ စစ္သားေတြနဲ႔ ျဖစ္ႀကတာ ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြက အင္အားေကာင္းရင္ လူပ်ိဳလွည့္လာတ့ဲ ဗိုလ္ေတြကို ဝိုင္းရိုက္ပါတယ္။ ဗိုလ္ေတြက တတ္ႏိုင္သမွ်သည္းခံပါတယ္....အေကာင္းသည္းခံတာေတာ့ ဟုတ္ပါဘူးးးးး(ျပႆနာတက္ရင္ အပြင့္ျပဳတ္မွာ စိုးလို႔ :-)  )။ သည္းမခံလို႔ ျပန္တီးရင္လည္း ပြဲႀကီးပြဲေကာင္းေတြ ခ်ည္းပါပဲ။               အ့ဲဒီမွာ သတိေပးခ်င္တာက အရပ္သားထဲကလည္း မႏူးမနပ္အရြယ္ ေက်ာင္းသူေလးေတြကို ရည္းစားထားျပီး အတူတူေနဖို႔ စည္းရံုးႀကတာေတြ ရွိပါတယ္။ မိန္းကေလးအမ်ားစုကလည္း ျမန္မာဗြီဒီယို ဇာတ္လမ္းေတြ ႀကည့္ျပီးးး တကၠသိုလ္ေရာက္ရင္ ေက်ာင္းလစ္ျပီး ရည္းစားနဲ႔ ခ်ိန္းေတြ႔ရမယ္.... စသျဖင့္ ထင္မွတ္စိတ္ကူးယဥ္ေနႀကပါတယ္။ ညေန ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တိုင္း စာအုပ္ဆိုင္မွာ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြ တရုန္းရုန္းနဲ႔ အလုအယက္ ငွားဖတ္ႀကတာက လစဥ္ထုတ္ အခ်စ္ဝတၳဳေတြပါ။               စကားမစပ္ ေျပာရအံုးမယ္ နာမည္ႀကီး စာေရးႀဆာမႀကီးးးး ဗုဒၶဟူးနံ+စေနနံ ႏွစ္ထပ္ကြမ္း (ေဆးတကၠသိုလ္) ေရးတ့ဲ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ကြ်န္မ ဖတ္လိုက္ေတာ့.... ဘုရားဘုရားးး လို႔ပဲ တမိပါေတာ့တယ္။ ဇာတ္လမ္းထဲက ထစ္ခ်ဳန္းဆိုတ့ဲ မင္းသားက ျမႏွင္းဘံု ဆိုတ့ဲ မင္းသမီးအိမ္ဘက္ကို ပိုင္နက္က်ဴးလြန္၊မင္းမ့ဲတိုင္းျပည္မွာ သူတလူငါတမင္း ထင္သလိုေနထိုင္ႀကတ့ဲ ေသာက္ခ်ိဳးနဲ႔ က်ဴးေက်ာ္ရန္စ ျပႆနာေတြရွာ ေနာက္ဆံုးးး မင္းသမီး အခန္းထဲ ညဘက္ႀကီး ခိုးဝင္သြားျပီးးးး မင္းသမီးကို အရယူ။ ျပီးေတာ့ မင္းသမီးကို တန္ဖိုးမထားးး မင္းသမီးကလည္း မင္းသားကို တစ္စက္ကေလးမွ မခ်စ္ မႏွစ္သက္.... သံုးစားလို႔မရတ့ဲ မာနေတြ ေခါင္ခိုက္ျပ.... ဘုရားဘုရားးး သူ႔သမီးကို သူေရးထားတ့ဲ ဝတၳဳေတြဖတ္ျပီး ႀကီးလာေစခ်င္ လိုက္တာလို႔ ေတြးမိလိုက္သလို ဒီလိုဇာတ္လမ္းေတြ ေရးျပီးလည္း ဒီႏိုင္ငံံမွာ ဂုဏ္သေရရွိ လူရိုေသ ရွင္ရိုေသ ေအာင္ျမင္တ့ဲ စာေရးႀဆာမႀကီး ျဖစ္တယ္ေတာ့ လို႔ ေတြးတုန္းရွိေသးတယ္.... "အမ ဖတ္ေနတ့ဲ အ့ဲဝတၳဳက အေဟာင္းႀကီးးး ဗြီဒီယိုေတာင္ ေဒြးနဲ႔ ရိုက္ျပီးျပီ။ တအားေအာင္ျမင္လို႔ ဒုတိယပိုင္းပါ ဆက္ရိုက္ရတယ္သိလားးး ခုဆို ေဒြးေသတာေတာင္ ႀကာေပါ့ ခ္ခ္။" "တိန္.... ဒို႔ႏိုင္ငံႀကီးေတာ့ ကမ႓ၻာ့အဆင့္ မွီအံုးမွာပဲ မဟုတ္တ့ဲ ေနရာေတြမွာ...."            ေရွ႕အပိုဒ္ကို ဆက္ေရးပါအံုးမယ္။ မိန္းကေလးေတြက ေက်ာင္းျပီးရင္ လက္ထပ္ပါ့မယ္ဆိုတ့ဲ ခ်စ္သူရဲ႕ ကတိကဝတ္ကို ယံုစားျပီး ပံုအပ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အရပ္သားေယာက်္ားေလး ဘက္က ေငြနဲ႔ေပါက္ျပီး ရွင္းသြားႀကပါတယ္။  စစ္ဘက္အရာရွိေတြ ထဲကလည္း သူတို႕ ရာထူးအရွိန္အဝါ ငယ္ဂုဏ္ေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသူေတြကို အတည္မဟုတ္ဘဲ အတူေနျပီး အေပ်ာ္ႀကံသြားႀက သူေတြ မနည္းမေနာရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းပတ္ဝန္းက်င္မွာ စစ္ဘက္နဲ႔ ရည္းစားျဖစ္ေနတ့ဲ မိိန္းကေလးကို ဗိုလ္ကေတာ္လို႔ ရြဲ႕ျပီးေခၚၾကပါတယ္။ အရပ္သားနဲ႔ ေက်ာင္းသားကလည္း စစ္ဗိုလ္ေတြကို အေကာင္းမျမင္သလို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ကေရာ ေကာင္းလားဆိုေတာ့ လည္း မေကာင္းႀကတာ မ်ားပါတယ္(ျခြင္းခ်က္။ ။ လူေကာင္းသူေကာင္း ေယာက်္ားေကာင္းမ်ား မပါပါ။:-)  )။              ဒီေတာ့ လိုရင္းကို ေျပာခ်င္တာကေတာ့ စစ္ဘက္ေရာ အရပ္ဘက္မွာပါ ႏွမသားခ်င္း စာနာတတ္တ့ဲ ေယာက်္ားေတြ နည္းပါးတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ အ့ဲဒီျမီွးေကာင္ေပါက္အရြယ္ မိန္းကေလး အမ်ားစုက အရည္အေသြးမရွိ အဆင့္မရွိ၊အေတြးအေခၚမပါတ့ဲ ဝတၳဳေတြဖတ္ ဗြီဒီယိုေတြႀကည့္ျပီးးးး ေယာက်္ားေတြအေပၚ အလြယ္တကူယံုစားျပီး  ရည္းစားထား ေနၾကတာေတြ။ အ့ဲဒီဗီြဒီယိုေတြ၊ဝတၳဳေတြဖတ္ျပီးးး ေယာက်္ားေလး အမ်ားစုကလည္း မိန္းကေလးေတြအေပၚ တာဝန္ယူလိုစိတ္မရွိဘဲ "အတ့ဲသူခံေပါ့" ဆိုတ့ဲ အခ်ိဳးေတြ၊ ရုပ္ရွင္ထဲကဇာတ္လိုက္လို အဆံမပါတ့ဲ ေလႀကီးေလက်ယ္ေတြကို ေျပာျပီးးး ကြမ္းတပစ္ပစ္ အရက္နံ႔တသင္းသင္းနဲ႔ အခ်ိဳးေတြ... ။ ျမန္မာမိဘ အမ်ားစုကလည္း "ေယာက်္ားေလးပဲ ေဒါင္က်က် ျပားက်က်" ဆိုတ့ဲ အေျပာနဲ႔အညီ အႏွစ္ပါတ့ဲ ဆိုဆံုးမမႈ မေပးဘဲ သားေယာက်္ားေလးေတြကို ေပ်ာ္သလိုေနခိုင္းႀကတာေတြ မ်ားေနပါတယ္။            ငါတို႔သားက ဘယ္လိုထူးခြ်န္ရမယ္၊ ဘယ္လို အားကိုးႏိုင္ရမယ္၊ သူ႔ကိုဘယ္လို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ျပီး ေျမေတာင္ေျမွာက္ ေပးရမယ္ ဆိုတ့ဲ မိဘမ်ိဳးေတြ ေတာ္ေတာ္နည္းေနပါတယ္။ကြ်န္မဒီေန႔အခ်ိန္ထိ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေနတတ္ခ့ဲတယ္လို႔ ထင္မိေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ မိဘက အထိန္းေကာင္း လို႔သာဆိုတာ ျငင္းမရတဲ့ အမွန္တရားပါပဲ။ မိဘေတြက သားသမီးကို မဟုတ္တ့ဲျပိဳင္ဆိုင္မႈေတြမွာ ေျမွာက္မေပးဘဲ ဆံုးမသြန္သင္မႈ လမ္းညႊန္မႈေကာင္းေတြ ေပးဖို႔လိုအပ္သလို ကိုယ္တိုင္လည္း သားသမီးက အထင္ႀကီး ေလးစားခံရတ့ဲ အရည္အခ်င္းနဲ႔ ကိုယ္က်င့္သီလ အတန္အသင့္ ျဖည့္ဆည္းထားႀကဖို႔လည္း မေမ့သင့္ဘူး ထင္ပါတယ္။               ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းသူေတြ... အိမ္မွာဝိုင္းကူလုပ္ဖူးရဲ႕လား မသိပါဘူးးးထမင္းဟင္းလည္းမခ်က္တတ္၊ အမိႈက္လည္း စနစ္တက် မစြန္႔တတ္၊ အဝတ္လည္းဒိုဘီအပ္ႀကတယ္။ စာႀကိဳးစားေနရလို႔လားဆိုေတာ့လည္း ေဝးပါေသးတယ္။ အိမ္အလုပ္ ဝါသနာ မပါလို႔ စီးပြားေရး ေရာင္းေရးဝယ္တာဘက္ အာရံုရွိသလားဆိုေတာ့လဲ မရွိ။အိမ္မွွာေနရင္း ဘာေတြလုပ္ျပီးအခ်ိန္ေတြ ကုန္သလဲဆိုတာ မစဥ္းစားတတ္ေအာင္ပါပဲ။               တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ အသိုင္းအဝိုင္းမွာ သမီးရည္းစားခ်င္း လြန္က်ဴးျပီးမွ မယူႀကတာေတြ၊ ကိုယ္ဝန္ဖ်က္ခ်ႀကတာေတြ စတ့ဲျပႆနာေတြဟာ သိပ္ျပီးမမ်ား လွေပမယ့္ နည္းတ့ဲျပႆနာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးးး။ ကြ်န္မအေဆာင္ေနတ့ဲ သံုႏွစ္နီးပါး သက္တမ္းမွာ ကြ်န္မအေဆာင္ တစ္ခုတည္းမွာတင္ ကိုယ္ဝန္ရွိတ့ဲ ေက်ာင္းသူသံုးေယာက္ ေတြ႔ဖူးပါတယ္။တစ္ေယာက္ကို သူ႔ရည္းစား ေက်ာင္းေနဖက္ ေကာင္ေလးက တာဝန္ယူျပီး ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ လက္ထပ္သြားပါတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ေကာင္ေလးေတြက လံုးဝျငင္းဆန္ျပီး ေရွာင္သြားပါတယ္။ ေရွာင္သြားတ့ဲ ႏွစ္ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္က ေလတပ္က အရာရွိေပါက္စပါ။ တစ္ေယာက္က အရပ္သား အင္ဂ်င္နီယာပါ။               တစ္ရက္မွာေတာ့ ကြ်န္မရဲ႕ အကိုဝမ္းကြဲက ကယားျပည္နယ္ တကၠသိုလ္ကေန မိတၴီလာတကၠသိုလ္မိန္း ကို ေရႊ႕လာပါတယ္။ ဒီေတာ့ကြ်န္မကလည္း ညီမတို႔ ဝတၱရားရွိတ့ဲအတိုင္း မုန္႔ေကြ်းခိုင္း ရပါတယ္။အကိုက ကြ်န္မရွိရာ ျမိဳ႕ျပင္က စက္မႈဇံုကို လာမယ္ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္မကလည္း မလာနဲ႔လို႔ တားရပါတယ္။ စားစရာ ဘာဆိုင္မွ ေကာင္းေကာင္း မရွိလို႔ပါ။ ျမိဳ႕ထဲက Mr.Linn မွာပဲစားမယ္လို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္ပါတယ္။ ကြ်န္မကိုျမင္ေတာ့ အကိုက တဟားဟားးနဲ႔ ရယ္ပါေတာ့တယ္။ ဆိုင္ကယ္စီးရ လြန္းေတာ့ လက္ဖဝါးမွာ အသားမာ ေသးေသးေလးေတြ ျဖစ္လာလို႔ ကြ်န္မက ဆိုင္ကယ္စီးတိုင္း လက္အိတ္ေတြ ဝတ္ဆင္ထားပါတယ္။ ေနပူေလပူဒဏ္ေႀကာင့္ မ်က္ႏွာမွာ အမည္းစက္ နည္းနည္း ေတြ႔လာရေတာ့ ဆိုင္ကယ္စီးတိုင္း မ်က္ႏွာဖံုးစည္းထား ပါတယ္။ ေနကာမ်က္မွန္တပ္ျပီး ဆိုင္ကယ္စီးဦးထုပ္ကိုလည္း အျမဲေဆာင္း ထားပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ႕ ဖက္ရွင္ကိုျမင္ျပီး အကိုကရယ္တာပါ။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္မကလည္း မခံႏိုင္ျဖစ္ျပီးးး အကို႔ကို ရွင္းမျပေတာ့ဘဲ လက္ေတြ႔ျပဖို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီး အျပန္ၾက ကြ်န္မကို အေဆာင္ထိ လိုက္ပို႔ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္ပါတယ္။               Mr.Linn မွာ အားရပါးရ အမ်ားႀကီး စားေသာက္ပစ္မယ္လို႔ ႀကိမ္းထားေပမယ့္ အကိုနဲ႔ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာျပီး အစားက သိပ္မဝင္ေတာ့ပါဘူး။ အကိုက ကြ်န္မကို အားကစားသမားအသြင္ မရွိေတာ့ဘဲ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ပံု ေပါက္လာျပီး ေဘာ္ဒီဝိတ္လည္း တက္လာလို႕ အားကစားျပန္လုပ္ပါလို႔ ေဝဖန္ပါတယ္။ သူေရာ ဘယ္လိုေနလဲလို႔ ျပန္ေမးပါတယ္။အကို႔ဗိုက္မွွာ မာဆယ္နည္းျပီး  နည္းနည္းဗိုက္ထြက္ခ်င္သလို ျဖစ္ေနတာက လြဲရင္ အရမ္းကို အရြယ္တင္ႏုပ်ိဳျပီး စမတ္က်တ့ဲအေႀကာင္းေျပာျပီး ကြ်န္မက ခ်ီးမႊမ္းခန္း ဖြင့္ပါတယ္(မုန္႔ေႀကြးထားလို႔ပါ... ခ္ခ္ )။ သူကလည္း ခုထိအားကစားကို ပံုမွန္ လုပ္ေနေႀကာင္းနဲ႔ ဗိုက္ထြက္တာကေတာ့ အစားမ်ားေနလို႔ ျဖစ္ေႀကာင္းေျပာပါတယ္။ အရြယ္တင္ ႏုပ်ိဳေနတ့ဲ လ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ ကေတာ့ အရက္နဲ႔ ေဆးလိပ္ကို သတိထား ေရွာင္က်ဥ္လို႔ပါတ့ဲ။                ျပီးေတာ့ ကိုယ့္အေႀကာင္း၊ သူ႔အေႀကာင္းးး မိဘေတြအေႀကာင္းးး ေဆြေရးမ်ိဳးေရးေတြ အေႀကာင္းးး သူလုပ္ခ့ဲတ့ဲ စီးပြားေရး အေႀကာင္းးး စီးပြားေရးေတြကို ရပ္နားျပီး ပညာေရး အသိုင္းအဝိုင္းထဲ ေျခစံုပစ္ဝင္ခ့ဲတ့ဲ အေႀကာင္းးး စတာေတြကို စံုစံုလင္လင္ ေျပာျဖစ္ႀကပါတယ္။  အ့ဲဒီေနာက္ေတာ့ အခုပူပူေႏြးေႏြး သမၼတ ဦးသိန္းစိန္အေပၚ ဘယ္လိုျမင္သလဲ လို႕ အကိုက စျပီးအဖြင့္ေမးခြန္းေမးပါတယ္။အ့ဲကစျပီး ျမန္မာ့အေရး ကမၻာ့အေရးေတြကို ကြ်န္မတို႔ ေမာင္ႏွမ အႀကီးအက်ယ္ ေဆြးေႏြး ျငင္းခုန္ႀကပါေတာ့တယ္။ သေဘာထားတိုက္ဆိုင္တာေတြ မ်ားေပမယ့္ ကြဲလြဲတာေတြလည္း မနည္းလွ ပါဘူးးးး။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္လံုးက ကိုယ့္ထင္ျမင္ခ်က္ သပ္သပ္ကိုပဲ ေျပာႀကတာျဖစ္ျပီး တစ္ေယာက္အျမင္ကို တစ္ေယာက္က မပုတ္ခတ္ပါဘူးးးး။               ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ.... ကိုယ့္စိတ္နဲ႔၊အက်င့္စရိုက္နဲ႔ မတူညီတ့ဲ လူရိုင္းေတြကို အတန္းေဖာ္လုပ္... မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္ကာနမ္းေနရျပီးးး  စိတ္ေရာ လူေရာ မြမ္းက်ပ္၊ ပင္ပန္းဆင္းရဲကာ အထီးက်န္ေနတ့ဲ ကြ်န္မအတြက္ ဘက္ညီတ့ဲ စကားေျပာေဖာ္ တစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာလိုက္ရတာ တကယ္ကို ဝမ္းသာေပွ်ာ္ရႊင္မိပါတယ္။ စိတ္ေရာ လူေရာ ဦးေႏွာက္ေတြပါ လန္းဆန္းတက္ႀကြ လာခ့ဲပါတယ္။                အကိုက ကြ်န္မအေဆာင္ကို ျပန္လိုက္ပို႔ပါတယ္။ အီကိုေက်ာင္း ေပါက္ ၂လမ္းထိပ္က Good Morning လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ မွာ  လက္ဘက္ရည္ ျပန္တိုက္မယ္လို႔ ေျပာျပီး အကို႔ကို ေခၚလာပါတယ္။ ကြ်န္မအကိုပီပီ သူကလည္း ရိႈးအျပည့္နဲ႔ပါ။ အကိုက အရပ္ျမင့္ျမင့္ ေထာင္ေထာင္ ေမာင္းေမာင္းနဲ႔ ျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာပါ။ ကာယဗလနဲ႔ ကစ္ေဘာက္ဆင္ လိုက္စားတ့ဲ အားကစားသမား ေက်ာင္းဆရာပါ။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ေတာ့ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုး ဖံုတေပေပနဲ႔ မ်က္လံုးေတြလည္း နီရဲေနပါျပီ။ ကြ်န္မကလည္း "ညီမေလးရဲ႕ ဖက္ရွင္မ်ိဳး ဝတ္ျပီးမွ ဒီလိုခရီးမ်ိဳးကို အသြားအျပန္ ျပဳပါလို႔ "အႏိုင္ပိုင္းျပီး ေျပာထည့္လိုက္ ပါတယ္။               ဆိုင္ထိုင္ရင္းနဲ႔ အကိုက ေမးပါတယ္။ သဲေခ်ာင္းကို သိလားတ့ဲ??? "ဟုတ္အကို။ တျမန္မေန႔ကပဲ သြားခ့ဲေသးတယ္။" "ဘာာာ!!!!နင္က ဘာသြားလုပ္တာတုန္းးးအဲ့ဒီကို။" "မေရာက္ဘူးလို႔ သြားႀကည့္တာပါအကိုရဲ႕။ အေဆာင္က သူငယ္ခ်င္းေတြ စံုတုန္းသြားႀကည့္တာပါ။ ဘာလို႔လဲ အကို။" " အဲ့မွာ ဘာေတြရွိလဲ???" "သဲေသာင္ေတြနဲ႔ ေရစပ္စပ္လက္က်န္ေလးပဲရွိတာပဲ။ အ့ဲပတ္ဝန္းက်င္က ထန္းေတာေတြကေန ထန္းေရခ်ိဳ၊ အခါး ၊ အသုပ္မ်ိဳးစံု၊ ထမင္းဆီဆမ္းေတြရတယ္ေလ။" "အတြဲေတြသြားႀကတာမလားးးး??? " "အတြဲေတြလည္းရွိတာေပါ့။မိသားစုလိုက္ လာႀကတာေတြေရာ၊ ညီမေလးတို႔လို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လာတာေတြေရာ..... "             " ဘာေတြလုပ္ႀကလဲ??? ထုိင္ျပီး မုန္႔စားး ျပန္ႀကေရာလားးး " "အကိုကလည္းးးး ျပင္ဦးလြင္ ကန္ေတာ္ႀကီးထဲ ညီမေလးတို႔ေတြ ပစ္ကနစ္ ထြက္ႀကသလိုေပါ့။ ကစားတ့ဲသူေတြကစားး ကက္ဆက္ဖြင့္တ့ဲ သူေတြဖြင့္ ကိုယ့္အုပ္စုနဲ႔ ကိုယ္ေပါ့။ ေနပါအံုးးးး ဘာျဖစ္လို႔ ေမးေနတာလဲ???? " "ေအးးဟာ.. ငါ့ညီမကို ေျပာသင့္မသင့္ စဥ္းစားေနတာ။ညီမေလး အသက္ ဘယ္ေလာက္ ရွိျပီလဲ??? ငါေျပာသင့္မသင့္ တြက္ေနတာပါ။" "အသက္ဘယ္ေလာက္ ဆိုတာထက္ ညီမေလးက အပ်ိဳစစ္စစ္မို႔ ဆိုးဆိုးဝါးဝါးးးးကိစၥေတြဆို မေျပာဘဲေနတာ ေကာင္းလိမ့္မယ္အကို။ အဟီးးးး "             "ဟ့ဲ.... ဘာကိစၥပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါက နင့္ကို ထိန္းထိန္း သိမ္းသိမ္းေျပာမွာပါဟ။ လက္လႊတ္စပယ္ မေျပာပါဘူးဟာ။ဒါနဲ႔ေနပါအံုးးးး ညီမေလးကို ၂၆လမ္း မီးပြဳိင့္မွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ေနာက္က ဆိုင္ကယ္ေပၚမွာ ေတြ႔လိုက္ပါတယ္။ အ့ဲကိစၥအခု ရွင္းစမ္းပါအံုးးးး" အမငီးးးး လြန္ခ့ဲတ့ဲ ႏွစ္အတန္ၾကာက ေတြ႔ခ့ဲတာကို မေန႔တစ္ေန႔က ေတြ႔ခ့ဲသလို မွတ္ဥာဏ္ဂ်ီးနဲ႔ ကြ်န္မကို စတင္ စစ္ေမးပါေတာ့တယ္။                "ဟမ္... အ့ဲဒါတကယ္အကိုေပါ့။ ျပီးေတာ့ ျမင္လိုက္တယ္ေပါ့။ ညေလးကေလ.... အကိုလို႔ ထင္လိုက္လိ႔ု မႀကည့္ရဲလို႕ သူ႔ေနာက္ကြယ္ေနလိုက္တာ အကိုျမင္မွန္း လည္းမသိဘူးးးး တကယ္အကိုေပါ့ေနာ္ ဟီးဟီးးးး" "ငါ့ညီမေလးလည္း ေက်ာင္းျပီးဘြဲ႔ရေနျပီ။ မိုက္မယ့္သူလည္း မဟုတ္ပါဘူး ဆိုျပီးးး သနားလို႔ လႊတ္ေပးလိုက္တာ နင္က ငါ့ကိုမ်ား မျမင္ဘူးထင္ေနတယ္ ဟုတ္လားးးး???" "အာ့က သူငယ္ခ်င္းပါအကို။ အေဝးက လာလည္တ့ဲသူမို႔ ညီမ ဆိုင္ကယ္ေပး ေမာင္းခိုင္းရတာပါ။ လံုးဝရိုးရိုးသားသားပါ အကို။ ရည္းစားက ခုမွ ထားတာပါ..ခိခိ။ "              အကိ႔ုျပႆနာကေတာ့....  ေက်ာင္းကိုစေရာက္ေရာက္ျခင္း ပါခ်ဳပ္က အကို႔ကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းဖို႔ ျပႆနာတစ္ရပ္ကို အပ္ႏွံပါတယ္တ့ဲ။ လည္လည္ဝယ္ဝယ္ရွိျပီး စစ္ဘက္ ရဲဘက္ အရပ္ဘက္ေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ႏိုင္စြမ္းရွိတ့ဲ အသိုင္းအဝိုင္းကလာတ့ဲအျပင္ ရွားရွားပါးပါး ေယာက်္ားေလး ဆရာမို႔လို႔ပါတ့ဲ။ ျပႆနာက ဘာလဲဆိုေတာ့ သဲေခ်ာင္းမွာ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္ ေသာင္းက်န္းခ်င္သလို ေသာင္းက်န္းေနတ့ဲ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား အတြဲေတြရဲ႕ ျပႆနာပါ။ ဗီြဒီယို အက်အန ရိုက္ထားျပီးးး တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားရဲ႕ မဆင္မျခင္ ေနထိုင္မႈကို ဆံုးမအေရးယူ ေပးပါရန္ ပါခ်ဳပ္ဆီ တရားဝင္တိုင္ၾကား ထားျခင္းပါ။ အ့ဲျပႆနာကို ေျဖရွင္းကိုင္တြယ္ဖို႔ အကို႔လက္ကို လႊဲအပ္တာပါတ့ဲ။               "အ့ဲျပႆနာေတြက အကိုတို႔ မိန္းမွာတင္မကဘူးးးး ညီမေလးတို႔ အီကိုေက်ာင္း အပါအဝင္ တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ ျဖစ္ေနတာပါ အကို။ ေျဖရွင္းသင့္တ့ဲ ျပႆနာဆိုေပမယ့္ ေျဖရွင္းစရာ စည္းကမ္းဥပေဒ တိတိက်က် မရွိဘူးးးး သူတို႔ခ်င္း ေက်နပ္လို႔ ျဖစ္ႀကတာ ဆိုေတာ့ေလ..။ မိန္းကေလးက မေက်နပ္လို႔ တိုင္ေတာ့မွသာ အေရးယူလို႔ ရတာကိုးးး။ ကိုရီးယားတကၠသိုလ္ေတြမွာေတာ့ ပထမႏွစ္ စတက္တ့ဲ ဖရက္ရွာေတြကို ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာပံု၊ ခါးညႊတ္အေလး ျပဳပံု၊ပညာတတ္ဆန္တ့ဲ စကားေျပာပံု ေျပာနည္းေတြ၊ စားေသာက္ေနထိုင္ပံုေတြ၊ စင္ေပၚတက္ျပီး ကိုယ့္အေႀကာင္း မိတ္ဆက္ရင္းနဲ႔ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းေတြပါ ထုတ္ေဖာ္ ေျပာႀကားျပီး အတန္းေခါင္းေဆာင္ အေရြးခံရဖို႔ မဲဆြယ္ေဟာေျပာရတာေတြထိ အေသးစိတ္သင္ႀကားေပးျပီး ေသခ်ာေလ့က်င့္ေပးတယ္လို႔ ႀကားဖူးတာပဲ။"                           "ဒီေတာ့ ဒီကတကၠသိုလ္ေတြ မွာလည္း ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အျပဳအမူ၊အေတြးအေခၚ၊အေနအထိုင္ေတြ၊ ကိုယ္က်င့္တရားေတြကို တိုးတက္ေစမယ့္ ေဟာေျပာပြဲေတြ၊ တရားပြဲဆန္ဆန္ေတြကို နာမည္ႀကီး ဆရာေတာ္ေတြ၊ စာေရးဆရာေတြ ဖိတ္ျပီး ပ်င္းစရာ မေကာင္းေအာင္ အခ်ိန္မ်ားမ်ား မယူဘဲ လိုရင္းေလးေတြကို  ေဟာေျပာ ေဆြးေႏြး ဆံုးမခိုင္းသင့္တယ္ ထင္ပါတယ္အကို။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားတတ္လာေအာင္၊ စိတ္ေနစရိုက္ ျမင့္လာေအာင္နဲ႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္လို အရည္အေသြးေတြ အေျခခံအားျဖင့္ ရွိသင့္သလဲ??? ဘယ္လို ေျပာဆိုျပဳမူ ေနထိုင္သင့္ သလဲ??? ဆိုတာေတြကို မႀကာခဏ သတိေပး ဆံုးမဖို႔ လိုတယ္အကို။ ဒီလိုေျပာရရင္ တကၠသိုလ္ ဆရာမေတြ ထဲမွာကို ျပန္ျပီးထရိန္နင္ေပးသင့္တ့ဲ လူေတြက အမ်ားသားပဲ။ အမယ္ဘုတ္ရဲ႕ သူ႔ခ်ည္ခင္ပါပဲ အကိုရယ္ ဟားဟားးးး"                           " အင္းးးဘာေျပာရမလဲ.....ဆိုေတာ့။ ငါ့ညီမရယ္...နားနဲ႔မနာ ဖဝါးနဲ႔သာ နာလိုက္ပါေတာ့... အ့ဲဗီြဒီယိုေခြက ရိုးရိုးမဟုတ္ဘူးးးးး သဲေခ်ာင္းေဘး ထန္းေတာထဲက တဲတစ္တဲမွာ အတြဲ၂တြဲက အခန္းတစ္ခန္းထဲမွာ အတူတူ ထင္တိုင္းႀကဲျပီး ျဖစ္ႀကတယ္။ ျပီးေတာ့ လူခ်င္းလဲျပီး တစ္ခါထပ္ျဖစ္ ၾကျပန္တယ္။ ကေလးေတြက ငယ္ငယ္ ေလးေတြ ရွိေသးတာဟ။ အ့ဲဒီတိုင္ႀကားခ်က္ ျပႆနာဂ်ီးကို ဘယ္လိုရွင္းရမွန္း မသိတ့ဲအျပင္ ဘယ္လိုေျပာရမွန္းကို မသိဘူးးးး ပက္စက္ခ်က္ကေတာ့ ငါတို႔က မိဘေတြကိုေတာင္ ေခၚမေျပာရက္၊ မတိုင္ရက္ ေလာက္ေအာင္ပါပဲကြာ။"  "ရွင္!!!!!!"                ကြ်န္မေနတ့ဲ အေဆာင္ျခံဝန္းက ေပ၃၀၀ ပတ္လည္ပါ။ ညဘက္ ေမွာင္ေမွာင္မွာ လူတစ္ေယာက္က အေဆာင္တံခါးကေန ေက်ာ္တက္ဖို႔ လုပ္ပါတယ္။ အေဆာင္သူေတြလည္း ေျပးႀက ေအာ္ႀကေပါ့။ အေဆာင္မွဴး လင္မယားနဲ႔ ေက်ာင္းသူတစ္ခ်ိဳ႕ ဓါတ္မီးႀကီးေတြနဲ႔ ျခံျပင္လိုက္ရွာႀကေပမယ့္ မေတြ႔ပါဘူး။ ခဏေနျပန္ေတာ့ ဒီလိုပဲ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ထပ္ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။ အခန္းတံခါးေလာ့ခ်ျပီး စာက်က္ေနရာက မထတ့ဲ ကြ်န္မလည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္အေႏွာင့္ယွက္ ျဖစ္လာပါတယ္။              "ဒီေကာင္က သူခိုးလည္း မဟုတ္ဘူးးးး မိန္းကေလးေဆာင္ကို သက္သက္မ့ဲ လက္ရဲဇက္ရဲ ႏွာဘူးလာလုပ္တာပဲ။ ဒီလိုလုပ္လို႔ ရမွန္းသိရင္ ေနာက္ေနာင္ပိုပိုျပီး အတင့္ရဲ လာေတာ့မွာ။ ငါအပါအဝင္ အေဆာင္သူ အားလံုးရဲ႕ လံုျခံဳေရး ပ်က္လိမ့္မယ္……ဒီေတာ့ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ထြက္ႏွိမ္နင္းမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္" လို႔ေတြးမိခ့ဲပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အေဆာင္မွဴး ဦးေဇာ္ႀကီးဆီ သြားျပီး ဘတ္ဂြတစ္လက္ေတာင္းပါတယ္။ သူကလည္း ဝမ္းသာအားရနဲ႔ ေလာက္စာလံုးေတြပါ အမ်ားႀကီး ေပးလႊတ္လိုက္ပါတယ္။             ကြ်န္မလည္း ျခံဝက ဧည့္ေဆာင္မီး ေတြကို ပိတ္ပစ္ျပီး အေမွာင္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ျခံဝက သံပန္းတံခါးေအာက္ေျခကို ေျပးကပ္ လိုက္ပါတယ္။ စကၠန္႔အနည္းငယ္ေလာက္ မ်က္စိမွိတ္ ေနျပီးမွ ျခံျပင္ကို ေခ်ာင္းႀကည့္ရင္း မ်က္စိကစားေတာ့ ျခံဝနဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေက်ာက္လမ္းမ အစပ္မွာ ဆိုင္ကယ္တစ္စီး ရပ္ထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ " ဒီဆိုင္ကယ္က ဟိုသေကာင့္သားရဲ႕ ဆိုင္ကယ္ပဲ ျဖစ္ရမယ္။ ဒါဆိုရင္ ဒီေကာင္ရွိေနေသးတယ္။ ဘယ္မွာ ပုန္းေနလဲလို႔ " စဥ္းစားရင္း ေစာင့္ေနလိုက္ ပါတယ္။ ၅မိနစ္ေလာက္ ျခင္ကိုက္ခံျပီးတ့ဲ အခ်ိန္မွာပဲ အေဆာင္ေရွ႕ ေခ်ာင္းေခ်ာက္ ထဲကေန သေကာင့္သား ထြက္လာျပီး ဟိုဟိုဒီဒီ ႀကည့္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အေဆာင္သံပန္းတံခါးေပၚ တြယ္တက္ျပီးးး ရႊတ္ရႊတ္ရွက္ရွက္ အသံေတြေပးျပီး အေဆာင္သူေတြကို ေခၚပါတယ္။ သံပန္းတံခါးေအာက္ေျခမွာ ကပ္ေနတ့ဲ ကြ်န္မကို မျမင္ပါဘူး။တစ္ေယာက္မွလည္း မရွိႀကေတာ့သလို မီးေတြပါပိတ္ထားေတာ့ မီးလင္းေနေသးတ့ဲ အေရွ႕ဘက္ေပါက္ကို ထြက္သြားပါတယ္။             ကြ်န္မလည္း ဆယ္စကၠန္႔ ႔ျပည့္ေအာင္ ကိုယ့္ဘာသာ တိုင္ပင္ေရတြက္ ေနလိုက္ပါတယ္။ တိုင္ပင္ျပည့္ေတာ့ ထျပီး သံပန္းတံခါးအျပင္ကို လက္ႏွစ္ဘက္ ထုတ္ျပီးးးး ဆိုင္ကယ္ေရွ႕မီးခြက္ဆီ ေသခ်ာခ်ိန္ျပီး ေလာက္စာလံုး ပစ္လႊတ္လိုက္ပါတယ္။ ခြမ္းခနဲအသံတစ္ခုက တိတ္ဆိတ္တ့ဲ ညအေမွာင္ကို ေဖာက္ျပီးထြက္လာပါတယ္။ ေနာက္တစ္လံုး ဘယ္နားထိထိ ဆိုျပီး ခပ္ျမန္ျမန္ ထပ္လႊတ္လိုက္ေတာ့ ေဗ်ာင္

    ဒီအပိုင္း၁၉ဟာ သိပ္ျပီးအစပ္ဆက္ မရွိတ့ဲ အေႀကာင္းအရာေတြကို ေရးထားတာပါ။တကၠသိုလ္တက္မယ့္ ညီမငယ္၊ေမာင္ငယ္ေတြနဲ႔ သမီးမိန္းကေလး ေမြးထားတ့ဲ မိဘေတြကို သားသမီးယံု စံုလံုးကန္းရာကေန အေသးအမႊားမို႔ သတိမျပဳလိုက္တ့ဲ အမိႈက္ကေန ျပႆသ္မီးေလာင္တတ္တာကို သတိျပဳမိေစဖို႔ပါ။ဒါ့ေႀကာင့္ ပညာေရးအသိုင္းအဝိုင္းနဲ႔ တကၠသိုလ္ဝန္းက်င္က မခ်ိဳျမိန္တ့ဲ အမွန္တရားတခ်ိဳ႕ ကို ေရးထားပါတယ္။

    "သမီးမိန္းကေလး ေမြးထားတ့ဲ မိဘေတြဟာ တာဝန္အလြန္ႀကီးပါတယ္။ ကိုယ့္သမီးေလးကို သူမ်ားတကာ အက့ဲရဲ႕ မခံရေအာင္ သြန္သင္ဆံုးမရသလို အဖက္ဖက္ကေန နစ္နာမႈမရွိေအာင္လည္း ကာကြယ္ထိန္းသိမ္းဖို႔ လိုပါတယ္။ မိဘလက္လွမ္းမမွီရာ ေရာက္ေနတ့ဲ ကာလေတြအတြက္ သူ႔ကိုယ္သူ ေစာင့္ေရွာက္ကာကြယ္တတ္ေအာင္ သင္ႀကားမႈ၊ေလ့က်င့္ေပးမႈေတြ လုပ္ဖို႔လည္း လိုအပ္ပါတယ္..... "ဆိုတ့ဲ..မိဘေတြရဲ႕ ဒီလိုေတြးေခၚယူဆမႈေတြ ေအာက္မွာကြ်န္မ ဟာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ခုထိ စည္းကမ္း တင္းက်ပ္မႈေတြနဲ႔ ေနထိုင္ခ့ဲရပါတယ္။ ကြ်န္မကလည္း ဒီလိုေနထိုင္ခ့ဲရမႈေတြ အတြက္ ဘယ္တုန္းကမွ မေက်နပ္ခ့ဲသလို အႏုနည္းနဲ႔ ဘယ္လိုအာခံရမလဲလို႔ အျမဲစဥ္းစားေနခ့ဲသူပါ။

    ကြ်န္မအထက္တန္းေက်ာင္းသူ ျဖစ္လာေတာ့ အေဒၚဆရာမ ရွာလာေပးတ့ဲ Study Guide ေဆးေက်ာင္းသားကို ျပန္လႊတ္ျပီးးး အမ်ိဳးသမီးGuide ပဲ ရွာေခၚခ့ဲရမယ္ဆိုတ့ဲ ေဖေဖ့ရဲ႕ တစ္ခ်က္လႊတ္ အမိန္႔ေတြ……၊ အဂၤလိပ္စာက်ဴရွင္ ဆရာက မမွီလိုက္တ့ဲ စာေတြကို တစ္ေယာက္ထဲ သီးသန္႔ သင္ေပးမယ္ ဆိုေတာ့ ေဖေဖမအားေတာ့ လိုက္ေစာင့္မေပးႏိုင္လို႔ မသင္ရဘူးးးဆိုတ့ဲ တားျမစ္ခ်က္ေတြ.... စသျဖင့္ ...။ဒါေတြကို ကြ်န္မအရမ္းစိတ္ညစ္ခ့ဲရပါတယ္။

    သိပၸံဘာသာရပ္ထဲက မႏၱေလးျမိဳ႕ရဲ႕ နာမည္ႀကီး က်ဴရွင္ဆရာ(ယခုလည္း ကိုယ္ပိုင္အထက္တန္းေက်ာင္း ဖြင့္ျပီး အႀကီးအက်ယ္ေအာင္ျမင္ေနသူ ) ကြ်န္မကို စာသင္တိုင္း စတိတ္ေပၚကေန မ်က္လံုးႀကီး ျပဴးျပဴးျပျပီး စိုက္ႀကည့္လိုက္၊ "ငါ့ကိုဘာလို႔ ႀကည့္ေနတာလဲ?.??? စာက ငါ့မ်က္ႏွာမွာ မရွိဘူးးး ဘလက္ဘုတ္ေပၚမွာပဲ ရွိတယ္"လို႔ ေအာ္ဆူလိုက္၊ သူ႔မ်က္ႏွာမႀကည့္ရဲေတာ့လို႔ ဘလက္ဘုတ္ပဲႀကည့္ေတာ့ စာကိုစိတ္မဝင္စားဘူးးးဆိုျပီး ေအာ္လိုက္နဲ႔ ေန႔တိုင္းလိုလို လုပ္ပါတယ္။ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ကြ်န္မအတြက္ သူ႔ရဲ႕ လုပ္ရပ္ဟာ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ အႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္ရပါတယ္။ ဝမ္းပန္းတနည္းလည္း ခံစားရပါတယ္။

    မႀကာခဏ ကြ်န္မေဘးကို လာျပီး လက္ေမာင္းေလးဖက္ စကားေျပာလိုက္ လက္ဖမိုးေလးကို ဖြဖြေလး ဆြဲစိတ္ရင္း စာေမးလိုက္ ပါးေလးဆြဲလိမ္လိုက္ ေတြလည္း လုပ္ပါတယ္။ ေဖေဖ့သမီး ကြ်န္မကလည္း နည္းနည္းမွမခံဘဲ ဆရာ့လက္ေတြကို ရိုက္ခ်ျပီး ရႈတင္းတင္း ျပန္ႀကည့္ တတ္ပါတယ္။အ့ဲႀကေတာ့ သူကလည္း ကြ်န္မလက္ေမာင္းေတြ ပါးေတြကို လက္ရာေတြထင္တ့ဲထိ နာေအာင္ ဆြဲဖ့ဲသြားပါတယ္။ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းက "ေနေန... နင္ေတာ့ငရဲႀကီးေတာ့မွာပဲ ကိုယ့္ဆရာက ခ်စ္လို႔စတာကို အ့ဲလိုႀကီးျပန္လုပ္ေနတာ အ့ံေရာ။"ကြ်န္မလည္း စာေမးပြဲပဲ အက်ခံမယ္ ႏွာဘူးေတာ့ မခံႏိုင္ေတာ့ဘူးးးးလို႔ ေျပာျပီး က်ဴရွင္ထြက္ခ့ဲပါတယ္။ အ့ဲဒီဆရာကလည္း သူ႔ေက်ာင္းအကူ တပည့္မေတြ လႊတ္ျပီး အတင္းျပန္ေခၚတာ ႏွစ္ခါေတာင္ပါပဲ။

    အေႀကာင္းမသိတ့ဲ မိဘေတြက အတင္းျပန္တက္ခိုင္းေတာ့ ကြ်န္မလည္း အ့ဲဒီဆရာက အ့ဲလိုလုပ္လို႔ မတက္ေတာ့တာပါလို႔ ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ ဒုတိယအႀကိမ္လာေခၚေတာ့ ေမေမက ဆရာရဲ႕ သမီးအေပၚ ျပဳမူေျပာဆို ဆက္ဆံပံုေတြကို မႀကိဳက္လို႔ မတက္ခိုင္းေတာ့တာပါ၊ေနာက္ထပ္လည္း လာမေခၚပါနဲ႔ဆိုျပီးးးး ဒ့ဲရွင္းလႊတ္လိုက္ ပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ကေရာ နီးစပ္ရာေတြ ကေရာ ကြ်န္မႏွင့္ မိဘေတြကို အကဲပိုတ့ဲ စန္းစန္းတင့္ေတြလို႔ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ ဝန္မခံခ်င္ေပမယ့္ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ေနပါတယ္။

    တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္မနဲ႔ ခင္တ့ဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ရင္ဖြင့္ပါတယ္။ သူမကို သူမရဲ႕ က်ဴရွင္ဆရာ အိမ္ေထာင္သည္က စာသင္ျပီးတိုင္း တစ္ေယာက္ထဲ ေခၚထားခ့ဲျပီးးးး မဖြယ္မရာေတြ လုပ္တာေန႔တိုင္းခံခ့ဲရလို႔ စာေမးပြဲကို ေအာင္ရံုေလး ေအာင္ခ့ဲရတယ္လို႔ ရင္ဖြင့္ပါတယ္။ ဘုရားဘုရားးးး သူေျပာခါမွ ကြ်န္မမွာ ဆံပင္ေတြေထာင္ျပီးးးး ႀကက္သီးေတြ ထလိုက္တာ.... "ျဖစ္မွျဖစ္ရေလဟယ္... နင္က အိမ္ကိုျပန္ မတိုင္ဘူးလားးးး"ဆိုေတာ့ သိတ့ဲအတိုင္းပဲ မိန္ကေလးငယ္ငယ္ ထံုးစံအတိုင္း ဆရာကိုေႀကာက္တာေရာ ရွက္လြန္းလို႔ ဘယ္သူ႔မွ မေျပာရဲတာေရာ စံုေနတာပါပဲ။အပ်ိဳရည္ပ်က္တ့ဲထိ လုပ္တာလားးးး ဆိုတ့ဲေမးခြန္းကိုေတာ့ အားနာလို႔ မေမးျဖစ္ခ့ဲပါဘူး။ဒီေတာ့မွ ကြ်န္မလည္း စဥ္းစားမိပါတယ္.... ဘယ္သူေတြဘယ္လို ေျပာေျပာ ငါဆံုးျဖတ္ခ့ဲတာေတြနဲ႔ ငါ့မိဘေတြ ဆတ္ဆတ္ထိ မခံခ့ဲတာေတြအတြက္ ေနာင္တမရေတာ့ဘူူးးးး ဆိုတာပါပဲ။

    မဟာတန္းျပန္တက္ေတာ့မွ အေဆာင္ဆိုတာကို စျပီးေနဖူးပါတယ္။ပတ္ဝန္းက်င္ဟာ အေတာ္ေလး လြတ္လပ္လာသလို သမီးရည္းစား ျပႆနာေတြလည္း အေတာ္ ေတြ႔လာရပါတယ္။ ေက်ာင္းဝန္းက်င္မွာ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားခ်င္း ရည္းစားျဖစ္တာ ရွိသလို အရပ္သားေတြ၊ စစ္သားေတြနဲ႔ ျဖစ္ႀကတာ ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြက အင္အားေကာင္းရင္ လူပ်ိဳလွည့္လာတ့ဲ ဗိုလ္ေတြကို ဝိုင္းရိုက္ပါတယ္။ ဗိုလ္ေတြက တတ္ႏိုင္သမွ်သည္းခံပါတယ္....အေကာင္းသည္းခံတာေတာ့ ဟုတ္ပါဘူးးးးး(ျပႆနာတက္ရင္ အပြင့္ျပဳတ္မွာ စိုးလို႔ )။ သည္းမခံလို႔ ျပန္တီးရင္လည္း ပြဲႀကီးပြဲေကာင္းေတြ ခ်ည္းပါပဲ။

    အ့ဲဒီမွာ သတိေပးခ်င္တာက အရပ္သားထဲကလည္း မႏူးမနပ္အရြယ္ ေက်ာင္းသူေလးေတြကို ရည္းစားထားျပီး အတူတူေနဖို႔ စည္းရံုးႀကတာေတြ ရွိပါတယ္။ မိန္းကေလးအမ်ားစုကလည္း ျမန္မာဗြီဒီယို ဇာတ္လမ္းေတြ ႀကည့္ျပီးးး တကၠသိုလ္ေရာက္ရင္ ေက်ာင္းလစ္ျပီး ရည္းစားနဲ႔ ခ်ိန္းေတြ႔ရမယ္.... စသျဖင့္ ထင္မွတ္စိတ္ကူးယဥ္ေနႀကပါတယ္။ ညေန ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တိုင္း စာအုပ္ဆိုင္မွာ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြ တရုန္းရုန္းနဲ႔ အလုအယက္ ငွားဖတ္ႀကတာက လစဥ္ထုတ္ အခ်စ္ဝတၳဳေတြပါ။

    စကားမစပ္ ေျပာရအံုးမယ္ နာမည္ႀကီး စာေရးႀဆာမႀကီးးးး ဗုဒၶဟူးနံ+စေနနံ ႏွစ္ထပ္ကြမ္း (ေဆးတကၠသိုလ္) ေရးတ့ဲ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ကြ်န္မ ဖတ္လိုက္ေတာ့.... ဘုရားဘုရားးး လို႔ပဲ တမိပါေတာ့တယ္။ ဇာတ္လမ္းထဲက ထစ္ခ်ဳန္းဆိုတ့ဲ မင္းသားက ျမႏွင္းဘံု ဆိုတ့ဲ မင္းသမီးအိမ္ဘက္ကို ပိုင္နက္က်ဴးလြန္၊မင္းမ့ဲတိုင္းျပည္မွာ သူတလူငါတမင္း ထင္သလိုေနထိုင္ႀကတ့ဲ ေသာက္ခ်ိဳးနဲ႔ က်ဴးေက်ာ္ရန္စ ျပႆနာေတြရွာ ေနာက္ဆံုးးး မင္းသမီး အခန္းထဲ ညဘက္ႀကီး ခိုးဝင္သြားျပီးးးး မင္းသမီးကို အရယူ။ ျပီးေတာ့ မင္းသမီးကို တန္ဖိုးမထားးး မင္းသမီးကလည္း မင္းသားကို တစ္စက္ကေလးမွ မခ်စ္ မႏွစ္သက္.... သံုးစားလို႔မရတ့ဲ မာနေတြ ေခါင္ခိုက္ျပ.... ဘုရားဘုရားးး သူ႔သမီးကို သူေရးထားတ့ဲ ဝတၳဳေတြဖတ္ျပီး ႀကီးလာေစခ်င္ လိုက္တာလို႔ ေတြးမိလိုက္သလို ဒီလိုဇာတ္လမ္းေတြ ေရးျပီးလည္း ဒီႏိုင္ငံံမွာ ဂုဏ္သေရရွိ လူရိုေသ ရွင္ရိုေသ ေအာင္ျမင္တ့ဲ စာေရးႀဆာမႀကီး ျဖစ္တယ္ေတာ့ လို႔ ေတြးတုန္းရွိေသးတယ္.... "အမ ဖတ္ေနတ့ဲ အ့ဲဝတၳဳက အေဟာင္းႀကီးးး ဗြီဒီယိုေတာင္ ေဒြးနဲ႔ ရိုက္ျပီးျပီ။ တအားေအာင္ျမင္လို႔ ဒုတိယပိုင္းပါ ဆက္ရိုက္ရတယ္သိလားးး ခုဆို ေဒြးေသတာေတာင္ ႀကာေပါ့ ခ္ခ္။""တိန္.... ဒို႔ႏိုင္ငံႀကီးေတာ့ ကမ႓ၻာ့အဆင့္ မွီအံုးမွာပဲ မဟုတ္တ့ဲ ေနရာေတြမွာ...."

    ေရွ႕အပိုဒ္ကို ဆက္ေရးပါအံုးမယ္။ မိန္းကေလးေတြက ေက်ာင္းျပီးရင္ လက္ထပ္ပါ့မယ္ဆိုတ့ဲ ခ်စ္သူရဲ႕ ကတိကဝတ္ကို ယံုစားျပီး ပံုအပ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အရပ္သားေယာက်္ားေလး ဘက္က ေငြနဲ႔ေပါက္ျပီး ရွင္းသြားႀကပါတယ္။ စစ္ဘက္အရာရွိေတြ ထဲကလည္း သူတို႕ ရာထူးအရွိန္အဝါ ငယ္ဂုဏ္ေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသူေတြကို အတည္မဟုတ္ဘဲ အတူေနျပီး အေပ်ာ္ႀကံသြားႀက သူေတြ မနည္းမေနာရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းပတ္ဝန္းက်င္မွာ စစ္ဘက္နဲ႔ ရည္းစားျဖစ္ေနတ့ဲ မိိန္းကေလးကို ဗိုလ္ကေတာ္လို႔ ရြဲ႕ျပီးေခၚၾကပါတယ္။ အရပ္သားနဲ႔ ေက်ာင္းသားကလည္း စစ္ဗိုလ္ေတြကို အေကာင္းမျမင္သလို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ကေရာ ေကာင္းလားဆိုေတာ့ လည္း မေကာင္းႀကတာ မ်ားပါတယ္(ျခြင္းခ်က္။ ။ လူေကာင္းသူေကာင္း ေယာက်္ားေကာင္းမ်ား မပါပါ။:-) )။

    ဒီေတာ့ လိုရင္းကို ေျပာခ်င္တာကေတာ့ စစ္ဘက္ေရာ အရပ္ဘက္မွာပါ ႏွမသားခ်င္း စာနာတတ္တ့ဲ ေယာက်္ားေတြ နည္းပါးတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ အ့ဲဒီျမီွးေကာင္ေပါက္အရြယ္ မိန္းကေလး အမ်ားစုက အရည္အေသြးမရွိ အဆင့္မရွိ၊အေတြးအေခၚမပါတ့ဲ ဝတၳဳေတြဖတ္ ဗြီဒီယိုေတြႀကည့္ျပီးးးး ေယာက်္ားေတြအေပၚ အလြယ္တကူယံုစားျပီး ရည္းစားထား ေနၾကတာေတြ။ အ့ဲဒီဗီြဒီယိုေတြ၊ဝတၳဳေတြဖတ္ျပီးးး ေယာက်္ားေလး အမ်ားစုကလည္း မိန္းကေလးေတြအေပၚ တာဝန္ယူလိုစိတ္မရွိဘဲ "အတ့ဲသူခံေပါ့"ဆိုတ့ဲ အခ်ိဳးေတြ၊ ရုပ္ရွင္ထဲကဇာတ္လိုက္လို အဆံမပါတ့ဲ ေလႀကီးေလက်ယ္ေတြကို ေျပာျပီးးး ကြမ္းတပစ္ပစ္ အရက္နံ႔တသင္းသင္းနဲ႔ အခ်ိဳးေတြ... ။ ျမန္မာမိဘ အမ်ားစုကလည္း "ေယာက်္ားေလးပဲ ေဒါင္က်က် ျပားက်က်"ဆိုတ့ဲ အေျပာနဲ႔အညီ အႏွစ္ပါတ့ဲ ဆိုဆံုးမမႈ မေပးဘဲ သားေယာက်္ားေလးေတြကို ေပ်ာ္သလိုေနခိုင္းႀကတာေတြ မ်ားေနပါတယ္။

    ငါတို႔သားက ဘယ္လိုထူးခြ်န္ရမယ္၊ ဘယ္လို အားကိုးႏိုင္ရမယ္၊ သူ႔ကိုဘယ္လို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ျပီး ေျမေတာင္ေျမွာက္ ေပးရမယ္ ဆိုတ့ဲ မိဘမ်ိဳးေတြ ေတာ္ေတာ္နည္းေနပါတယ္။ကြ်န္မဒီေန႔အခ်ိန္ထိ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေနတတ္ခ့ဲတယ္လို႔ ထင္မိေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ မိဘက အထိန္းေကာင္း လို႔သာဆိုတာ ျငင္းမရတဲ့ အမွန္တရားပါပဲ။ မိဘေတြက သားသမီးကို မဟုတ္တ့ဲျပိဳင္ဆိုင္မႈေတြမွာ ေျမွာက္မေပးဘဲ ဆံုးမသြန္သင္မႈ လမ္းညႊန္မႈေကာင္းေတြ ေပးဖို႔လိုအပ္သလို ကိုယ္တိုင္လည္း သားသမီးက အထင္ႀကီး ေလးစားခံရတ့ဲ အရည္အခ်င္းနဲ႔ ကိုယ္က်င့္သီလ အတန္အသင့္ ျဖည့္ဆည္းထားႀကဖို႔လည္း မေမ့သင့္ဘူး ထင္ပါတယ္။

    ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းသူေတြ... အိမ္မွာဝိုင္းကူလုပ္ဖူးရဲ႕လား မသိပါဘူးးးထမင္းဟင္းလည္းမခ်က္တတ္၊ အမိႈက္လည္း စနစ္တက် မစြန္႔တတ္၊ အဝတ္လည္းဒိုဘီအပ္ႀကတယ္။ စာႀကိဳးစားေနရလို႔လားဆိုေတာ့လည္း ေဝးပါေသးတယ္။ အိမ္အလုပ္ ဝါသနာ မပါလို႔ စီးပြားေရး ေရာင္းေရးဝယ္တာဘက္ အာရံုရွိသလားဆိုေတာ့လဲ မရွိ။အိမ္မွွာေနရင္း ဘာေတြလုပ္ျပီးအခ်ိန္ေတြ ကုန္သလဲဆိုတာ မစဥ္းစားတတ္ေအာင္ပါပဲ။

    တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ အသိုင္းအဝိုင္းမွာ သမီးရည္းစားခ်င္း လြန္က်ဴးျပီးမွ မယူႀကတာေတြ၊ ကိုယ္ဝန္ဖ်က္ခ်ႀကတာေတြ စတ့ဲျပႆနာေတြဟာ သိပ္ျပီးမမ်ား လွေပမယ့္ နည္းတ့ဲျပႆနာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးးး။ ကြ်န္မအေဆာင္ေနတ့ဲ သံုႏွစ္နီးပါး သက္တမ္းမွာ ကြ်န္မအေဆာင္ တစ္ခုတည္းမွာတင္ ကိုယ္ဝန္ရွိတ့ဲ ေက်ာင္းသူသံုးေယာက္ ေတြ႔ဖူးပါတယ္။တစ္ေယာက္ကို သူ႔ရည္းစား ေက်ာင္းေနဖက္ ေကာင္ေလးက တာဝန္ယူျပီး ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ လက္ထပ္သြားပါတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ေကာင္ေလးေတြက လံုးဝျငင္းဆန္ျပီး ေရွာင္သြားပါတယ္။ ေရွာင္သြားတ့ဲ ႏွစ္ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္က ေလတပ္က အရာရွိေပါက္စပါ။ တစ္ေယာက္က အရပ္သား အင္ဂ်င္နီယာပါ။

    တစ္ရက္မွာေတာ့ ကြ်န္မရဲ႕ အကိုဝမ္းကြဲက ကယားျပည္နယ္ တကၠသိုလ္ကေန မိတၴီလာတကၠသိုလ္မိန္း ကို ေရႊ႕လာပါတယ္။ ဒီေတာ့ကြ်န္မကလည္း ညီမတို႔ ဝတၱရားရွိတ့ဲအတိုင္း မုန္႔ေကြ်းခိုင္း ရပါတယ္။အကိုက ကြ်န္မရွိရာ ျမိဳ႕ျပင္က စက္မႈဇံုကို လာမယ္ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္မကလည္း မလာနဲ႔လို႔ တားရပါတယ္။ စားစရာ ဘာဆိုင္မွ ေကာင္းေကာင္း မရွိလို႔ပါ။ ျမိဳ႕ထဲက Mr.Linn မွာပဲစားမယ္လို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္ပါတယ္။ ကြ်န္မကိုျမင္ေတာ့ အကိုက တဟားဟားးနဲ႔ ရယ္ပါေတာ့တယ္။ ဆိုင္ကယ္စီးရ လြန္းေတာ့ လက္ဖဝါးမွာ အသားမာ ေသးေသးေလးေတြ ျဖစ္လာလို႔ ကြ်န္မက ဆိုင္ကယ္စီးတိုင္း လက္အိတ္ေတြ ဝတ္ဆင္ထားပါတယ္။ ေနပူေလပူဒဏ္ေႀကာင့္ မ်က္ႏွာမွာ အမည္းစက္ နည္းနည္း ေတြ႔လာရေတာ့ ဆိုင္ကယ္စီးတိုင္း မ်က္ႏွာဖံုးစည္းထား ပါတယ္။ ေနကာမ်က္မွန္တပ္ျပီး ဆိုင္ကယ္စီးဦးထုပ္ကိုလည္း အျမဲေဆာင္း ထားပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ႕ ဖက္ရွင္ကိုျမင္ျပီး အကိုကရယ္တာပါ။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္မကလည္း မခံႏိုင္ျဖစ္ျပီးးး အကို႔ကို ရွင္းမျပေတာ့ဘဲ လက္ေတြ႔ျပဖို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီး အျပန္ၾက ကြ်န္မကို အေဆာင္ထိ လိုက္ပို႔ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္ပါတယ္။

    Mr.Linn မွာ အားရပါးရ အမ်ားႀကီး စားေသာက္ပစ္မယ္လို႔ ႀကိမ္းထားေပမယ့္ အကိုနဲ႔ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာျပီး အစားက သိပ္မဝင္ေတာ့ပါဘူး။ အကိုက ကြ်န္မကို အားကစားသမားအသြင္ မရွိေတာ့ဘဲ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ပံု ေပါက္လာျပီး ေဘာ္ဒီဝိတ္လည္း တက္လာလို႕ အားကစားျပန္လုပ္ပါလို႔ ေဝဖန္ပါတယ္။ သူေရာ ဘယ္လိုေနလဲလို႔ ျပန္ေမးပါတယ္။အကို႔ဗိုက္မွွာ မာဆယ္နည္းျပီး နည္းနည္းဗိုက္ထြက္ခ်င္သလို ျဖစ္ေနတာက လြဲရင္ အရမ္းကို အရြယ္တင္ႏုပ်ိဳျပီး စမတ္က်တ့ဲအေႀကာင္းေျပာျပီး ကြ်န္မက ခ်ီးမႊမ္းခန္း ဖြင့္ပါတယ္(မုန္႔ေႀကြးထားလို႔ပါ... ခ္ခ္ )။ သူကလည္း ခုထိအားကစားကို ပံုမွန္ လုပ္ေနေႀကာင္းနဲ႔ ဗိုက္ထြက္တာကေတာ့ အစားမ်ားေနလို႔ ျဖစ္ေႀကာင္းေျပာပါတယ္။ အရြယ္တင္ ႏုပ်ိဳေနတ့ဲ လ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ ကေတာ့ အရက္နဲ႔ ေဆးလိပ္ကို သတိထား ေရွာင္က်ဥ္လို႔ပါတ့ဲ။

    ျပီးေတာ့ ကိုယ့္အေႀကာင္း၊ သူ႔အေႀကာင္းးး မိဘေတြအေႀကာင္းးး ေဆြေရးမ်ိဳးေရးေတြ အေႀကာင္းးး သူလုပ္ခ့ဲတ့ဲ စီးပြားေရး အေႀကာင္းးး စီးပြားေရးေတြကို ရပ္နားျပီး ပညာေရး အသိုင္းအဝိုင္းထဲ ေျခစံုပစ္ဝင္ခ့ဲတ့ဲ အေႀကာင္းးး စတာေတြကို စံုစံုလင္လင္ ေျပာျဖစ္ႀကပါတယ္။ အ့ဲဒီေနာက္ေတာ့ အခုပူပူေႏြးေႏြး သမၼတ ဦးသိန္းစိန္အေပၚ ဘယ္လိုျမင္သလဲ လို႕ အကိုက စျပီးအဖြင့္ေမးခြန္းေမးပါတယ္။အ့ဲကစျပီး ျမန္မာ့အေရး ကမၻာ့အေရးေတြကို ကြ်န္မတို႔ ေမာင္ႏွမ အႀကီးအက်ယ္ ေဆြးေႏြး ျငင္းခုန္ႀကပါေတာ့တယ္။ သေဘာထားတိုက္ဆိုင္တာေတြ မ်ားေပမယ့္ ကြဲလြဲတာေတြလည္း မနည္းလွ ပါဘူးးးး။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္လံုးက ကိုယ့္ထင္ျမင္ခ်က္ သပ္သပ္ကိုပဲ ေျပာႀကတာျဖစ္ျပီး တစ္ေယာက္အျမင္ကို တစ္ေယာက္က မပုတ္ခတ္ပါဘူးးးး။

    ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ.... ကိုယ့္စိတ္နဲ႔၊အက်င့္စရိုက္နဲ႔ မတူညီတ့ဲ လူရိုင္းေတြကို အတန္းေဖာ္လုပ္... မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္ကာနမ္းေနရျပီးးး စိတ္ေရာ လူေရာ မြမ္းက်ပ္၊ ပင္ပန္းဆင္းရဲကာ အထီးက်န္ေနတ့ဲ ကြ်န္မအတြက္ ဘက္ညီတ့ဲ စကားေျပာေဖာ္ တစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာလိုက္ရတာ တကယ္ကို ဝမ္းသာေပွ်ာ္ရႊင္မိပါတယ္။ စိတ္ေရာ လူေရာ ဦးေႏွာက္ေတြပါ လန္းဆန္းတက္ႀကြ လာခ့ဲပါတယ္။

    အကိုက ကြ်န္မအေဆာင္ကို ျပန္လိုက္ပို႔ပါတယ္။ အီကိုေက်ာင္း ေပါက္ ၂လမ္းထိပ္က Good Morning လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ မွာ လက္ဘက္ရည္ ျပန္တိုက္မယ္လို႔ ေျပာျပီး အကို႔ကို ေခၚလာပါတယ္။ ကြ်န္မအကိုပီပီ သူကလည္း ရိႈးအျပည့္နဲ႔ပါ။ အကိုက အရပ္ျမင့္ျမင့္ ေထာင္ေထာင္ ေမာင္းေမာင္းနဲ႔ ျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာပါ။ ကာယဗလနဲ႔ ကစ္ေဘာက္ဆင္ လိုက္စားတ့ဲ အားကစားသမား ေက်ာင္းဆရာပါ။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ေတာ့ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုး ဖံုတေပေပနဲ႔ မ်က္လံုးေတြလည္း နီရဲေနပါျပီ။ ကြ်န္မကလည္း "ညီမေလးရဲ႕ ဖက္ရွင္မ်ိဳး ဝတ္ျပီးမွ ဒီလိုခရီးမ်ိဳးကို အသြားအျပန္ ျပဳပါလို႔ "အႏိုင္ပိုင္းျပီး ေျပာထည့္လိုက္ ပါတယ္။

    ဆိုင္ထိုင္ရင္းနဲ႔ အကိုက ေမးပါတယ္။ သဲေခ်ာင္းကို သိလားတ့ဲ??? "ဟုတ္အကို။ တျမန္မေန႔ကပဲ သြားခ့ဲေသးတယ္။""ဘာာာ!!!!နင္က ဘာသြားလုပ္တာတုန္းးးအဲ့ဒီကို။""မေရာက္ဘူးလို႔ သြားႀကည့္တာပါအကိုရဲ႕။ အေဆာင္က သူငယ္ခ်င္းေတြ စံုတုန္းသြားႀကည့္တာပါ။ ဘာလို႔လဲ အကို။""အဲ့မွာ ဘာေတြရွိလဲ???""သဲေသာင္ေတြနဲ႔ ေရစပ္စပ္လက္က်န္ေလးပဲရွိတာပဲ။ အ့ဲပတ္ဝန္းက်င္က ထန္းေတာေတြကေန ထန္းေရခ်ိဳ၊ အခါး ၊ အသုပ္မ်ိဳးစံု၊ ထမင္းဆီဆမ္းေတြရတယ္ေလ။""အတြဲေတြသြားႀကတာမလားးးး??? ""အတြဲေတြလည္းရွိတာေပါ့။မိသားစုလိုက္ လာႀကတာေတြေရာ၊ ညီမေလးတို႔လို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လာတာေတြေရာ..... "

    "ဘာေတြလုပ္ႀကလဲ??? ထုိင္ျပီး မုန္႔စားး ျပန္ႀကေရာလားးး ""အကိုကလည္းးးး ျပင္ဦးလြင္ ကန္ေတာ္ႀကီးထဲ ညီမေလးတို႔ေတြ ပစ္ကနစ္ ထြက္ႀကသလိုေပါ့။ ကစားတ့ဲသူေတြကစားး ကက္ဆက္ဖြင့္တ့ဲ သူေတြဖြင့္ ကိုယ့္အုပ္စုနဲ႔ ကိုယ္ေပါ့။ ေနပါအံုးးးး ဘာျဖစ္လို႔ ေမးေနတာလဲ???? ""ေအးးဟာ.. ငါ့ညီမကို ေျပာသင့္မသင့္ စဥ္းစားေနတာ။ညီမေလး အသက္ ဘယ္ေလာက္ ရွိျပီလဲ??? ငါေျပာသင့္မသင့္ တြက္ေနတာပါ။""အသက္ဘယ္ေလာက္ ဆိုတာထက္ ညီမေလးက အပ်ိဳစစ္စစ္မို႔ ဆိုးဆိုးဝါးဝါးးးးကိစၥေတြဆို မေျပာဘဲေနတာ ေကာင္းလိမ့္မယ္အကို။ အဟီးးးး "

    "ဟ့ဲ.... ဘာကိစၥပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါက နင့္ကို ထိန္းထိန္း သိမ္းသိမ္းေျပာမွာပါဟ။ လက္လႊတ္စပယ္ မေျပာပါဘူးဟာ။ဒါနဲ႔ေနပါအံုးးးး ညီမေလးကို ၂၆လမ္း မီးပြဳိင့္မွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ေနာက္က ဆိုင္ကယ္ေပၚမွာ ေတြ႔လိုက္ပါတယ္။ အ့ဲကိစၥအခု ရွင္းစမ္းပါအံုးးးး"အမငီးးးး လြန္ခ့ဲတ့ဲ ႏွစ္အတန္ၾကာက ေတြ႔ခ့ဲတာကို မေန႔တစ္ေန႔က ေတြ႔ခ့ဲသလို မွတ္ဥာဏ္ဂ်ီးနဲ႔ ကြ်န္မကို စတင္ စစ္ေမးပါေတာ့တယ္။

    "ဟမ္... အ့ဲဒါတကယ္အကိုေပါ့။ ျပီးေတာ့ ျမင္လိုက္တယ္ေပါ့။ ညေလးကေလ.... အကိုလို႔ ထင္လိုက္လိ႔ု မႀကည့္ရဲလို႕ သူ႔ေနာက္ကြယ္ေနလိုက္တာ အကိုျမင္မွန္း လည္းမသိဘူးးးး တကယ္အကိုေပါ့ေနာ္ ဟီးဟီးးးး""ငါ့ညီမေလးလည္း ေက်ာင္းျပီးဘြဲ႔ရေနျပီ။ မိုက္မယ့္သူလည္း မဟုတ္ပါဘူး ဆိုျပီးးး သနားလို႔ လႊတ္ေပးလိုက္တာ နင္က ငါ့ကိုမ်ား မျမင္ဘူးထင္ေနတယ္ ဟုတ္လားးးး???""အာ့က သူငယ္ခ်င္းပါအကို။ အေဝးက လာလည္တ့ဲသူမို႔ ညီမ ဆိုင္ကယ္ေပး ေမာင္းခိုင္းရတာပါ။ လံုးဝရိုးရိုးသားသားပါ အကို။ ရည္းစားက ခုမွ ထားတာပါ..ခိခိ။ "

    အကိ႔ုျပႆနာကေတာ့.... ေက်ာင္းကိုစေရာက္ေရာက္ျခင္း ပါခ်ဳပ္က အကို႔ကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းဖို႔ ျပႆနာတစ္ရပ္ကို အပ္ႏွံပါတယ္တ့ဲ။ လည္လည္ဝယ္ဝယ္ရွိျပီး စစ္ဘက္ ရဲဘက္ အရပ္ဘက္ေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ႏိုင္စြမ္းရွိတ့ဲ အသိုင္းအဝိုင္းကလာတ့ဲအျပင္ ရွားရွားပါးပါး ေယာက်္ားေလး ဆရာမို႔လို႔ပါတ့ဲ။ ျပႆနာက ဘာလဲဆိုေတာ့ သဲေခ်ာင္းမွာ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္ ေသာင္းက်န္းခ်င္သလို ေသာင္းက်န္းေနတ့ဲ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား အတြဲေတြရဲ႕ ျပႆနာပါ။ ဗီြဒီယို အက်အန ရိုက္ထားျပီးးး တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားရဲ႕ မဆင္မျခင္ ေနထိုင္မႈကို ဆံုးမအေရးယူ ေပးပါရန္ ပါခ်ဳပ္ဆီ တရားဝင္တိုင္ၾကား ထားျခင္းပါ။ အ့ဲျပႆနာကို ေျဖရွင္းကိုင္တြယ္ဖို႔ အကို႔လက္ကို လႊဲအပ္တာပါတ့ဲ။

    "အ့ဲျပႆနာေတြက အကိုတို႔ မိန္းမွာတင္မကဘူးးးး ညီမေလးတို႔ အီကိုေက်ာင္း အပါအဝင္ တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ ျဖစ္ေနတာပါ အကို။ ေျဖရွင္းသင့္တ့ဲ ျပႆနာဆိုေပမယ့္ ေျဖရွင္းစရာ စည္းကမ္းဥပေဒ တိတိက်က် မရွိဘူးးးး သူတို႔ခ်င္း ေက်နပ္လို႔ ျဖစ္ႀကတာ ဆိုေတာ့ေလ..။ မိန္းကေလးက မေက်နပ္လို႔ တိုင္ေတာ့မွသာ အေရးယူလို႔ ရတာကိုးးး။
    ကိုရီးယားတကၠသိုလ္ေတြမွာေတာ့ ပထမႏွစ္ စတက္တ့ဲ ဖရက္ရွာေတြကို ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာပံု၊ ခါးညႊတ္အေလး ျပဳပံု၊ပညာတတ္ဆန္တ့ဲ စကားေျပာပံု ေျပာနည္းေတြ၊ စားေသာက္ေနထိုင္ပံုေတြ၊ စင္ေပၚတက္ျပီး ကိုယ့္အေႀကာင္း မိတ္ဆက္ရင္းနဲ႔ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းေတြပါ ထုတ္ေဖာ္ ေျပာႀကားျပီး အတန္းေခါင္းေဆာင္ အေရြးခံရဖို႔ မဲဆြယ္ေဟာေျပာရတာေတြထိ အေသးစိတ္သင္ႀကားေပးျပီး ေသခ်ာေလ့က်င့္ေပးတယ္လို႔ ႀကားဖူးတာပဲ။"

    "ဒီေတာ့ ဒီကတကၠသိုလ္ေတြ မွာလည္း ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အျပဳအမူ၊အေတြးအေခၚ၊အေနအထိုင္ေတြ၊ ကိုယ္က်င့္တရားေတြကို တိုးတက္ေစမယ့္ ေဟာေျပာပြဲေတြ၊ တရားပြဲဆန္ဆန္ေတြကို နာမည္ႀကီး ဆရာေတာ္ေတြ၊ စာေရးဆရာေတြ ဖိတ္ျပီး ပ်င္းစရာ မေကာင္းေအာင္ အခ်ိန္မ်ားမ်ား မယူဘဲ လိုရင္းေလးေတြကို ေဟာေျပာ ေဆြးေႏြး ဆံုးမခိုင္းသင့္တယ္ ထင္ပါတယ္အကို။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားတတ္လာေအာင္၊ စိတ္ေနစရိုက္ ျမင့္လာေအာင္နဲ႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္လို အရည္အေသြးေတြ အေျခခံအားျဖင့္ ရွိသင့္သလဲ??? ဘယ္လို ေျပာဆိုျပဳမူ ေနထိုင္သင့္ သလဲ??? ဆိုတာေတြကို မႀကာခဏ သတိေပး ဆံုးမဖို႔ လိုတယ္အကို။ ဒီလိုေျပာရရင္ တကၠသိုလ္ ဆရာမေတြ ထဲမွာကို ျပန္ျပီးထရိန္နင္ေပးသင့္တ့ဲ လူေတြက အမ်ားသားပဲ။ အမယ္ဘုတ္ရဲ႕ သူ႔ခ်ည္ခင္ပါပဲ အကိုရယ္ ဟားဟားးးး"

    "အင္းးးဘာေျပာရမလဲ.....ဆိုေတာ့။ ငါ့ညီမရယ္...နားနဲ႔မနာ ဖဝါးနဲ႔သာ နာလိုက္ပါေတာ့... အ့ဲဗီြဒီယိုေခြက ရိုးရိုးမဟုတ္ဘူးးးးး သဲေခ်ာင္းေဘး ထန္းေတာထဲက တဲတစ္တဲမွာ အတြဲ၂တြဲက အခန္းတစ္ခန္းထဲမွာ အတူတူ ထင္တိုင္းႀကဲျပီး ျဖစ္ႀကတယ္။ ျပီးေတာ့ လူခ်င္းလဲျပီး တစ္ခါထပ္ျဖစ္ ၾကျပန္တယ္။ ကေလးေတြက ငယ္ငယ္ ေလးေတြ ရွိေသးတာဟ။ အ့ဲဒီတိုင္ႀကားခ်က္ ျပႆနာဂ်ီးကို ဘယ္လိုရွင္းရမွန္း မသိတ့ဲအျပင္ ဘယ္လိုေျပာရမွန္းကို မသိဘူးးးး ပက္စက္ခ်က္ကေတာ့ ငါတို႔က မိဘေတြကိုေတာင္ ေခၚမေျပာရက္၊ မတိုင္ရက္ ေလာက္ေအာင္ပါပဲကြာ။""ရွင္!!!!!!"

    ကြ်န္မေနတ့ဲ အေဆာင္ျခံဝန္းက ေပ၃၀၀ ပတ္လည္ပါ။ ညဘက္ ေမွာင္ေမွာင္မွာ လူတစ္ေယာက္က အေဆာင္တံခါးကေန ေက်ာ္တက္ဖို႔ လုပ္ပါတယ္။ အေဆာင္သူေတြလည္း ေျပးႀက ေအာ္ႀကေပါ့။ အေဆာင္မွဴး လင္မယားနဲ႔ ေက်ာင္းသူတစ္ခ်ိဳ႕ ဓါတ္မီးႀကီးေတြနဲ႔ ျခံျပင္လိုက္ရွာႀကေပမယ့္ မေတြ႔ပါဘူး။ ခဏေနျပန္ေတာ့ ဒီလိုပဲ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ထပ္ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။ အခန္းတံခါးေလာ့ခ်ျပီး စာက်က္ေနရာက မထတ့ဲ ကြ်န္မလည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္အေႏွာင့္ယွက္ ျဖစ္လာပါတယ္။

    "ဒီေကာင္က သူခိုးလည္း မဟုတ္ဘူးးးး မိန္းကေလးေဆာင္ကို သက္သက္မ့ဲ လက္ရဲဇက္ရဲ ႏွာဘူးလာလုပ္တာပဲ။ ဒီလိုလုပ္လို႔ ရမွန္းသိရင္ ေနာက္ေနာင္ပိုပိုျပီး အတင့္ရဲ လာေတာ့မွာ။ ငါအပါအဝင္ အေဆာင္သူ အားလံုးရဲ႕ လံုျခံဳေရး ပ်က္လိမ့္မယ္……ဒီေတာ့ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ထြက္ႏွိမ္နင္းမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္"လို႔ေတြးမိခ့ဲပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အေဆာင္မွဴး ဦးေဇာ္ႀကီးဆီ သြားျပီး ဘတ္ဂြတစ္လက္ေတာင္းပါတယ္။ သူကလည္း ဝမ္းသာအားရနဲ႔ ေလာက္စာလံုးေတြပါ အမ်ားႀကီး ေပးလႊတ္လိုက္ပါတယ္။

    ကြ်န္မလည္း ျခံဝက ဧည့္ေဆာင္မီး ေတြကို ပိတ္ပစ္ျပီး အေမွာင္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ျခံဝက သံပန္းတံခါးေအာက္ေျခကို ေျပးကပ္ လိုက္ပါတယ္။ စကၠန္႔အနည္းငယ္ေလာက္ မ်က္စိမွိတ္ ေနျပီးမွ ျခံျပင္ကို ေခ်ာင္းႀကည့္ရင္း မ်က္စိကစားေတာ့ ျခံဝနဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေက်ာက္လမ္းမ အစပ္မွာ ဆိုင္ကယ္တစ္စီး ရပ္ထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ "ဒီဆိုင္ကယ္က ဟိုသေကာင့္သားရဲ႕ ဆိုင္ကယ္ပဲ ျဖစ္ရမယ္။ ဒါဆိုရင္ ဒီေကာင္ရွိေနေသးတယ္။ ဘယ္မွာ ပုန္းေနလဲလို႔ "စဥ္းစားရင္း ေစာင့္ေနလိုက္ ပါတယ္။ ၅မိနစ္ေလာက္ ျခင္ကိုက္ခံျပီးတ့ဲ အခ်ိန္မွာပဲ အေဆာင္ေရွ႕ ေခ်ာင္းေခ်ာက္ ထဲကေန သေကာင့္သား ထြက္လာျပီး ဟိုဟိုဒီဒီ ႀကည့္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အေဆာင္သံပန္းတံခါးေပၚ တြယ္တက္ျပီးးး ရႊတ္ရႊတ္ရွက္ရွက္ အသံေတြေပးျပီး အေဆာင္သူေတြကို ေခၚပါတယ္။
    သံပန္းတံခါးေအာက္ေျခမွာ ကပ္ေနတ့ဲ ကြ်န္မကို မျမင္ပါဘူး။တစ္ေယာက္မွလည္း မရွိႀကေတာ့သလို မီးေတြပါပိတ္ထားေတာ့ မီးလင္းေနေသးတ့ဲ အေရွ႕ဘက္ေပါက္ကို ထြက္သြားပါတယ္။

    ကြ်န္မလည္း ဆယ္စကၠန္႔ ႔ျပည့္ေအာင္ ကိုယ့္ဘာသာ တိုင္ပင္ေရတြက္ ေနလိုက္ပါတယ္။ တိုင္ပင္ျပည့္ေတာ့ ထျပီး သံပန္းတံခါးအျပင္ကို လက္ႏွစ္ဘက္ ထုတ္ျပီးးးး ဆိုင္ကယ္ေရွ႕မီးခြက္ဆီ ေသခ်ာခ်ိန္ျပီး ေလာက္စာလံုး ပစ္လႊတ္လိုက္ပါတယ္။ ခြမ္းခနဲအသံတစ္ခုက တိတ္ဆိတ္တ့ဲ ညအေမွာင္ကို ေဖာက္ျပီးထြက္လာပါတယ္။ ေနာက္တစ္လံုး ဘယ္နားထိထိ ဆိုျပီး ခပ္ျမန္ျမန္ ထပ္လႊတ္လိုက္ေတာ့ ေဗ်ာင္
     
    ေနထက္ထက္ေအာင္ 


    0 0




    ကိုယ္ေတြမ်ား ငယ္ငယ္တုန္းက အားကစားအတြက္ ေလ့က်င့္လိုက္ရတာ။ အခ်ိန္ေတြေရာ ပိုက္ဆံေတြေရာ အကုန္ခံျပီးးးး မိုက္ခဲ့တာ။ သူမ်ားသားသမီး ေတြမ်ားးးး အားကစားကြင္းထဲလာ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္းေလးလုပ္၊ စကားေလးဘာေလးေျပာ၊ ေကာင္ေလးေတြက ေကာင္မေလးေတြကိုငမ္းးး၊ေကာင္မေလးေတြက မ်က္စျပန္ပစ္။ ျပီးရင္ျပိဳင္ပြဲႀကေတာ့ ေအးေအးသက္သာပဲ ႏိုင္သြားၾကေရာ… ေတာ္ထွာ။


    ကိုယ္ေတြမ်ား အေသအေႀက ေလ့က်င့္ျပီးးး ကြင္းထဲမွာ ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္ အကုန္ထုတ္သုံးရင္း အေမာစို႔ေအာင္ ကစားတာကို ႏိုင္ဖို႔ရာက မက်ိန္းေသဘူးးးး အသံုးမက်ခ်က္။ သူမ်ားသားသမီးေတြမ်ား ဘာမွမ်ားမ်ားစားစား ထရိန္နင္မလုပ္ဘူးးး ကစားသြားလိုက္တာမ်ားးးး ေလထဲလြင့္ေနတ့ဲ ေရွးေခတ္ေရာမ၊ဂရိေဒသက အားကစားသမား နတ္သမီး နတ္သားေလးေတြႀကလို႔....ပါရမီႀကီးျပီး ေတာ္ခ်က္မ်ားးး လိုက္မမီဘူးးး။

    အ့ဲလိုေတာ္တ့ဲလူေတြ ႏိုင္ဂ်ားပြဲေတြ သြားျပိဳင္ေတာ့ ႏိုင္ပြဲမရွိဘဲ ျပန္ျပန္လာၾကတယ္။ ႏိုင္ဂ်ားက အားကစားသမားေတြက လူေတြမွ ဟုတ္ၾကရဲ႕လားးး ဘာေတြစားျပီး ဘယ္လိုနည္းျပေတြနဲ႔ ထရိန္နင္ေတြ ယူထားၾကတာပါလိမ့္???? စူပါမန္းေတြ စူပါဂဲလ္ေတြမ်ားလားးးးလို႔ ေတြးေတြးျပီးးးး အထင္ေတြႀကီးခ့ဲမိတာ……။

    စာက်က္ေတာ့လည္း က်က္လိုက္ရတာ၊ မွတ္ဥာဏ္ကမေကာင္းးးး က်က္ျပီးရင္ ေမ့ေမ့သြားလို႔ ငိုေတာင္ ငိုခ့ဲဖူးတယ္။ ဟိုတေလာက ဘာသာစံု ဂုဏ္ထူးရွင္ ေဆးေက်ာင္းသူ ေပါက္စမေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ ပြဲတစ္ပြဲမွာ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ "ေတာ္လိုက္တာ ညီမေလးရယ္။ စာေတြဘယ္လိုက်က္လဲ။ တစ္ေန႔စာက်က္ခ်ိန္ ဘယ္ႏွစ္နာရီယူလဲ။""ပံုမွန္ပါပဲအမ။ စာေမးပြဲနီးမွပဲ တကယ္က်က္ျဖစ္တာပါ။ေန႔တိုင္းကေတာ့ သိပ္မလုပ္ပါဘူး။""ဟယ္.... ဥာဏ္ေကာင္းလိုက္တာ။ မမျဖင့္ ဘယ္အတန္းေရာက္ေရာက္ ေန႔တိုင္းစာေတြက်က္လိုက္ဖတ္လိုက္ရတာ ဒါေတာင္ စာကလူကိုႏိုင္တယ္ေတာ့။ စာေမးပြဲနီးမွသာ က်က္လို႔ကေတာ့ တစ္တန္းမွ ေအာင္မွာ မဟုတ္ဘူးးး။"

    "ဟင္္!!! မမကလည္း ဟိုေဆးမေသာက္ဖူးလား???? သမီးတို႔ေတြအမ်ားစု ေသာက္ၾက တယ္ေလ။ စာလည္းညလံုးေပါက္ က်က္ႏိုင္တယ္။ က်က္သမွ်လည္း မွတ္မိတယ္။ အာ့ေဆးမေသာက္ဖူးလားးးး""ဘရင္းၾကက္ေပါင္းတို႔ အန္နာဘြန္စီ တို႔လားးး ေသာက္တာပဲ။ ညီမေလးေျပာသေလာက္ မထူးျခားပါဘူးဟယ္။""အာ!!မမကလည္းးး ဟိုေဆးေလ။ တကယ္မသိဘူးလား????""မသိဘူးးးး အင္းးးးး တားျမစ္ေဆးလို ဟာမ်ိဳးေတြလားးးး""အင္!!! အင္းေပါ့။တရားဝင္ သံုးလို႔မရေပမယ့္ ဒီလိုပဲ လူတိုင္းသံုးေနၾကတာကို။ ဝယ္ရလည္း လြယ္ေနတာပဲေလ။ အ့ဲေဆးသံုးမွ ခံႏိုင္တာေလ။ ေက်ာင္းမွာလည္း အမ်ားစုကသံုးၾကတယ္။ သမီးတို႔ ဆယ္တန္း အေဆာင္ေတြမွာလည္း တအားသံုးတာပဲ။ မမတကယ္ မသိဘူးလား????"

    ဘုရားဘုရားးးးး ဒါျဖင့္ရင္.... ဆရာဝန္ေဆးသမား၊ေဆးေက်ာင္းသား ေဆးသမား၊အားကစားသမား ေဆးသမားေတြ ေပါခ်င္တိုင္းေပါေနတ့ဲ တိုင္းျပည္ႀကီးပါလားးးးဆိုတာ သေဘာေပါက္လာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ေဆာက္လုပ္ေရး ကန္ထရိုက္လုပ္ျပီးးး လူၾကီးပိုင္းေတြ ခရိုနီေတြနဲ႔ ကြ်မ္းဝင္ရင္းႏွီးတ့ဲ အကိုတစ္ေယာက္ကို ဒီအေႀကာင္းျပန္ေျပာရင္းးးး "ျမန္မာႏိုင္ငံက အားကစားပြဲတိုင္းမွာ တားျမစ္ေဆး သံုးစြဲမႈကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ စစ္ေဆးေပးသင့္သလို စာေမးပြဲခန္းေတြမွာပါ စစ္ေဆးေပးသင့္ေနျပီ အကိုေရ။ျပီးရင္ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ အေရးယူသင့္ျပီ။"ကိုယ္"အ"လို႔ ရံႈးခ့ဲရတာလားးး သူတို႔ "လည္"လို႔ ကိုယ့္ထက္သာသြားၾကတာလားးးးး ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္တစ္ကိုယ္စာအတြက္ မေက်နပ္စိတ္နဲ႔ ေျပာမိတာပါ။

    "ဘယ္ အ့ဲေလာက္ၾကီးထိ အေရးယူလို႔ ျဖစ္မလဲဟ။ အခုဆိုရင္ နယ္ေတြကို အေကာင္ၾကီးၾကီးးး လူႀကီးေတြသြားရင္ အရင္လို ပုလင္းေထာင္ျပီး ဧည့္မခံေတာ့ဘူးးး ေဆးျပားေတြနဲ႔ ခ်ျပီး ဧည့္ခံတာ နင္တို႔မသိဘူးလားးးး ငါတို႔ႏိုင္ငံက ကိုယ္ရိႈ႕တ့ဲမီး ကိုယ့္ျပန္ေလာင္ေတာ့မွာ မႀကာေတာ့ဘူူးးး ငါဒါေတြသိပ္မေျပာခ်င္ ေတာ့ဘူးဟာ။ ႏုနယ္တ့ဲ ငါ့သားေလးမ်က္ႏွာနဲ႔ သူ႔ဘဝေရွ႕ေရးကို ေတြးလိုက္တိုင္း ငါက လိမ္လိမ္မာမာနဲ႔ ကိုယ့္စီးပြားကိုယ္ပဲ ရွာခ်င္ေတာ့တယ္။"

    ေအာ္....!!! ကြ်န္မတစ္ေယာက္စာ ေနာက္ေကာက္ခ်ခံရတယ္လို႔ ထင္မိတ့ဲ အေႀကာင္းတရားတစ္ခုက ႏိုင္ငံတစ္ခုလံုး ကိုပါ လွဲသိပ္ျပီး အလဲထိုး ပစ္ေတာ့မယ့္ အေႀကာင္းအရာႀကီး ျဖစ္လာေတာ့ မွာလားးး???? ရင္ထဲမွာ စို႔စို႔နင့္နင့္ပါပဲ။

    ေနထက္ထက္ေအာင္

    0 0

     Photo: ပဋိပကၡမ်ား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဒီမိုကေရစီတူေဒး၏ ေမးၿမန္းခ်က္မ်ားကို တပ္မေတာ္က ၿပန္လည္ေၿဖႀကားၿခင္း  ၿပီးခဲ့တဲ့ ဧၿပီလအတြင္းက တပ္မေတာ္နဲ႔ ကခ်င္လြတ္ေၿမာက္ေရးတပ္မေတာ္ ေကအိုင္ေအ တို႔အႀကား တိုက္ပြဲေတြ ၿပန္လည္ၿဖစ္ပြားခဲ့မႈ၊ ရွမ္းၿပည္နယ္ေၿမာက္ပိုင္းေဒသအတြင္း တုိက္ပြဲမ်ား ခပ္စိပ္စပ္ၿဖစ္ေပၚလာမႈေတြေႀကာင့္ အစို္းရနဲ႔ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေတြ အႀကား တည္ေဆာက္ေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးၿဖစ္စဥ္အေပၚ စုိးရိမ္ပူပန္မႈေတြ ေပၚေပါက္ခဲ့ရ ပါတယ္။ တိုက္ပဲြေတြ ဘာေႀကာင့္ ၿပန္လည္ ၿဖစ္ပြား ခဲ့တယ္။ ၿပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ တိုင္းရင္းသားအေရး၊ ဖြဲ႔စည္းပုံအေၿခခံဥပေဒ ၿပင္ဆင္ေရးနွင့္ ပတ္သက္လုိ႔ တပ္မေတာ္ရဲ႕ သေဘာထားရပ္တည္ခ်က္ ၂၀၁၅ အလြန္္ၿမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ တပ္မေတာ္ရဲ႕ အေနအထား ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဒီမုိကေရစီတူေဒးက ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာနမွ အဆင့္ၿမင့္အရာရွိႀကီး တစ္ဦးကို ဧၿပီလ ေနာက္ဆုံးပတ္က ဆက္သြယ္ေမးၿမန္းခဲ့ရာမွာ ေမလတြင္ ေအာက္ပါ အတုိင္း ၿပန္လည္ ေၿဖႀကားခဲ့ပါတယ္။     သို႔   ဦးကိုကို (ကိုကို စက္မႈတကၠသိုလ္)   ၁။ ဦးကိုကုိ၏စာကို လက္ခံရရွိပါတယ္။ စာပါ အေႀကာင္းအရာမ်ားကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေအာက္ပါအတုိင္း ေတြ႔ရပါတယ္-            (က) တပ္မေတာ္နဲ႔ KIA တို႔ တို္က္ပြဲၿဖစ္စဥ္အေၿခအေန   (ခ) အၿခားတိုင္းရင္းသား အဖြဲ႔အစည္းမ်ားၿဖစ္တဲ့ SSA၊ RCSS၊ “ဝ” တို႔နွင့္ အေၿခအေန   (ဂ)    အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ေဆြးေႏြးမႈ အေၿခအေန   (ဃ) အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး အေပၚ တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၏ ရပ္တည္ခ်က္   (င)    တပ္မေတာ္၏ ရပ္တည္ခ်က္     ၂။ ဦးကိုကိုရဲ႕ စာအရ ေမးခြန္းေတြကို ႀကည့္ရင္ ဦးကိုကိုတို႔အပါအဝင္ စာနယ္ဇင္း သမားေတြအေနနဲ႔ တစ္ဘက္မွ KIAနဲ႔ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔အစည္းမ်ားရဲ႕ ေလထဲက စကား ေတြကို ဟုတ္ေသာ္ရွိ၊ မဟုတ္ေသာ္ရွိ အမွန္လို႔ ထင္ၿမင္ေနတဲ့အၿပင္ တပ္မေတာ္ အေပၚ မွာလည္း နဂိုကတည္းက အၿမင္မရွင္းခ်င္တာေႀကာင့္ တပ္မေတာ္အေပၚ အေကာင္း မၿမင္တာ သဘာဝက်ပါတယ္။ တပ္မေတာ္အေနနဲ႔ကလည္း အထက္မွ ေပးတဲ့အမိန္႔နွင့္ တာဝန္အတိုင္း စည္းကမ္းနွင့္အညီ လုပ္ေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုအေနနဲ႔၊ တာဝန္မရွိရင္၊ တာဝန္ေပးမခံရရင္ ဘယ္သူေတြဘာေၿပာေၿပာ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္၊ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ေလ်ွာက္တာပဲဆုိတဲ့အသိနဲ႔ Media မွာပါတာေတြ၊ ေရးတာေတြ အေပၚမွာလည္း သိပ္ၿပီး မတုံၿပန္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေႀကာင့္လည္း တခ်ိိဳ႕ၿဖစ္စဥ္၊ ၿဖစ္ရပ္ေတြဟာ အရင္ေၿပာတဲ့သူက အမွန္လိုၿဖစ္ေနၿပီး တပ္မေတာ္ဘက္က ေရးမယ့္၊ ေၿပာမယ့္သူလည္း မရွိပါဘူး။ အခုလည္း ဦးကိုကိုအေနနဲ႔ တပ္မေတာ္ဘက္က အေၿခအေနမွန္ သိခ်င္တာေႀကာင့္ ေမးတယ္လို႔ပဲ ယူဆၿပီး ရွင္းၿပရတာၿဖစ္ပါတယ္။     ၃။ ဧၿပီလအတြင္း တပ္မေတာ္နဲ႔ KIA တို႔အႀကား ၿဖစ္ခဲ့တဲ့ တိုက္ပဲြၿဖစ္စဥ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး (၂၀-၄-၂၀၁၄)ရက္ေန႔ထုတ္ သတင္းစာမွာ ပါတာေတြဟာ အမွန္တရားေတြပါပဲ။ လုံးဝ လိမ္ညာေရးထားတာ မပါဘူး။ ကြဲလြဲခ်က္ဘာေႀကာင့္ ရွိရလဲဆိုရင္ KIA အေနနဲ႕ အစကတည္းက တို္က္ပဲြၿဖစ္စဥ္ေတြအေပၚမွာ အမွန္မေၿပာခဲ့၊ မေရးခဲ့တာေႀကာင့္ ၿဖစ္ပါ တယ္။ KIA ဘက္က ေရးတဲ့ Media ေတြ အေနနဲ႔လည္း ထင္ရာၿမင္ရာ ေရးတဲ့အၿပင္ တပ္မေတာ္ကလည္း သတင္းမထုတ္တဲ့အေပၚမွာ အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး တစ္ဆိတ္ကို တစ္အိတ္ လုပ္ေရးေတာ့တာပါပဲ။ ၿပီးခဲ့တဲ့တို္က္ပြဲေတြမွာ တပ္မေတာ္ဘက္မွ ၅၀၀၀၀ ေလာက္က်တယ္လို႔ ေရးတဲ့သူက ေရးသလို ယုံခ်င္တဲ့သူကလည္း ယုံတတ္ႀကပါတယ္။ KIA နဲ႔ ၿဖစ္ခဲ့တဲ့ စခန္းသိမ္းတိုက္ပြဲေတြမွာ ရခဲ့တ့ဲ အေလာင္းလက္နက္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မွတ္တမ္းဓာတ္ပုံေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ သူတို႔ဆီက ထုတ္ၿပန္ေရးသလို ေရးလို႔ မၿဖစ္ပါဘူး။ ဘာေႀကာင့္လဲဆိုေတာ့ တပ္မေတာ္အေနနဲ႔ စည္းကမ္းရွိပါတယ္။ တပ္မေတာ္ က တိုက္တယ္ဆိုတာ လူမ်ိဳးကို တိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူမ်ိဳးေရးအသြင္သ႑ာန္ ေဆာင္သြားမယ့္ ၿဖစ္စဥ္ၿဖစ္ရပ္မ်ိဳး မၿဖစ္ေအာင္ နာႀကည္းခ်က္ မၿဖစ္သြားေအာင္ ထိန္းရ ပါတယ္။ သူတို႔ဘက္က က်ေတာ့ ဘာမွ မထိန္းပါဘူး။ ပူတာအိုဘက္မွာ ၿဖစ္ခဲ့တဲ့ အရာရွိ ေခါင္းၿဖတ္ အသတ္ခံရတဲ့ၿဖစ္စဥ္မ်ိဳးကို သူတို႔ဘက္ကက်ေတာ့ ဝန္မခံတဲ့အၿပင္ ထမင္းရည္ပူ လ်ွာလြဲ လုပ္တာ အားလုံးအသိပါပဲ။     ၄။ မန္ဝိန္းႀကီးဘက္မွာ ၿဖစ္တဲ့ ၿဖစ္စဥ္ေတြ သတင္းစာမွာ ပါၿပီးပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ထပ္ရွင္းၿပ ခ်င္တယ္။ မန္ဝိန္းေဒသဟာ တကယ္ေတာ့ ရွမ္းလူမ်ိဳးစုေတြ အမ်ားစုေနထိုင္တဲ့ေနရာ ၿဖစ္တယ္။ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရးစခန္း ဖြင့္လွစ္ထားခဲ့ေတာ့ ရဲစခန္းေရာ၊ တပ္မေတာ္ စခန္းေရာ၊ အေကာက္ခြန္စခန္းေတြေရာ ရွိတယ္။ ၂၀၁၁ခုႏွစ္ ဇြန္လမွာ KIA က လက္နက္ကိုင္ၿပီး ၿပန္လည္တိုက္ခိုက္မႈေတြ ၿပဳလုပ္ခဲ့လို႔ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရးစခန္းကို ပိတ္ပစ္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ KIA ေတြဝင္ၿပီးေနတယ္။ ေဒသခံေတြကို ႏွိပ္စက္ တယ္။ လူေတြကို အဓမၼ ဖမ္းဆီးၿပီး KIA စစ္သားလုပ္ခိုင္းတယ္။ ဆက္ေႀကးေတြ ေကာက္တယ္။ ဥပေဒမဲ့ သတ္ၿဖတ္တယ္။ ႏို္င္ငံရဲ႕ သယံဇာတေတြကို ခိုးထုတ္တယ္။ ဒါေႀကာင့္ ေဒသခံေတြက သူတို႔နယ္ေၿမကို ကာကြယ္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုမႈေတြ ရွိလာခဲ့ တယ္။          ၅။ တစ္ခါ ဧၿပီ ၃ရက္မွာ မန္ဝိန္းႀကီးနဲ႔ ေကာင္းမုယန္လမ္းေပၚမွာ ပုံမွန္တပ္လဲလွယ္ဖို႔ တာဝန္နဲ႔ သြားေနတဲ့ကားကို KIAက ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္လို႔ တပ္မေတာ္က ဗိုလ္မွဴး တစ္ေယာက္ က်ဆုံးခဲ့ရတယ္။ ဧၿပီ ၁၁ရက္မွာ မိုးေမာက္ၿမိဳ႕နယ္ ေက်ာက္စခန္းအနီး ပုံမွန္စစ္ဆင္ေရး တာဝန္လဲလွယ္ဖို႔ သြားေနတဲ့ ယာဥ္တန္းကို မိုင္းဆြဲၿပီး ပစ္ခတ္ခဲ့လို႔ စစ္သည္ႏွစ္ဦး က်ဆုံးၿပီး စစ္သည္ကိုးဦး ဒဏ္ရာရခဲ့သလို ယာဥ္ေပၚပါတဲ့ လက္နက္မ်ိဳးစုံ ၁၃ လက္နဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးစက္ေတြ၊ ခဲယမ္းေတြ မီးေလာင္ပ်က္စီးခဲ့ရတယ္။ ဒါေတြဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ဗန္းၿပၿပီး ဥပေဒမဲ့လုပ္ရပ္မ်ိဳးနဲ႔ လုပ္ေနတဲ့ KIAရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြထဲက တခိ်ဳ႕ ၿဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ေဒသခံၿပည္သူလူထုရဲ႕ ေတာင္းဆိုမႈေတြ တပ္မေတာ္က လ်စ္လ်ဴရႈ ထားလို႔ မရသလို တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး၊ နယ္ေၿမ လုံၿခံဳေရးတာဝန္ေတြအရ တပ္မေတာ္က အကန္႔အသတ္န႔ဲ ရွင္းလင္း ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၿခင္းပဲၿဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို ရွင္းလင္းတဲ့ အခါမွာ လည္း KIA ဘက္က စတင္ပစ္ခတ္ တိုက္ခိုက္မွ မိမိဘက္က အတတ္ႏိုင္ဆံုး ထိန္းသိမ္း ပစ္ခတ္ခဲ့တာ ၿဖစ္ပါတယ္။  ဒါေႀကာင့္ နယ္ေၿမေဒသအတြင္းမွာ ၿပည္သူလူထုေတြ တစ္စုံံ တစ္ရာ ထိခိုက္နစ္နာမႈမရွိခဲ့ဘူး ဆိုတာ သက္ေသအၿဖစ္နဲ႔ တည္ရွိေနပါတယ္လို႔ ေၿပာခ်င္ ပါတယ္။ KIA ဘက္က ထုတ္ၿပန္တာကို ယုံတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မတတ္ႏုိ္င္ပါ။ အကယ္၍ ၿငိ္မ္းခ်မ္းသြားရင္ ၿဖစ္ရပ္မွန္ဟာ ဖုံးကြယ္ထားလို႔မရဘဲ ဘူးေပၚသလုိ ေပၚလာမွာပါ။ ဒါေႀကာင့္ အခ်ိန္ကိုပဲ ေစာင့္ပါလို႔ ေၿပာခ်င္ပါတယ္။     ၆။ တစ္ဆက္တည္း ကခ်င္ၿပည္နယ္နဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ ပေလာင္ေဒသ အပါအဝင္ ရွမ္း(ေၿမာက္) မွာၿဖစ္တဲ့ တိုက္ပြဲၿဖစ္စဥ္ေတြကို တပ္မေတာ္က စစ္အင္အား တိုးခ်ဲ႕လို႔လား၊ KIA ကေၿမွာက္ေပးလို႔ လုပ္ရတဲ့ TNLA အပါအဝင္ SSA နဲ႕ TNLA တပ္ဖြဲ႔ေတြရဲ႕ နယ္ေၿမ ခ်ဲ႕ထြင္မႈေႀကာင့္ ၿဖစ္တာလား စဥ္းစားသုံးသပ္ႏို္င္ပါတယ္။ ဥပမာ-မိုးကုတ္၊ မိုးမိတ္နယ္ေၿမ ဆိုတာ KIA လည္း မရွိသလို ရွမ္းအဖြဲ႕အစည္းလည္း မရွိပါ။ သို႔ေသာ္လည္း မိမိနယ္ေၿမ မဟုတ္တဲ့ နယ္ေၿမမွာ ဝင္လာတဲ့ မည္သည့္ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းကိုမဆို၊ ေနရာ သတ္မွတ္ခ်က္မရွိဘဲ ဝင္လာတဲ့ မည္သည့္လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ကိုမဆုိ နယ္ေၿမ ထိန္းသိမ္း ေရး နယ္ေၿမစိုးမိုးေရးေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ တပ္မေတာ္တပ္ရင္း/ တပ္ဖြဲ႔ေတြ အေနနဲ႔ တားမရရင္ ပစ္ခတ္ထိန္းသိမ္းရတာ တာဝန္ၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါေႀကာင့္ တိုက္ပြဲေတြ ၿဖစ္တဲ့ အေပၚမွာ တပ္မေတာ္ဟာ နယ္ေၿမခ်ဲ႕ထြင္လို႔ မဟုတ္ပါ။ သက္ဆိုင္ရာ တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႔အစည္းေတြအေနနဲ႔ ကတိမတည္လို႔ ၿဖစ္ပါတယ္။ နယ္ေၿမခ်ဲ႕ထြင္ လို႔ၿဖစ္ပါတယ္။ အထူးသၿဖင့္ KIA နဲ႕ TNLA နွစ္ဖြဲ႔စလုံးဟာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လက္မွတ္မထုိး ထားတဲ့အၿပင္ စည္းကမ္းလည္းမရွိ၊ ကတိလည္း မတည္။ နယ္ေၿမလည္း ခ်ဲ႕ဆိုေတာ့ ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈေတြ မလႊဲမေရွာင္သာ ၿဖစ္ရတာ ၿဖစ္ပါတယ္။     ၇။ ဒီေနရာမွာ TNLA နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ရွင္းျပခ်င္ပါတယ္။ ဦးကိုကိုတို႔ သိၿပီးသားပါ။ TNLA ဆိုတာ ဦးအိုက္မုန္းတို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးယူၿပီးကတည္းက လံုးဝမရွိေတာ့ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ ခြဲထြက္ၿပီး က်န္ရစ္တဲ့ အနည္းစုက မထင္မရွား ဆက္ေႀကးေကာက္၊ ဓားျပတိုက္တဲ့ အဆင့္ ပဲ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ NCCT က UNFC ထဲမွာ အဖြဲ႔ဝင္အေနနဲ႔ပါလို႔ဆိုၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္ထဲကို ဆြဲသြင္းလာခဲ့တဲ့အတြက္ လူသိသူသိျဖစ္လာတဲ့ ေသာင္းက်န္းသူ အဖြဲ႔အစည္းအေနနဲ႔ ေပၚလာတာျဖစ္ပါတယ္။ ပေလာင္နယ္ေျမအတြင္းမွာ လူထုရဲ႕ အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္ကို ၿခိမ္းေျခာက္၊ ႏွိပ္စက္မႈေေတြေႀကာင့္ နယ္ေျမခံတပ္မ်ားနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ ေဆာင္ရြက္ေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရွမ္းလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ေတြက်ေတာ့ အပစ္ အခတ္ ရပ္စဲမႈ လက္မွတ္ ထုိးထားပါလ်က္ ဘာေႀကာင့္ျဖစ္ရလဲဆိုေတာ့ သူတို႔လည္း အလားတူပါပဲ။ သူတို႔ကို သတ္မွတ္ေပးထားတဲ့ နယ္ေျမမွာမျဖစ္ဘဲ၊ ဝမ္ဟိုင္းလိုေနရာမ်ိဳးမွာ မျဖစ္ဘဲ၊ သူတို႔မရွိမယ့္ေနရာ၊ သတ္မွတ္မထားတဲ့ေနရာမွာ ျဖစ္တာကို သိသာထင္ရွားလွ ပါတယ္။     ၈။ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ အပစ္ရပ္စဥ္က ေနရာသတ္မွတ္ခ်က္ မေဆြးေႏြးခဲ့လို႔ တုိက္ပြဲ ျဖစ္ရတာ မဟုတ္ပါ။ အပစ္ရပ္စဥ္မွာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ေနရာကို သေဘာတူၿပီးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လက္မွတ္မေရးထုိးရေသးတဲ့ KIA အဖြဲ႔သာ နယ္ေျမ သတ္မွတ္ခ်က္ မေဆြးေႏြးတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အစိုးရသစ္ လက္ထက္မွာ တိုက္ပြဲျဖစ္ပြားမႈကို ႀကည့္ရင္ ကခ်င္နဲ႔ ရွမ္းလို ျမန္မာႏုိင္ငံအထက္ပိုင္းက အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ပဲ ျပန္ျဖစ္ေနၿပီး ေကအင္န္ယူအပါအဝင္ ေတာင္ပိုင္းေဒသေတြမွာ မျဖစ္တာ၊ တပ္မေတာ္က ရင္းႏွီးတဲ့ ဆက္ဆံမႈေတြ ရွိတာဟာ ခြဲျခားဆက္ဆံတာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ပါ။ ေတာင္ပိုင္းကို နည္းလည္ မႈရေအာင္ ယူၿပီး အထက္ဘက္ကို ဖိတိုက္၊ ထုိးစစ္ဆင္တယ္ဆုိတဲ့ နည္းဗ်ဴဟာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ပါ။ တပ္မေတာ္ဟာ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးစအခ်ိန္ကလို ရွိတဲ့ တပ္ရင္း (၄/၅) ရင္းနဲ႔ တိုက္ေနရတဲ့ေခတ္မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ေျခလ်င္၊ အကူလက္ရံုးတပ္ဖြဲ႔၊ ဝန္ထမ္းတပ္ဖြဲ႔ေတြ အျပင္ တပ္မေတာ္(ေလ)၊ တပ္မေတာ္(ေရ) နဲ႔ ေခတ္မီတဲ့ အင္အားရွိတဲ့ စြမ္းရည္ရွိတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္တပ္မေတာ္၊ အေရွ႕ေတာင္အာရွႏိုင္ငံေတြက ေလးစားရတဲ့ တပ္မေတာ္၊ Modernized Army၊ Standard Army၊ Mechanized Army အျဖစ္ကို တည္ေဆာက္ေနတဲ့ တပ္မေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။     ၉။ တစ္ႏိုင္ငံလံုးကို အကာအကြယ္ေပးႏိုင္သလို ဘယ္ရန္သူကိုမဆိုလည္း ေခ်မႈန္းႏုိင္ ပါတယ္။ အင္အားရွိလို႔ လက္နက္ကိုင္တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔အစည္းေတြ အေပၚမွာ အႏိုင္က်င့္ ၿပီး တိုက္ေနတာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ပါ။ KNU နဲ႔ ဘာေႀကာင့္မျဖစ္လဲ၊ KNU က ကတိတည္ၿပီး စည္းကမ္းနဲ႔အညီ ေနထုိင္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ကရင္ျပည္နယ္မွာ တိုက္ပြဲေတြ မျဖစ္လို႔ တပ္ေတြမထားတာ၊ မရွိတာလည္း မဟုတ္ပါ။ ယခင္အတိုင္း သတ္မွတ္တဲ့ ေနရာမွာ တပ္မတပ္ေတြ၊ တိုင္းတပ္ေတြ၊ နယ္ေျမထိန္း၊ နယ္ေျမလႈပ္ရွားတပ္ေတြဟာ အရင္အတိုင္း ပါပဲ။ ေအာက္ပိုင္းမွာ တိုက္ပြဲေတြမရွိလို႔ ထုတ္ၿပီးအေပၚပိုင္းကို ပို႔တာလည္း မဟုတ္ပါ။ အေပၚပိုင္းမွာရွိတဲ့တပ္ေတြက သူ႔တာဝန္နဲ႔ သူထမ္းေဆာင္ရင္း သူ႔လံုၿခံဳေရး တာဝန္ယူရင္း စည္းကမ္း မလိုက္နာတဲ့ ကတိမတည္တဲ့ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ တိုက္ပြဲျဖစ္ရတာပါ။ ေဒသခံ ျပည္သူလူထုအတြက္ အကာအကြယ္ျပဳရင္း ျဖစ္ရတာပါ။ လက္နက္ကိုင္ၿပီး ဆက္ေႀကးေကာက္တာ၊ အတင္းအဓမၼလူသစ္စုတာ၊ လူသစ္ ေခၚတာေတြကို ေဒသခံ ျပည္သူလူထုက လက္မခံသလို တပ္မေတာ္ကလည္း လက္မခံပါ။ လက္နက္အားကိုးနဲ႔ ျပည္သူလူထုအေပၚ အႏိုင္က်င့္တာ၊ ႏွိပ္စက္တာကေတာ့ ျပည္သူကို အလုပ္အေကၽြး ျပဳရတဲ့ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ရတဲ့ တပ္မေတာ္အေနနဲ႔ လက္ပိုက္ႀကည့္ေနလို႔ မရပါ။ မ်က္ႏွာလႊဲေနလို႔ မျဖစ္ပါ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရေအာင္ဆိုၿပီး ေျမြမေသ၊ တုတ္မက်ိဳးနဲ႔ အလိုက္ သင့္ၿပီးၿပီးေရာ ေနလို႔မရပါ။ အခုရႈပ္မွေနာင္ရွင္း၊ ရွင္းလင္းရင္းနဲ႔ တိုက္ပြဲျဖစ္ရတာ ျဖစ္ပါ တယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရယူၿပီး လက္မွတ္ေရးထုိးၿပီး ကတိမတည္ရင္ေတာ့ တိုက္ပြဲထပ္ျဖစ္ ဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တပ္မေတာ္က ကတိမတည္တာ မဟုတ္ပါ။ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔တခ်ိဳ႕က ကတိမတည္တာ၊ စည္းမေစာင့္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို တာဝန္ရွိသူတစ္ဦး အေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွတ္ခ်က္ျပဳရမလဲ။ ကတိတည္ပါလို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။     ၁၀။ ႏုိင္ငံလံုးဆိုင္ရာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးစာခ်ဳပ္ မူႀကမ္းေရးဆြဲရာမွာ ျပည္ေထာင္စု တပ္မေတာ္ကိစၥကို အႀကိတ္အနယ္ ေဆြးေႏြးမယ္ဆိုတာ ဘာကို ေဆြးေႏြးမွာလဲ၊ လက္ရွိ တပ္မေတာ္ဟာ ျပည္ေထာင္စု တပ္မေတာ္ ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ရွိ တပ္မေတာ္ကို ဖ်က္ၿပီး တိုင္းရင္းသားအသီးသီးက အင္အားေတြ ေပါင္းထည့္ၿပီး ျပည္ေထာင္စုတပ္မေတာ္ ျဖစ္ခ်င္ လို႔မရပါ။ ကမၻာမွာ ဘယ္တပ္မေတာ္မဆို စစ္မႈထမ္း စည္းမ်ဥ္းဆိုတာ ရွိပါတယ္။ စစ္မႈထမ္း စည္းမ်ဥ္း၊ စည္းကမ္းနဲ႔အညီ မတည္ေဆာက္၍ မရပါ။ ျဖစ္ခ်င္တာကို ဦးစားေပးမလား။ ျဖစ္သင့္တာကို လက္ခံမလား၊ လက္ရွိအစုိးရဟာ အစိုးရပါပဲ။ လက္ရွိအစုိးရကိုေက်ာ္ၿပီး အစိုးရလုပ္ခ်င္၍ မရသလို လက္ရွိတပ္မေတာ္ကို ေက်ာ္ၿပီး တပ္မေတာ္ တည္ေဆာက္ခ်င္ ၍ေတာ့ မရပါ။ ဥပေဒနဲ႔အညီ၊ စည္းမ်ဥ္း၊ စည္းကမ္နဲ႔အညီပဲ ေျပာႏိုင္၊ လက္ခံႏိုင္မွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။     ၁၁။ ေမလေဆြးေႏြးပြဲ အေျခအေနဘယ္လို ရွိႏိုင္မလဲဆိုတာေတာ့ ႀကိဳတင္ ခန္႔မွန္း ေျပာဆိုရခက္ပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္တာကေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ မတ္လေဆြးေႏြးပြဲက သေဘာတူ ထားတဲ့ Single Text မူႀကမ္းကို ဆက္ၿပီး ေဆြးေႏြးညွိႏႈိင္းရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မတ္လ ေဆြးေႏြးပြဲမွာ ရခဲ့တဲ့ သေဘာတူညီခ်က္ေတြအျပင္ ႏုိင္ငံေတာ္ဘက္က အဆိုျပဳတဲ့ အခ်က္ေတြ တိုင္းရင္းသားေတြဘက္က အဆိုျပဳတဲ့အခ်က္ေတြ ဒါေတြကို အေက်အလည္ ေဆြးေႏြးၿပီး ႏွစ္ဖက္သေဘာတူညီမႈေတြရေအာင္ ညွိႏႈိင္းရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခန္း (၇) ခန္းစလံုး ႏွစ္ဘက္သေဘာတူညီၿပီ ဆိုလ်ွင္ေတာ့ လက္မွတ္ေရးထုိးႀကရမွာ ျဖစ္ၿပီး ေမလ ေဆြးေႏြးတဲ့အခါ သေဘာတူညီမႈ အကုန္မရေသးရင္ အကုန္လံုး သေဘာတူညီမႈရသည္ အထိ ေဆြးေႏြးရဦးမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမ်ွာ္မွန္းထားတဲ့အတိုင္း ႀသဂုတ္လ ၁ ရက္မတိုင္မီေတာ့ သေဘာတူညီမႈရမယ္ ထင္ပါတယ္။ အေရးအႀကီးဆံုးကေတာ့ ျပည္ေထာင္စုမၿပိဳကြဲေရး၊ တုိင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္မႈ မၿပိဳကြဲေရးႏွင့္ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာတည္တံ့ခိုင္ၿမဲေရးဆိုတဲ့ တိုင္းရင္းသားျပည္သူလူထု တစ္ရပ္လံုး လက္ခံ ယံုႀကည္ လိုက္နာ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရတဲ့ ဒို႔တာဝန္အေရးသံုးပါးအေပၚမွာ အေျခခံၿပီး ေဆြးေႏြးႀကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။     ၁၂။ ဒီေနရာမွာ တစ္ဆက္တည္းေျပာလိုတာက တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့မူဝါဒေျခာက္ရပ္ျဖစ္တဲ့-   (က) ထာဝရၿငိမ္းခ်မ္းေရးရယူရန္၊ အမွန္တကယ္ဆႏၵရွိရန္၊   (ခ) သေဘာတူစာခ်ဳပ္အတိုင္း ကတိတည္ရန္၊   (ဂ) ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသေဘာတူညီခ်က္အေပၚ အျမတ္မထုတ္ရန္၊   (ဃ) ေဒသခံျပည္သူမ်ားအေပၚ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးမျဖစ္ရန္၊   (င) ႏိုင္ငံေတာ္မွ ထုတ္ျပန္ထားတဲ့ တည္ဆဲဥပေဒမ်ားကို တိတိက်က်လိုက္နာရန္၊   (စ) ဒို႔တာဝန္အေရးသံုးပါးႏွင့္ ဒီမိုကေရစီအႏွစ္သာရကို လက္ခံၿပီး ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒျဖင့္ ဒီမိုကေရစီေလ်ွာက္လွမ္းမႈတြင္ လုိက္ပါ ေဆာင္ရြက္ရန္။     ၁၃။   ဒီအခ်က္ေျခာက္ခ်က္ဟာ မူႀကမ္းေရးဆြဲရာမွာ ပါဖို႔၊ မပါဖို႔ထက္ လိုက္နာေဆာင္ရြက္ ဖုိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒါမွလည္း ထာဝရၿငိမ္းခ်မ္းေရးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အထက္ပါ အခ်က္ေတြကို လိုက္နာတဲ့အဖြဲ႔ေတြ အေနနဲ႔ ၎တို႔အက်ိဳးစီးပြား ဆုတ္ယုတ္မသြားသလို လက္မခံႏိုင္စရာမရွိတဲ့ အခ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်က္ေတြကလည္း သူတို႔ကို အက်ပ္ကိုင္တာ မဟုတ္သလို တပ္မေတာ္က လက္ေတြ႔ကိုယ္တိုင္ လိုက္နာ ေဆာင္ရြက္ ေနတဲ့ အခ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္သေဘာထား မွန္ကန္ၿပီး တည္ႀကည္ ေျဖာင့္မတ္ တဲ့ KNU လို အဖြဲ႔မ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ အားလံုးလက္ခံေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ အခ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေစာဒက တက္စရာမရွိတဲ့ အခ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။     ၁၄။            အပစ္ရပ္ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ လက္မွတ္ေရးထိုးရာမွာ ႏိုင္ငံတကာ အစိုးရက ပါဝင္ရေလာက္ေအာင္ တိုင္းရင္းသားေတြဘက္ ေတာင္းဆိုေနတယ္ဆိုတာ KIA  တစ္ဖြဲ႔ တည္းကိုၾကည့္ၿပီး ေၿပာတာလား။ က်န္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြကိုေရာ ထည့္မစဥ္းစား ေတာ့ဘူးလား။ အေရးၾကီးဆံုးက သေဘာတူညီမႈပါ။ ကိုယ့္ၿပည္တြင္းေရးကိစၥကို ကိုယ့္ ဘာသာ ေၿဖရွင္းတာ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ဘယ္သူေတြ ဘယ္လို စိုးရိမ္ တယ္ ဆိုတာထက္ လက္မွတ္ေရးထိုးခ်င္သလား။ မထိုးခ်င္ဘူးလားက ပိုအေရးၾကီး ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္တစ္ခုလံုးရဲ႕ ႏိုင္ငံသားအားလံုး တိုင္းရင္းသားအားလံုးရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြား နဲ႕ယွဥ္ၿပီး စဥ္းစားဆံုးၿဖတ္ရမွာပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။ တပ္မေတာ္ဟာ အမ်ိဳးသားေရးတာဝန္ကို ဘယ္ေတာ့မွ သစၥာမေဖာက္ ဆိုသလိုပါပဲ၊ အမ်ိဳးသားေရး ၿပည္ေထာင္စုသား အားလံုးရဲ႕ အေရး၊ တိုင္းရင္းသား အားလံုးရဲ႕ အေရးဟာ ဒို႕တာဝန္အေရးသံုးပါးပါပဲ။ ကိုယ့္အေရးကို သူမ်ားအားကိုးလို႕ မရသလို ကိုယ့္ဘာသာယံုၾကည္မႈရွိရွိနဲ႕ ေၿဖရွင္းရမွာပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။ ယံုၾကည္မႈရွိရင္ စိုးရိမ္ပူပန္မႈလည္း ေပ်ာက္သြားမွာပါ။     ၁၅။ တိုင္းရင္းသားေတြက ႏိုင္ငံေရးအရ အာမခံခ်က္ရွိမွာ  အပစ္ရပ္ေရး လက္မွတ္ေရးထိုး လိုၾကတယ္ဆိုတာ လက္ေတြ႕က်၊ မက်ဆိုတာထက္ ၿဖစ္သင့္တဲ့ အေၿခအေနတစ္ရပ္ၿဖစ္လို႔ လက္ခံပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအာမခံခ်က္ ရွိ၊ မရွိဆိုတာလည္း ႏိုင္ငံေရးအရ ေဆြးေႏြးဖို႔ Political Dialogue  သြားဖို႔၊ Frame work တည္ေဆာက္ဖို႔ လက္ခံထားၿပီးလည္း ၿဖစ္ပါတယ္။ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးၿပီးတာနဲ႕  ဆက္သြားမယ့္ လမ္းေၾကာင္းနဲ႔ Time Frame ကို ခ်ၿပီးလည္း ၿဖစ္ပါတယ္။ လက္ခံေဆာင္ရြက္မယ့္ အဖြဲ႕အစည္းေတြဟာ အမ်ားစုၿဖစ္ၿပီး က်န္တဲ့ KIA နဲ႔ TNLA ကလည္း ဒါကို လက္ခံမယ္ဆိုရင္ ၿပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ လက္မွတ္မေရးထိုးႏိုင္စရာ မရွိပါ။ ႏိုင္ငံေတာ္အေနၿဖင့္လည္း အတင္း အက်ပ္ လက္မွတ္ေရးထိုးဖို႕လည္း ခိုင္းစရာ အေၾကာင္းမရွိပါ။ ၿဖစ္ေနတဲ့ ပကတိ အေၿခအေန ေပၚမွာ မွန္ကန္စြာ ရႈၿမင္သံုးသပ္ၿပီး နားလည္မႈ ေပးဖို႔ပဲ လိုပါတယ္။     ၁၆။ တစ္ဖက္မွာလည္း တိုက္ပြဲေတြေၾကာင့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးစာခ်ဳပ္ မခ်ဳပ္ဆိုႏိုင္မွာ ပူပန္ေနတယ္။ သူတို႔ ပူပန္ေနသလို ပ်က္သြားႏိုင္လားဆိုတာ ခြဲၿခားၿပီး ေၿပာဆိုလိုပါတယ္။ ယခု ၿဖစ္ေနတဲ့ အေၿခအေနကို ၾကည့္ပါ၊ အဓိက ဘယ္သူနဲ႕ ၿဖစ္ေနတာလဲ၊ ဘယ္သူေတြက မလိုက္နာတာလဲ၊ ဘယ္သူေတြက လက္မွတ္မထိုးခ်င္တာလဲ၊ ဘယ္သူေတြက စိတ္ပူ ေနတာလဲ၊ ဘက္နွစ္ဘက္ရွိပါတယ္။ တစ္ဘက္တည္းမဟုတ္တာေတာ့ နားလည္ဖို႔ လိုပါတယ္။ တပ္မေတာ္ကေတာ့ အမွန္တရားေပၚ ရပ္တည္ပါတယ္။ သစၥာ တရားနဲ႕ အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ ေၿပာတဲ့အတိုင္းလုပ္သလို လုပ္တဲ့အတိုင္းလည္း ေၿပာပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ တပ္မေတာ္က တံခါးဖြင့္ထားသလို လက္ကမ္းၿပီး ၾကိဳေနပါတယ္။ မလာခ်င္တဲ့သူက ဘယ္သူလဲ။ ေရႊလက္နဲ႔ ေခၚေပမယ့္ ကမ္းေသာလက္ကိုမၾကိဳဘဲ လက္တြဲ ၿဖဳတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဘယ္သူ႕ အၿပစ္လဲ။ တြဲခ်င္တဲ့သူကို လက္တြဲေခၚၿပီး လက္မတြဲ ခ်င္တဲ့သူကိုေတာ့ ထားခဲ့ရမွာပါပဲ။          ၁၇။   တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္နဲ႕ သမၼတတို႕ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးအရ ရပ္တည္မႈေတြက နီးစပ္တယ္ဆိုတာထက္ တစ္ထပ္တည္း က်တယ္ဆိုရင္ ပိုမွန္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတ ဆိုတာ ဖဲြ႕စည္းပံု အေၿခခံဥပေဒအရ ႏိုင္ငံသားအားလံုး၏ အထြတ္အထိပ္ ေနရာ ရရွိသည္ လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္အၾကီးအကဲႏွင့္ ႏိုင္ငံေတာ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အၾကီးအကဲသည္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ ၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ႏိုင္ငံေရးအရ ရပ္တည္မႈဟာ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတရဲ႕ သေဘာအတိုင္း ၿဖစ္ပါတယ္။ တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးရပ္တည္ခ်က္ သေဘာထားေတြကို (၆၉) နွစ္ေၿမာက္ တပ္မေတာ္ေန႔ မိန္႕ခြန္းမွာ ၾကည့္ရင္ သိႏိုင္ပါတယ္။ ၂၀၁၅ အလြန္ တပ္မေတာ္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးဦးတည္ခ်က္ ကလည္း ေၿပာင္းလဲစရာ မရွိပါဘူး။     ၁၈။ ယခုရွင္းလင္း တင္ၿပတာေတြဟာ အမွန္တရားေတြပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။ တပ္မေတာ္ဟာ ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ တစ္ခုတည္းေသာ ၿပည္ေထာင္စုတပ္မေတာ္ၿဖစ္လို႔ တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႕အစည္းေတြ အေပၚမွာ တစ္ေၿပးညီ၊ တစ္သေဘာတည္း ဆက္ဆံပါတယ္။ ဒို႕တာဝန္ အေရးသံုးပါးဟာ တပ္မေတာ္ရဲ႕ တာဝန္၊ တပ္မေတာ္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးလမ္းစဥ္လည္း ၿဖစ္ပါ တယ္။ စစ္မွန္၍ စည္းကမ္းၿပည့္ဝေသာ ပါတီစံုဒီမိုကေရစီစနစ္ကို က်င့္သံုးၿပီး ၿပည္ေထာင္စုစနစ္ၿဖင့္ ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ထားတဲ့ ၿပည္ေထာင္စုသမၼတၿမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ မွာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးေပါင္းစံုကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ဖြဲ႕စည္းပံု အေၿခခံဥပေဒကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ရန္ အဓိက တာဝန္ရွိတဲ့ တပ္မေတာ္ အေနၿဖင့္ ႏိုင္ငံေတာ္အက်ိဳး၊ ႏိုင္ငံသူႏိုင္ငံသား အားလံုးရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားကို အၿမဲ ဦးထိပ္ပန္ဆင္ၿပီး  ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္မွာ တက္ၾကြစြာ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ေနပါတယ္ဆိုတာ ၿခြင္းခ်က္ မရွိ အၿပည့္အဝ လက္ခံယံုၾကည္ပါလို႕  ေၿပာၾကားလိုပါတယ္။   ခ်စ္ၾကည္စြာၿဖင့္   ေမာင္ေမႊး     ေမလ ၅ ရက္ထုတ္ ဒီမိုကေရစီတူေဒး သတင္းစာ အတြဲ(၁) အမွတ္(၅၇) မွ ကူးယူ ေဖာ္ျပသည္
    ပဋိပကၡမ်ား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဒီမိုကေရစီတူေဒး၏ ေမးၿမန္းခ်က္မ်ားကို တပ္မေတာ္က ၿပန္လည္ေၿဖႀကားၿခင္း

    ၿပီးခဲ့တဲ့ ဧၿပီလအတြင္းက တပ္မေတာ္နဲ႔ ကခ်င္လြတ္ေၿမာက္ေရးတပ္မေတာ္ ေကအိုင္ေအ တို႔အႀကား တိုက္ပြဲေတြ ၿပန္လည္ၿဖစ္ပြားခဲ့မႈ၊ရွမ္းၿပည္နယ္ေၿမာက္ပိုင္းေဒသအတြင္း တုိက္ပြဲမ်ား ခပ္စိပ္စပ္ၿဖစ္ေပၚလာမႈေတြေႀကာင့္ အစို္းရနဲ႔ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေတြ အႀကား တည္ေဆာက္ေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးၿဖစ္စဥ္အေပၚ စုိးရိမ္ပူပန္မႈေတြ ေပၚေပါက္ခဲ့ရ ပါတယ္။တိုက္ပဲြေတြ ဘာေႀကာင့္ ၿပန္လည္ ၿဖစ္ပြား ခဲ့တယ္။ ၿပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ တိုင္းရင္းသားအေရး၊ ဖြဲ႔စည္းပုံအေၿခခံဥပေဒ ၿပင္ဆင္ေရးနွင့္ ပတ္သက္လုိ႔ တပ္မေတာ္ရဲ႕ သေဘာထားရပ္တည္ခ်က္ ၂၀၁၅ အလြန္္ၿမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ တပ္မေတာ္ရဲ႕ အေနအထား ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဒီမုိကေရစီတူေဒးက ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာနမွ အဆင့္ၿမင့္အရာရွိႀကီး တစ္ဦးကို ဧၿပီလ ေနာက္ဆုံးပတ္က ဆက္သြယ္ေမးၿမန္းခဲ့ရာမွာ ေမလတြင္ ေအာက္ပါ အတုိင္း ၿပန္လည္ ေၿဖႀကားခဲ့ပါတယ္။


    သို႔

    ဦးကိုကို (ကိုကို စက္မႈတကၠသိုလ္)

    ၁။ ဦးကိုကုိ၏စာကို လက္ခံရရွိပါတယ္။ စာပါ အေႀကာင္းအရာမ်ားကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေအာက္ပါအတုိင္း ေတြ႔ရပါတယ္-

    (က) တပ္မေတာ္နဲ႔ KIA တို႔ တို္က္ပြဲၿဖစ္စဥ္အေၿခအေန

    (ခ) အၿခားတိုင္းရင္းသား အဖြဲ႔အစည္းမ်ားၿဖစ္တဲ့ SSA၊ RCSS၊ “ဝ” တို႔နွင့္ အေၿခအေန

    (ဂ) အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ေဆြးေႏြးမႈ အေၿခအေန

    (ဃ) အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး အေပၚ တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၏ ရပ္တည္ခ်က္

    (င) တပ္မေတာ္၏ ရပ္တည္ခ်က္


    ၂။ ဦးကိုကိုရဲ႕ စာအရ ေမးခြန္းေတြကို ႀကည့္ရင္ ဦးကိုကိုတို႔အပါအဝင္ စာနယ္ဇင္း သမားေတြအေနနဲ႔ တစ္ဘက္မွ KIAနဲ႔ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔အစည္းမ်ားရဲ႕ ေလထဲက စကား ေတြကို ဟုတ္ေသာ္ရွိ၊ မဟုတ္ေသာ္ရွိ အမွန္လို႔ ထင္ၿမင္ေနတဲ့အၿပင္ တပ္မေတာ္ အေပၚ မွာလည္း နဂိုကတည္းက အၿမင္မရွင္းခ်င္တာေႀကာင့္ တပ္မေတာ္အေပၚ အေကာင္း မၿမင္တာ သဘာဝက်ပါတယ္။ တပ္မေတာ္အေနနဲ႔ကလည္း အထက္မွ ေပးတဲ့အမိန္႔နွင့္ တာဝန္အတိုင္း စည္းကမ္းနွင့္အညီ လုပ္ေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုအေနနဲ႔၊ တာဝန္မရွိရင္၊ တာဝန္ေပးမခံရရင္ ဘယ္သူေတြဘာေၿပာေၿပာ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္၊ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ေလ်ွာက္တာပဲဆုိတဲ့အသိနဲ႔ Media မွာပါတာေတြ၊ ေရးတာေတြ အေပၚမွာလည္း သိပ္ၿပီး မတုံၿပန္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေႀကာင့္လည္း တခ်ိိဳ႕ၿဖစ္စဥ္၊ ၿဖစ္ရပ္ေတြဟာ အရင္ေၿပာတဲ့သူက အမွန္လိုၿဖစ္ေနၿပီး တပ္မေတာ္ဘက္က ေရးမယ့္၊ ေၿပာမယ့္သူလည္း မရွိပါဘူး။ အခုလည္း ဦးကိုကိုအေနနဲ႔ တပ္မေတာ္ဘက္က အေၿခအေနမွန္ သိခ်င္တာေႀကာင့္ ေမးတယ္လို႔ပဲ ယူဆၿပီး ရွင္းၿပရတာၿဖစ္ပါတယ္။


    ၃။ ဧၿပီလအတြင္း တပ္မေတာ္နဲ႔ KIA တို႔အႀကား ၿဖစ္ခဲ့တဲ့ တိုက္ပဲြၿဖစ္စဥ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး (၂၀-၄-၂၀၁၄)ရက္ေန႔ထုတ္ သတင္းစာမွာ ပါတာေတြဟာ အမွန္တရားေတြပါပဲ။ လုံးဝ လိမ္ညာေရးထားတာ မပါဘူး။ ကြဲလြဲခ်က္ဘာေႀကာင့္ ရွိရလဲဆိုရင္ KIA အေနနဲ႕ အစကတည္းက တို္က္ပဲြၿဖစ္စဥ္ေတြအေပၚမွာ အမွန္မေၿပာခဲ့၊ မေရးခဲ့တာေႀကာင့္ ၿဖစ္ပါ တယ္။ KIA ဘက္က ေရးတဲ့ Media ေတြ အေနနဲ႔လည္း ထင္ရာၿမင္ရာ ေရးတဲ့အၿပင္ တပ္မေတာ္ကလည္း သတင္းမထုတ္တဲ့အေပၚမွာ အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး တစ္ဆိတ္ကို တစ္အိတ္ လုပ္ေရးေတာ့တာပါပဲ။ ၿပီးခဲ့တဲ့တို္က္ပြဲေတြမွာ တပ္မေတာ္ဘက္မွ ၅၀၀၀၀ ေလာက္က်တယ္လို႔ ေရးတဲ့သူက ေရးသလို ယုံခ်င္တဲ့သူကလည္း ယုံတတ္ႀကပါတယ္။ KIA နဲ႔ ၿဖစ္ခဲ့တဲ့ စခန္းသိမ္းတိုက္ပြဲေတြမွာ ရခဲ့တ့ဲ အေလာင္းလက္နက္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မွတ္တမ္းဓာတ္ပုံေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ သူတို႔ဆီက ထုတ္ၿပန္ေရးသလို ေရးလို႔ မၿဖစ္ပါဘူး။ ဘာေႀကာင့္လဲဆိုေတာ့ တပ္မေတာ္အေနနဲ႔ စည္းကမ္းရွိပါတယ္။ တပ္မေတာ္ က တိုက္တယ္ဆိုတာ လူမ်ိဳးကို တိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူမ်ိဳးေရးအသြင္သ႑ာန္ ေဆာင္သြားမယ့္ ၿဖစ္စဥ္ၿဖစ္ရပ္မ်ိဳး မၿဖစ္ေအာင္ နာႀကည္းခ်က္ မၿဖစ္သြားေအာင္ ထိန္းရ ပါတယ္။ သူတို႔ဘက္က က်ေတာ့ ဘာမွ မထိန္းပါဘူး။ ပူတာအိုဘက္မွာ ၿဖစ္ခဲ့တဲ့ အရာရွိ ေခါင္းၿဖတ္ အသတ္ခံရတဲ့ၿဖစ္စဥ္မ်ိဳးကို သူတို႔ဘက္ကက်ေတာ့ ဝန္မခံတဲ့အၿပင္ ထမင္းရည္ပူ လ်ွာလြဲ လုပ္တာ အားလုံးအသိပါပဲ။


    ၄။ မန္ဝိန္းႀကီးဘက္မွာ ၿဖစ္တဲ့ ၿဖစ္စဥ္ေတြ သတင္းစာမွာ ပါၿပီးပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ထပ္ရွင္းၿပ ခ်င္တယ္။ မန္ဝိန္းေဒသဟာ တကယ္ေတာ့ ရွမ္းလူမ်ိဳးစုေတြ အမ်ားစုေနထိုင္တဲ့ေနရာ ၿဖစ္တယ္။ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရးစခန္း ဖြင့္လွစ္ထားခဲ့ေတာ့ ရဲစခန္းေရာ၊ တပ္မေတာ္ စခန္းေရာ၊ အေကာက္ခြန္စခန္းေတြေရာ ရွိတယ္။ ၂၀၁၁ခုႏွစ္ ဇြန္လမွာ KIA က လက္နက္ကိုင္ၿပီး ၿပန္လည္တိုက္ခိုက္မႈေတြ ၿပဳလုပ္ခဲ့လို႔ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရးစခန္းကို ပိတ္ပစ္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ KIA ေတြဝင္ၿပီးေနတယ္။ ေဒသခံေတြကို ႏွိပ္စက္ တယ္။ လူေတြကို အဓမၼ ဖမ္းဆီးၿပီး KIA စစ္သားလုပ္ခိုင္းတယ္။ ဆက္ေႀကးေတြ ေကာက္တယ္။ ဥပေဒမဲ့ သတ္ၿဖတ္တယ္။ ႏို္င္ငံရဲ႕ သယံဇာတေတြကို ခိုးထုတ္တယ္။ ဒါေႀကာင့္ ေဒသခံေတြက သူတို႔နယ္ေၿမကို ကာကြယ္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုမႈေတြ ရွိလာခဲ့ တယ္။





    ၅။ တစ္ခါ ဧၿပီ ၃ရက္မွာ မန္ဝိန္းႀကီးနဲ႔ ေကာင္းမုယန္လမ္းေပၚမွာ ပုံမွန္တပ္လဲလွယ္ဖို႔ တာဝန္နဲ႔ သြားေနတဲ့ကားကို KIAက ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္လို႔ တပ္မေတာ္က ဗိုလ္မွဴး တစ္ေယာက္ က်ဆုံးခဲ့ရတယ္။ ဧၿပီ ၁၁ရက္မွာ မိုးေမာက္ၿမိဳ႕နယ္ ေက်ာက္စခန္းအနီး ပုံမွန္စစ္ဆင္ေရး တာဝန္လဲလွယ္ဖို႔ သြားေနတဲ့ ယာဥ္တန္းကို မိုင္းဆြဲၿပီး ပစ္ခတ္ခဲ့လို႔ စစ္သည္ႏွစ္ဦး က်ဆုံးၿပီး စစ္သည္ကိုးဦး ဒဏ္ရာရခဲ့သလို ယာဥ္ေပၚပါတဲ့ လက္နက္မ်ိဳးစုံ ၁၃ လက္နဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးစက္ေတြ၊ ခဲယမ္းေတြ မီးေလာင္ပ်က္စီးခဲ့ရတယ္။ ဒါေတြဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ဗန္းၿပၿပီး ဥပေဒမဲ့လုပ္ရပ္မ်ိဳးနဲ႔ လုပ္ေနတဲ့ KIAရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြထဲက တခိ်ဳ႕ ၿဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ေဒသခံၿပည္သူလူထုရဲ႕ ေတာင္းဆိုမႈေတြ တပ္မေတာ္က လ်စ္လ်ဴရႈ ထားလို႔ မရသလို တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး၊ နယ္ေၿမ လုံၿခံဳေရးတာဝန္ေတြအရ တပ္မေတာ္က အကန္႔အသတ္န႔ဲ ရွင္းလင္း ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၿခင္းပဲၿဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို ရွင္းလင္းတဲ့ အခါမွာ လည္း KIA ဘက္က စတင္ပစ္ခတ္ တိုက္ခိုက္မွ မိမိဘက္က အတတ္ႏိုင္ဆံုး ထိန္းသိမ္း ပစ္ခတ္ခဲ့တာ ၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါေႀကာင့္ နယ္ေၿမေဒသအတြင္းမွာ ၿပည္သူလူထုေတြ တစ္စုံံ တစ္ရာ ထိခိုက္နစ္နာမႈမရွိခဲ့ဘူး ဆိုတာ သက္ေသအၿဖစ္နဲ႔ တည္ရွိေနပါတယ္လို႔ ေၿပာခ်င္ ပါတယ္။ KIA ဘက္က ထုတ္ၿပန္တာကို ယုံတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မတတ္ႏုိ္င္ပါ။ အကယ္၍ ၿငိ္မ္းခ်မ္းသြားရင္ ၿဖစ္ရပ္မွန္ဟာ ဖုံးကြယ္ထားလို႔မရဘဲ ဘူးေပၚသလုိ ေပၚလာမွာပါ။ ဒါေႀကာင့္ အခ်ိန္ကိုပဲ ေစာင့္ပါလို႔ ေၿပာခ်င္ပါတယ္။


    ၆။ တစ္ဆက္တည္း ကခ်င္ၿပည္နယ္နဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ ပေလာင္ေဒသ အပါအဝင္ ရွမ္း(ေၿမာက္) မွာၿဖစ္တဲ့ တိုက္ပြဲၿဖစ္စဥ္ေတြကို တပ္မေတာ္က စစ္အင္အား တိုးခ်ဲ႕လို႔လား၊ KIA ကေၿမွာက္ေပးလို႔ လုပ္ရတဲ့ TNLA အပါအဝင္ SSA နဲ႕ TNLA တပ္ဖြဲ႔ေတြရဲ႕ နယ္ေၿမ ခ်ဲ႕ထြင္မႈေႀကာင့္ ၿဖစ္တာလား စဥ္းစားသုံးသပ္ႏို္င္ပါတယ္။ ဥပမာ-မိုးကုတ္၊ မိုးမိတ္နယ္ေၿမ ဆိုတာ KIA လည္း မရွိသလို ရွမ္းအဖြဲ႕အစည္းလည္း မရွိပါ။ သို႔ေသာ္လည္း မိမိနယ္ေၿမ မဟုတ္တဲ့ နယ္ေၿမမွာ ဝင္လာတဲ့ မည္သည့္ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းကိုမဆို၊ ေနရာ သတ္မွတ္ခ်က္မရွိဘဲ ဝင္လာတဲ့ မည္သည့္လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ကိုမဆုိ နယ္ေၿမ ထိန္းသိမ္း ေရး နယ္ေၿမစိုးမိုးေရးေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ တပ္မေတာ္တပ္ရင္း/ တပ္ဖြဲ႔ေတြ အေနနဲ႔ တားမရရင္ ပစ္ခတ္ထိန္းသိမ္းရတာ တာဝန္ၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါေႀကာင့္ တိုက္ပြဲေတြ ၿဖစ္တဲ့ အေပၚမွာ တပ္မေတာ္ဟာ နယ္ေၿမခ်ဲ႕ထြင္လို႔ မဟုတ္ပါ။ သက္ဆိုင္ရာ တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႔အစည္းေတြအေနနဲ႔ ကတိမတည္လို႔ ၿဖစ္ပါတယ္။ နယ္ေၿမခ်ဲ႕ထြင္ လို႔ၿဖစ္ပါတယ္။ အထူးသၿဖင့္ KIA နဲ႕ TNLA နွစ္ဖြဲ႔စလုံးဟာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လက္မွတ္မထုိး ထားတဲ့အၿပင္ စည္းကမ္းလည္းမရွိ၊ ကတိလည္း မတည္။ နယ္ေၿမလည္း ခ်ဲ႕ဆိုေတာ့ ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈေတြ မလႊဲမေရွာင္သာ ၿဖစ္ရတာ ၿဖစ္ပါတယ္။


    ၇။ ဒီေနရာမွာ TNLA နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ရွင္းျပခ်င္ပါတယ္။ ဦးကိုကိုတို႔ သိၿပီးသားပါ။ TNLA ဆိုတာ ဦးအိုက္မုန္းတို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးယူၿပီးကတည္းက လံုးဝမရွိေတာ့ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ ခြဲထြက္ၿပီး က်န္ရစ္တဲ့ အနည္းစုက မထင္မရွား ဆက္ေႀကးေကာက္၊ ဓားျပတိုက္တဲ့ အဆင့္ ပဲ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ NCCT က UNFC ထဲမွာ အဖြဲ႔ဝင္အေနနဲ႔ပါလို႔ဆိုၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္ထဲကို ဆြဲသြင္းလာခဲ့တဲ့အတြက္ လူသိသူသိျဖစ္လာတဲ့ ေသာင္းက်န္းသူ အဖြဲ႔အစည္းအေနနဲ႔ ေပၚလာတာျဖစ္ပါတယ္။ ပေလာင္နယ္ေျမအတြင္းမွာ လူထုရဲ႕ အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္ကို ၿခိမ္းေျခာက္၊ ႏွိပ္စက္မႈေေတြေႀကာင့္ နယ္ေျမခံတပ္မ်ားနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ ေဆာင္ရြက္ေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရွမ္းလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ေတြက်ေတာ့ အပစ္ အခတ္ ရပ္စဲမႈ လက္မွတ္ ထုိးထားပါလ်က္ ဘာေႀကာင့္ျဖစ္ရလဲဆိုေတာ့ သူတို႔လည္း အလားတူပါပဲ။ သူတို႔ကို သတ္မွတ္ေပးထားတဲ့ နယ္ေျမမွာမျဖစ္ဘဲ၊ ဝမ္ဟိုင္းလိုေနရာမ်ိဳးမွာ မျဖစ္ဘဲ၊ သူတို႔မရွိမယ့္ေနရာ၊ သတ္မွတ္မထားတဲ့ေနရာမွာ ျဖစ္တာကို သိသာထင္ရွားလွ ပါတယ္။


    ၈။ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ အပစ္ရပ္စဥ္က ေနရာသတ္မွတ္ခ်က္ မေဆြးေႏြးခဲ့လို႔ တုိက္ပြဲ ျဖစ္ရတာ မဟုတ္ပါ။ အပစ္ရပ္စဥ္မွာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ေနရာကို သေဘာတူၿပီးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လက္မွတ္မေရးထုိးရေသးတဲ့ KIA အဖြဲ႔သာ နယ္ေျမ သတ္မွတ္ခ်က္ မေဆြးေႏြးတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အစိုးရသစ္ လက္ထက္မွာ တိုက္ပြဲျဖစ္ပြားမႈကို ႀကည့္ရင္ ကခ်င္နဲ႔ ရွမ္းလို ျမန္မာႏုိင္ငံအထက္ပိုင္းက အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ပဲ ျပန္ျဖစ္ေနၿပီး ေကအင္န္ယူအပါအဝင္ ေတာင္ပိုင္းေဒသေတြမွာ မျဖစ္တာ၊ တပ္မေတာ္က ရင္းႏွီးတဲ့ ဆက္ဆံမႈေတြ ရွိတာဟာ ခြဲျခားဆက္ဆံတာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ပါ။ ေတာင္ပိုင္းကို နည္းလည္ မႈရေအာင္ ယူၿပီး အထက္ဘက္ကို ဖိတိုက္၊ ထုိးစစ္ဆင္တယ္ဆုိတဲ့ နည္းဗ်ဴဟာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ပါ။ တပ္မေတာ္ဟာ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးစအခ်ိန္ကလို ရွိတဲ့ တပ္ရင္း (၄/၅) ရင္းနဲ႔ တိုက္ေနရတဲ့ေခတ္မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ေျခလ်င္၊ အကူလက္ရံုးတပ္ဖြဲ႔၊ ဝန္ထမ္းတပ္ဖြဲ႔ေတြ အျပင္ တပ္မေတာ္(ေလ)၊ တပ္မေတာ္(ေရ) နဲ႔ ေခတ္မီတဲ့ အင္အားရွိတဲ့ စြမ္းရည္ရွိတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္တပ္မေတာ္၊ အေရွ႕ေတာင္အာရွႏိုင္ငံေတြက ေလးစားရတဲ့ တပ္မေတာ္၊ Modernized Army၊ Standard Army၊ Mechanized Army အျဖစ္ကို တည္ေဆာက္ေနတဲ့ တပ္မေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။


    ၉။ တစ္ႏိုင္ငံလံုးကို အကာအကြယ္ေပးႏိုင္သလို ဘယ္ရန္သူကိုမဆိုလည္း ေခ်မႈန္းႏုိင္ ပါတယ္။ အင္အားရွိလို႔ လက္နက္ကိုင္တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔အစည္းေတြ အေပၚမွာ အႏိုင္က်င့္ ၿပီး တိုက္ေနတာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ပါ။ KNU နဲ႔ ဘာေႀကာင့္မျဖစ္လဲ၊ KNU က ကတိတည္ၿပီး စည္းကမ္းနဲ႔အညီ ေနထုိင္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ကရင္ျပည္နယ္မွာ တိုက္ပြဲေတြ မျဖစ္လို႔ တပ္ေတြမထားတာ၊ မရွိတာလည္း မဟုတ္ပါ။ ယခင္အတိုင္း သတ္မွတ္တဲ့ ေနရာမွာ တပ္မတပ္ေတြ၊ တိုင္းတပ္ေတြ၊ နယ္ေျမထိန္း၊ နယ္ေျမလႈပ္ရွားတပ္ေတြဟာ အရင္အတိုင္း ပါပဲ။ ေအာက္ပိုင္းမွာ တိုက္ပြဲေတြမရွိလို႔ ထုတ္ၿပီးအေပၚပိုင္းကို ပို႔တာလည္း မဟုတ္ပါ။ အေပၚပိုင္းမွာရွိတဲ့တပ္ေတြက သူ႔တာဝန္နဲ႔ သူထမ္းေဆာင္ရင္း သူ႔လံုၿခံဳေရး တာဝန္ယူရင္း စည္းကမ္း မလိုက္နာတဲ့ ကတိမတည္တဲ့ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ တိုက္ပြဲျဖစ္ရတာပါ။ ေဒသခံ ျပည္သူလူထုအတြက္ အကာအကြယ္ျပဳရင္း ျဖစ္ရတာပါ။ လက္နက္ကိုင္ၿပီး ဆက္ေႀကးေကာက္တာ၊ အတင္းအဓမၼလူသစ္စုတာ၊ လူသစ္ ေခၚတာေတြကို ေဒသခံ ျပည္သူလူထုက လက္မခံသလို တပ္မေတာ္ကလည္း လက္မခံပါ။ လက္နက္အားကိုးနဲ႔ ျပည္သူလူထုအေပၚ အႏိုင္က်င့္တာ၊ ႏွိပ္စက္တာကေတာ့ ျပည္သူကို အလုပ္အေကၽြး ျပဳရတဲ့ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ရတဲ့ တပ္မေတာ္အေနနဲ႔ လက္ပိုက္ႀကည့္ေနလို႔ မရပါ။ မ်က္ႏွာလႊဲေနလို႔ မျဖစ္ပါ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရေအာင္ဆိုၿပီး ေျမြမေသ၊ တုတ္မက်ိဳးနဲ႔ အလိုက္ သင့္ၿပီးၿပီးေရာ ေနလို႔မရပါ။ အခုရႈပ္မွေနာင္ရွင္း၊ ရွင္းလင္းရင္းနဲ႔ တိုက္ပြဲျဖစ္ရတာ ျဖစ္ပါ တယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရယူၿပီး လက္မွတ္ေရးထုိးၿပီး ကတိမတည္ရင္ေတာ့ တိုက္ပြဲထပ္ျဖစ္ ဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တပ္မေတာ္က ကတိမတည္တာ မဟုတ္ပါ။ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔တခ်ိဳ႕က ကတိမတည္တာ၊ စည္းမေစာင့္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို တာဝန္ရွိသူတစ္ဦး အေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွတ္ခ်က္ျပဳရမလဲ။ ကတိတည္ပါလို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။


    ၁၀။ ႏုိင္ငံလံုးဆိုင္ရာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးစာခ်ဳပ္ မူႀကမ္းေရးဆြဲရာမွာ ျပည္ေထာင္စု တပ္မေတာ္ကိစၥကို အႀကိတ္အနယ္ ေဆြးေႏြးမယ္ဆိုတာ ဘာကို ေဆြးေႏြးမွာလဲ၊ လက္ရွိ တပ္မေတာ္ဟာ ျပည္ေထာင္စု တပ္မေတာ္ ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ရွိ တပ္မေတာ္ကို ဖ်က္ၿပီး တိုင္းရင္းသားအသီးသီးက အင္အားေတြ ေပါင္းထည့္ၿပီး ျပည္ေထာင္စုတပ္မေတာ္ ျဖစ္ခ်င္ လို႔မရပါ။ ကမၻာမွာ ဘယ္တပ္မေတာ္မဆို စစ္မႈထမ္း စည္းမ်ဥ္းဆိုတာ ရွိပါတယ္။ စစ္မႈထမ္း စည္းမ်ဥ္း၊ စည္းကမ္းနဲ႔အညီ မတည္ေဆာက္၍ မရပါ။ ျဖစ္ခ်င္တာကို ဦးစားေပးမလား။ ျဖစ္သင့္တာကို လက္ခံမလား၊ လက္ရွိအစုိးရဟာ အစိုးရပါပဲ။ လက္ရွိအစုိးရကိုေက်ာ္ၿပီး အစိုးရလုပ္ခ်င္၍ မရသလို လက္ရွိတပ္မေတာ္ကို ေက်ာ္ၿပီး တပ္မေတာ္ တည္ေဆာက္ခ်င္ ၍ေတာ့ မရပါ။ ဥပေဒနဲ႔အညီ၊ စည္းမ်ဥ္း၊ စည္းကမ္နဲ႔အညီပဲ ေျပာႏိုင္၊ လက္ခံႏိုင္မွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။


    ၁၁။ ေမလေဆြးေႏြးပြဲ အေျခအေနဘယ္လို ရွိႏိုင္မလဲဆိုတာေတာ့ ႀကိဳတင္ ခန္႔မွန္း ေျပာဆိုရခက္ပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္တာကေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ မတ္လေဆြးေႏြးပြဲက သေဘာတူ ထားတဲ့ Single Text မူႀကမ္းကို ဆက္ၿပီး ေဆြးေႏြးညွိႏႈိင္းရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မတ္လ ေဆြးေႏြးပြဲမွာ ရခဲ့တဲ့ သေဘာတူညီခ်က္ေတြအျပင္ ႏုိင္ငံေတာ္ဘက္က အဆိုျပဳတဲ့ အခ်က္ေတြ တိုင္းရင္းသားေတြဘက္က အဆိုျပဳတဲ့အခ်က္ေတြ ဒါေတြကို အေက်အလည္ ေဆြးေႏြးၿပီး ႏွစ္ဖက္သေဘာတူညီမႈေတြရေအာင္ ညွိႏႈိင္းရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခန္း (၇) ခန္းစလံုး ႏွစ္ဘက္သေဘာတူညီၿပီ ဆိုလ်ွင္ေတာ့ လက္မွတ္ေရးထုိးႀကရမွာ ျဖစ္ၿပီး ေမလ ေဆြးေႏြးတဲ့အခါ သေဘာတူညီမႈ အကုန္မရေသးရင္ အကုန္လံုး သေဘာတူညီမႈရသည္ အထိ ေဆြးေႏြးရဦးမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမ်ွာ္မွန္းထားတဲ့အတိုင္း ႀသဂုတ္လ ၁ ရက္မတိုင္မီေတာ့ သေဘာတူညီမႈရမယ္ ထင္ပါတယ္။ အေရးအႀကီးဆံုးကေတာ့ ျပည္ေထာင္စုမၿပိဳကြဲေရး၊ တုိင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္မႈ မၿပိဳကြဲေရးႏွင့္ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာတည္တံ့ခိုင္ၿမဲေရးဆိုတဲ့ တိုင္းရင္းသားျပည္သူလူထု တစ္ရပ္လံုး လက္ခံ ယံုႀကည္ လိုက္နာ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရတဲ့ ဒို႔တာဝန္အေရးသံုးပါးအေပၚမွာ အေျခခံၿပီး ေဆြးေႏြးႀကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။


    ၁၂။ ဒီေနရာမွာ တစ္ဆက္တည္းေျပာလိုတာက တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့မူဝါဒေျခာက္ရပ္ျဖစ္တဲ့-

    (က) ထာဝရၿငိမ္းခ်မ္းေရးရယူရန္၊ အမွန္တကယ္ဆႏၵရွိရန္၊

    (ခ) သေဘာတူစာခ်ဳပ္အတိုင္း ကတိတည္ရန္၊

    (ဂ) ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသေဘာတူညီခ်က္အေပၚ အျမတ္မထုတ္ရန္၊

    (ဃ) ေဒသခံျပည္သူမ်ားအေပၚ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးမျဖစ္ရန္၊

    (င) ႏိုင္ငံေတာ္မွ ထုတ္ျပန္ထားတဲ့ တည္ဆဲဥပေဒမ်ားကို တိတိက်က်လိုက္နာရန္၊

    (စ) ဒို႔တာဝန္အေရးသံုးပါးႏွင့္ ဒီမိုကေရစီအႏွစ္သာရကို လက္ခံၿပီး ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒျဖင့္ ဒီမိုကေရစီေလ်ွာက္လွမ္းမႈတြင္ လုိက္ပါ ေဆာင္ရြက္ရန္။


    ၁၃။ ဒီအခ်က္ေျခာက္ခ်က္ဟာ မူႀကမ္းေရးဆြဲရာမွာ ပါဖို႔၊ မပါဖို႔ထက္ လိုက္နာေဆာင္ရြက္ ဖုိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒါမွလည္း ထာဝရၿငိမ္းခ်မ္းေရးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အထက္ပါ အခ်က္ေတြကို လိုက္နာတဲ့အဖြဲ႔ေတြ အေနနဲ႔ ၎တို႔အက်ိဳးစီးပြား ဆုတ္ယုတ္မသြားသလို လက္မခံႏိုင္စရာမရွိတဲ့ အခ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်က္ေတြကလည္း သူတို႔ကို အက်ပ္ကိုင္တာ မဟုတ္သလို တပ္မေတာ္က လက္ေတြ႔ကိုယ္တိုင္ လိုက္နာ ေဆာင္ရြက္ ေနတဲ့ အခ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္သေဘာထား မွန္ကန္ၿပီး တည္ႀကည္ ေျဖာင့္မတ္ တဲ့ KNU လို အဖြဲ႔မ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ အားလံုးလက္ခံေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ အခ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေစာဒက တက္စရာမရွိတဲ့ အခ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။


    ၁၄။ အပစ္ရပ္ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ လက္မွတ္ေရးထိုးရာမွာ ႏိုင္ငံတကာ အစိုးရက ပါဝင္ရေလာက္ေအာင္ တိုင္းရင္းသားေတြဘက္ ေတာင္းဆိုေနတယ္ဆိုတာ KIA တစ္ဖြဲ႔ တည္းကိုၾကည့္ၿပီး ေၿပာတာလား။ က်န္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြကိုေရာ ထည့္မစဥ္းစား ေတာ့ဘူးလား။ အေရးၾကီးဆံုးက သေဘာတူညီမႈပါ။ ကိုယ့္ၿပည္တြင္းေရးကိစၥကို ကိုယ့္ ဘာသာ ေၿဖရွင္းတာ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ဘယ္သူေတြ ဘယ္လို စိုးရိမ္ တယ္ ဆိုတာထက္ လက္မွတ္ေရးထိုးခ်င္သလား။ မထိုးခ်င္ဘူးလားက ပိုအေရးၾကီး ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္တစ္ခုလံုးရဲ႕ ႏိုင္ငံသားအားလံုး တိုင္းရင္းသားအားလံုးရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြား နဲ႕ယွဥ္ၿပီး စဥ္းစားဆံုးၿဖတ္ရမွာပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။ တပ္မေတာ္ဟာ အမ်ိဳးသားေရးတာဝန္ကို ဘယ္ေတာ့မွ သစၥာမေဖာက္ ဆိုသလိုပါပဲ၊ အမ်ိဳးသားေရး ၿပည္ေထာင္စုသား အားလံုးရဲ႕ အေရး၊ တိုင္းရင္းသား အားလံုးရဲ႕ အေရးဟာ ဒို႕တာဝန္အေရးသံုးပါးပါပဲ။ ကိုယ့္အေရးကို သူမ်ားအားကိုးလို႕ မရသလို ကိုယ့္ဘာသာယံုၾကည္မႈရွိရွိနဲ႕ ေၿဖရွင္းရမွာပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။ ယံုၾကည္မႈရွိရင္ စိုးရိမ္ပူပန္မႈလည္း ေပ်ာက္သြားမွာပါ။


    ၁၅။ တိုင္းရင္းသားေတြက ႏိုင္ငံေရးအရ အာမခံခ်က္ရွိမွာ အပစ္ရပ္ေရး လက္မွတ္ေရးထိုး လိုၾကတယ္ဆိုတာ လက္ေတြ႕က်၊ မက်ဆိုတာထက္ ၿဖစ္သင့္တဲ့ အေၿခအေနတစ္ရပ္ၿဖစ္လို႔ လက္ခံပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအာမခံခ်က္ ရွိ၊ မရွိဆိုတာလည္း ႏိုင္ငံေရးအရ ေဆြးေႏြးဖို႔ Political Dialogue သြားဖို႔၊ Frame work တည္ေဆာက္ဖို႔ လက္ခံထားၿပီးလည္း ၿဖစ္ပါတယ္။ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးၿပီးတာနဲ႕ ဆက္သြားမယ့္ လမ္းေၾကာင္းနဲ႔ Time Frame ကို ခ်ၿပီးလည္း ၿဖစ္ပါတယ္။ လက္ခံေဆာင္ရြက္မယ့္ အဖြဲ႕အစည္းေတြဟာ အမ်ားစုၿဖစ္ၿပီး က်န္တဲ့ KIA နဲ႔ TNLA ကလည္း ဒါကို လက္ခံမယ္ဆိုရင္ ၿပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ လက္မွတ္မေရးထိုးႏိုင္စရာ မရွိပါ။ ႏိုင္ငံေတာ္အေနၿဖင့္လည္း အတင္း အက်ပ္ လက္မွတ္ေရးထိုးဖို႕လည္း ခိုင္းစရာ အေၾကာင္းမရွိပါ။ ၿဖစ္ေနတဲ့ ပကတိ အေၿခအေန ေပၚမွာ မွန္ကန္စြာ ရႈၿမင္သံုးသပ္ၿပီး နားလည္မႈ ေပးဖို႔ပဲ လိုပါတယ္။


    ၁၆။ တစ္ဖက္မွာလည္း တိုက္ပြဲေတြေၾကာင့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးစာခ်ဳပ္ မခ်ဳပ္ဆိုႏိုင္မွာ ပူပန္ေနတယ္။ သူတို႔ ပူပန္ေနသလို ပ်က္သြားႏိုင္လားဆိုတာ ခြဲၿခားၿပီး ေၿပာဆိုလိုပါတယ္။ ယခု ၿဖစ္ေနတဲ့ အေၿခအေနကို ၾကည့္ပါ၊ အဓိက ဘယ္သူနဲ႕ ၿဖစ္ေနတာလဲ၊ ဘယ္သူေတြက မလိုက္နာတာလဲ၊ ဘယ္သူေတြက လက္မွတ္မထိုးခ်င္တာလဲ၊ ဘယ္သူေတြက စိတ္ပူ ေနတာလဲ၊ ဘက္နွစ္ဘက္ရွိပါတယ္။ တစ္ဘက္တည္းမဟုတ္တာေတာ့ နားလည္ဖို႔ လိုပါတယ္။ တပ္မေတာ္ကေတာ့ အမွန္တရားေပၚ ရပ္တည္ပါတယ္။ သစၥာ တရားနဲ႕ အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ ေၿပာတဲ့အတိုင္းလုပ္သလို လုပ္တဲ့အတိုင္းလည္း ေၿပာပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ တပ္မေတာ္က တံခါးဖြင့္ထားသလို လက္ကမ္းၿပီး ၾကိဳေနပါတယ္။ မလာခ်င္တဲ့သူက ဘယ္သူလဲ။ ေရႊလက္နဲ႔ ေခၚေပမယ့္ ကမ္းေသာလက္ကိုမၾကိဳဘဲ လက္တြဲ ၿဖဳတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဘယ္သူ႕ အၿပစ္လဲ။ တြဲခ်င္တဲ့သူကို လက္တြဲေခၚၿပီး လက္မတြဲ ခ်င္တဲ့သူကိုေတာ့ ထားခဲ့ရမွာပါပဲ။





    ၁၇။ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္နဲ႕ သမၼတတို႕ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးအရ ရပ္တည္မႈေတြက နီးစပ္တယ္ဆိုတာထက္ တစ္ထပ္တည္း က်တယ္ဆိုရင္ ပိုမွန္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတ ဆိုတာ ဖဲြ႕စည္းပံု အေၿခခံဥပေဒအရ ႏိုင္ငံသားအားလံုး၏ အထြတ္အထိပ္ ေနရာ ရရွိသည္ လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္အၾကီးအကဲႏွင့္ ႏိုင္ငံေတာ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အၾကီးအကဲသည္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ ၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ႏိုင္ငံေရးအရ ရပ္တည္မႈဟာ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတရဲ႕ သေဘာအတိုင္း ၿဖစ္ပါတယ္။ တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးရပ္တည္ခ်က္ သေဘာထားေတြကို (၆၉) နွစ္ေၿမာက္ တပ္မေတာ္ေန႔ မိန္႕ခြန္းမွာ ၾကည့္ရင္ သိႏိုင္ပါတယ္။ ၂၀၁၅ အလြန္ တပ္မေတာ္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးဦးတည္ခ်က္ ကလည္း ေၿပာင္းလဲစရာ မရွိပါဘူး။


    ၁၈။ ယခုရွင္းလင္း တင္ၿပတာေတြဟာ အမွန္တရားေတြပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။ တပ္မေတာ္ဟာ ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ တစ္ခုတည္းေသာ ၿပည္ေထာင္စုတပ္မေတာ္ၿဖစ္လို႔ တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႕အစည္းေတြ အေပၚမွာ တစ္ေၿပးညီ၊ တစ္သေဘာတည္း ဆက္ဆံပါတယ္။ ဒို႕တာဝန္ အေရးသံုးပါးဟာ တပ္မေတာ္ရဲ႕ တာဝန္၊ တပ္မေတာ္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးလမ္းစဥ္လည္း ၿဖစ္ပါ တယ္။ စစ္မွန္၍ စည္းကမ္းၿပည့္ဝေသာ ပါတီစံုဒီမိုကေရစီစနစ္ကို က်င့္သံုးၿပီး ၿပည္ေထာင္စုစနစ္ၿဖင့္ ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ထားတဲ့ ၿပည္ေထာင္စုသမၼတၿမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ မွာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးေပါင္းစံုကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ဖြဲ႕စည္းပံု အေၿခခံဥပေဒကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ရန္ အဓိက တာဝန္ရွိတဲ့ တပ္မေတာ္ အေနၿဖင့္ ႏိုင္ငံေတာ္အက်ိဳး၊ ႏိုင္ငံသူႏိုင္ငံသား အားလံုးရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားကို အၿမဲ ဦးထိပ္ပန္ဆင္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္မွာ တက္ၾကြစြာ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ေနပါတယ္ဆိုတာ ၿခြင္းခ်က္ မရွိ အၿပည့္အဝ လက္ခံယံုၾကည္ပါလို႕ ေၿပာၾကားလိုပါတယ္။

    ခ်စ္ၾကည္စြာၿဖင့္

    ေမာင္ေမႊး



    မလ ၅ ရက္ထုတ္ ဒီမိုကေရစီတူေဒး သတင္းစာ အတြဲ(၁) အမွတ္(၅၇) မွ ကူးယူ ေဖာ္ျပသည္

    0 0

    ပန္းေပးေနေသာကေလး
    ပန္းေပးေနေသာကေလး
    ♦   ဒီေန႔ မနက္မိုးလင္းေတာ႔ အေဆာင္ေဘး ကားလမ္းမေပၚ ကေန ၾသဥဆြဲ သံေတြ ၊ လူသံေတြ ၊ အူးရား ..အူးရား  (ေအာင္ၿပီ ..ေအာင္ၿပီ) ဆိုတဲ႔ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ ၾကားေနရတယ္။ ဒီေန႔ ကရုရွားေတြရဲ့ Victory Day  ဆိုေတာ႔ လိုက္ၾကည့္ဦးမယ္ဆိုၿပီး အဝတ္ေလး ကပ်ာကယာ လဲၿပီး အေဆာင္က ဆင္းလာတယ္ ။ အေဆာင္ ေစာင္႔ တဲ႔ Security အဖြားႀကီး က "ေအာင္ပြဲေန႔ကိုႀကဳိဆိုပါတယ္"ဆိုတဲ႔ စာရြက္ေလးေတြကို အေဆာင္တံခါးမွာ ကပ္ေနတယ္ ။  Поздравляю с днём победы ( Congratulation for Victory Day) လို႔ ႏွုတ္ဆက္လိုက္ေတာ႔ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္တဲ႔ ။


    ♦   လမ္းေပၚဆင္းလာေတာ႔ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ယာဥ္ထဲရဲေတြ ကေန "ကာလုဂါၿမိဳသားမ်ားအားလံုး ခင္ဗ်ာ ။ ေအာင္ပြဲေန႔အတြက္ ဂုဏ္ျပဳပါတယ္ ။ ဆိုက္ေကာ႔စကီး ရင္ျပင္ကေန ၊ ေအာင္ေျမ ရင္ျပင္ထိ လမ္းေလွ်ာက္ၾကမွာျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ "ဆိုၿပီး လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ကား ေတြ နဲ႔ လိုက္ေအာ္ေနတယ္ ။ လူေတြ က လည္း အုန္းအုန္းၾကြက္ၾကြက္ ေပါ႔ ။ ဆိုက္ေကာ႔စကီး ရင္ျပင္ေရာက္ေတာ႔ လူေတြက ေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီ ။ လူႀကီး ကေလးအားလံုး လက္ထဲမွာ အနီေရာင္ ပန္းကေလးေတြ ၊ပန္းပြင္႔ ကေလးေတြ ကိုင္လို႔ ။ တခ်ိဳဳ႔ လည္း ေအာင္ပြဲေန႔အထိမ္းအမွတ္အလံေတြ ၊ စစ္ျပန္ႀကီးမ်ားကို ဂုဏ္ျပဳပါသည္ဆိုတဲ႔ စာတမ္းအလံေသးေသးေလးေတြ ကိုကိုင္လို႔ ။ ေအာင္ၿပီ ေအာင္ၿပီ ဆိုတဲ႔ အသံေတြ ၊ ရာ႔စီရာ မာ႔ရာ (ငါတို႔ရုရွား) ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းသံေတြကလည္းေသာေသာ ညံလို႔ ေပါ႔ ။

       ♦   အဲဒီေနာက္ေတာ႔ အုပ္စုလိုက္အုပ္စုလိုက္ ေအာင္ေျမရင္ျပင္ ဆီကို ခ်ီတက္ၾကတယ္ ။ ဘင္ခရာအဖြဲ႔ ၊ အလံကိုင္အဖြဲ႔ ၊ အလံေစာင္႔ အဖြဲ႔ စတဲ႔ တပ္ဖြဲ႔ ေတြက ေရွ့ဆံုးကေပါ႔ ။ ၿပီးေတာ႔ စစ္သားေတြ ၊ ရဲေတြ ၊ စစ္ျပန္ေတြ ဟာ ေရာၿပီးေတာ႔ လမ္းေလွ်ာက္ ခ်ီတက္ၾကတယ္ ။ တခ်ိဳ႔ စစ္သားေတြကလည္း သူတို႔ သားသမီးေလးေတြကို ပုခံုးေပၚ ထမ္းလို႔ ။ တခ်ိဳ႔ မိသားစုေတြ ကလည္း သူတို႔ ရဲ့ စစ္မွဳထမ္း အဘိုး ၊ အဘြားပံုေတြ ဆိုင္းဘုတ္ လို ေထာင္လို႔ ။ တခ်ိဳ႔ စစ္ျပန္ႀကီးေတြကလည္း သူတို႔ ရဲ့ တပ္ဖြဲ႔ နံပါတ္ေတြ ၊ သူတို႔ရဲ့ သူငယ္ခ်င္း ဓာတ္ပံုေတြ ေထာင္လို႔ ။ သီခ်င္းေတြ ဆိုၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္ ။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ က ေရွာ႔ပင္းေမာေတြ ၊ ေစ်းဆိုင္ေတြ က လည္း ေရွ့မွာ ဝန္ထမ္းဝတ္စံုေလးေတြ နဲ႔ Sound Box ေတြခ် "ေအာင္ပြဲ ေန႔ အတြက္ စစ္ျပန္မ်ား ကို ဂုဏ္ျပဳပါတယ္ ""ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ သူရဲေကာင္ႀကီးမ်ားအားလံုး က်န္းမာၾကပါေစ ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ "စသျဖင္႔ ဆုေတာင္းေပးၾကတယ္ ။ ပန္းစည္းေတြ ကမ္းေပးၾကတယ္ ။  စစ္ေရးျပ Parade ဟာ စစ္သားေတြခ်ည္းပဲ မဟုတ္လို႔ ညီညီ ညာညာ မရွိေပ မဲ႔  စိတ္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးေႏြးေထြး ေစတာေတာ႔ အမွန္ပဲ ။ စစ္သား နဲ႔ ျပည္သူဟာ တန္းတူ ရည္တူျဖစ္ေနတယ္ ။ စစ္သားေတြ ၾကားထဲမွာ ျပည္သူေတြရွိသလို ၊ ျပည္သူေတြၾကားထဲမွာလည္း စစ္သားေတြရွိေနခဲ႔တယ္ ။


       ♦  ၆ လမ္းသြားလမ္းမႀကီးတစ္ေလွ်ာက္ လူေပါင္း ေသာင္းနဲ႔ ခ်ီပီး ျပည့္ႏွက္ေနတယ္ ။ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ ဓာတ္ပံုရိုက္လိုက္နဲ႔ မနည္းတိုးေဝ႔ွၿပီးေလွ်ာက္ေနရတယ္ ။ တခ်ိဳ႔ လမ္းသိပ္မေရွာက္ႏိုင္ေတာ႔တဲ႔ စစ္ျပန္ အဖိုးႀကီး ၊ အဖြားႀကီးေတြ ကေတာ႔ ေတာင္ေဝွးေလးေတြ ေထာက္လို႔ ရင္ဘက္မွာ သူတို႔ရခဲ႔တဲ႔ အဆင္႔ တံဆိပ္ေလးေတြ တပ္လို႔ ေဘးမွာရပ္ပီးအားေပးေနၾကတယ္ ။ ဓာတ္ပံု ရိုက္မလို႔ လုပ္ေနတုန္း  ၇ ႏွစ္ ၈ ႏွစ္ေကာင္ေလး ၂ ေယာက္ေလာက္က ကၽြန္ေတာ္႔ ကိုအတင္းတိုးၿပီး ေရွ့တက္သြားတယ္ ။ ကိုယ္ကလည္းသတိမထားမိေတာ႔ လူေတာင္နည္းနည္း ယိုင္သြားတယ္ ။ ပီးေတာ႔ ဟိုဘက္လွည့္ေနတဲ႔ အဘိုးႀကီး ကို  "ပ႔ါရွလူ႔စတာ႔ ၊ ပါ႔ရွလူ႔စတာ႔ "(Please..please) ဆိုၿပီး ေအာ္ေျပာတယ္ ။ စစ္ျပန္အဘိုးႀကီး က ေနာက ္ျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ႔ ... တစ္ေယာက္ကေန ၿပီးေတာ႔ စစ္ျပန္ အဘိုးႀကီး လက္ထဲ ကို သူတို႔ ကိုင္လာတဲ႔ ပန္းေလးေတြ ထည့္ေပးလိုက္တယ္ ။ ၿပီးေတာ႔ ပါးစပ္ကေန လည္း ေျပးလိုက္ေသးတယ္ "Мне Повезло ! Герой наши .. Я поздравляю с днем победы , Вам счастье и здорове. Мы очень рады и потому вы наши"တဲ႔ ။  ဒီ ၇ ႏွစ္ ေလာက္ရွိတဲ႔ ကေလးေလး ေျပာတဲ႔ စကား ၾကားရတဲ႔  စိတ္ထဲ မွာ ၾကက္သီး ေတာင္ ထသြားတယ္ ။ သူ ေျပာတဲ႔ စကားသံ က ျပန္လာတဲ႔ ထိ ကၽြန္ေတာ္နားထဲ စြဲ ေနတယ္ ။ အဓိပၸါယ္ က ..."ခင္ဗ်ား ကို ပန္းေပးခြင္႔ ရတာ ကၽြန္ေတာ္အရမ္းကံေကာင္းတာပဲ ..သူရဲေကာင္းႀကီး ။ ေအာင္ပြဲ ေန႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ဂုဏ္ျပဳပါတယ္ ။ ခင္ဗ်ား ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ၊ က်န္းမာပါေစ "တဲ႔ ။ ပီးေတာ႔ "ခင္ဗ်ားတို႔ မ်ိဳး ဆက္ေတြ ျဖစ္ေနရတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရမ္းေပ်ာ္ပါတယ္ "  တဲ႔ ။ ၾကား ရ ခ်င္း ကၽြန္ေတာ္ အံ ၾသ သြားတယ္ ။  ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံ လူမ်ိဳးတစ္ခု မွာ မ်ိဳး ဆက္ တစ္ဆက္ၿပီး တစ္ဆက္ ၊ တိုးတက္ေနဖို႔ ေအာင္ျမင္ေနဖို႔ ဆိုရင္ ... သူတို႔ ဟာ အဲဒီလူမ်ိဳးျဖစ္ရတာ ဂုဏ္ယူေနဖို႔လိုတယ္ ။ အဲဒီ ႏိုင္ငံ ရဲ့ မ်ိဳးဆက္ေတြ ျဖစ္ရတာ လွိဳက္လွိဳက္လွဲ လွဲ ေက်နပ္ဖို႔လိုတယ္ ထင္တယ္။

    ♦    အဲဒီေနာက္ ေအာင္ေျမရင္ျပင္ဆီ ကို ဆက္ ေလွ်ာက္လာတယ္ ။ ေအာင္ေျမရင္ ျပင္ဆိုတာ က ဒုတိယကမၻာ စစ္အတြင္း မွာ နာဇီတပ္ေတြက ရုရွားကို ဝင္တိုက္ေတာ႔ ကာလုဂါၿမိဳ႔ကိုျဖတ္ၾကတယ္ ။  အဲဒီ မွာ ၿမိဳ႔ ခံ ေတြ ဝိုင္းတိုက္ ၿပီး ၿမိဳ႔ကို ကာကြယ္ႏိုင္ခဲ႔တယ္ ။ ဒါေပမဲ႔ စစ္သည္ အရပ္သား ၃၂၀၀ ေက်ာ္ က်ဆံုးခဲ႔တယ္ ။ အဲဒီထဲမွာ အမ်ိဳးသမီး စစ္မွု ထမ္းခြင္႔ မရ လို႔ ေယာက်ာၤးေယာင္ ေဆာင္ၿပီး စစ္ဝင္တိုက္ခဲ႔ တယ္ ကာလုဂါၿမိဳ သူ အမ်ိဳးသမီး စစ္သည္တစ္ဦး ပါခဲ႔တယ္ ။ သူကို ဂုဏ္ျပဳ ေသာ အားျဖင္႔  "ပလို႔ယွက္ ပါဗ်ဲဒီး"ေအာင္ေျမရင္ျပင္ ဆိုၿပီး သူရုပ္တု ထုလုပ္ေပး ခဲ႔တယ္ ။  လက္တစ္ဖက္မွာ ကာလုဂါၿမိဳ႔ က တီထြင္ခဲ႔ တဲ႔  စပုနစ္ အာကာသယာဥ္ကို ကိုင္ထားၿပီးေတာ႔ တစ္ဖက္ကေတာ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အျဖစ္ ပုဝါ ကိုင္ထားတယ္ ။ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ ေတြ မွာ ၿမိဳခံ လူထု က အဲဒီ ေနရာမွာ လြမ္းသူပန္းေခြ ခ်ၿပီး အေလးျပဳေလ႔ရွိတယ္ ။

    ♦    ေအာင္ေျမရင္ျပင္ ေရာက္ေတာ႔ ကာလုဂါၿမိဳ႔ရဲ့ ၿမိဳေတာ္ဝန္ ကေန ဖြင္႔ ပြဲ အမွားစကား ေျပာတယ္ ။ ၿပီးေတာ႔ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနေသးတယ္ စစ္ျပန္အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္ကေန အားလံုး ကိုယ္စား ဂုဏ္ျပဳစကားေျပာတယ္ ။ အသက္ႀကီး ၿပီး စကားေတြ မပီေတာ႔ သူေျပာတဲ႔ စကားေတြ မနည္းနားစိုက္ေထာင္ရတယ္ ။ ရုရွားလူမ်ိဳးတို႔ အတြက္ ဒီေအာင္ပြဲ ဟာ ခက္ခက္ခဲခဲ ရခဲ႔ရတာ ျဖစ္ေၾကာင္း ၊ လူေပါင္း သန္းနဲ႔ ခ်ီေသဆံုး ခဲ႔ ရေၾကာင္း ၊ က်ဆံုး သြားတဲ႔ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြကို အေလးအျမတ္ျပဳ ေၾကာင္း အားယူၿပီးေျပာသြားတယ္ ။ ေနာက္ေတာ႔  ေဘာင္းမန္းေက်ာင္း က ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကေန ဂုဏ္ျပဳစကားတက္ေျပာတယ္ ။ "ဒီေန႔ ေအာင္ပြဲ ဟာ ရုရွားလူမ်ိဳးေတြ အတြက္တင္မဟုတ္ခဲ႔ပါဘူး ။ ဒုတိယကမၻာစစ္ကို တစ္နည္းတစ္ဖံုးအဆံုး သတ္ေစခဲ႔တဲ႔ ေန႔တစ္ေန႔လည္းျဖစ္ ပါတယ္ ။ စစ္ျပန္ႀကီးတို႔ ဟာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္လွတဲ႔ ကမၻာစစ္ႀကီးကို ခတ္မွီနည္းပညာေတြ ၊ လက္နက္ေတြ နဲ႔ ေအာင္ႏိုင္ခဲ႔ ၾကတာမဟုတ္ပါဘူး ။  ႏွလံုးသားေတြ ျမတ္ႏိုးစိတ္ေတြနဲ႔ ေအာင္ႏိုင္ခဲ႔ၾကတာျဖစ္ပါတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပါအဝင္ ေနာက္မ်ိဳး ဆက္ေတြ ခင္ဗ်ားတို႔ ကို အမွတ္ရေနမွာပါ ။ ကၽြန္ေတာ္ ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္႔ သားသမီး ေျမးျမစ္ ... ဘယ္သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ...ျငင္းမရတဲ႔ အမွန္တရားတစ္ခု ရွိပါတယ္ .... ခင္ဗ်ားတို႔ဟာ သူရဲေကာင္းေတြ ဆိုတာပါပဲ "တဲ႔ ။  ၿပီးေတာ႔  သက္ဆိုင္ရာ မ်ိဳးဆက္ေတြ ၊ မိးသားစုေတြ လိုက္ လြမ္းသူပန္းေခြ ခ်ၾကတယ္ ။ အေလး ျပုၾကတယ္ ။ ၿပီးေတာ႔ အခမ္း အနားကို ပိတ္သိမ္းလိုက္ၾကတယ္ ။

        ♦   ပြဲၿပီးလို႔ ျပန္လာေတာ႔ ...လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အားကစားၿပိဳင္ပြဲလုပ္ေနၾကတဲ႔ လူငယ္လူရြယ္ေလးေတြ ၊ စတိတ္စင္ေလးေတြ နဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖေနၾကတဲ႔ ၿမိဳ႔သူၿမိဳ႔သားေတြ ။ ေပ်ာ္ ရႊင္ ေနတဲ႔ မိသားစုေတြ ။ သမီး ေလး က ကင္မရာေလး ခ်ိန္လို႔ ..... ၿပံဳး ျပ ... ၿပံဳးျပ ဆိုၿပီး အတင္း ခိုင္းေနတဲ႔  အေဖ စစ္သားေတြ ။ စစ္မွုထမ္းဝတ္စံုနဲ႔ အဘိုးအဘြားႀကီးေတြ ၊ ဓာတ္ပံုေလးေတြ ကိုင္ထားၾကတဲ႔ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြ .... စသျဖင္႔ အတန္းအစား ၊ ပံုပန္းသ႑န္ ၊ အျပဳ အမူ ၊ အေနထိုင္ ကြဲ ေန ၾကတဲ႔ လူ အမ်ိဳးမ်ိဳး မွာ ... ႏွလံုးသား က လာတဲ႔ အၿပံဳးမ်ားစြာေတာ႔  ... ဒီကေန႔ ထပ္တူ က်ေနၾကေလရဲ့ ။                       (ရုပ္ဆိုး)

    လမ္းေလွ်ာက္လာၾကစဥ္

    လမ္းေလွ်ာက္လာၾကစဥ္
    လမ္းေလွ်ာက္လာၾကစဥ္
    လမ္းေလွ်ာက္လာၾကစဥ္


    ေအာင္ေျမရင္ျပင္က အမ်ိဳးသမီးသူရဲေကာင္းရုပ္တု
    ေအာင္ေျမရင္ျပင္က အမ်ိဳးသမီးသူရဲေကာင္းရုပ္တု
    စစ္ျပန္ႀကီးကို ပန္းေပးခိုင္းေနေသာ ကေလးအေဖ
    စစ္ျပန္ႀကီးကို ပန္းေပးခိုင္းေနေသာ ကေလးအေဖ
    တစ္ေယာက္တည္းေပမဲ႔ ေပ်ာ္ပါတယ္
    တစ္ေယာက္တည္းေပမဲ႔ ေပ်ာ္ပါတယ္
    ဖြားဖြားလည္းစစ္မွုထမ္းေဟာင္းတစ္ေယာက္ပဲ
    ဖြားဖြားလည္းစစ္မွုထမ္းေဟာင္းတစ္ေယာက္ပဲ
    ပန္းေပးခ်င္လို႔
    ပန္းေပးခ်င္လို႔
    ဓာတ္ပံုေတြလည္းေထာင္းထားၾက ၊ ပန္းစည္းေတြလည္းဝိုင္းေပးၾက
    ဓာတ္ပံုေတြလည္းေထာင္းထားၾက ၊ ပန္းစည္းေတြလည္းဝိုင္းေပးၾက

    0 0

     Photo: တစ္ခါတုန္းကတကၠသိုလ္မွာ အပိုင္း၂၀               စာေမးပြဲနားနီးရင္ ကြ်န္မအခန္းက လူစည္ကားပါတယ္။ အငယ္တန္းေတြက စာလာျဖတ္ခိုင္းၾကလို႔ပါ...။ eg..ဆိုရင္ျဖဳတ္၊ Case studyေတြျဖဳတ္။ ထပ္မံ ရွင္းျပခ်က္ေတြ ျဖဳတ္နဲ႔.... လိုရင္း မေပ်ာက္ဘဲ အဓိပၸါယ္ရွိေနေသးရင္ ျပီးေရာ ဆိုျပီး ကြ်န္မက လက္ရဲဇက္ရဲနဲ႔ စာေတြကို ျဖတ္ေတာက္ေပးပါတယ္။ ဒီေတာ့ ခ်ာတိတ္ေတြက သိပ္အားကိုးႀက တာေပါ့.... အဟဲ။ ခက္တာက သူတို႔စာေတြကို မဖတ္ဘဲ ျဖတ္ေတာက္လို႔မရတ့ဲ အတြက္ ေသခ်ာဖတ္ျပီးမွ လုပ္ေပးရတာပါ။ ကြ်န္မရဲ႕ စာက်က္ခ်ိန္ေတြ ေတာ္ေတာ္ဖ့ဲ ေပးရပါတယ္။           အငယ္တန္းေတြက သူတို႔ရဲ႕ စာတမ္းငယ္ 10paper အတြက္လည္း လာလာေမးႀကပါတယ္။ ကြ်န္မလည္း စူးစမ္း စပ္စုလိုတ့ဲ ဝါသနာအခံအရ သူတို႔လို Paper ေလးတစ္ေစာင္ေလာက္ ေရးႀကည့္ လိုစိတ္ေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဘာအေႀကာင္းေရးရမလဲ ဆိုျပီးးး ေခါင္းစဥ္ကို စဥ္းစားေတာ့ အဲ့အခ်ိန္က ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ရည္းစားထားလာခ့ဲျပီ။ ျပီးေတာ့ အိမ္ေထာင္က်သြားတ့ဲ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အဆင္မေျပတ့ဲ အိမ္ေထာင္ေရး ရင္ဖြင့္သံေတြလည္း ႀကားလာရပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကြ်န္မအာရံုေတြဟာ အိမ္ေထာင္ေရးကံ ေကာင္းျခင္း၊ဆိုးျခင္းဆိုတ့ဲ ကိစၥေတြအေပၚ အာရံုေရာက္ေနျပန္ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရးကံ ေကာင္းျခင္း/ဆိုးျခင္းကို အေပ်ာ္တမ္း စာတမ္းငယ္ေလး လုပ္ႀကည့္ခ်င္စိတ္က ေပါက္လာပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ဖက္ကို ဘယ္လိုအခ်က္ အလက္ေတြ၊ ဘယ္လိုစဥ္းစား ေတြးေခၚမႈေတြနဲ႔ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ႀကသလဲေပါ့။ လက္မထပ္ခင္က သတိျပဳမိတ့ဲ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ေတြရဲ႕ ထူးျခားတ့ဲ အျပဳအမူ သို႔မဟုတ္ အေတြးအေခၚေပါ့။            အားတ့ဲအခ်ိန္မွာ အ့ဲဒီကိစၥအတြက္ ေမးခြန္းေလးေတြ စဥ္းစားျပင္ဆင္ပါတယ္။ ေမးခြန္းဆယ့္ငါးခုေလာက္ စဥ္းစားလို႔ ရလာေတာ့ ေမးရမယ့္ လူေတြကို ဘယ္လိုအလႊာခြဲမလဲ??? စဥ္းစားပါတယ္။ ဒီစာတမ္းငယ္ေလးက အိမ္ေထာင္ျပဳမယ့္ လူငယ္ေတြအတြက္ တစ္စံုတစ္ရာေသာ စဥ္းစားစရာေတြကို ေပးႏိုင္မလားေပါ့????? အနည္းဆံုးေတာ့ ကြ်န္မက လက္ရွိရည္းစားကို အကဲျဖတ္သံုးသပ္ႏိုင္ဖို႔နဲ႔ တကယ္ အိမ္ေထာင္ဖက္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္သင့္မသင့္ ဆံုးျဖတ္ရာမွာ အကူအညီတစ္ခုေတာ့ ရလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ့ဲပါတယ္။တကယ္တမ္းမွာေတာ့ ကြ်န္မက မဆံုးျဖတ္လိုက္ရဘဲ သူကသာ ဆံုးျဖတ္သြားခ့ဲတာပါ။           ကြ်န္မရဲ႕ ေမးခြန္းေတြကို အစမ္းသေဘာနဲ႔ ပထမဆံုး လက္တန္းေမးခံခ့ဲရတ့ဲ ပုဂၢိဳလ္က ေမေမပါ။ ေမေမေျဖသြားပံုကို သေဘာက်လို႔ ကြ်န္မမွာ အခန္းထဲျပန္ဝင္ျပီး တဟားဟား ရယ္ေနခ့ဲရပါေသးတယ္။ "ေမေမနဲ႔ ေဖေဖက ဘယ္မွာဘယ္လို စေတြ႔ႀကတာလဲဟင္!!!!!" "ဘာျဖစ္လို႔ ေမးတာလဲ သမီးရဲ႕ ????" "သိခ်င္လို႔ေပါ့ ေမေမရဲ႕။" "ဘာလို႔သိခ်င္ ရတာလဲ????"  "ေအာ္....ဒီလိုပါ။ ေမေမက ဒီေလာက္ ေကာင္းတ့ဲ အိမ္ေထာင္ဖက္ကို ဘယ္လိုေရြးခ်ယ္ ရွာေဖြခ့ဲတာလဲ ဆိုတာေလးးး သိခ်င္လို႔ ပါေမေမရယ္" "မသိပါဘူးေအ..." "ဘာလို႔မသိတာလဲ ေမေမရဲ႕။" "သမီးအေမႀကီးတို႔ကဆို သေဘာေတာင္မတူဘူးးးး မႈန္ကုပ္ကုပ္ ခပ္တင္းတင္းရုပ္နဲ႔ လမ္းသရဲလိုလူကို မယူပါနဲ႔ဆိုျပီးေတာင္ ငိုရွာေသးတယ္။" "အ့ဲလိုလူႀကီးသူမေတြရဲ႕ အျမင္ကို ဆန္႔က်င္ျပီး ေဖေဖ့ကို ေရြးခ်ယ္ရဲခ့ဲတာ ေဖေဖ့ရဲ႕ ဘယ္အခ်က္အလက္နဲ႔ ဘယ္လိုစိတ္ဓါတ္ေတြကို သေဘာက် လက္ခံႏိုင္ခ့ဲလို႔လဲ ေမေမ???? " "အ့ဲလိုလည္း ဘာမွမသိပါဘူး သမီးရယ္... သူ႔ဘာသာေကာင္းခ်င္တ့ဲလူမို႔ ေကာင္းေနတာပဲ။သူေကာင္းတာ ဆိုးတာလည္း ယူျပီးမွ သိရတာပဲ။ေမေမ့မွာ ကံေကာင္းလို႔ေတာ္ေတာ့တာပဲ။" "အြမ္!!!!! "             မႀကာမီမွာ ကြ်န္မက ပါေမာကၶ တစ္ဦးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေတြ႔ႀကပါတယ္။ သူမကBanking System ေတြကို သင္ႀကားပို႔ခ်ပါတယ္။ ဘဏ္ဆိုတာ ေငြစု ေငြေခ်းႏွင့္ ေငြလႊဲအလုပ္လုပ္တ့ဲ အေပါင္ဆိုင္ အႀကီးစား အဆင့္ေလာက္သာလို႔ သိထားတ့ဲ ကြ်န္မရဲ႕ အထင္အျမင္ေတြဟာ ဒီဘာသာရပ္ကို သင္လိုက္ရေတာ့မွ ေအာင္မငီးးးး လို႔ ေအာ္မိတ့ဲအထိ ဘဏ္ဆိုတာေတြကို ေႀကာက္သြား၊ျဖံဳသြားပါေတာ့တယ္။ ဘဏ္ဆိုတာဟာ... မေဝးေတာ့တ့ဲ အနာဂတ္မွာ ဒီႏိုင္ငံတစ္ခုလံုးရဲဲ႕ စီးပြားေရးရာ၊ေဘာဂေဗဒ ေရးရာေတြကို စီမံေဖာ္ေဆာင္ လမ္းျပမယ့္ အရာေတြ ျဖစ္သလို ၊ငါတို႔အိတ္ေထာင္ထဲက ရွိသမွ်ကို ႏိႈက္ယူမယ့္အရာေတြလည္း ျဖစ္ေနျပန္ပါလားးးးလို႔ ဆင္ျခင္မိလာသလို ႏိုင္ငံတကာ စီးပြားပ်က္ကပ္ေတြဟာ ဘဏ္ေတြျပိဳလဲမႈေတြကေန စတင္ႀကတာပါလားးးး ဆိုတာေတြ သိလာပါတယ္။ကိုယ္တိုင္လည္း ဘဏ္တစ္ခုေလာက္ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။                 97အာရွစီးပြားပ်က္ကပ္ကို ေလ့လာရေတာ့ ကိုရီးယား၊မေလးရွားနဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႕ ဘဏ္လုပ္ငန္းစနစ္ေတြ၊စီးပြားပ်က္ကပ္ ကာလအတြင္းမွာ သက္ဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ ကိုင္တြယ္လုပ္ေဆာင္မႈေတြကို ေကာင္းေကာင္းေလ့လာလိုက္ရပါတယ္။ မေလးရွား အစိုးရရဲ႕ ကိုင္တြယ္ ေဆာင္ရြက္မႈကို ႏိုင္ငံတကာက "ဒီမိုကေရစီ မဆန္ဘူးးး အာဏာရွင္အလား သ႑န္တူတယ္" ဆိုျပီး ေဝဖန္ရံႈ႕ခ်ႀကေပမယ့္ သူ႔ႏိုင္ငံကို စီးပြားပ်က္ကပ္ေဘးကေန ေကာင္းစြာ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ ကာကြယ္ေပးႏိုင္ခ့ဲ ပါတယ္။ ထိုင္းအစိုးရရဲ႕ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရယ္ရပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာရဲ႕ ေဝဖန္မႈမခံရေအာင္ ဒီမိုကေရစီ စီးပြားေရး စံႏႈန္းေတြန႔ဲအညီ လုပ္ေဆာင္ေပးခ့ဲပါတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ စီးပြားေရးကေတာ့ ဗုန္းဗုန္းလဲသြားျပီး ထိုင္းလူမ်ိဳး သူေဌးေပါက္စေတြ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသမႈႏႈန္း တအားျမင့္ သြားခ့ဲပါတယ္။               ကိုရီးယားအေႀကာင္း ေျပာရရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားဘာသာ တကၠသိုလ္တက္ေနတုန္းက ဆုန္းခ်န္းစု ဆိုတ့ဲ ဆရာမက 97 စီးပြားပ်က္ကပ္ အေႀကာင္းကို မ်က္ရည္လည္ရင္း ေျပာျပခ့ဲတာေတြကိုပဲ ျပန္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ကိုရီးယားက စတင္ခ့ဲတ့ဲ ဒီအက်ပ္အတည္းက ဘဏ္ေတြက စတင္တယ္၊ ဘဏ္ေတြႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအာဏာပိုင္ အဖြဲ႔အစည္းေတြြရဲ႕ စည္းကမ္းမ့ဲ လက္လြတ္စပါယ္ လုပ္ခ့ဲႀကတ့ဲ လုပ္ရပ္ေတြေႀကာင့္ ျဖစ္ရတယ္လို႔ သူမထင္ပါတယ္တ့ဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအေႀကာင္းေတြကို သူမသိပ္ နားမလည္ပါဘူးတ့ဲ။အ့ဲအခ်ိန္မွာ သူမက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူပါ။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား အမ်ားစုဟာ မိဘဆီက ေထာက္ပ့ံေက်း၊မုန္႔ဖိုး ဘာမွမရေတာ့သလို မိဘေတြကလည္း စားေသာက္ဖို႔အတြက္ကို မနည္းရုန္းကန္ရတ့ဲ အလုပ္လက္မ့ဲေတြ ျဖစ္ကုန္ႀကပါတယ္။                ဒီေတာ့ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားတိုင္းဟာ ရရာအလုပ္ကို ေပးတ့ဲပိုက္ဆံယူျပီး ဝင္လုပ္ႀကပါတယ္တ့ဲ။ မနက္အေစာ ေက်ာင္းခ်ိန္ထက္ေစာျပီး ေျမေအာက္ဘူတာရံုေတြမွာ ဖိနပ္တိုက္ေဆးဘူးနဲ႔ ဘရက္ကို ေရွ႕မွာခ်ျပီး ဒူးေထာက္ထိုင္ကာ ေႀကးမေတာင္းဘဲ ေပးတ့ဲပိုက္ဆံကိုယူျပီး ဖိနပ္တိုက္ရင္း ဝင္ေငြရွာေနတ့ဲ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေတြ၊ေက်ာင္းသူေတြ လက္ညိႈးထိုးမလြဲအမ်ားၾကီးပါဘဲတ့ဲ။ အ့ဲဒီလိုလူေတြထဲမွာ သူမလည္း ပါခ့ဲပါတယ္တ့ဲ။ ကိုရီးယားေတြဟာ ကိုယ့္မိသားစုမွာ၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ ျပႆနာတက္ရင္ ဒီလိုပဲ ႀက့ံခိုင္တ့ဲ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ လက္တြဲရက္ဆိုင္ေျဖရွင္းႀက ပါတယ္တ့ဲ။ ကြ်န္မတို႔ဆီက တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေတာ္ေတြမွာေရာ အ့ဲလိုအေတြး အေခၚမ်ိဳး အ့ဲလိုစိတ္ဓါတ္ႀက့ံခိုင္မႈမ်ိဳး ျဖစ္လာေစမယ့္ ေရခံေျမခံေတြ ရွိႀကျပီလားးး???                  စကားမစပ္ သတိေပးခ်င္တာက ေရွ႕အနာဂတ္မွာ ျပည္တြင္းျပည္ပ ဘဏ္ေတြက ေပါေပါေလာေလာ ေပးအပ္လာမယ့္ ခရက္ဒစ္ကဒ္ ဆိုတာေတြကို ေခတ္မီပစၥည္းတစ္ခုလို သေဘာထားျပီး ေခ်ာင္ေခ်ာင္ရတိုင္း အဟုတ္မွတ္မသံုး ေစခ်င္ပါဘူး။ ျမန္မာေတြက အေႀကြးရရင္ ဆင္ေတာင္ဝယ္စီးတယ္ ဆိုတ့ဲ ဆိုရိုးစကားကလည္း ရွိတယ္ေလ။ မလႊဲသာတ့ဲ အေရးေပၚ အေျခအေနအရ ခရက္ဒစ္ကဒ္ သံုးလိုက္ရတ့ဲ လူကလြဲရင္... ခရက္ဒစ္ကဒ္ကိုင္သံုးႏိုင္တာကို အဟုတ္ႀကီးမွတ္ေနတ့ဲသူေတြကို ကြ်န္မကေတာ့ "လူအေတြ၊ အခ်ဥ္ေတြ" လို႔ပဲ စိတ္ထဲကေန တိတ္တိတ္ေလး ႀကိတ္ျပီး သတ္မွတ္မယ္ေနာ္ (ဤကားးး စကားခ်ပ္) ။           ဘဏ္ကိစၥ မစခင္မွာ အရင္ဆံုး ျဖစ္ခ့ဲတ့ဲ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္မႈ ကေတာ့ Banking ပါေမာကၡအပ်ိဳဂ်ီးက အလွျပင္တ့ဲ ေက်ာင္းသူေတြကို မ်က္မုန္းက်ိဳးျခင္းနဲ႔ သူကိုယ္တိုင္လည္း ျပင္ဆင္ျခယ္သမႈ မရွိ မ်က္ႏွာေျဗာင္နဲ႔... အဲ့ မွားလို႔ နတ္ထရယ္ဗူးသီး ပံုစံနဲ႔ ေနထိုင္ျခင္းပါပဲ။ "ေနထက္ထက္ေအာင္... စာလုပ္ရတာ နည္းေသးတယ္ထင္တယ္.... ညည္းတစ္ေယာက္ထဲကို ထပ္ေပးအံုးမွပဲ။" "မလုပ္ပါနဲ႔ တီခ်ယ္ရယ္... ဒီ့ထက္ပို လုပ္ရရင္လည္းးးး သာမီးအသက္ထြက္ဖို႔ပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။"           "ေႀသာ... အလွျပင္ဖို႔ အခ်ိန္ၾက ရွိတယ္ေပါ့။" "အာ့က ၅မိနစ္ဆို ျပီးျပီေလ တီခ်ယ္ကလည္းးးး ငါးမိနစ္ေလး အခ်ိန္ေပးလိုက္တာနဲ႔ တေနကုန္လွေနတာ တန္တာေပါ့...ဟုတ္ဖူးလားးးးးခ္ခ္" "ဘာာာာ၅မိနစ္တုန္းးးး ဒီမ်က္ႏွာလားးး၅မိနစ္နဲ႔ ျပင္ျပီးမွာ။" "တကယ္ပါတီခ်ယ္ရယ္.... မယံုရင္ တီခ်ယ့္ကို သမီးျပင္ေပးပါ့မယ္။ ၅မိနစ္ထက္ ႀကာရင္ သမီးေနာက္ကို မ်က္ႏွာေျဗာင္နဲ႔ ေက်ာင္းတက္ပါ့မယ္။" "ေတာ္စမ္းပါေအ... မေျပာခ်င္လို႔ ႀကည့္ေနတာ အေတာ္လွခ်င္ ေနတယ္ေပါ့ ဟုတ္လားးးးး ©±~×÷•>¢_®_+_>®__|\\£©••&*--@" "တီခ်ယ္ေနာ္... ထပ္ဆူေနရင္ သမီးတီခ်ယ့္ကို ဖက္နမ္းပစ္ေတာ့မွာဂ် ခိခိ။" "ဘာေျပာဒယ္။" "တကယ္ေျပာတာ... သမီးအသည္းယားလာျပီ။ တီခ်ယ့္ပါးကို ႏႈတ္ခမ္းနီရာေလး ထင္သြားေအာင္ နမ္းပစ္လိုက္ေတာ့မယ္..... မယံုရင္ ထပ္ဆူႀကည့္ ဟိဟိ။" "ေဟ့ ေဟ့ ေကာင္မေလးးးး ျငိမ္ျငိမ္ေနစမ္းးး ေရွ႕တိုးမလာခ့ဲနဲ႔။ညည္းဟာညည္း ျပင္ခ်င္သပဆိုလည္းးး ျပင္ေပါ့ေအ။လွမယ္ထင္လုပ္ေပါ့။"               တရားဝင္ခြင့္ျပဳခ်က္ ရရွိျပီး ေနာက္မွာေတာ့ ကြ်န္မဟာ စိတ္ခ်လက္ခ် အလွျပင္ျပီးးးး သူမအခ်ိန္ကို အတန္းတက္ရဲသြားပါေတာ့တယ္။ "တီခ်ယ္က ပင္ကိုယ္အခံ မ်က္လံုး မ်က္ခံုးေတြက ထင္းျပီးလွေနေတာ့ အလွျပင္စရာ မလိုေတာ့တာေပါ့။ တီခ်ယ့္လို မလွတ့ဲသာမီးကေတာ့ လူရုပ္ သူရုပ္ေပါက္ေအာင္ ဒီလိုမွ မျပင္လို႔ မရဘူးေလ။တီခ်ယ့္အသားက ညိုေပမယ့္ ညက္ေနတာပဲ။မိတ္ကပ္ပါးပါးသံုးရင္ ေတာ္ေတာ္ စြဲေဆာင္မႈရွိမွာ။ တီခ်ယ့္လို အသားအေရလွေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲငင္!!!!" ဒီလိုေတြလည္း ခြ်ဲပစ္လိုက္တာပဲ ဟီးဟီးးးး။ ေျပာလို႔ေျပာတာမဟုတ္ဘူးးး စိတ္ညစ္ေနတ့ဲ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာဆိုရင္ ကြ်န္မရဲ႕ စိတ္ထြက္ေပါက္က အလွျပင္တာပဲ။ လက္သည္း ေျခသည္းေလးေတြကို အေရာင္ေျပာင္းျပီးးး အသစ္ဆိုး လိုက္ရရင္ကို သေဘာေတြက်ေနေရာ။ ေရ မိုးခ်ိဳး အလွျပင္ျပီးရင္ စိတ္ေသာကေတြ တစ္ဝက္ေလာက္ေလ်ာ့ သြားတာပဲ။ အျပင္ထြက္ ေကာ္ဖီခါးခါးေလး တစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္လိုက္ရရင္ ညစ္ေနတာေတြ အားလံုး ေျပသြားေရာ။              ေမတၱာဆိုတာ တကယ္ကို အသြားအျပန္ရွိပါတယ္... တနလၤာနဲ႔ ေသာႀကာေန႔တိုင္း ယူနီေဖာင္းလုံခ်ည္နဲ႔ တြဲဖက္ဝတ္တ့ဲ ကြ်န္မရဲ႕ ဖက္ရွင္ေတြကို တီခ်ယ္ႀကီးကလည္း မႀကာခဏ လွတယ္ဟ့ဲ လို႔ ခ်ီးက်ဴးတတ္လာပါတယ္။ သူငယ္တန္းကတည္းက ဝတ္လာရတ့ဲ ယူနီေဖာင္းးး တကၠသိုလ္တက္ေတာ့လည္း မလြတ္ဘူးးးး မဟာတက္ေတာ့လည္း တစ္ပါတ္ႏွစ္ရက္ ဝတ္ရေသးတယ္…မုန္းထွာ။ ေတာ္ေသးတာက လံုခ်ည္ကိုပဲ ကန္႔သတ္ထားျပီး အက်ႌကိုေတာ့ မကန္႔သတ္ထားဘူးေလ။ ဒါနဲ႔ အျဖဴေရာင္အက်ႌနဲ႔ေတာ့ လံုးဝတြဲမဝတ္ဘူးလို႔ သံဒိဌာန္ခ်ျပီးးး လံုခ်ည္ေရာင္နဲ႔ နီးစပ္လိုက္ဖက္တ့ဲ အျပာေရာင္ အႏုအရင့္ေတြ အနက္ေတြပဲ ဒီဇိုင္းမ်ိဳးစံုဝတ္ခ့ဲပါတယ္။ တီခ်ယ္ႀကီးက ကြ်န္မရဲ႕ အာဖ်ံရႊီးအစြမ္းအစေတြကိုပါ သိသြားတ့ဲ အခါမွာေတာ့ ကေမ႓ၻာဇဘဏ္ရဲ႕ ဝန္ေဆာင္မႈ လုပ္ငန္းေတြကို အင္တာဗ်ဴး ခိုင္းပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္မလည္း မိတၳီလာ ကေမ ၻာဇဘဏ္ကို အေခါက္ေပါင္းမ်ားစြာ သြားျပီး ေမးခြန္းေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ကို မရိုးရေအာင္ ေမးျမန္းျပီး မန္ေနဂ်ာႀကီးကို ႏွိပ္စက္ခ့ဲရပါတယ္။               စာတမ္းႀကီးအတြက္ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ အားထုတ္တ့ဲ အေနနဲ႔ ကြ်န္မက အားလပ္ခ်ိန္တိုင္းမွာ ေဘာဂေဗဒ သီအိုရီေတြရဲ႕ေနာက္ကို ျမန္ႏႈန္းလိပ္ အင္တာနက္ကေလးနဲ႔ အသဲအသန္ လိုက္ပါတယ္။ ရတာေလးေတြ ပရင့္ထုတ္၊ စီးေတာ္ျမင္းကို ဆီျဖည့္၊ လိုင္းမရတ့ဲ အင္တာနက္ဆိုင္မွာ ဆိုင္ထိုင္ခကို နာရီနဲ႔ ရွင္းျပီးရင္ ပိုက္ပိုက္အိတ္ထဲက ညည္းသံသဲ့သ့ဲ ထြက္လာသလိုပါပဲ။ ကြ်န္မကေတာ့ မညည္းပါဘူးးးးဟဟ။ တကယ္ေတာ့...ဒီအသံုးစားရိတ္ေတြဟာ ပညာေရးအတြက္ရရွိထားတ့ဲ  အသံုးစားရိတ္ကို ေက်ာ္လြန္လာျပီးးး ကြ်န္မရဲ႕ အဝတ္အထည္ ႏွင့္ အလွအပအတြက္ ဖယ္ထုတ္ထားတ့ဲ ရံပံုေငြေတြကိုပါ တတိတိနဲ႔ ထိပါးလာေနေတာ့ တခါတေလလည္း စိတ္ညစ္မိတာေပါ့ေလ။             ကြ်န္မက အ့ဲအခ်ိန္ကာလေတြမွာ ေမွာ္ေပါက္သလိုလို စိတ္ေဖာက္ သလိုလိုျဖစ္ျပီးးးး သီအိုရီငယ္ေလးေတြ လိုလို၊သီအိုရီအစိတ္အပိုင္းေလးေတြလိုလို အိုင္ဒီယာအပိုင္းအစေလးေတြက သူ႔အလိုလို ဖ်တ္ခနဲ ဖ်တ္ခနဲ ေပၚေပၚလာေနပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ေတြမွာ ေပၚေပါက္သလဲ ဆိုရင္.... ေဘာဂေဗဒ သီအိုရီေတြကို က်က္မွတ္ေနရာက ဆိုလိုရင္းးး အဓိပၸါယ္ေတြႏွင့္ ျပင္ပက လက္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္ေတြကို တိုက္ဆိုင္ဆင္ျခင္ သံုးသပ္မိတ့ဲ အခ်ိန္ေတြႏွင့္ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းေနတ့ဲ အခ်ိန္ေတြမွာ အ့ဲသီအိုရီေတြနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္တ့ဲ အိုင္ဒီယာေတြ ေပၚေပၚလာေနတာပါ။ ရုပ္ရွင္ဖန္သားျပင္မွာ စာတမ္းထိုးလိုက္သလို ခ်က္ျခင္း ေပၚလာလိုက္ ဘာပါလိမ့္လို႔ ဆင္ျခင္ေတြးဆခ်ိန္မရဘဲ ေပ်ာက္သြားလိုက္၊အျမန္ခ်ခ်ေရးမွတ္ထား ေနရပါတယ္။ မေရးမွတ္လိုက္ရင္ ျပန္ေပ်ာက္သြားျပီး စဥ္းစားယူလို႔လည္း မရေတာ့ပါဘူးးးး။                ဒါေတြကို အႀကမ္းထည္အတိုင္း ခပ္တည္တည္နဲ႔ သြားခ်ျပလို႔လည္း မရပါဘူးးး ေနာက္တစ္ခ်က္က ကိုယ္မသိေပမယ့္ ရွိႏွင့္ျပီးသား သီအိုရီေတြ ျဖစ္ေနမလားးးး ဆင္တူရိုးမွားေတြ ျဖစ္ေနမလားးးး သီအိုရီႀကီးေတြရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းေတြ ျဖစ္ေနမလားးးး အရွက္တကြဲနဲ႔ မဟာကဝိတို႔ အလည္မွာ ဟားစရာေတြ ျဖစ္ကုန္မွာလားးး ဒါေတြဟာ ဒီပညာရပ္ေလာကမွာ အသစ္လား အေဟာင္းလားးးး ဆိုတာ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး တိုက္ဆိုင္စစ္ေဆး ရမွာလဲ???စတာေတြလည္း ဘာမွ မသိနားမလည္ဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။               အာရံုေတြဟာ အျမင့္ေပ တစ္ေသာင္းေက်ာ္မွာ ႏွင္းမုန္တိုင္း က်ေနသလို ရႈပ္ေထြးေဝဝါး သြားလိုက္၊ရုတ္တရက္ ႀကည္လင္ျပတ္သားလာျပီးးး ကြ်န္မသြားခ်င္တ့ဲ ပန္းတိုင္ဆိုတာကို ျမင္လိုက္... ဖ်တ္ဆိုျပန္ေပ်ာက္ သြားလိုက္နဲ႔..... အကဲဆတ္တ့ဲ အေျခအေနတစ္ခု ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ ျမဴမႈန္ေတြလို ပိတ္ဆို႔တားဆီး ထားတ့ဲ ကန္႔လန္႔ကာလိုအရာေတြကို ဥာဏ္ပညာအလင္းတန္းနဲ႔ ေဖာက္ထြင္းႀကည့္ျမင္ႏိုင္စြမ္းမွာ အားနည္းေနတာပါ။ ဘာ့ေႀကာင့္ဒီလိုေတြ ျဖစ္ေနရတာလဲလို႔ စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ ကြ်န္မရဲ႕ ပညာမျပည့္ဝမႈနဲ႔ အေျခခံမရွိမႈေႀကာင့္ ဆိုတာကို ထင္ထင္ရွားရွား သိျမင္ လိုက္ရပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ႕ ပညာမျပည့္ဝမႈက ကြ်န္မအတြက္ အတားအဆီး တစ္ခု ျဖစ္ေနျပီး ႀကီးမားတ့ဲ ေပါက္ကြဲ ပြင့္ထြက္ႏိုင္စြမ္း မရွိျဖစ္ေနတာပါ။               ဘယ္သူ႔ကိုမွ စကားမေျပာခ်င္ေတာ့ သလို လာသမွ်ဖုန္းေတြလည္း မကိုင္သေလာက္ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ အခ်ိန္အားတာနဲ႔ ကြ်န္မခ်ေရးထားခဲ့တ့ဲ အပိုင္းအစေတြဟာ ဘာေတြလဲ???ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ????ဘယ္လိုကြင္းဆက္ယူရမလဲ??? ေတြးျပီးရင္းေတြးးး စဥ္းစားျပီးရင္းးး စဥ္းစားေနမိပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္မသိေနပါျပီ....ဒါဟာ သိပ္ႀကီးမားတ့ဲ အဖိုးတန္အရာႀကီး တစ္ခုဆိုတာ....။ ခက္တာက ဘယ္လိုေကာ္ထုတ္ရမလဲ???? လိႈဏ္ေဖာက္တူးရမွာလား???? ဘူဒိုဇာနဲ႔ ျဖိဳယူရမွာလား??? ကြ်န္မနဲ႔အတူ ဘယ္သူကူဆယ္ေပးမလဲ??? တစ္ေယာက္ထဲနဲ႔ ႏိုင္မယ့္ပံု မေပၚပါဘူးးး။နည္းပညာအကူအညီေတြ လိုအပ္ေနပါျပီ။ ေက်ာင္းသားေတြ ထဲက မေျပာနဲ႔ ပါေမာကၡေတြ ထဲကေတာင္ ကမၻာမွာမရွိေသးတ့ဲ သီအိုရီအသစ္တစ္ခု ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္တ့ဲ ပညာေရးဆိုင္ရာ ေရခံေျမခံ ကြ်န္မတို႔ႏိုင္ငံမွာ မရွိတာ ကမၻာက သိပါတယ္။ ဒါဆို...ကြ်န္မမွာေရာ ရွိႏိုင္ပါ့မလားးး ရွိသလိုလိုျဖစ္ေနေပမယ့္ ရွိတ့ဲအရာက ဘာႀကီးလဲ ဆိုတာေရာ... အ့ဲမ်ိဳးေစ့ႀကီး အပင္ေပါက္ေအာင္ ဘယ္လိုေဖာက္ရမွန္း ေရာ ကြ်န္မတကယ္မသိပါဘူးးးး။              ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုႀကည္မႈေတြနဲ႔ တက္ႀကြလာလိုက္....ဟုတ္မွ ဟုတ္ရဲ႕လား??? ငါရူးမ်ားေနတာလား???စိတ္ေရာဂါအထူးကု တစ္ေယာက္ေလာက္နဲ႔ တိုင္ပင္ႀကည့္ရင္ ေကာင္းမလား???သူကဘယ္လိုထရိမန္႔ ေပးမွာလဲ??? ငါ့ရဲ႕ စဥ္းစားစိတ္ကူး ေမွ်ာ္ျမင္တတ္တ့ဲ ေမြးရာပါ ဝါသနာေလးကို ေဆးေတြနဲ႔ ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္မွာလား??? အိမ္ကလူေတြကို ျပန္မေျပာပါနဲ႔လို႔ မွာျပီး ဖြားေလးဆရာဝန္မႀကီးနဲ႔ သြားေတြ႔ျပီး ေဆြးေႏြးလိုက္ ရမလား??? ဒီကိုယ္ပိုင္သီအိုရီ ဆိုတာႀကီး တကယ္ေပၚလာေအာင္ ေရွ႕ဆက္လိုက္ရမွာလားးးး???အိပ္မက္တစ္ခုလို ေမ့လိုက္ရမွာလားးး??? ဒါနဲ႔... ပတ္ဝန္းက်င္ကို တိုင္ပင္ရင္း အကူအညီေတာင္းဖို႔  ေလ့လာလိုက္ေတာ့လည္း ဦးေႏွာက္ေဖာက္စားဖို႔ ေစာင့္ေနတ့ဲ ဠင္းတေတြခ်ည္းပါပဲ။         ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္                                    ေနထက္ထက္ေအာင္

    စာေမးပြဲနားနီးရင္ ကြ်န္မအခန္းက လူစည္ကားပါတယ္။ အငယ္တန္းေတြက စာလာျဖတ္ခိုင္းၾကလို႔ပါ...။ eg..ဆိုရင္ျဖဳတ္၊ Case studyေတြျဖဳတ္။ ထပ္မံ ရွင္းျပခ်က္ေတြ ျဖဳတ္နဲ႔.... လိုရင္း မေပ်ာက္ဘဲ အဓိပၸါယ္ရွိေနေသးရင္ ျပီးေရာ ဆိုျပီး ကြ်န္မက လက္ရဲဇက္ရဲနဲ႔ စာေတြကို ျဖတ္ေတာက္ေပးပါတယ္။ ဒီေတာ့ ခ်ာတိတ္ေတြက သိပ္အားကိုးႀက တာေပါ့.... အဟဲ။ ခက္တာက သူတို႔စာေတြကို မဖတ္ဘဲ ျဖတ္ေတာက္လို႔မရတ့ဲ အတြက္ ေသခ်ာဖတ္ျပီးမွ လုပ္ေပးရတာပါ။ ကြ်န္မရဲ႕ စာက်က္ခ်ိန္ေတြ ေတာ္ေတာ္ဖ့ဲ ေပးရပါတယ္။

    အငယ္တန္းေတြက သူတို႔ရဲ႕ စာတမ္းငယ္ 10paper အတြက္လည္း လာလာေမးႀကပါတယ္။ ကြ်န္မလည္း စူးစမ္း စပ္စုလိုတ့ဲ ဝါသနာအခံအရ သူတို႔လို Paper ေလးတစ္ေစာင္ေလာက္ ေရးႀကည့္ လိုစိတ္ေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဘာအေႀကာင္းေရးရမလဲ ဆိုျပီးးး ေခါင္းစဥ္ကို စဥ္းစားေတာ့ အဲ့အခ်ိန္က ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ရည္းစားထားလာခ့ဲျပီ။ ျပီးေတာ့ အိမ္ေထာင္က်သြားတ့ဲ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အဆင္မေျပတ့ဲ အိမ္ေထာင္ေရး ရင္ဖြင့္သံေတြလည္း ႀကားလာရပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကြ်န္မအာရံုေတြဟာ အိမ္ေထာင္ေရးကံ ေကာင္းျခင္း၊ဆိုးျခင္းဆိုတ့ဲ ကိစၥေတြအေပၚ အာရံုေရာက္ေနျပန္ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရးကံ ေကာင္းျခင္း/ဆိုးျခင္းကို အေပ်ာ္တမ္း စာတမ္းငယ္ေလး လုပ္ႀကည့္ခ်င္စိတ္က ေပါက္လာပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ဖက္ကို ဘယ္လိုအခ်က္ အလက္ေတြ၊ ဘယ္လိုစဥ္းစား ေတြးေခၚမႈေတြနဲ႔ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ႀကသလဲေပါ့။ လက္မထပ္ခင္က သတိျပဳမိတ့ဲ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ေတြရဲ႕ ထူးျခားတ့ဲ အျပဳအမူ သို႔မဟုတ္ အေတြးအေခၚေပါ့။

    အားတ့ဲအခ်ိန္မွာ အ့ဲဒီကိစၥအတြက္ ေမးခြန္းေလးေတြ စဥ္းစားျပင္ဆင္ပါတယ္။ ေမးခြန္းဆယ့္ငါးခုေလာက္ စဥ္းစားလို႔ ရလာေတာ့ ေမးရမယ့္ လူေတြကို ဘယ္လိုအလႊာခြဲမလဲ??? စဥ္းစားပါတယ္။ ဒီစာတမ္းငယ္ေလးက အိမ္ေထာင္ျပဳမယ့္ လူငယ္ေတြအတြက္ တစ္စံုတစ္ရာေသာ စဥ္းစားစရာေတြကို ေပးႏိုင္မလားေပါ့????? အနည္းဆံုးေတာ့ ကြ်န္မက လက္ရွိရည္းစားကို အကဲျဖတ္သံုးသပ္ႏိုင္ဖို႔နဲ႔ တကယ္ အိမ္ေထာင္ဖက္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္သင့္မသင့္ ဆံုးျဖတ္ရာမွာ အကူအညီတစ္ခုေတာ့ ရလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ့ဲပါတယ္။တကယ္တမ္းမွာေတာ့ ကြ်န္မက မဆံုးျဖတ္လိုက္ရဘဲ သူကသာ ဆံုးျဖတ္သြားခ့ဲတာပါ။

    ကြ်န္မရဲ႕ ေမးခြန္းေတြကို အစမ္းသေဘာနဲ႔ ပထမဆံုး လက္တန္းေမးခံခ့ဲရတ့ဲ ပုဂၢိဳလ္က ေမေမပါ။ ေမေမေျဖသြားပံုကို သေဘာက်လို႔ ကြ်န္မမွာ အခန္းထဲျပန္ဝင္ျပီး တဟားဟား ရယ္ေနခ့ဲရပါေသးတယ္။ "ေမေမနဲ႔ ေဖေဖက ဘယ္မွာဘယ္လို စေတြ႔ႀကတာလဲဟင္!!!!!""ဘာျဖစ္လို႔ ေမးတာလဲ သမီးရဲ႕ ????""သိခ်င္လို႔ေပါ့ ေမေမရဲ႕။""ဘာလို႔သိခ်င္ ရတာလဲ????""ေအာ္....ဒီလိုပါ။ ေမေမက ဒီေလာက္ ေကာင္းတ့ဲ အိမ္ေထာင္ဖက္ကို ဘယ္လိုေရြးခ်ယ္ ရွာေဖြခ့ဲတာလဲ ဆိုတာေလးးး သိခ်င္လို႔ ပါေမေမရယ္""မသိပါဘူးေအ...""ဘာလို႔မသိတာလဲ ေမေမရဲ႕။""သမီးအေမႀကီးတို႔ကဆို သေဘာေတာင္မတူဘူးးးး မႈန္ကုပ္ကုပ္ ခပ္တင္းတင္းရုပ္နဲ႔ လမ္းသရဲလိုလူကို မယူပါနဲ႔ဆိုျပီးေတာင္ ငိုရွာေသးတယ္။""အ့ဲလိုလူႀကီးသူမေတြရဲ႕ အျမင္ကို ဆန္႔က်င္ျပီး ေဖေဖ့ကို ေရြးခ်ယ္ရဲခ့ဲတာ ေဖေဖ့ရဲ႕ ဘယ္အခ်က္အလက္နဲ႔ ဘယ္လိုစိတ္ဓါတ္ေတြကို သေဘာက် လက္ခံႏိုင္ခ့ဲလို႔လဲ ေမေမ???? ""အ့ဲလိုလည္း ဘာမွမသိပါဘူး သမီးရယ္... သူ႔ဘာသာေကာင္းခ်င္တ့ဲလူမို႔ ေကာင္းေနတာပဲ။သူေကာင္းတာ ဆိုးတာလည္း ယူျပီးမွ သိရတာပဲ။ေမေမ့မွာ ကံေကာင္းလို႔ေတာ္ေတာ့တာပဲ။""အြမ္!!!!! "

    မႀကာမီမွာ ကြ်န္မက ပါေမာကၶ တစ္ဦးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေတြ႔ႀကပါတယ္။ သူမကBanking System ေတြကို သင္ႀကားပို႔ခ်ပါတယ္။ ဘဏ္ဆိုတာ ေငြစု ေငြေခ်းႏွင့္ ေငြလႊဲအလုပ္လုပ္တ့ဲ အေပါင္ဆိုင္ အႀကီးစား အဆင့္ေလာက္သာလို႔ သိထားတ့ဲ ကြ်န္မရဲ႕ အထင္အျမင္ေတြဟာ ဒီဘာသာရပ္ကို သင္လိုက္ရေတာ့မွ ေအာင္မငီးးးး လို႔ ေအာ္မိတ့ဲအထိ ဘဏ္ဆိုတာေတြကို ေႀကာက္သြား၊ျဖံဳသြားပါေတာ့တယ္။ ဘဏ္ဆိုတာဟာ... မေဝးေတာ့တ့ဲ အနာဂတ္မွာ ဒီႏိုင္ငံတစ္ခုလံုးရဲဲ႕ စီးပြားေရးရာ၊ေဘာဂေဗဒ ေရးရာေတြကို စီမံေဖာ္ေဆာင္ လမ္းျပမယ့္ အရာေတြ ျဖစ္သလို ၊ငါတို႔အိတ္ေထာင္ထဲက ရွိသမွ်ကို ႏိႈက္ယူမယ့္အရာေတြလည္း ျဖစ္ေနျပန္ပါလားးးးလို႔ ဆင္ျခင္မိလာသလို ႏိုင္ငံတကာ စီးပြားပ်က္ကပ္ေတြဟာ ဘဏ္ေတြျပိဳလဲမႈေတြကေန စတင္ႀကတာပါလားးးး ဆိုတာေတြ သိလာပါတယ္။ကိုယ္တိုင္လည္း ဘဏ္တစ္ခုေလာက္ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။

    97အာရွစီးပြားပ်က္ကပ္ကို ေလ့လာရေတာ့ ကိုရီးယား၊မေလးရွားနဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႕ ဘဏ္လုပ္ငန္းစနစ္ေတြ၊စီးပြားပ်က္ကပ္ ကာလအတြင္းမွာ သက္ဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ ကိုင္တြယ္လုပ္ေဆာင္မႈေတြကို ေကာင္းေကာင္းေလ့လာလိုက္ရပါတယ္။ မေလးရွား အစိုးရရဲ႕ ကိုင္တြယ္ ေဆာင္ရြက္မႈကို ႏိုင္ငံတကာက "ဒီမိုကေရစီ မဆန္ဘူးးး အာဏာရွင္အလား သ႑န္တူတယ္"ဆိုျပီး ေဝဖန္ရံႈ႕ခ်ႀကေပမယ့္ သူ႔ႏိုင္ငံကို စီးပြားပ်က္ကပ္ေဘးကေန ေကာင္းစြာ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ ကာကြယ္ေပးႏိုင္ခ့ဲ ပါတယ္။ ထိုင္းအစိုးရရဲ႕ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရယ္ရပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာရဲ႕ ေဝဖန္မႈမခံရေအာင္ ဒီမိုကေရစီ စီးပြားေရး စံႏႈန္းေတြန႔ဲအညီ လုပ္ေဆာင္ေပးခ့ဲပါတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ စီးပြားေရးကေတာ့ ဗုန္းဗုန္းလဲသြားျပီး ထိုင္းလူမ်ိဳး သူေဌးေပါက္စေတြ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသမႈႏႈန္း တအားျမင့္ သြားခ့ဲပါတယ္။

    ကိုရီးယားအေႀကာင္း ေျပာရရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားဘာသာ တကၠသိုလ္တက္ေနတုန္းက ဆုန္းခ်န္းစု ဆိုတ့ဲ ဆရာမက 97 စီးပြားပ်က္ကပ္ အေႀကာင္းကို မ်က္ရည္လည္ရင္း ေျပာျပခ့ဲတာေတြကိုပဲ ျပန္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ကိုရီးယားက စတင္ခ့ဲတ့ဲ ဒီအက်ပ္အတည္းက ဘဏ္ေတြက စတင္တယ္၊ ဘဏ္ေတြႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအာဏာပိုင္ အဖြဲ႔အစည္းေတြြရဲ႕ စည္းကမ္းမ့ဲ လက္လြတ္စပါယ္ လုပ္ခ့ဲႀကတ့ဲ လုပ္ရပ္ေတြေႀကာင့္ ျဖစ္ရတယ္လို႔ သူမထင္ပါတယ္တ့ဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအေႀကာင္းေတြကို သူမသိပ္ နားမလည္ပါဘူးတ့ဲ။အ့ဲအခ်ိန္မွာ သူမက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူပါ။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား အမ်ားစုဟာ မိဘဆီက ေထာက္ပ့ံေက်း၊မုန္႔ဖိုး ဘာမွမရေတာ့သလို မိဘေတြကလည္း စားေသာက္ဖို႔အတြက္ကို မနည္းရုန္းကန္ရတ့ဲ အလုပ္လက္မ့ဲေတြ ျဖစ္ကုန္ႀကပါတယ္။

    ဒီေတာ့ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားတိုင္းဟာ ရရာအလုပ္ကို ေပးတ့ဲပိုက္ဆံယူျပီး ဝင္လုပ္ႀကပါတယ္တ့ဲ။ မနက္အေစာ ေက်ာင္းခ်ိန္ထက္ေစာျပီး ေျမေအာက္ဘူတာရံုေတြမွာ ဖိနပ္တိုက္ေဆးဘူးနဲ႔ ဘရက္ကို ေရွ႕မွာခ်ျပီး ဒူးေထာက္ထိုင္ကာ ေႀကးမေတာင္းဘဲ ေပးတ့ဲပိုက္ဆံကိုယူျပီး ဖိနပ္တိုက္ရင္း ဝင္ေငြရွာေနတ့ဲ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေတြ၊ေက်ာင္းသူေတြ လက္ညိႈးထိုးမလြဲအမ်ားၾကီးပါဘဲတ့ဲ။ အ့ဲဒီလိုလူေတြထဲမွာ သူမလည္း ပါခ့ဲပါတယ္တ့ဲ။ ကိုရီးယားေတြဟာ ကိုယ့္မိသားစုမွာ၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ ျပႆနာတက္ရင္ ဒီလိုပဲ ႀက့ံခိုင္တ့ဲ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ လက္တြဲရက္ဆိုင္ေျဖရွင္းႀက ပါတယ္တ့ဲ။ ကြ်န္မတို႔ဆီက တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေတာ္ေတြမွာေရာ အ့ဲလိုအေတြး အေခၚမ်ိဳး အ့ဲလိုစိတ္ဓါတ္ႀက့ံခိုင္မႈမ်ိဳး ျဖစ္လာေစမယ့္ ေရခံေျမခံေတြ ရွိႀကျပီလားးး???

    စကားမစပ္ သတိေပးခ်င္တာက ေရွ႕အနာဂတ္မွာ ျပည္တြင္းျပည္ပ ဘဏ္ေတြက ေပါေပါေလာေလာ ေပးအပ္လာမယ့္ ခရက္ဒစ္ကဒ္ ဆိုတာေတြကို ေခတ္မီပစၥည္းတစ္ခုလို သေဘာထားျပီး ေခ်ာင္ေခ်ာင္ရတိုင္း အဟုတ္မွတ္မသံုး ေစခ်င္ပါဘူး။ ျမန္မာေတြက အေႀကြးရရင္ ဆင္ေတာင္ဝယ္စီးတယ္ ဆိုတ့ဲ ဆိုရိုးစကားကလည္း ရွိတယ္ေလ။ မလႊဲသာတ့ဲ အေရးေပၚ အေျခအေနအရ ခရက္ဒစ္ကဒ္ သံုးလိုက္ရတ့ဲ လူကလြဲရင္... ခရက္ဒစ္ကဒ္ကိုင္သံုးႏိုင္တာကို အဟုတ္ႀကီးမွတ္ေနတ့ဲသူေတြကို ကြ်န္မကေတာ့ "လူအေတြ၊ အခ်ဥ္ေတြ"လို႔ပဲ စိတ္ထဲကေန တိတ္တိတ္ေလး ႀကိတ္ျပီး သတ္မွတ္မယ္ေနာ္ (ဤကားးး စကားခ်ပ္) ။

    ဘဏ္ကိစၥ မစခင္မွာ အရင္ဆံုး ျဖစ္ခ့ဲတ့ဲ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္မႈ ကေတာ့ Banking ပါေမာကၡအပ်ိဳဂ်ီးက အလွျပင္တ့ဲ ေက်ာင္းသူေတြကို မ်က္မုန္းက်ိဳးျခင္းနဲ႔ သူကိုယ္တိုင္လည္း ျပင္ဆင္ျခယ္သမႈ မရွိ မ်က္ႏွာေျဗာင္နဲ႔... အဲ့ မွားလို႔ နတ္ထရယ္ဗူးသီး ပံုစံနဲ႔ ေနထိုင္ျခင္းပါပဲ။ "ေနထက္ထက္ေအာင္... စာလုပ္ရတာ နည္းေသးတယ္ထင္တယ္.... ညည္းတစ္ေယာက္ထဲကို ထပ္ေပးအံုးမွပဲ။""မလုပ္ပါနဲ႔ တီခ်ယ္ရယ္... ဒီ့ထက္ပို လုပ္ရရင္လည္းးးး သာမီးအသက္ထြက္ဖို႔ပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။"

    "ေႀသာ... အလွျပင္ဖို႔ အခ်ိန္ၾက ရွိတယ္ေပါ့။""အာ့က ၅မိနစ္ဆို ျပီးျပီေလ တီခ်ယ္ကလည္းးးး ငါးမိနစ္ေလး အခ်ိန္ေပးလိုက္တာနဲ႔ တေနကုန္လွေနတာ တန္တာေပါ့...ဟုတ္ဖူးလားးးးးခ္ခ္""ဘာာာာ၅မိနစ္တုန္းးးး ဒီမ်က္ႏွာလားးး၅မိနစ္နဲ႔ ျပင္ျပီးမွာ။""တကယ္ပါတီခ်ယ္ရယ္.... မယံုရင္ တီခ်ယ့္ကို သမီးျပင္ေပးပါ့မယ္။ ၅မိနစ္ထက္ ႀကာရင္ သမီးေနာက္ကို မ်က္ႏွာေျဗာင္နဲ႔ ေက်ာင္းတက္ပါ့မယ္။""ေတာ္စမ္းပါေအ... မေျပာခ်င္လို႔ ႀကည့္ေနတာ အေတာ္လွခ်င္ ေနတယ္ေပါ့ ဟုတ္လားးးးး ©±~×÷•>¢_®_+_>®__|\\£©••&*--@""တီခ်ယ္ေနာ္... ထပ္ဆူေနရင္ သမီးတီခ်ယ့္ကို ဖက္နမ္းပစ္ေတာ့မွာဂ် ခိခိ။""ဘာေျပာဒယ္။""တကယ္ေျပာတာ... သမီးအသည္းယားလာျပီ။ တီခ်ယ့္ပါးကို ႏႈတ္ခမ္းနီရာေလး ထင္သြားေအာင္ နမ္းပစ္လိုက္ေတာ့မယ္..... မယံုရင္ ထပ္ဆူႀကည့္ ဟိဟိ။""ေဟ့ ေဟ့ ေကာင္မေလးးးး ျငိမ္ျငိမ္ေနစမ္းးး ေရွ႕တိုးမလာခ့ဲနဲ႔။ညည္းဟာညည္း ျပင္ခ်င္သပဆိုလည္းးး ျပင္ေပါ့ေအ။လွမယ္ထင္လုပ္ေပါ့။"

    တရားဝင္ခြင့္ျပဳခ်က္ ရရွိျပီး ေနာက္မွာေတာ့ ကြ်န္မဟာ စိတ္ခ်လက္ခ် အလွျပင္ျပီးးးး သူမအခ်ိန္ကို အတန္းတက္ရဲသြားပါေတာ့တယ္။ "တီခ်ယ္က ပင္ကိုယ္အခံ မ်က္လံုး မ်က္ခံုးေတြက ထင္းျပီးလွေနေတာ့ အလွျပင္စရာ မလိုေတာ့တာေပါ့။ တီခ်ယ့္လို မလွတ့ဲသာမီးကေတာ့ လူရုပ္ သူရုပ္ေပါက္ေအာင္ ဒီလိုမွ မျပင္လို႔ မရဘူးေလ။တီခ်ယ့္အသားက ညိုေပမယ့္ ညက္ေနတာပဲ။မိတ္ကပ္ပါးပါးသံုးရင္ ေတာ္ေတာ္ စြဲေဆာင္မႈရွိမွာ။ တီခ်ယ့္လို အသားအေရလွေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲငင္!!!!"ဒီလိုေတြလည္း ခြ်ဲပစ္လိုက္တာပဲ ဟီးဟီးးးး။
    ေျပာလို႔ေျပာတာမဟုတ္ဘူးးး စိတ္ညစ္ေနတ့ဲ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာဆိုရင္ ကြ်န္မရဲ႕ စိတ္ထြက္ေပါက္က အလွျပင္တာပဲ။ လက္သည္း ေျခသည္းေလးေတြကို အေရာင္ေျပာင္းျပီးးး အသစ္ဆိုး လိုက္ရရင္ကို သေဘာေတြက်ေနေရာ။ ေရ မိုးခ်ိဳး အလွျပင္ျပီးရင္ စိတ္ေသာကေတြ တစ္ဝက္ေလာက္ေလ်ာ့ သြားတာပဲ။ အျပင္ထြက္ ေကာ္ဖီခါးခါးေလး တစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္လိုက္ရရင္ ညစ္ေနတာေတြ အားလံုး ေျပသြားေရာ။

    ေမတၱာဆိုတာ တကယ္ကို အသြားအျပန္ရွိပါတယ္... တနလၤာနဲ႔ ေသာႀကာေန႔တိုင္း ယူနီေဖာင္းလုံခ်ည္နဲ႔ တြဲဖက္ဝတ္တ့ဲ ကြ်န္မရဲ႕ ဖက္ရွင္ေတြကို တီခ်ယ္ႀကီးကလည္း မႀကာခဏ လွတယ္ဟ့ဲ လို႔ ခ်ီးက်ဴးတတ္လာပါတယ္။ သူငယ္တန္းကတည္းက ဝတ္လာရတ့ဲ ယူနီေဖာင္းးး တကၠသိုလ္တက္ေတာ့လည္း မလြတ္ဘူးးးး မဟာတက္ေတာ့လည္း တစ္ပါတ္ႏွစ္ရက္ ဝတ္ရေသးတယ္…မုန္းထွာ။ ေတာ္ေသးတာက လံုခ်ည္ကိုပဲ ကန္႔သတ္ထားျပီး အက်ႌကိုေတာ့ မကန္႔သတ္ထားဘူးေလ။ ဒါနဲ႔ အျဖဴေရာင္အက်ႌနဲ႔ေတာ့ လံုးဝတြဲမဝတ္ဘူးလို႔ သံဒိဌာန္ခ်ျပီးးး လံုခ်ည္ေရာင္နဲ႔ နီးစပ္လိုက္ဖက္တ့ဲ အျပာေရာင္ အႏုအရင့္ေတြ အနက္ေတြပဲ ဒီဇိုင္းမ်ိဳးစံုဝတ္ခ့ဲပါတယ္။ တီခ်ယ္ႀကီးက ကြ်န္မရဲ႕ အာဖ်ံရႊီးအစြမ္းအစေတြကိုပါ သိသြားတ့ဲ အခါမွာေတာ့ ကေမ႓ၻာဇဘဏ္ရဲ႕ ဝန္ေဆာင္မႈ လုပ္ငန္းေတြကို အင္တာဗ်ဴး ခိုင္းပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္မလည္း မိတၳီလာ ကေမ ၻာဇဘဏ္ကို အေခါက္ေပါင္းမ်ားစြာ သြားျပီး ေမးခြန္းေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ကို မရိုးရေအာင္ ေမးျမန္းျပီး မန္ေနဂ်ာႀကီးကို ႏွိပ္စက္ခ့ဲရပါတယ္။

    စာတမ္းႀကီးအတြက္ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ အားထုတ္တ့ဲ အေနနဲ႔ ကြ်န္မက အားလပ္ခ်ိန္တိုင္းမွာ ေဘာဂေဗဒ သီအိုရီေတြရဲ႕ေနာက္ကို ျမန္ႏႈန္းလိပ္ အင္တာနက္ကေလးနဲ႔ အသဲအသန္ လိုက္ပါတယ္။ ရတာေလးေတြ ပရင့္ထုတ္၊ စီးေတာ္ျမင္းကို ဆီျဖည့္၊ လိုင္းမရတ့ဲ အင္တာနက္ဆိုင္မွာ ဆိုင္ထိုင္ခကို နာရီနဲ႔ ရွင္းျပီးရင္ ပိုက္ပိုက္အိတ္ထဲက ညည္းသံသဲ့သ့ဲ ထြက္လာသလိုပါပဲ။ ကြ်န္မကေတာ့ မညည္းပါဘူးးးးဟဟ။ တကယ္ေတာ့...ဒီအသံုးစားရိတ္ေတြဟာ ပညာေရးအတြက္ရရွိထားတ့ဲ အသံုးစားရိတ္ကို ေက်ာ္လြန္လာျပီးးး ကြ်န္မရဲ႕ အဝတ္အထည္ ႏွင့္ အလွအပအတြက္ ဖယ္ထုတ္ထားတ့ဲ ရံပံုေငြေတြကိုပါ တတိတိနဲ႔ ထိပါးလာေနေတာ့ တခါတေလလည္း စိတ္ညစ္မိတာေပါ့ေလ။

    ကြ်န္မက အ့ဲအခ်ိန္ကာလေတြမွာ ေမွာ္ေပါက္သလိုလို စိတ္ေဖာက္ သလိုလိုျဖစ္ျပီးးးး သီအိုရီငယ္ေလးေတြ လိုလို၊သီအိုရီအစိတ္အပိုင္းေလးေတြလိုလို အိုင္ဒီယာအပိုင္းအစေလးေတြက သူ႔အလိုလို ဖ်တ္ခနဲ ဖ်တ္ခနဲ ေပၚေပၚလာေနပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ေတြမွာ ေပၚေပါက္သလဲ ဆိုရင္.... ေဘာဂေဗဒ သီအိုရီေတြကို က်က္မွတ္ေနရာက ဆိုလိုရင္းးး အဓိပၸါယ္ေတြႏွင့္ ျပင္ပက လက္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္ေတြကို တိုက္ဆိုင္ဆင္ျခင္ သံုးသပ္မိတ့ဲ အခ်ိန္ေတြႏွင့္ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းေနတ့ဲ အခ်ိန္ေတြမွာ အ့ဲသီအိုရီေတြနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္တ့ဲ အိုင္ဒီယာေတြ ေပၚေပၚလာေနတာပါ။ ရုပ္ရွင္ဖန္သားျပင္မွာ စာတမ္းထိုးလိုက္သလို ခ်က္ျခင္း ေပၚလာလိုက္ ဘာပါလိမ့္လို႔ ဆင္ျခင္ေတြးဆခ်ိန္မရဘဲ ေပ်ာက္သြားလိုက္၊အျမန္ခ်ခ်ေရးမွတ္ထား ေနရပါတယ္။ မေရးမွတ္လိုက္ရင္ ျပန္ေပ်ာက္သြားျပီး စဥ္းစားယူလို႔လည္း မရေတာ့ပါဘူးးးး။

    ဒါေတြကို အႀကမ္းထည္အတိုင္း ခပ္တည္တည္နဲ႔ သြားခ်ျပလို႔လည္း မရပါဘူးးး ေနာက္တစ္ခ်က္က ကိုယ္မသိေပမယ့္ ရွိႏွင့္ျပီးသား သီအိုရီေတြ ျဖစ္ေနမလားးးး ဆင္တူရိုးမွားေတြ ျဖစ္ေနမလားးးး သီအိုရီႀကီးေတြရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းေတြ ျဖစ္ေနမလားးးး အရွက္တကြဲနဲ႔ မဟာကဝိတို႔ အလည္မွာ ဟားစရာေတြ ျဖစ္ကုန္မွာလားးး ဒါေတြဟာ ဒီပညာရပ္ေလာကမွာ အသစ္လား အေဟာင္းလားးးး ဆိုတာ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး တိုက္ဆိုင္စစ္ေဆး ရမွာလဲ???စတာေတြလည္း ဘာမွ မသိနားမလည္ဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။

    အာရံုေတြဟာ အျမင့္ေပ တစ္ေသာင္းေက်ာ္မွာ ႏွင္းမုန္တိုင္း က်ေနသလို ရႈပ္ေထြးေဝဝါး သြားလိုက္၊ရုတ္တရက္ ႀကည္လင္ျပတ္သားလာျပီးးး ကြ်န္မသြားခ်င္တ့ဲ ပန္းတိုင္ဆိုတာကို ျမင္လိုက္... ဖ်တ္ဆိုျပန္ေပ်ာက္ သြားလိုက္နဲ႔..... အကဲဆတ္တ့ဲ အေျခအေနတစ္ခု ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ ျမဴမႈန္ေတြလို ပိတ္ဆို႔တားဆီး ထားတ့ဲ ကန္႔လန္႔ကာလိုအရာေတြကို ဥာဏ္ပညာအလင္းတန္းနဲ႔ ေဖာက္ထြင္းႀကည့္ျမင္ႏိုင္စြမ္းမွာ အားနည္းေနတာပါ။ ဘာ့ေႀကာင့္ဒီလိုေတြ ျဖစ္ေနရတာလဲလို႔ စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ ကြ်န္မရဲ႕ ပညာမျပည့္ဝမႈနဲ႔ အေျခခံမရွိမႈေႀကာင့္ ဆိုတာကို ထင္ထင္ရွားရွား သိျမင္ လိုက္ရပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ႕ ပညာမျပည့္ဝမႈက ကြ်န္မအတြက္ အတားအဆီး တစ္ခု ျဖစ္ေနျပီး ႀကီးမားတ့ဲ ေပါက္ကြဲ ပြင့္ထြက္ႏိုင္စြမ္း မရွိျဖစ္ေနတာပါ။

    ဘယ္သူ႔ကိုမွ စကားမေျပာခ်င္ေတာ့ သလို လာသမွ်ဖုန္းေတြလည္း မကိုင္သေလာက္ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ အခ်ိန္အားတာနဲ႔ ကြ်န္မခ်ေရးထားခဲ့တ့ဲ အပိုင္းအစေတြဟာ ဘာေတြလဲ???ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ????ဘယ္လိုကြင္းဆက္ယူရမလဲ??? ေတြးျပီးရင္းေတြးးး စဥ္းစားျပီးရင္းးး စဥ္းစားေနမိပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္မသိေနပါျပီ....ဒါဟာ သိပ္ႀကီးမားတ့ဲ အဖိုးတန္အရာႀကီး တစ္ခုဆိုတာ....။ ခက္တာက ဘယ္လိုေကာ္ထုတ္ရမလဲ???? လိႈဏ္ေဖာက္တူးရမွာလား???? ဘူဒိုဇာနဲ႔ ျဖိဳယူရမွာလား??? ကြ်န္မနဲ႔အတူ ဘယ္သူကူဆယ္ေပးမလဲ??? တစ္ေယာက္ထဲနဲ႔ ႏိုင္မယ့္ပံု မေပၚပါဘူးးး။နည္းပညာအကူအညီေတြ လိုအပ္ေနပါျပီ။ ေက်ာင္းသားေတြ ထဲက မေျပာနဲ႔ ပါေမာကၡေတြ ထဲကေတာင္ ကမၻာမွာမရွိေသးတ့ဲ သီအိုရီအသစ္တစ္ခု ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္တ့ဲ ပညာေရးဆိုင္ရာ ေရခံေျမခံ ကြ်န္မတို႔ႏိုင္ငံမွာ မရွိတာ ကမၻာက သိပါတယ္။ ဒါဆို...ကြ်န္မမွာေရာ ရွိႏိုင္ပါ့မလားးး ရွိသလိုလိုျဖစ္ေနေပမယ့္ ရွိတ့ဲအရာက ဘာႀကီးလဲ ဆိုတာေရာ... အ့ဲမ်ိဳးေစ့ႀကီး အပင္ေပါက္ေအာင္ ဘယ္လိုေဖာက္ရမွန္း ေရာ ကြ်န္မတကယ္မသိပါဘူးးးး။

    ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုႀကည္မႈေတြနဲ႔ တက္ႀကြလာလိုက္....ဟုတ္မွ ဟုတ္ရဲ႕လား??? ငါရူးမ်ားေနတာလား???စိတ္ေရာဂါအထူးကု တစ္ေယာက္ေလာက္နဲ႔ တိုင္ပင္ႀကည့္ရင္ ေကာင္းမလား???သူကဘယ္လိုထရိမန္႔ ေပးမွာလဲ??? ငါ့ရဲ႕ စဥ္းစားစိတ္ကူး ေမွ်ာ္ျမင္တတ္တ့ဲ ေမြးရာပါ ဝါသနာေလးကို ေဆးေတြနဲ႔ ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္မွာလား??? အိမ္ကလူေတြကို ျပန္မေျပာပါနဲ႔လို႔ မွာျပီး ဖြားေလးဆရာဝန္မႀကီးနဲ႔ သြားေတြ႔ျပီး ေဆြးေႏြးလိုက္ ရမလား??? ဒီကိုယ္ပိုင္သီအိုရီ ဆိုတာႀကီး တကယ္ေပၚလာေအာင္ ေရွ႕ဆက္လိုက္ရမွာလားးးး???အိပ္မက္တစ္ခုလို ေမ့လိုက္ရမွာလားးး??? ဒါနဲ႔... ပတ္ဝန္းက်င္ကို တိုင္ပင္ရင္း အကူအညီေတာင္းဖို႔ ေလ့လာလိုက္ေတာ့လည္း ဦးေႏွာက္ေဖာက္စားဖို႔ ေစာင့္ေနတ့ဲ ဠင္းတေတြခ်ည္းပါပဲ။

    ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္
    ေနထက္ထက္ေအာင္
    — with Maung Paing and 45 others.


    0 0

    Photo: " ေရႊမန္းသူသုိ႔ ေမာင္းႏွင္ေသာ အေဟာင္းကား " ………………….  (၁)  " မႏၱေလးမွာ အမ်ိဳးသားေတြ ကားမေမာင္းရလုိ႔ ဥပေဒထုတ္ထားသလားမသိဘူးေနာ္ "  မိတ္ေဆြျဖစ္သူ၏ စကားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တစ္ဖြဲ႕လုံး ရယ္မိၾကသည္။ ထုိ႔အတူ အၾကည့္မ်ားက ကားေပၚမွ ဆင္းလာသည့္ အမ်ိဳးသမီးငယ္ဆီသုိ႔  ၿပိဳင္တူေရာက္ရွိသြားၾကပါသည္။   သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦး၏ မဂၤလာေဆာင္ရွိသျဖင့္ မႏၱေလးၿမိဳ႕သုိ႔ ေရာက္ရွိေနျခင္းပါ။  မဂၤလာအခမ္းအနားျပဳ လုပ္မည့္နံနက္တြင္ သတုိ႔သားႏွင့္ သတုိ႔သမီးတုိ႔က အိမ္မွထြက္ၾကမည္။  ထုိထြက္ရွိပုံကုိ မွတ္တမ္းတင္ ရုိက္ကူး ၾကသည္။  ထုိရုိက္ကူးေနစဥ္ မဂၤလာကားေနာက္သုိ႔  ကားမ်ား တစ္စီးၿပီးတစ္စီး ထုိးစုိက္လာသည္။  ကားေလးေတြက အေရာင္အေသြးစုံလင္သလုိ ေခတ္မီလွပလုိ႔ေနသည္။  ကားတံခါးကုိ ဖြင့္၍ ေျခခ်လုိက္ၿပီဆုိလွ်င္ျဖင့္ ႏုငယ္ပ်ိဳျမစ္သည့္ ေျခတစ္စုံကုိ အရင္ေတြ႕ျမင္ရသည္။  ထုိ႔ေနာက္ ႏုငယ္ေသြးတုိ႔၏ ဂုဏ္၊  ေခတ္ႏွင့္အညီ ဆင္ယင္ထုံးဖြဲ႕မႈႏွင့္ ျပင္ဆင္ခ်ယ္သထားမႈတုိ႔ကုိ တစ္ခါတည္းျမင္ေတြ႕လုိက္ရသည္။    အေရာင္အေသြးစုံကားေပၚမွ ဆင္းသက္လာသည့္ သူမ်ားမွာ အမ်ိဳးသမီးငယ္မ်ားသာျဖစ္ၾကသည္။  ကုိယ္တုိင္ေမာင္း၍ လာခဲ့ၾကေသာ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးမ်ား။  ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း မိတ္ေဆြျဖစ္သူက " အမ်ိဳးသား ေတြကားမေမာင္းရ ဥပေဒမ်ား ထုတ္ထားသလား " ေျပာခဲ့ျခင္းပါပင္။   ရုပ္အဆင္း၏ တင့္တယ္မႈႏွင့္ ရုပ္၀တၳဳတုိ႔၏ တင့္တယ္မႈတုိ႔ကုိ ယွဥ္တြဲ၍ ျမင္လုိက္ရသည္က တကယ့္ကုိ စိတ္ခ်မ္းေျမ့စရင္ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။  (၂)  " ေရႊမန္းသူေလး… ဘီးကေလးစီး .. စီးလုိ႔နင္းကာသြား… ျမင္ျမင္သူ အသည္းမွာ စြဲလုိ႔မူး "  မႏၱေလးကုိ ဟုိးယခင္ကာလတုန္းဆီက ျဖတ္သြားျဖတ္လာအားျဖင့္သာ ေရာက္ရွိခဲ့ဘူးသည္။  မႏၱေလး က်ံဳးႀကီးကုိ အေ၀းမွသာ ေငးေမာခဲ့ရသည္။  ေနာက္ပုိင္းကာလမ်ားတြင္ေတာ့ မႏၱေလးၿမိဳ႕ကုိ လည္ပတ္ေရာက္ရွိ ခဲ့သည့္ အႀကိမ္ေရမ်ားလာသည္။  ထုိသုိ႔ ေရာက္ရွိသည့္အခါတုိင္း စိတ္ထဲေပၚလာေသာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ ေရရြတ္မိဆဲျဖစ္သည္။   ေရွးျမန္မာမင္းတုိ႔ နန္းစုိက္ရာၿမိဳ႕၊ ျမန္မာတုိ႔၏ ထီးေဆာင္းဘုရင္တစ္ပါးကုိ တုိင္းတစ္ပါးသုိ႔ ေခၚေဆာင္ျခင္း ခံခဲ့ရေသာၿမိဳ႕၊  ျမန္မာ့သမုိင္းရာဇ၀င္ထဲက အထင္ကရၿမိဳ႕ ဒီမႏၱေလးနန္းၿမိဳ႕ရိုး၊ က်ံဳးႀကီးႏွင့္ မႏၱေလးေတာင္ႀကီးကုိ ျမင္ေတြ႕ရတုိင္း စိတ္ထဲတြင္ တစ္မ်ိဳးတစ္မည္ကုိ အၿမဲခံစားရသည္။     ထုိ႔အတူ ကၽြန္ေတာ္ မႏၱေလးသုိ႔ ပထမဆုံးေရာက္ရွိခဲ့သည့္အခ်ိန္ကာလတြင္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ လမ္းမထက္၊ က်ံဳးလမ္း ေဘးပတ္လည္တြင္ စက္ဘီးစီး၍ သြားလာေနေသာ မႏၱေလး၏ လုံမပ်ိဳတုိ႔ကုိ ေငး၍ၾကည့္ခဲ့ဘူးသည္။  ေနာက္ပုိင္းအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ဆုိင္ကယ္ကုိယ္စီျဖင့္ သြားလာေနၾကေသာ မႏၱေလးသူတုိ႔၏ ဟန္ပန္ကုိ ျမင္ေတြ႕ ခဲ့ရပါသည္။  ေငးေမာၾကည့္ခဲ့ရပါသည္။   ေဟာ ယခု မႏၱေလးသူတုိ႔ ကားေမာင္း၍ သြားလာေနၾကပါေလၿပီ။ အင္း..ဒီေတာ့လည္း ေငး၍ ၾကည့္ ေနရသည္ေပါ့။  (၃)     ျမတ္စြာဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္အခါက (၇)ႏွစ္သမီးကတည္းက ေသာတပန္တည္ခဲ့ အမ်ိဳးေကာင္း သမီးတစ္ဦးရွိခဲ့သည္။  ထုိအမ်ိဳးသမီးသည္ကား ၀ိသာခါပင္ ျဖစ္၏။  အရြယ္ေရာက္သည့္အခါ ပုဏၰ၀ဎုႏွင့္ လက္ဆက္ရာတြင္ ၀တ္ဆင္ရန္အတြက္ ၀ိသာခါ၏ ဖခင္ျဖစ္သူ ဓနဥၥယသူေဌးက မဟာလတာတန္ဆာကုိ ေရႊပန္းထိမ္သည္ ငါးရာထံအပ္ႏွံ၍ ခ်ဳပ္လုပ္ေစသည္။   မဟာလတာတန္ဆာအတြက္ ေရႊစင္နိကၡတစ္ေထာင္၊ ေငြ၊ ပတၱျမား၊ ပုလဲ၊ သႏၱာ၊ ၀ရဇိန္ ေက်ာက္တုိ႔ကုိ ထုတ္ေပးသည္။  ေရႊတစ္နိကၡသည္ က်ပ္တစ္ဆယ္ရွိရာ ေရႊခ်ိန္ပိႆာ တစ္ရာရွိ၏။  ပန္းထိမ္သည္၏ လက္ခပင္ အဖုိးတစ္သိန္းေပးရသည္။  ဤတန္ဆာကုိ ေလးလတုိင္တုိင္ စီမံခ်ဳပ္လုပ္ရေလ၏။   ေက်ာင္းအမႀကီး၀ိသာခါ၏ ဇာတ္ေၾကာင္းကုိ ဖတ္ရႈရသည့္အခါ ၾကက္သီးေမြးညွင္းမ်ားပင္ ထမိသည္။ အဖုိးအခႀကီးျမင့္ေသာ မဟာလတာတန္ဆာကုိ ၀တ္ဆင္ခြင့္ရေသာ အမ်ိဳးသမီးႀကီးပင္။  ထုိသုိ႔၀တ္ဆင္ခြင့္ရရွိ ခဲ့ျခင္းသည္လည္း ထုိအမ်ိဳးသမီးႀကီး၏ ေရွးေရွးဘ၀မ်ားက ျပဳခဲ့ေသာ ဒါနကုသုိလ္၊ သီလကုသုိလ္၊ ဘာ၀နာ ကုသုိလ္မ်ားေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။   အတုယူအားက်ဖြယ္ ေကာင္းလွပါသည္။  (၄)   " ဦးေလး ေရသန္႔ယူပါဦးလား "  " ေအး ေရခဲစိမ္ တစ္ဗူးေပး၊ တစ္ရူးပါ တစ္ထုပ္ေပး "  ေရွ႕သုိ႔ေရာက္လာေသာ ေစ်းသည္အမ်ိဳးသမီးကုိၾကည့္မိသည္။  အ၀တ္အစားကေတာ့ ခပ္လတ္လတ္။ အသက္အားျဖင့္ ၃၀ ၀န္းက်င္ရွိလိမ့္မည္။ ေစ်းဗန္းကုိ လက္ကပုိက္၊ ျခင္းတစ္ျခင္းကုိလြယ္ထားသည္။ ေရသန္႔ဗူး၊ ပီေက၊ အခ်ဥ္ထုပ္စသည့္ စားေသာက္စရာမ်ားထည့္ထားသည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။   သူတင္မဟုတ္ ေစ်းသည္ေတြက ေပါမ်ားလွသည္။  ကားဂိတ္ျဖစ္သျဖင့္ စည္ကားသည္။  ကားေပၚ တက္ေရာင္းသည့္ ေစ်းသည္၊ ေနပူပူတြင္ လုိက္လံေရာင္းခ်ေနသည့္ ေစ်းသည္ စုံလင္ေအာင္ ေတြ႕ျမင္ရသည္။ သူတုိ႔ေတြကေတာ့ သာမန္ လက္လုပ္လက္စားဘ၀ေတြ။   သူတုိ႔၏ သက္ဆုိင္ဘ၀ေတြ၊ မိသားစုေတြတြင္ မည္သည့္အရာမ်ား ပုိင္ဆုိင္ေနၾကပါသနည္း။  မႏၱေလး၏ လမ္းမထက္တြင္ မည္သုိ႔သြားလာေနၾကပါသနည္း။  သြားလာလႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနၾကပါသနည္း။    ေျခလ်င္ေလာ၊ စက္ဘီးႏွင့္ေလာ၊ ဆုိင္ကယ္ႏွင့္ေလာ၊ ကားကုိယ္စီျဖင့္ေလာ။   တည္းခုိရာအေဆာင္မွ ကား၀န္းႀကီးရွိရာသုိ႔လာခုိက္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ေရွ႕၊ ေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္ လမ္းမ ထက္တုိ႔တြင္ ဥဒဟုိ သြားလာေနေသာ လူမ်ားကုိ ျမင္ေတြ႕ရသည္။  ေျခလ်င္၊ စက္ဘီး၊ ဆုိင္ကယ္၊ ကားတုိ႔ျဖင့္ သြားလာမႈအစုံကုိ ျမင္ေတြ႕ရသည္။  ထုိ႔အတူ ဘ၀အေရာင္မ်ိဳးစုံကုိ ျမင္ေတြ႕ရသည္။   အဘယ့္ေၾကာင့္ လူျခင္း တူပါလ်က္ကယ္ႏွင့္ ဘ၀မ်ိဳးစုံေအာင္ ကြဲျပားျခားနားေနၾကပါသနည္း။  မိမိတုိ႔ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ခဲ့ေသာ ကုသုိလ္၊ အကုသုိလ္ အေၾကာင္းတုိ႔ေၾကာင့္ လက္ရွိဘ၀အေျခအေနတြင္ မ်ိဳးစုံေသာအက်ိဳးတုိ႔ ရရွိေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။   ထုိ႔ေၾကာင့္ ေျခလ်င္ျဖင့္ ခရီးႏွင္ေနရေသာ ဘ၀ေတြက ကားကုိယ္စီျဖင့္ သြားလာေနေသာ ဘ၀ေတြကုိ မနာလိုျဖစ္ေနစရာမလုိပါ။  သူတုိ႔၏ ကုသုိလ္အရွိန္၊ အက်ိဳးကုိ အတုယူအားက်ရမည္ျဖစ္သည္။  ကားေပၚက ဘ၀တုိ႔သည္လည္း မိမိဘ၀အေပၚတြင္ မာန္၊ မာန တက္ေနစရာမလုိပါ။  မိမိ၏ အက်ိဳးဆက္ကုိ တုိးသည္ထက္ တုိးပြားေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရမည္ျဖစ္သည္။   အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ " ယခင္ေကာင္းလုိ႔ ယခုေကာင္းသည္။ ယခုေကာင္း ေနာင္ေကာင္းပါလိမ့္မည္"  ပင္ျဖစ္ပါသည္။  (၅)   ၀ိသာခါ၏ ေယာကၡမျဖစ္သူ မိဂါရသူေဌးသည္ မိစၦာဒိ႒ိအယူရွိသူျဖစ္သည္။  တစ္ေန႔ မိဂါရသူေဌးႏွင့္ သူကုိးကြယ္သည့္ အေစလကတကၠတြန္းတုိ႔ စားသုံးေနခုိက္ မေထရ္တစ္ပါးသည္ အိမ္ေရွ႕သုိ႔ ဆြမ္းခံရပ္၏။  မိဂရ သူေဌးက မျမင္ဟန္ျပဳ၍ မ်က္ႏွာေအာက္ငုံ႔လ်က္ စားၿမဲတုိင္း စား၏။   ၀ိသာခါလည္း မေနသာေတာ့သျဖင့္ ထလ်က္ " ကန္ေတာ့ဆြမ္းပါ ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္မ၏ ေယာကၡမ သည္အေဟာင္းသာ စားပါသည္ " ဟုေလွ်ာက္ေလသည္။  ဤတြင္ မိဂါရသူေဌးသည္ ေဒါပြ၍ ၀ိသာခါကုိ အိမ္မွ ဆြဲထုတ္ခုိင္းသည္။  ၀ိသာခါက လက္မခံပဲ သူၾကြယ္ရွစ္ေယာက္ကုိ အမႈစီရင္ေစသည္။   " ခ်စ္သမီး သင္သည္ မိဂါရသူေဌး ႏုိ႔ဃဏာကုိေရႊခြက္၌ ထည့္စားေနစဥ္ အညစ္အေၾကးစားသူဟု ဆုိမိ ေခ်သေလာ"  " ဖခင္တုိ႔ ကၽြန္မ ဤသေဘာျဖင့္ မေျပာပါ။ မေထရ္တစ္ပါး အိမ္ေရွ႕၌ ဆြမ္းလာရပ္စဥ္ ကၽြန္မ၏ ေယာကၡမသည္ ခ်ိဳၿမိန္ေသာ ဃဏာႏုိ႔သုံးေဆာင္ေနပါသည္။ မေထရ္ကုိ မျမင္ဟန္ျပဳေနပါသည္။  ကၽြန္မ၏ ေယာကၡမသည္ ေရွးကျပဳဖူးေသာ ေကာင္းမႈ၏ အက်ိဳးသာ ခံစားၿပီး၊ တမလြန္အက်ိဳးအတြက္ ကုသုိလ္မ်ိဳးေစ့ မစုိက္ပ်ိဳးပါ။  ဤသုိ႔ ေတြးမိ၍ ဆြမ္းရပ္လာေသာ ရဟန္းအား ကန္ေတာ့ ဆြမ္းေလာင္းၿပီး တပည့္ေတာ္ ေယာကၡမ သည္ အေဟာင္းသာ စားပါသည္ဟု ေလွ်ာက္ထားလုိက္ပါသည္။  ဤစကား အျပစ္ရွိပါသလား "  (၆)  လူတုိင္း ကုိယ္ပုိင္ကားမစီးႏုိင္သည္မွာ က်ိန္းေသသည္။  ဘ၀အဖုံဖုံတြင္ ကုိယ္ပုိင္ကား ကုိယ္စီျဖင့္ သြားလာေနသည့္ ဘ၀ေတြကုိ ျမင္ေတြ႕ရသည္မွာ စိတ္ခ်မ္းသာလွပါသည္။  ထုိ႔ေၾကာင့္ လူတုိင္းကုိ ကုိယ္ပုိင္ ကားစီးေစခ်င္မိပါသည္။   ကုသုိလ္ကံအက်ိဳးအားေၾကာင့္ ဆင္ယင္ခြင့္ရေသာ အသုံးအေဆာင္ပစၥည္းတုိ႔သည္ ေရွးကျပဳဖူးေသာ ေကာင္းမႈ၏ အက်ိဳးျဖစ္သလို လက္ရွိဘဝႀကိဳးစားမႈ၏ အက်ိဳးဆက္လည္းျဖစ္သည္။  အေဟာင္းသာျဖစ္ပါသည္။     မည္သုိ႔ပင္ဆုိေစ ထုိ ေကာင္းမႈတုိ႔၏ အက်ိဳးဆက္ကုိ ခံစားခြင့္ရေသာ၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕၏ လမ္းမထက္တြင္ ကားကုိ ကုိယ္တုိင္ေမာင္းႏွင္ေနေသာ မိန္းမပ်ိဳတုိ႔ကုိ ျမင္ေတြ႕ရသည္မွာ စိတ္ခ်မ္းေျမ့လွပါသည္။   ထုိ႔ေၾကာင့္ ေကာင္းမႈတုိ႔၏ အက်ိဳးရလဒ္ကုိ ခံစားႏုိင္ၾကပါေစ။  ထုိ႔ထက္ ေကာင္းမႈအက်ိဳးဆက္ကုိ ဆက္လက္ တည္တံ့၊ တုိးပြားႏုိင္ၾကပါေစလုိ႔ စိတ္ကေတြးရင္း ကားေမာင္းေနေသာ မႏၱေလးသူတုိ႔ကုိ ေငး၍ ေငး၍ ၾကည့္ေနမိပါေတာ့ သည္။  *************** ေမာင္ပုိင္ ၉-၅-၂၀၁၄။
    (၁)
    "မႏၱေလးမွာ အမ်ိဳးသားေတြ ကားမေမာင္းရလုိ႔ ဥပေဒထုတ္ထားသလားမသိဘူးေနာ္ "
    မိတ္ေဆြျဖစ္သူ၏ စကားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တစ္ဖြဲ႕လုံး ရယ္မိၾကသည္။ ထုိ႔အတူ အၾကည့္မ်ားက ကားေပၚမွ ဆင္းလာသည့္ အမ်ိဳးသမီးငယ္ဆီသုိ႔ ၿပိဳင္တူေရာက္ရွိသြားၾကပါသည္။

    သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦး၏ မဂၤလာေဆာင္ရွိသျဖင့္ မႏၱေလးၿမိဳ႕သုိ႔ ေရာက္ရွိေနျခင္းပါ။ မဂၤလာအခမ္းအနားျပဳ လုပ္မည့္နံနက္တြင္ သတုိ႔သားႏွင့္ သတုိ႔သမီးတုိ႔က အိမ္မွထြက္ၾကမည္။ ထုိထြက္ရွိပုံကုိ မွတ္တမ္းတင္ ရုိက္ကူး ၾကသည္။ ထုိရုိက္ကူးေနစဥ္ မဂၤလာကားေနာက္သုိ႔ ကားမ်ား တစ္စီးၿပီးတစ္စီး ထုိးစုိက္လာသည္။
    ကားေလးေတြက အေရာင္အေသြးစုံလင္သလုိ ေခတ္မီလွပလုိ႔ေနသည္။ ကားတံခါးကုိ ဖြင့္၍ ေျခခ်လုိက္ၿပီဆုိလွ်င္ျဖင့္ ႏုငယ္ပ်ိဳျမစ္သည့္ ေျခတစ္စုံကုိ အရင္ေတြ႕ျမင္ရသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ႏုငယ္ေသြးတုိ႔၏ ဂုဏ္၊ ေခတ္ႏွင့္အညီ ဆင္ယင္ထုံးဖြဲ႕မႈႏွင့္ ျပင္ဆင္ခ်ယ္သထားမႈတုိ႔ကုိ တစ္ခါတည္းျမင္ေတြ႕လုိက္ရသည္။
    အေရာင္အေသြးစုံကားေပၚမွ ဆင္းသက္လာသည့္ သူမ်ားမွာ အမ်ိဳးသမီးငယ္မ်ားသာျဖစ္ၾကသည္။ ကုိယ္တုိင္ေမာင္း၍ လာခဲ့ၾကေသာ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးမ်ား။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း မိတ္ေဆြျဖစ္သူက "အမ်ိဳးသား ေတြကားမေမာင္းရ ဥပေဒမ်ား ထုတ္ထားသလား "ေျပာခဲ့ျခင္းပါပင္။

    ရုပ္အဆင္း၏ တင့္တယ္မႈႏွင့္ ရုပ္၀တၳဳတုိ႔၏ တင့္တယ္မႈတုိ႔ကုိ ယွဥ္တြဲ၍ ျမင္လုိက္ရသည္က တကယ့္ကုိ စိတ္ခ်မ္းေျမ့စရင္ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

    (၂)
    "ေရႊမန္းသူေလး… ဘီးကေလးစီး .. စီးလုိ႔နင္းကာသြား… ျမင္ျမင္သူ အသည္းမွာ စြဲလုိ႔မူး "
    မႏၱေလးကုိ ဟုိးယခင္ကာလတုန္းဆီက ျဖတ္သြားျဖတ္လာအားျဖင့္သာ ေရာက္ရွိခဲ့ဘူးသည္။ မႏၱေလး က်ံဳးႀကီးကုိ အေ၀းမွသာ ေငးေမာခဲ့ရသည္။ ေနာက္ပုိင္းကာလမ်ားတြင္ေတာ့ မႏၱေလးၿမိဳ႕ကုိ လည္ပတ္ေရာက္ရွိ ခဲ့သည့္ အႀကိမ္ေရမ်ားလာသည္။ ထုိသုိ႔ ေရာက္ရွိသည့္အခါတုိင္း စိတ္ထဲေပၚလာေသာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ ေရရြတ္မိဆဲျဖစ္သည္။

    ေရွးျမန္မာမင္းတုိ႔ နန္းစုိက္ရာၿမိဳ႕၊ ျမန္မာတုိ႔၏ ထီးေဆာင္းဘုရင္တစ္ပါးကုိ တုိင္းတစ္ပါးသုိ႔ ေခၚေဆာင္ျခင္း ခံခဲ့ရေသာၿမိဳ႕၊ ျမန္မာ့သမုိင္းရာဇ၀င္ထဲက အထင္ကရၿမိဳ႕ ဒီမႏၱေလးနန္းၿမိဳ႕ရိုး၊ က်ံဳးႀကီးႏွင့္ မႏၱေလးေတာင္ႀကီးကုိ ျမင္ေတြ႕ရတုိင္း စိတ္ထဲတြင္ တစ္မ်ိဳးတစ္မည္ကုိ အၿမဲခံစားရသည္။

    ထုိ႔အတူ ကၽြန္ေတာ္ မႏၱေလးသုိ႔ ပထမဆုံးေရာက္ရွိခဲ့သည့္အခ်ိန္ကာလတြင္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ လမ္းမထက္၊ က်ံဳးလမ္း ေဘးပတ္လည္တြင္ စက္ဘီးစီး၍ သြားလာေနေသာ မႏၱေလး၏ လုံမပ်ိဳတုိ႔ကုိ ေငး၍ၾကည့္ခဲ့ဘူးသည္။ ေနာက္ပုိင္းအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ဆုိင္ကယ္ကုိယ္စီျဖင့္ သြားလာေနၾကေသာ မႏၱေလးသူတုိ႔၏ ဟန္ပန္ကုိ ျမင္ေတြ႕ ခဲ့ရပါသည္။ ေငးေမာၾကည့္ခဲ့ရပါသည္။

    ေဟာ ယခု မႏၱေလးသူတုိ႔ ကားေမာင္း၍ သြားလာေနၾကပါေလၿပီ။ အင္း..ဒီေတာ့လည္း ေငး၍ ၾကည့္ ေနရသည္ေပါ့။

    (၃)
    ျမတ္စြာဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္အခါက (၇)ႏွစ္သမီးကတည္းက ေသာတပန္တည္ခဲ့ အမ်ိဳးေကာင္း သမီးတစ္ဦးရွိခဲ့သည္။ ထုိအမ်ိဳးသမီးသည္ကား ၀ိသာခါပင္ ျဖစ္၏။ အရြယ္ေရာက္သည့္အခါ ပုဏၰ၀ဎုႏွင့္ လက္ဆက္ရာတြင္ ၀တ္ဆင္ရန္အတြက္ ၀ိသာခါ၏ ဖခင္ျဖစ္သူ ဓနဥၥယသူေဌးက မဟာလတာတန္ဆာကုိ ေရႊပန္းထိမ္သည္ ငါးရာထံအပ္ႏွံ၍ ခ်ဳပ္လုပ္ေစသည္။

    မဟာလတာတန္ဆာအတြက္ ေရႊစင္နိကၡတစ္ေထာင္၊ ေငြ၊ ပတၱျမား၊ ပုလဲ၊ သႏၱာ၊ ၀ရဇိန္ ေက်ာက္တုိ႔ကုိ ထုတ္ေပးသည္။ ေရႊတစ္နိကၡသည္ က်ပ္တစ္ဆယ္ရွိရာ ေရႊခ်ိန္ပိႆာ တစ္ရာရွိ၏။ ပန္းထိမ္သည္၏ လက္ခပင္ အဖုိးတစ္သိန္းေပးရသည္။ ဤတန္ဆာကုိ ေလးလတုိင္တုိင္ စီမံခ်ဳပ္လုပ္ရေလ၏။

    ေက်ာင္းအမႀကီး၀ိသာခါ၏ ဇာတ္ေၾကာင္းကုိ ဖတ္ရႈရသည့္အခါ ၾကက္သီးေမြးညွင္းမ်ားပင္ ထမိသည္။ အဖုိးအခႀကီးျမင့္ေသာ မဟာလတာတန္ဆာကုိ ၀တ္ဆင္ခြင့္ရေသာ အမ်ိဳးသမီးႀကီးပင္။ ထုိသုိ႔၀တ္ဆင္ခြင့္ရရွိ ခဲ့ျခင္းသည္လည္း ထုိအမ်ိဳးသမီးႀကီး၏ ေရွးေရွးဘ၀မ်ားက ျပဳခဲ့ေသာ ဒါနကုသုိလ္၊ သီလကုသုိလ္၊ ဘာ၀နာ ကုသုိလ္မ်ားေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။

    အတုယူအားက်ဖြယ္ ေကာင္းလွပါသည္။

    (၄)

    "ဦးေလး ေရသန္႔ယူပါဦးလား "
    "ေအး ေရခဲစိမ္ တစ္ဗူးေပး၊ တစ္ရူးပါ တစ္ထုပ္ေပး "
    ေရွ႕သုိ႔ေရာက္လာေသာ ေစ်းသည္အမ်ိဳးသမီးကုိၾကည့္မိသည္။ အ၀တ္အစားကေတာ့ ခပ္လတ္လတ္။ အသက္အားျဖင့္ ၃၀ ၀န္းက်င္ရွိလိမ့္မည္။ ေစ်းဗန္းကုိ လက္ကပုိက္၊ ျခင္းတစ္ျခင္းကုိလြယ္ထားသည္။ ေရသန္႔ဗူး၊ ပီေက၊ အခ်ဥ္ထုပ္စသည့္ စားေသာက္စရာမ်ားထည့္ထားသည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။

    သူတင္မဟုတ္ ေစ်းသည္ေတြက ေပါမ်ားလွသည္။ ကားဂိတ္ျဖစ္သျဖင့္ စည္ကားသည္။ ကားေပၚ တက္ေရာင္းသည့္ ေစ်းသည္၊ ေနပူပူတြင္ လုိက္လံေရာင္းခ်ေနသည့္ ေစ်းသည္ စုံလင္ေအာင္ ေတြ႕ျမင္ရသည္။ သူတုိ႔ေတြကေတာ့ သာမန္ လက္လုပ္လက္စားဘ၀ေတြ။

    သူတုိ႔၏ သက္ဆုိင္ဘ၀ေတြ၊ မိသားစုေတြတြင္ မည္သည့္အရာမ်ား ပုိင္ဆုိင္ေနၾကပါသနည္း။ မႏၱေလး၏ လမ္းမထက္တြင္ မည္သုိ႔သြားလာေနၾကပါသနည္း။ သြားလာလႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနၾကပါသနည္း။

    ေျခလ်င္ေလာ၊ စက္ဘီးႏွင့္ေလာ၊ ဆုိင္ကယ္ႏွင့္ေလာ၊ ကားကုိယ္စီျဖင့္ေလာ။

    တည္းခုိရာအေဆာင္မွ ကား၀န္းႀကီးရွိရာသုိ႔လာခုိက္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ေရွ႕၊ ေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္ လမ္းမ ထက္တုိ႔တြင္ ဥဒဟုိ သြားလာေနေသာ လူမ်ားကုိ ျမင္ေတြ႕ရသည္။ ေျခလ်င္၊ စက္ဘီး၊ ဆုိင္ကယ္၊ ကားတုိ႔ျဖင့္ သြားလာမႈအစုံကုိ ျမင္ေတြ႕ရသည္။ ထုိ႔အတူ ဘ၀အေရာင္မ်ိဳးစုံကုိ ျမင္ေတြ႕ရသည္။

    အဘယ့္ေၾကာင့္ လူျခင္း တူပါလ်က္ကယ္ႏွင့္ ဘ၀မ်ိဳးစုံေအာင္ ကြဲျပားျခားနားေနၾကပါသနည္း။ မိမိတုိ႔ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ခဲ့ေသာ ကုသုိလ္၊ အကုသုိလ္ အေၾကာင္းတုိ႔ေၾကာင့္ လက္ရွိဘ၀အေျခအေနတြင္ မ်ိဳးစုံေသာအက်ိဳးတုိ႔ ရရွိေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။

    ထုိ႔ေၾကာင့္ ေျခလ်င္ျဖင့္ ခရီးႏွင္ေနရေသာ ဘ၀ေတြက ကားကုိယ္စီျဖင့္ သြားလာေနေသာ ဘ၀ေတြကုိ မနာလိုျဖစ္ေနစရာမလုိပါ။ သူတုိ႔၏ ကုသုိလ္အရွိန္၊ အက်ိဳးကုိ အတုယူအားက်ရမည္ျဖစ္သည္။ ကားေပၚက ဘ၀တုိ႔သည္လည္း မိမိဘ၀အေပၚတြင္ မာန္၊ မာန တက္ေနစရာမလုိပါ။ မိမိ၏ အက်ိဳးဆက္ကုိ တုိးသည္ထက္ တုိးပြားေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရမည္ျဖစ္သည္။

    အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ "ယခင္ေကာင္းလုိ႔ ယခုေကာင္းသည္။ ယခုေကာင္း ေနာင္ေကာင္းပါလိမ့္မည္"ပင္ျဖစ္ပါသည္။

    (၅)

    ၀ိသာခါ၏ ေယာကၡမျဖစ္သူ မိဂါရသူေဌးသည္ မိစၦာဒိ႒ိအယူရွိသူျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔ မိဂါရသူေဌးႏွင့္ သူကုိးကြယ္သည့္ အေစလကတကၠတြန္းတုိ႔ စားသုံးေနခုိက္ မေထရ္တစ္ပါးသည္ အိမ္ေရွ႕သုိ႔ ဆြမ္းခံရပ္၏။ မိဂရ သူေဌးက မျမင္ဟန္ျပဳ၍ မ်က္ႏွာေအာက္ငုံ႔လ်က္ စားၿမဲတုိင္း စား၏။

    ၀ိသာခါလည္း မေနသာေတာ့သျဖင့္ ထလ်က္ "ကန္ေတာ့ဆြမ္းပါ ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္မ၏ ေယာကၡမ သည္အေဟာင္းသာ စားပါသည္ "ဟုေလွ်ာက္ေလသည္။ ဤတြင္ မိဂါရသူေဌးသည္ ေဒါပြ၍ ၀ိသာခါကုိ အိမ္မွ ဆြဲထုတ္ခုိင္းသည္။ ၀ိသာခါက လက္မခံပဲ သူၾကြယ္ရွစ္ေယာက္ကုိ အမႈစီရင္ေစသည္။

    "ခ်စ္သမီး သင္သည္ မိဂါရသူေဌး ႏုိ႔ဃဏာကုိေရႊခြက္၌ ထည့္စားေနစဥ္ အညစ္အေၾကးစားသူဟု ဆုိမိ ေခ်သေလာ"
    "ဖခင္တုိ႔ ကၽြန္မ ဤသေဘာျဖင့္ မေျပာပါ။ မေထရ္တစ္ပါး အိမ္ေရွ႕၌ ဆြမ္းလာရပ္စဥ္ ကၽြန္မ၏ ေယာကၡမသည္ ခ်ိဳၿမိန္ေသာ ဃဏာႏုိ႔သုံးေဆာင္ေနပါသည္။ မေထရ္ကုိ မျမင္ဟန္ျပဳေနပါသည္။ ကၽြန္မ၏ ေယာကၡမသည္ ေရွးကျပဳဖူးေသာ ေကာင္းမႈ၏ အက်ိဳးသာ ခံစားၿပီး၊ တမလြန္အက်ိဳးအတြက္ ကုသုိလ္မ်ိဳးေစ့ မစုိက္ပ်ိဳးပါ။ ဤသုိ႔ ေတြးမိ၍ ဆြမ္းရပ္လာေသာ ရဟန္းအား ကန္ေတာ့ ဆြမ္းေလာင္းၿပီး တပည့္ေတာ္ ေယာကၡမ သည္ အေဟာင္းသာ စားပါသည္ဟု ေလွ်ာက္ထားလုိက္ပါသည္။ ဤစကား အျပစ္ရွိပါသလား "

    (၆)
    လူတုိင္း ကုိယ္ပုိင္ကားမစီးႏုိင္သည္မွာ က်ိန္းေသသည္။ ဘ၀အဖုံဖုံတြင္ ကုိယ္ပုိင္ကား ကုိယ္စီျဖင့္ သြားလာေနသည့္ ဘ၀ေတြကုိ ျမင္ေတြ႕ရသည္မွာ စိတ္ခ်မ္းသာလွပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လူတုိင္းကုိ ကုိယ္ပုိင္ ကားစီးေစခ်င္မိပါသည္။

    ကုသုိလ္ကံအက်ိဳးအားေၾကာင့္ ဆင္ယင္ခြင့္ရေသာ အသုံးအေဆာင္ပစၥည္းတုိ႔သည္ ေရွးကျပဳဖူးေသာ ေကာင္းမႈ၏ အက်ိဳးျဖစ္သလို လက္ရွိဘဝႀကိဳးစားမႈ၏ အက်ိဳးဆက္လည္းျဖစ္သည္။ အေဟာင္းသာျဖစ္ပါသည္။

    မည္သုိ႔ပင္ဆုိေစ ထုိ ေကာင္းမႈတုိ႔၏ အက်ိဳးဆက္ကုိ ခံစားခြင့္ရေသာ၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕၏ လမ္းမထက္တြင္ ကားကုိ ကုိယ္တုိင္ေမာင္းႏွင္ေနေသာ မိန္းမပ်ိဳတုိ႔ကုိ ျမင္ေတြ႕ရသည္မွာ စိတ္ခ်မ္းေျမ့လွပါသည္။

    ထုိ႔ေၾကာင့္ ေကာင္းမႈတုိ႔၏ အက်ိဳးရလဒ္ကုိ ခံစားႏုိင္ၾကပါေစ။ ထုိ႔ထက္ ေကာင္းမႈအက်ိဳးဆက္ကုိ ဆက္လက္ တည္တံ့၊ တုိးပြားႏုိင္ၾကပါေစလုိ႔ စိတ္ကေတြးရင္း ကားေမာင္းေနေသာ မႏၱေလးသူတုိ႔ကုိ ေငး၍ ေငး၍ ၾကည့္ေနမိပါေတာ့ သည္။

    ***************
    ေမာင္ပုိင္
    ၉-၅-၂၀၁၄။
     


    0 0

     
    Photo: လူဟူသည္မွာ ဆက္ဆံေရးသတၱဝါမ်ားျဖစ္တယ္လို႕ပညာရွင္မ်ားက ဖြင့္ဆုိၾကပါတယ္။ အသက္ရွင္ရပ္တည္ေနရသည္႕ကာလတေလ ွ်ာက္ ကၽြန္နုပ္တို႕အေနျဖင့္လူလူျခင္းမလြဲမေသြထိေတြ႕ဆက္ဆံေနၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။  ထိုသို႕ထိေတြ႕ဆက္ဆံၾကရာဝယ္ တစ္ဦးနွင့္တစ္ဦး အျပန္အလွန္ယံုၾကည္ေလးစားကိုယ္ျခင္းစာစိတ္မ်ားထား၍ ေရရွည္တည္တံ႕ခိုင္ျမဲေစမည့္ လူမွဳဆက္ဆံေရးနည္းလမ္းေကာင္းမ်ားျဖင့္ ေအးခ်မ္းသာယာျပီးေခတ္မွီဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေသာ လူ႕အသိုက္အဝန္းမ်ားတည္ေဆာက္နိုင္ၾကေစေရးအတြက္ တစ္ပါးသူ သို႕မဟုပ္ တစ္ဘက္အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၏ အေျခခံစိတ္ေနသေဘာထားမ်ားကို အနီးစပ္ဆံုးမွန္မွန္ကန္ခန္႕မွန္းအကဲျဖက္သံုးသပ္နိုင္ေရးသည္လြန္စြာအေရးႀကီးသည္႕ အေၾကာင္းအခ်က္တစ္ရပ္ပင္ျဖစ္ပါတယ္။  သို႕မွသာလူတစ္ဦးျခင္းဆီမွသည္သက္ဆိုင္ရာလူ႕အသိုက္အဝန္းတစ္ခုလံုးအေနျဖင့္ လူမွဳအဆင့္အတန္းျမင့္မား၍ တိုးတက္ျမင့္မားေသာအေတြးအေခၚအယူအဆမ်ားထံုမႊမ္းေနသည္႕အသိုက္အဝန္းတစ္ခုတည္ေဆာက္နိုင္ျပီး ေအးခ်မ္းသာယာသည့္လူတစ္ဦးျခင္းေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာမ်ားကိုရရိွခံစားနိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။  သိုျဖစ္ပါ၍ မိတ္ေဆြမ်ားအေနျဖင့္တစ္စံုတစ္ရာေသာ လူမွဳဆက္ဆံေရးအက်ိဳးတရားမ်ားရရိွေစနိုင္မည္ဟုယံုၾကည္ေမ ွ်ာ္လင့္လ ွ်က္ လူတို႕၏ အေျခခံစဥ္းစားပံုနည္းလမ္း( ၅)ခုအား ေစတနာအရင္းခံ၍ေလးစားစြာျဖင့္တင္ျပအပ္ပါတယ္----  ၁။ စုရံုးဆက္စပ္စဥ္းစားတတ္သူ (The Synthesist) ၂။ စိတ္ကူးစံသမား (The Idealist) ၃။ လက္ငင္းအက်ိဳးကိုၾကည္႕ရွဳသူ (The Pragmatist) ၄။ ခြဲျခမ္းစိစစ္တ္သူ (The Analyst) ၅။ ပကတိအရိွကိုအာရံုျပဳတတ္သူ (The Realist) ဟူ၍ ေယဘူယ်ခြျဲခားသတ္မွတ္နိုင္ေၾကာင္းပညာရွင္မ်ားကေလ့လာေဖၚထုတ္တင္ျပခဲ႕ၾကပါတယ္။  စုရံုးဆက္စပ္စဥ္းစားတတ္သူ (The Synthesist) ------------------------------------------------------ တီထြင္္ဖန္တီးနိုင္စြမ္းအားျပည္႕ဝသူ တစ္ပါးသူတို႕အားလွဳံ႕ေဆာ္နိွဳးဆြေပးနိုင္သူျဖစ္သကဲ႕သို႕ ၎နွင့္ဆက္စပ္ပါတ္သတ္ေနသူတိုင္းအား အနည္းနွင့္အမ်ားဦးေနွာက္ေျခာက္ေအာင္လုပ္နိုင္သည့္သူမ်ားလည္းျဖစ္၏ ။ ေတြးေတာဆင္ျခင္မွဳမ်ားတြင္စြဲလမ္းအားသန္သူျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာအျခားသူမ်ားအတြက္အေရးႀကီးေနသည္႕ပကတိအရိွအေျခအေနမ်ားနွင့္ရံခါ ကင္းကြာေနတတ္ ပါသည္။ အေၾကာင္းကိစၥတစ္ခုသို႕မဟုပ္အခ်က္အလက္တစ္ခုအေပၚ၌ ရွဳေထာင့္ေပါင္းစံုမွရွဳျမင္သံုးသပ္မိတတ္သျဖင့္၎သည္အားေကာင္းေသာျငင္းခံုေဝဖန္သူ တစ္ဦးျဖစ္လာသည္။လူအမ်ားစုသည္အေတြးလမ္းေၾကာင္းတစ္ခုတည္းမွတစ္ေျဖာင့္တည္းက်ိဳးေၾကာင္းဆက္စပ္ေတြးေခၚတတ္သူမ်ားျဖစ္ေသာ္လည္းစုရံုးဆက္စပ္စဥ္းစားတတ္သူ တို႕မွာအေတြးရွဳေထာင့္တစ္ခုမွတစ္ခုသို႕ကူးေျပာင္းသံုးသပ္တတ္ၾကရာ ၎တို႕၏စကားကိုနားေထာင္သူအမ်ားအျပားမွာ ထိုသူမ်ား၏အေတြးစဥ္ကိုလိဳက္၍မမီနိုင္ျဖစ္ၾကရသည္။ သင္၏ဇနီးခင္ပြန္းသို႕မဟုပ္အရင္းနီွးဆံုးမိတ္ေဆြသည္ယင္းသို႕စဥ္းစားတတ္သျူဖစ္၍သင္နွင့္ကြဲျပားေနပါက၎တိုကိုအနိုင့္အထက္ျငင္းခံုေဝဖန္ရန္ မႀကိဳးစားပါနွင့္။၎တို႕သည္ျငင္းခံုေဝဖန္ရျခင္းကိုနွစ္သတ္သူမ်ားသာျဖစ္၍ ငါနိုင္ရမည္ငါသာအမွန္ဟူေသာစိတ္မ်ိဳးရိွသူမ်ားမဟုပ္သည္ကိုသတိျပဳ ေစလိုပါတယ္။ ၎တို႕၏စကားမ်ားသည္ျပႆနာနွင့္တိုက္ရိုက္မသက္ဆိုင္သည့္ကိစၥမ်ားဘက္သို႕ေခ်ာ္ထြက္သြားသည္ဆိုပါစို႕၊သြားပါေစ။ လႊတ္တန္သေရြ႕လႊတ္ေပးထားလိုက္ပါ။ထိုလြင့္သြားေသာအေတြးလမ္းေၿကာင္းမွအၾကံဥာဏ္သစ္တစ္ခုကိုရလာနိုင္ပါတယ္။ ၎ရရိွလာမည့အႀကံဥာဏ္သစ္ကိုသင္ကမိမိရရလက္ေတြ႕အသံုးခ်ျဖစ္ရန္ကိုသာ သတိျပဳသင့္ပါတယ္။  စိတ္ကူးစံသမား(The Idealist) ----------------------------------- ဆက္လက္တင္ျပပါမည္-

    လူဟူသည္မွာ ဆက္ဆံေရးသတၱဝါမ်ားျဖစ္တယ္လို႕ပညာရွင္မ်ားက ဖြင့္ဆုိၾကပါတယ္။
    အသက္ရွင္ရပ္တည္ေနရသည္႕ကာလတေလ ွ်ာက္ ကၽြန္နုပ္တို႕အေနျဖင့္ လူလူျခင္း မလြဲမေသြထိေတြ႕ဆက္ဆံေနၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။

    ထိုသို႕ထိေတြ႕ဆက္ဆံၾကရာဝယ္ တစ္ဦးနွင့္တစ္ဦး အျပန္အလွန္ယံုၾကည္ေလးစား ကိုယ္ျခင္းစာစိတ္မ်ားထား၍
    ရရွည္တည္တံ႕ခိုင္ျမဲေစမည့္ လူမွဳဆက္ဆံေရးနည္းလမ္းေကာင္း မ်ားျဖင့္ ေအးခ်မ္းသာယာျပီးေခတ္မွီဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေသာ
    လူ႕အသိုက္အဝန္းမ်ားတည္ေဆာက္နိုင္ၾကေစေရးအတြက္ တစ္ပါးသူ သို႕မဟုပ္ တစ္ဘက္အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၏


    အေျခခံစိတ္ေနသေဘာထားမ်ားကို အနီးစပ္ဆံုးမွန္မွန္ကန္ခန္႕မွန္းအကဲျဖက္သံုးသပ္နိုင္ေရးသည္လြန္စြာအေရးႀကီးသည္႕
    အေၾကာင္းအခ်က္တစ္ရပ္ပင္ျဖစ္ပါတယ္။

    သို႕မွသာလူတစ္ဦးျခင္းဆီမွသည္သက္ဆိုင္ရာလူ႕အသိုက္အဝန္းတစ္ခုလံုးအေနျဖင့္
    လူမွဳအဆင့္အတန္းျမင့္မား၍ တိုးတက္ျမင့္မားေသာအေတြးအေခၚအယူအဆမ်ားထံုမႊမ္းေနသည္႕အသိုက္အဝန္းတစ္ခုတည္ေဆာက္နိုင္ျပီး
    ေအးခ်မ္းသာယာသည့္လူတစ္ဦးျခင္းေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာမ်ားကိုရရိွခံစားနိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။

    သိုျဖစ္ပါ၍ မိတ္ေဆြမ်ားအေနျဖင့္တစ္စံုတစ္ရာေသာ လူမွဳဆက္ဆံေရးအက်ိဳးတရားမ်ားရရိွေစနိုင္မည္ဟုယံုၾကည္ေမ ွ်ာ္လင့္လ ွ်က္
    လူတို႕၏ အေျခခံစဥ္းစားပံုနည္းလမ္း( ၅)ခုအား ေစတနာအရင္းခံ၍ေလးစားစြာျဖင့္တင္ျပအပ္ပါတယ္----

    ၁။ စုရံုးဆက္စပ္စဥ္းစားတတ္သူ (The Synthesist)
    ၂။ စိတ္ကူးစံသမား (The Idealist)
    ၃။ လက္ငင္းအက်ိဳးကိုၾကည္႕ရွဳသူ (The Pragmatist)
    ၄။ ခြဲျခမ္းစိစစ္တ္သူ (The Analyst)
    ၅။ ပကတိအရိွကိုအာရံုျပဳတတ္သူ (The Realist) ဟူ၍ ေယဘူယ်ခြျဲခားသတ္မွတ္နိုင္ေၾကာင္းပညာရွင္မ်ားကေလ့လာေဖၚထုတ္တင္ျပခဲ႕ၾကပါတယ္။

    စုရံုးဆက္စပ္စဥ္းစားတတ္သူ (The Synthesist)
    ------------------------------------------------------
    တီထြင္္ဖန္တီးနိုင္စြမ္းအားျပည္႕ဝသူ တစ္ပါးသူတို႕အားလွဳံ႕ေဆာ္နိွဳးဆြေပးနိုင္သူျဖစ္သကဲ႕သို႕ ၎နွင့္ဆက္စပ္ပါတ္သတ္ေနသူတိုင္းအား
    အနည္းနွင့္အမ်ားဦးေနွာက္ေျခာက္ေအာင္လုပ္နိုင္သည့္သူမ်ားလည္းျဖစ္၏ ။
    ေတြးေတာဆင္ျခင္မွဳမ်ားတြင္စြဲလမ္းအားသန္သူျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာအျခားသူမ်ားအတြက္အေရးႀကီးေနသည္႕ပကတိအရိွအေျခအေနမ်ားနွင့္ရံခါ ကင္းကြာေနတတ္
    ပါသည္။
    အေၾကာင္းကိစၥတစ္ခုသို႕မဟုပ္အခ်က္အလက္တစ္ခုအေပၚ၌ ရွဳေထာင့္ေပါင္းစံုမွရွဳျမင္သံုးသပ္မိတတ္သျဖင့္၎သည္အားေကာင္းေသာျငင္းခံုေဝဖန္သူ
    တစ္ဦးျဖစ္လာသည္။လူအမ်ားစုသည္အေတြးလမ္းေၾကာင္းတစ္ခုတည္းမွတစ္ေျဖာင့္တည္းက်ိဳးေၾကာင္းဆက္စပ္ေတြးေခၚတတ္သူမ်ားျဖစ္ေသာ္လည္းစုရံုးဆက္စပ္စဥ္းစားတတ္သူ
    တို႕မွာအေတြးရွဳေထာင့္တစ္ခုမွတစ္ခုသို႕ကူးေျပာင္းသံုးသပ္တတ္ၾကရာ ၎တို႕၏စကားကိုနားေထာင္သူအမ်ားအျပားမွာ
    ထိုသူမ်ား၏အေတြးစဥ္ကိုလိဳက္၍မမီနိုင္ျဖစ္ၾကရသည္။
    သင္၏ဇနီးခင္ပြန္းသို႕မဟုပ္အရင္းနီွးဆံုးမိတ္ေဆြသည္ယင္းသို႕စဥ္းစားတတ္သျူဖစ္၍သင္နွင့္ကြဲျပားေနပါက၎တိုကိုအနိုင့္အထက္ျငင္းခံုေဝဖန္ရန္
    မႀကိဳးစားပါနွင့္။၎တို႕သည္ျငင္းခံုေဝဖန္ရျခင္းကိုနွစ္သတ္သူမ်ားသာျဖစ္၍ ငါနိုင္ရမည္ငါသာအမွန္ဟူေသာစိတ္မ်ိဳးရိွသူမ်ားမဟုပ္သည္ကိုသတိျပဳ
    ေစလိုပါတယ္။
    ၎တို႕၏စကားမ်ားသည္ျပႆနာနွင့္တိုက္ရိုက္မသက္ဆိုင္သည့္ကိစၥမ်ားဘက္သို႕ေခ်ာ္ထြက္သြားသည္ဆိုပါစို႕၊သြားပါေစ။
    လႊတ္တန္သေရြ႕လႊတ္ေပးထားလိုက္ပါ။ထိုလြင့္သြားေသာအေတြးလမ္းေၿကာင္းမွအၾကံဥာဏ္သစ္တစ္ခုကိုရလာနိုင္ပါတယ္။
    ၎ရရိွလာမည့အႀကံဥာဏ္သစ္ကိုသင္ကမိမိရရလက္ေတြ႕အသံုးခ်ျဖစ္ရန္ကိုသာ သတိျပဳသင့္ပါတယ္။

    စိတ္ကူးစံသမား(The Idealist)
    -----------------------------------
    ဆက္လက္တင္ျပပါမည္-
    By  
    Nay LaMin
     



    0 0

    ဘာေတြၿဖစ္ကုန္ၿပီလဲ လံုး၀န္းတဲ့ကမာၻၾကီး၊ အေရာင္ေတြညစ္ကုန္ၿပီလား အားလံုးရဲ႔ကမာၻၾကီး
    ခုတေလာေတာ့ စိုင္းစုိင္းခမ္းလိႈင္ရဲ႔ အုိ ကမာၻေၿမ သီခ်င္းကို ခဏခဏပဲ ညည္းေနမိပါတယ္။ ညည္းဆုိ ရာသီဥတုကလည္း ေတာ္ေတာ္ပူတယ္ေလ။ ဒါေတာင္ အလယ္ပိုင္းေဒသ မဟုတ္ေသးလုိ႔၊ အဲဒီဘက္ေတြမွာဆုိ အပူခ်ိန္က ၿမင္မေကာင္းဘူး။ အပူလြန္ၿပီး ဆံုးကုန္ၾကတဲ့ နာေရးသတင္းေတြကုိလည္း မၾကာမၾကာ ဖတ္ေန ၾကားေနရတယ္။ ခရမ္းလြန္ေရာင္ၿခည္အႏၱရာယ္က ခုထိမၿပီးေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ အပူဒဏ္ကပါ ႏွိပ္စက္ေနေတာ့ လူေတြက်န္းမာေရးထိခုိက္ၾကမွာ အမွန္ပဲ။ အလုပ္မွာလည္း အေတာ္ၾကိဳးစားၿပီး စိတ္နွစ္ထားရတယ္။ လူေတြကလည္း ႏြမး္လို႔ဖတ္လို႔ ၊ မလႈပ္ခ်င္မကိုင္ခ်င္နဲ႔။


    ညညဆုိလည္း အိပ္မရဘူး၊ ဒီလို ကၽြန္ေတာ္တုိိ႔ လူငယ္ေတြ၊ ဘာေရာဂါမွ အခံမရွိေသးတဲ့သူေတြေတာင္ ဒီေလာက္ဆုိ၊ လူၾကီးေတြ ေရာဂါသည္ေတြဆုိ ပိုဆုိးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြက ေနာင္အနာဂတ္မွာ ဘာၿဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္၊ ညာၿဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္နဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ေတြသာ ထားေနၾကတာ၊ ဒီအတုိင္းဆုိ အသက္ေတာင္ရွည္ပါ့မလားပဲ။ ကံ စိတ္ ဥတု အာဟာရမွာ ဥတုက ဒီေလာက္ေဖာက္ၿပန္ေနတာကိုး။

    တစ္ညေတာ့ ေႏြပူပူမွာ ဘယ္လိုမွ အိပ္မရတဲ့အဆံုး၊ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ထြက္ထုိင္၊ အေအးေလးတစ္ဗူးေသာက္၊ ယပ္ေလးတခပ္ခပ္နဲ႔ ေတာင္ေတာင္အီအီေတြ ေလွ်ာက္စဥ္းစားေနမိတယ္။ အဲဒါလည္း ဇိမ္တစ္မ်ိဳးပဲေနာ့။ နယ္ေတြခ်ဲ႔ခ်င္တုိင္းခ်ဲ႔ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြထဲက ေခါင္းစဥ္တစ္ခုကေတာ့ ဘာလို႔ ရာသီဥတုက ဒီလိုေတြ ၿဖစ္ေနရသလဲ တဲ့။ ဒါေတာ့ အားလံုးလည္း သိပါတယ္၊ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ပ်က္ဆီးလို႔ေပါ့။ ကဗ်ာဆန္ဆန္ေၿပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႔ ကမာၻၾကီးလည္း ေနမေကာင္းေတာ့ဘူးဗ်။ အင္းေလ၊ သစ္ေတြခုတ္ၾက၊ ၿမစ္ေတြေခ်ာင္းေတြ တိမ္ေကာ၊ ေတာေတြၿပဳန္းနဲ႔ဆုိေတာ့လည္း ဒီေလာက္ေတာ့ ရွိမေပါ့။ ကာတြန္းေလးတစ္ပုဒ္ကိုလည္း သြားသတိရမိတယ္၊ ဒီဘက္မွာက သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းတဲ့အေနနဲ႔ သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ စုိက္ေနတယ္၊ ဟုိဘက္မွာကေတာ့ သစ္ေတြအလံုးလုိက္ ခုတ္လွဲၿပီး ကားေပၚတင္သြားတာကုိ ယွဥ္ၿပီး ဆြဲၿပထားတယ္။ ဟုတ္တယ္၊ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္သမားေတြ ဘယ္ေလာက္လုပ္လုပ္၊ မထူးေတာ့ဘူးဗ်၊ ကုိ္ယ္တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ ဘာသြားၿဖစ္မွာလဲ။ ဒါက အစုိးရကုိယ္တုိင္ လုပ္မွရမဲ့ကိစၥၾကီးပဲကုိး။ ဟူး.. လို႔ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ သက္ၿပင္းခ်၊ အိမ္ကသယ္လာတဲ့ မုန္႔ေလးကို ထုတ္စား၊ က်န္တဲ့ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ကိုေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႔ မထူးပါဘူးဆိုၿပီး ေၿမာင္းထဲပစ္ခ်လုိက္တယ္။

    ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အေပၚ အလႊမ္းမုိးဆံုးစာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေၿပာပါလို႔မ်ား Celebrity ေတြကို အင္တာဗ်ဴးသလို ေမးလာခဲ့ရင္ လူနာေဆာင္အမွတ္ ၆ ဆုိတဲ့ စာအုပ္ကို ခဏေတာင္ မဆုိင္းဘဲ ေရြးထုတ္ေပးမိမွာပါ။ အဲဒီ၀တၳဳကို ဘာသာၿပန္ဆုိခဲ့သူကလည္း ကၽြန္ေတာ့အေပၚ လႊမ္းမိုးမႈအရွိဆံုးစာေရးဆရာ ဆရာေဖၿမင့္ပါ။ ဒီစာအုပ္က ဆရာ၀န္ေတြၾကားထဲမွာေတာ့ အေတာ္ေလး လူသိမ်ားပါတယ္၊ အေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ဖတ္ဖူးၾကတယ္။ အယူအဆ ေဆြးေႏြးတာေတြ မ်ားေတာ့ ဖတ္ရတာ ၿငီးေငြ႔စရာ နည္းနည္းေကာင္းေပမဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္အရမ္းေကာင္းတဲ့ စာအုပ္ေလးပါ။

    ဒီ၀တၳဳကို ရုရွားၿပည္ ေခတ္ပ်က္ကာလကို ေနာက္ခံထားၿပီး၊ ေဆးရံုတစ္ရံုရဲ႔ လူနာေဆာင္တစ္ခုထဲမွာ ဇာတ္အိမ္တည္ထားတယ္။ အဲဒီအေဆာင္က စိတ္ေရာဂါေ၀ဒနာသည္ေတြကို ထားတဲ့ အေဆာင္၊ အေဆာင္နံပါတ္က အမွတ္ ၆။ လူနာေဆာင္ဆုိေပမဲ့လည္း လူနာေတြကို လူနာလို မဆက္ဆံဘူး၊ ေထာင္သားေတြကို ဆက္ဆံသလို ဆက္ဆံၾကတယ္၊ လိုအပ္တဲ့ ၿပဳစုကုသမႈေတြ ဘာဆိုဘာမွမေပး၊ လံုၿခံဳေဘးကင္းတဲ့ ေစာင့္ေရွာက္မႈဆိုတာလည္း ေမွ်ာ္လင့္လုိ႔ကို မရႏုိင္ဘူး။ ဒီၾကားထဲမွာ ေဆးရံုက အေစာင့္ဆိုတဲ့လူၾကမး္ၾကီးက သူ႔စကား နားမေထာင္တဲ့သူဆုိ ဗလအားကုိးနဲ႔ ထုိးလားၾကိတ္လား လုပ္ေသးတာ။ အဲဒီလုိလူနာေတြထဲမွာ ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွလို႔ ဒီေနရာကို ေရာက္ေနရတဲ့ ပညာတတ္ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ ရွိတယ္၊ ေလာကဓံကို မခံႏုိင္၊ စိတ္ေတြညစ္လြန္းလို႔ လုပ္မိလုပ္ရာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ရာကေန ရူးေနၿပီလို႔ အားလံုးက သတ္မွတ္လိုက္ၾကၿပီး အဲဒီအေဆာင္ထဲ ထည္႕ခံလိုက္ရသူ။ က်န္လူေတြလို အရူးစစ္စစ္ မဟုတ္ေတာ့ ဒီအေဆာင္ရဲ႔ မူမမွန္မႈေတြကို အားလံုး အစအဆံုး သိေန ၿမင္ေန စိတ္ပ်က္ေနေတာ့တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လုိမွလြန္ဆန္လို႔မရေတာ့လည္း ဒီအတုိင္းပဲ အရံႈးေပးေနရတယ္။

    တစ္ေန႔ေတာ့ အဲဒီေဆးရံုကို စာေပ၀ါသနာပါတဲ့ တာ၀န္ခံဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ ေၿပာင္းလာတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္က ၀န္ထမ္းေတြအားလံုးကေတာ့ စာေပကို စိတ္၀င္စားမႈ လံုး၀မရွိဘူး။ ဘယ္လိုအေၾကာင္းအရာကိုပဲ ေဆြးေႏြး ေဆြးေႏြး၊ သူကပဲ ေၿပာေနရတယ္၊ တစ္ဖက္လူကုိ ၾကည္႔လိုက္ရင္ အၿမဲအိပ္ငိုက္ေနတာခ်ည္းဘဲ။ ဒီေတာ့ တၿခားလူေတြလို ေဆးေတြခုိးေရာင္း ခုိးထုတ္ဖုိ႔ထက္ သူတကယ္ပုိလုိခ်င္ေနတာက သူနဲ႔ စာေပေေဆြးေႏြးေဖာ္ ေဆြးေႏြးဖက္၊ စာေပမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကုိပါပဲ။

    တစ္ရက္ေတာ့ အဲဒီအေဆာင္ ၆ ထဲကို အေၾကာင္းကိစၥတစ္ခုနဲ႔ မထင္မွတ္ဘဲ သူေရာက္သြားတယ္္။ အဲဒီမွာတင္ ခုနက ပညာတတ္လူနာႏွင့္ ေတြ႔ၿပီး စာေပအေၾကာင္းေတြ ေဆြးေႏြးၿဖစ္ၾကေတာ့တာပါပဲ။ အစစအရာရာ ၿပည္႕စံုေနတဲ့ ဆရာ၀န္လူတန္းစားႏွင့္ လူနာေဆာင္တစ္ခုထဲ မတရားထည္႕ပိတ္ထားၿခင္းခံေနရတဲ့ အကူအညီမဲ့လူတန္းစား၊ ဒီလိုေတြကြာၿခားေနေတာ့လည္း အေၾကာင္းအရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူတုိ႔အၿမင္မတူၾကဘူး။ အကြဲလြဲဆံုးကေတာ့.. လူနာက သူတို႔ေတြကို ဘာၿပဳစုကုသမႈမွ မေပးဘဲ ၀င္ၿပီးရင္ၿပန္ထြက္မရေတာ့တဲ့ ေနရာတစ္ခုလုိ ဒီလူူနာေဆာင္က ၿဖစ္ေနတာကို ေ၀ဖန္တယ္၊ အဲဒီအခါ ဆရာ၀န္က ၿပန္ေခ်ပတယ္၊ ဒိုင္အိုဂ်ီးနိစ္က ေရစည္ထဲမွာ ၀င္ေနေပမဲ့၊ အဲဒီလို ေနေနတဲ့သူဟာ ရွင္ဘုရင္ထက္ေတာင္မွ စိတ္ခ်မ္းသာရေသးေၾကာင္း ေၿပာၾကားခဲ့တယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အဓိကက ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လိုေနရတယ္ဆုိတာ မဟုတ္ဘူး၊ မိမိစိတ္ကသာ အေရးၾကီးဆံုးပဲ ဆုိၿပီး သူ႔အၿမင္ကို ၿပန္ေၿပာတယ္။ အဲဒီလို အၿမင္မတူမႈေတြ ရွိေနေပမဲ့လည္း ဆရာ၀န္ဟာ အဲဒီလူနာကို အထင္ၾကီးသြားတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ေဆြးေႏြးေဖာ္တစ္ေယာက္ ရလိုက္တဲ့အတြက္လည္း သူအရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္။ ေနာက္ေန႔ေတြမွာလည္း မၾကာမၾကာဆုိသလို သြားသြားၿပီး ေဆြးေႏြးၿဖစ္တယ္။ အဲဒီလို ဘယ္ဆရာ၀န္ကမွ အေရးတယူ သြားမၾကည္႔ခဲ့ဖူးတဲ့၊ ဆရာ၀န္အေရာက္အေပါက္နည္းလွတဲ့ အေဆာင္ ၆ ကို ဒီဆရာ၀န္က ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ သြားေနတဲ့အခါက်ေတာ့ ေဆးရံု၀န္ထမ္းေတြက မသကၤာၿဖစ္လာတယ္၊ နဂိုတည္းကမွလည္း သူတုိ႔နားမလည္တဲ့ စကားၾကီးစကားက်ယ္ေတြ ေၿပာေနက်လူ မဟုတ္လား။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ေဆးရံုမွာရွိတဲ့ အၿခားဆရာ၀န္တစ္ေယာက္နဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး အဲဒီဆရာ၀န္ကို စိတ္ေရာဂါရွိေနတယ္လို႔ု သတ္မွတ္လိုက္ကာ လူနာေဆာင္အမွတ္ ၆ ထဲကို လူနာအၿဖစ္ အၿပီးအပုိင္ ပို႔လိုက္ၾကပါေတာ့တယ္။ အရာရာ ၿပည္႕စံုေနတုန္းကေတာ့ ဒိုင္အိုဂ်ီးနိစ္အေၾကာင္း အားပါးတရ ေဆြးေႏြးခဲ့တဲ့၊ ဘယ္လုိပဲၿဖစ္ၿဖစ္ မိမိစိတ္ကသာ အဓိက လို႔ၿငင္းခဲ့ ခံယူခဲ့တဲ့ ဆရာ၀န္ဟာ လူနာေဆာင္အမွတ္ ၆ ရဲ႔ မတရားႏွိပ္စက္မႈေတြ၊ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကို ကိုုယ္တိုင္လက္ေတြ႔ၾကံဳရတဲ့အခါလည္းက်ေရာ ဘယ္လိုမွ ခံႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့ဘဲ စိတ္ဓါတ္ေတြ အၾကီးအက်ယ္က်ၿပီး ရက္ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ ေသပြဲ၀င္ခဲ့ရပါတယ္။

    ဒီစာအုုပ္ကို ဖတ္ၿပီး စိတ္ထဲမွာ ၿပင္းၿပင္းရွရွ ရလိုက္တာႏွစ္ခု ရွိတယ္၊ ပထမတစ္ခုက ကိုယ္ခ်င္းစာတရား။ အရင္ကလည္း သူမ်ားဒုကၡေရာက္ေနတာေတြ႔ရင္ ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္ ဘာညာနဲ႔ ခဏခဏေၿပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါ အမွန္တကယ္ကိုယ္ခ်င္းစာလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ဒီအတုိင္း ၀တ္ေက်တန္းေက် ေၿပာလိုက္တာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတယ္ ဆိုတဲ့စကားမွာကိုက သူ႔ေနရာ ကိုယ္တိုင္အစား၀င္ၿပီး ခံစားၾကည္႕ၿခင္းဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္က ရွင္းၿပစရာမလိုေတာ့ေအာင္ ေပၚလြင္ေနၿပီးသားပဲ။ ဘာမွမခက္ဘူး၊ တကယ္ခက္ေနတာက လက္ေတြ႔ႏွလံုးသြင္းရတဲ့အပိုင္း၊ ဘာလုိ႔ဆုိေတာ့ လူဆိုတဲ့အမ်ိဳးက ကိုယ့္ကိုကုိယ္သာ ဗဟိုၿပဳၿပီး စဥ္းစားတတ္ၾကတာမဟုတ္လား။

    ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားထက္ေတာင္ ပိုအေရးၾကီးပါေသးတယ္၊ အဲဒါ ဘာလဲဆုိေတာ့ မေကာင္းမႈေတြ၊ မတရားမႈေတြကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ တြန္းလွန္ပစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓါတ္ပါပဲ။ မတရားမႈဆုိတာရဲ႔ သေဘာက အစပထမမွာေတာ့ တိုက္ဖ်က္ရလြယ္ကူေပမဲ့ ေစာေစာစီးစီး မတိုက္လို႔ သူအင္အားေကာင္းလာၿပီေဟ့ ဆုိရင္ေတာ့ ရွိသမွ်အရာအားလံုးကို သိမ္းၾကံဳးဖ်က္ဆီးသြားတတ္တယ္။ ၀တၳဳထဲက ဆရာ၀န္ကုိပဲၾကည္႔၊ ဒီလူနာေဆာင္ထဲက မတရားမႈေတြကို သူသိေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူနဲ႔ တုိက္ရုိက္ဆိုင္မလာေသးေတာ့့ အမ်ိဳးမ်ိဳးအေၾကာင္းၿပၿပီး ေရွာင္လႊဲေနတယ္။ အခ်ိန္ၾကာလာတဲ့အခါမွာေတာ့ အဲဒီမေကာင္းမႈၾကီးက လက္ပုိက္ၾကည္႔ေနတဲ့ သူ႔ကိုပါ ၀ါးမ်ိဳသြားေတာ့တယ္။

    ခုလုိ ရာသီဥတုေတြ ေဖာက္ၿပန္ေနတာလည္း ဒီအတုိင္းပဲ။ ဟုိေဖာင္ေဒးရွင္းက ဟုိလူၾကီး သစ္ေတြခုတ္တယ္၊ ဘာၿဖစ္လဲ အဲဒီေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ဘာဆုိင္လဲ၊ အေနသာၾကီးေနာ္။ ကုိယ္ေတာင္ ခရုိမနီလုိ႔ နီရင္ ၀င္ခုတ္ခ်င္ေသးတာ။ ဟုိစီမံကိန္းက သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိခုိက္သတဲ့၊ ေဒသခံေတြအတြက္ အႏၱရာယ္ရွိတယ္ တဲ့။ ေအာ္ ဟုတ္လားဗ်ာ၊ ကၽြတ္ ကၽြတ္ ကၽြတ္။ ဒီလုိေတြ ခပ္ေအးေအးေနလာခဲ့ၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြဟာ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ပ်က္ဆီးတာ၊ ကမာၻၾကီး ပူေႏြးလာတာ၊ ရာသီဥတုေတြ ေဖာက္ၿပန္လာတာ၊ ဒီဒဏ္ေတြကို ခံေနၾကရပါၿပီ။

    ႏုိင္ငံေရးမွာဆုိလည္း ဒီလုိပါပဲ။ အာဏာရွင္စနစ္ဆိုးၾကီး မေကာင္းမွန္း လူတိုင္းသိပါတယ္၊ လူတုိင္းလည္း တုိးတုိးတစ္မ်ိဳး စိတ္ထဲကတစ္သြယ္ ေ၀ဖန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနသာေသးသမွ် လက္ေတြ႔မတိုက္ဖ်က္ခဲ့ၾကတဲ့အခါက်ေတာ့၊ အဲဒါၾကီးက ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တည္တံ့သြားၿပီး တိုင္းၿပည္လည္း ခၽြတ္ခ်ံဳက်သြားတယ္၊ တိုင္းၿပည္တြင္းမွာ ေနၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘ၀ေတြလည္း စုတ္ၿပတ္သတ္သြားရတယ္။

    ခုဆုိရင္ ဆရာၾကီး ဟံသာ၀တီဦး၀င္းတင္လည္း ဆံုးသြားၿပီ။ အသက္အရြယ္ခ်င္း၊ အေတြ႔အၾကံဳခ်င္း၊ ပညာ ခံယူခ်က္ အေတြးအေခၚခ်င္း ဘယ္လုိမွ ႏိႈင္းမရတဲ့သူမုိ႔ အဘတာ၀န္ေက်သလို ကၽြန္ေတာ္လည္း တာ၀န္ေက်ရေစမယ္ လို႔ေတာ့ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ မေၿပာခ်င္ဘူး။ မၿပီးဆံုးေသးတဲ့ ဒီမုိကေရစီတုိက္ပြဲကို ဆက္တုိက္မယ္လို႔လည္း စကားလံုးလွလွ မသံုးခ်င္ဘူး။ ဟုတ္တယ္ ဒီမုိကေရစီက တကယ့္အစစ္ၾကီး မရေသးဘူး၊ ဟန္ၿပသာသာပဲ ရွိေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဘဦး၀င္းတင္တို႔ တာ၀န္မေက်ခဲ့ဘူးလုိ႔ေတာ့ ေၿပာလုိ႔မရဘူး၊ တာ၀န္ေက်ခဲ့တယ္၊ တာ၀န္ေက်ခဲ့လို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ ခုလိုစာေတြကို ဘာအဖမ္းအဆီးမွ စိတ္ပူစရာမလုိဘဲ စိတ္ေအးလက္ေအး ေရးေနႏုိင္တာေပါ့။

    ဆရာၾကီးဗန္းေမာ္တင္ေအာင္က ေၿပာခဲ့ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႔တန္ဖုိးကုိ သူၿဖတ္သန္းသြားတဲ့ေခတ္ၾကီးက ပခံုးေပၚတင္ေပးလုိက္တဲ့တာ၀န္ကို ဘယ္ေလာက္ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္သြားလဲ ဆုိတဲ့အခ်က္နဲ႔ပဲ တုိင္းတာရမွာပါပဲ တဲ့။ ဟုတ္တယ္၊ ေရွ႔လူေတြ တာ၀န္ေက်ခဲ့တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူငယ္ေတြ ဒီမိုကေရစီကို အသက္ေပးၿပီး ေတာင္းဆုိစရာ မလုိေတာ့ဘူး၊ စစ္ေၾကာေရးစခန္းမွာ ဒုကၡဆင္းရဲခံ အႏွိပ္စက္ခံၿပီး အတုိက္အခံလုပ္စရာ မလုိေတာ့ဘူး။ အၿပည္႔အ၀မဟုတ္ေတာင္ တုိးတက္မႈေတြေတာ့ ရွိလာခဲ့ၿပီ။ ဒါၿဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ၿဖတ္ၾကေတာ့မဲ့ေခတ္ကေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ပခံုးေပၚ ဘာတာ၀န္ေတြ တင္ေပးလုိက္မွာလဲ။ နည္းနည္းရလာတဲ့ဒီမိုကေရစီကို ခုထက္ပုိခုိင္ၿမဲေအာင္ လုပ္ၾကရမဲ့တာ၀န္ ၿဖစ္သြားၿပီ။ ဒီတာ၀န္ကုိ ေက်ဖုိ႔လုိတယ္။ ဒီတာ၀န္ေက်မွ ေနာက္မ်ိဳးဆက္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႔ ၿမန္မာႏုိင္ငံၾကီး အာရွမွာနံပါတ္တစ္၊ ကမာၻ႔စူပါပါ၀ါ၊ ဒီလိုေနရာေတြရလာဖုိ႔ ဆိုတဲ့တာ၀န္မ်ိဳးကို ဆက္ထမ္းေဆာင္ႏုိင္ၾကမွာၿဖစ္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ္မွာ ၿပည္သူက အုပ္ခ်ဳပ္တာၿဖစ္တယ္၊ အဲဒီအတြက္ အုပ္ခ်ဳပ္မဲ့ၿပည္သူဟာ အသိပညာအားနည္းေနလုိ႔ မရဘူး။ ဒါဟာ စလံုးေရစၾကမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ တကယ့္မဟာအတားအဆီးပဲ။ လႊတ္ေတာ္ထဲ၀င္ အဆုိတင္သြင္းမွ၊ ဆႏၵၿပတတ္မွ ႏုိင္ငံေရးုလုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုယ့္ႏုိင္ငံရဲ႔အေရးကို လုပ္ေနတာမွန္သမွ်သည္ ႏုိင္ငံေရးပါပဲ။ နည္းလမ္းေပါင္းစံု နယ္ပယ္ေပါင္းစံုကေန အားလံုး ၀ိုင္းလုပ္ၾကဖုိ႔လုိပါတယ္။

    ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အတြက္ တကယ့္ကို အတားအဆီးၿဖစ္လာတာက ဘာလဲဆုိေတာ့ ႏွမ္းတစ္ေစ့နဲ႔ ဆီမၿဖစ္ပါဘူး ဆုိတဲ့အေတြးအၿမင္ပါပဲ။ အဲဒီလိုေတြးလိုက္တဲ့အခါ လုပ္ခ်င္စိတ္ေတြ အားအင္ေတြ ေလ်ာ့က်သြားတတ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔တစ္ဆက္တည္းမွာ အမ်ားမုိးခါးေရေသာက္သလို လိုုက္ေသာက္ခ်င္စိတ္ေတြပါ တဖြါးဖြါးေပၚလာပါေတာ့တယ္။ ကုိယ္တစ္ေယာက္ မဟုတ္တာ လုပ္ရံုနဲ႔ေတာ့ ဘာမွမၿဖစ္ေလာက္ပါဘူး လို႔လည္း ဆင္ေၿခဆင္လက္ ေပးတတ္လာၾကတယ္။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းဖုိ႔ သစ္ခုတ္တာေတာ့ ကုိယ္တတ္နုိင္တဲ့အပုိင္းမဟုတ္လို႔ ထားေတာ့၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ တစ္ပုိင္တစ္ႏုိင္ေလးအေနနဲ႔ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ေလး ေလွ်ာ့သံုးမယ္၊ စကၠဴသံုးတာ ေလွ်ာ့မယ္၊ ဒီေနရာမွာတင္ အဖ်က္စိတ္က ၀င္လာၿပီ။ လုပ္မေနနဲ႔ ဟုိမွာ သစ္ေတြခုတ္ေနတာမွ အမ်ားၾကီးပဲ မင္း ဒါေလးလုပ္ေနရံုနဲ႔ ဘာမွထူးမလာဘူး။ ဟုတ္ပါတယ္ေလ၊ မထူးပါဘူး၊ ငါ့ဟာငါပဲ ေနသာသလုိေနေတာ့မယ္။ အဲဒီလို ေတြးမိတယ္၊ ေနာက္ၿပီး မုိးခါးေရေတြလည္း မက္မက္စက္စက္ ေသာက္မိတယ္။

    ပံုၿပင္ေလးတစ္ပုဒ္ ၾကားဖူးပါတယ္၊ တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာမွာ အံ့ဖြယ္အၿဖစ္ ႏြားႏုိ႔ေရတံခြန္လုပ္ၾကဖို႔ စီစဥ္ၾကသတဲ့၊ ဒါေၾကာင့္ ရြာသူရြာသားအားလံုး ညက်ရင္ ရြာထိပ္က ကန္ၾကီးထဲကို ႏြားႏုိ႔ တစ္အိမ္ကို တစ္ပိႆာက် လာထည္႔ၾကဖုိ႔ ေဆာ္ၾသထားတယ္။ ညလည္းက်ေရာ၊ ရြာသားေတြက စဥ္းစားတယ္၊ တစ္ပိႆာေတာင္ ႏွေၿမာစရာၾကီး၊ ဒီေလာက္ တစ္ရြာလံုးက ႏြားနုိ႔ေတြ ၀ုိင္းထည္႔ထားၾကမဲ့ဟာဘဲ၊ နည္းတာမဟုတ္ဘူး၊ ငါတုိ႔တစ္အိမ္က ေရေတြသြားထည္႔ထားလို႔ေတာ့ ဘယ္သူမွ မသိေလာက္ပါဘူး တဲ့။ အဲဒီလုိ အားလံုးက ငါတုိ႔တစ္အိမ္တည္းနဲ႔ေတာ့ ဘာမွမၿဖစ္ေလာက္ပါဘူး လို႔ေတြးၿပီး ေရေတြထည္႔လိုက္ၾကရာကေန မနက္မုိးလင္းလုိ႔ ၾကည္႔လည္းၾကည္႔လုိက္ေရာ ကန္ၾကီးတစ္ခုလံုးမွာ ႏြားနုိ႔ရယ္လုိ႔ တစ္စက္မွမရွိဘဲ ေရေတြခ်ည္း ၿဖစ္ေနသတဲ့ေလ။

    ဒီမုိကေရစီဆုိတာ လူစြမ္းေကာင္း၀ါဒ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဆုိလုိတာက တစ္ဦးေကာင္းတစ္ေယာက္ေကာင္းနဲ႔ မရွင္သန္ႏုိင္ပါဘူး။ လူေကာင္းေတြ လူေတာ္ေတြ အမ်ားၾကီးလုိပါတယ္။ အားလံုး၀ိုင္းလုပ္ၾကရမွာပါ။ အရင္ဆံုး ကိုယ့္ကိုုကိုယ္ ၿပင္ၾကရမယ္၊ ေနာက္ ကိုယ့္္မိသားစု၊ ကုိယ္လုပ္ေနတဲ့အဖြဲ႔၊ ကိုယ့္ရပ္ကြက္ ကုိယ့္ေဒသ ဒီလုိတစ္ဆင့္ခ်င္း ဦးတည္ခ်က္ထားၿပီး ၾကိဳးစားသြားၾကရပါမယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေမာ္လၿမိဳင္ရဲ႔ ရပ္ကြက္ေလးေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခုကို တာ၀န္ယူမယ္၊ ယူတာေတာင္ က႑ေပါင္းစံုမဟုတ္ဘူး၊ က်န္းမာေရးက႑ရဲ႔ က႑ခြဲေသးေသးေလးပဲ၊ အဲဒီလိုပဲ ေနာက္ထပ္လူေတြအမ်ားၾကီးကလည္း သူတို႔ကၽြမ္းက်င္ရာ ယံုၾကည္ရာနယ္ပယ္ေတြမွာ ကုိယ္စီကိုယ္စီ တာ၀န္ယူၾကမယ္၊ အဲဒီအခါ ေမာ္လၿမိဳင္ တုိးတက္လာတယ္။ ဒီလိုပဲ မေကြးမွာ လုပ္ၾကတယ္။ မေကြး တုိးတက္လာတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ရန္ကုန္ မႏၱေလး ေမာ္လၿမိဳင္ ဘားအံ ေဒသေပါင္းစံု တုိးတက္လာေတာ့ ၿမန္မာၿပည္ၾကီး တုိးတက္လာမယ္ ဆုိတဲ့စိတ္မ်ိဳး ခံယူခ်က္မ်ိဳးနဲ႔ အလုပ္လုပ္ၾကဖုိ႔ လိုပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးစကားနဲ႔ ေၿပာရရင္ေတာ့ micropolitics ေပါ့။ မႏုိင္တဲ့၀န္ေတြအေၾကာင္းကို ထည္႔စဥ္းစားၿပီး စိတ္ပ်က္ေနစရာ မလိုေတာ့ဘူး၊ ကုိယ္ႏုိင္တဲ့က႑တစ္ခုခ်င္းစီအလိုက္ တာ၀န္ယူသြားတာပါပဲ။

    ႏွမ္းေတြအမ်ားၾကီးေပါင္းစပ္လိုက္တဲ့အခါက်မွ ဆီဆုိတာ ၿဖစ္လာတာပါ။ ႏွမ္းတစ္ေစ့တည္းနဲ႔ေတာ့ ဆီမၿဖစ္ပါဘူး၊ ဒါေသခ်ာပါတယ္၊ ဒီထက္ ပုိေသခ်ာတာက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ႏွမ္းေလးတစ္ေစ့ပါပဲ လို႔သတ္မွတ္ထားတဲ့ ႏွမ္းေတြနဲ႔ေတာ့ ပိုလုိ႔ေတာင္ ဆီမၿဖစ္ပါဘူး။

    ေရကန္ထဲကို ေက်ာက္ခဲေလးတစ္လံုး က်သြားတဲ့အခါ ၀ဲဂယက္ေလးေတြ ထသြားပါတယ္။ ေက်ာက္ခဲက ၾကီးေလေလ ၀ဲဂယက္ကလည္း က်ယ္ၿပန္႔ေလေလပါပဲ။ ေရကန္ရဲ႔ ဒီေနရာမွာ ေက်ာက္ခဲတစ္လံုး ဟိုေနရာမွာ ေက်ာက္ခဲတစ္လံုး ဒီလိုနဲ႔သာ ေက်ာက္ခဲေတြအမ်ားၾကီး တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ေရကန္ထဲေရာက္သြားၾကမယ္ဆုိရင္ အဲဒီခဲေလးေတြေၾကာင့္ ထြက္ေပၚလာတဲ့ ၀ဲဂယက္ေလးေတြကလည္း တခုနဲ႔တခု ဆက္မိၿပီး ေရကနု္ၾကီးတစ္ခုလံုး ၀ဲဂယက္ေတြ ထကုန္မွာပါ။ ဒီဥပမာအတုိင္းပါပဲ။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႔ စစ္မွန္တဲ့ခံယူခ်က္၊ ေစတနာ၊ တက္ၾကြမႈနဲ႔ အသိပညာေတြဟာ သူရ႔ဲကုိယ္ပုိင္ဥစၥာဆုိေပမဲ့ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ လက္ဆင့္ကမ္း ၿပန္႔ပြါးတတ္၊ ကူးစက္သြားတတ္တဲ့သေဘာ ရွိပါတယ္။

    ခုခ်ိန္ဟာ အားလံုးပါ၀င္ၾကိဳးစားမွ ရမဲ့အခ်ိန္ပါ။ ကမာၻၾကီးအတြက္ေရာ ၿမန္မာၿပည္အတြက္ေရာေပါ့။ ႏွမ္းတစ္ေစ့နဲ႔ေတာ့ ဆီမၿဖစ္ဘူးလုိ႔ မေတြးၾကေတာ့ဘဲနဲ႔ က်ယ္ေၿပာလွတဲ့ေရကန္ၾကီးမွာ ၀ဲဂယက္ေတြ အမ်ားၾကီးပဲ ထသြားေစႏုိင္တဲ့ ခဲလံုးတစ္လံုးအၿဖစ္ ကုိယ့္ကိုကိုယ္သတ္မွတ္ၿပီး ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ကန္ေရၿပင္ကုိ ေရလိႈင္းေတြနဲ႔ မၿပတ္လႈပ္ရွားေနေအာင္ အားလံုး၀ိုင္းၾကိဳးပမ္းၾကဖုိ႔ လိုေနပါၿပီ။

    0 0



     “ဟဲ့ ဆု  နင္က ဒီမွာ မန္က်ည္းရြက္လာခူးေနတာကိုး ရွာလုိက္ရတာ။ ငါတို႔ သဘက္ခါ  အေဖ့ကို သြားေတြ႔ၾကမယ္တဲ့”
    အေမာတေကာႏွင့္ အေျပးလာေျပာေသာ ဆု၏ညီမ သဲသဲ ကိုၾကည့္၍ ဆုအံ့ၾသရသည္။


    “ ဟုတ္လို႔လားဟယ္ ဟိုတေလာက အေမႀကီးေျပာတုန္းက အေဖ့ဆီကို သြားဖို႔ ပိုက္ဆံ စုရဦးမယ္တဲ့။ အခုတေလာ နင္ျမင္တဲ့အတိုင္း ပန္းခင္းကလည္း က်ေနၿပီ တကယ္သြားရမွာေသခ်ာလို႔လား သြားရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာႀကီး ဟယ္ အေဖ့ကို မေတြ႔ရတာလည္း သံုးလေတာင္ ျပည့္ေတာ့မယ္” ဟု ဆု ၏ ညီမအား ျပန္ေမးေနမိပါသည္။

    “ နင္မယံုရင္ သြားေမးၾကည့္၊ ငါ အေမႀကီးတို႔ ပန္းစီးရင္းေျပာေနတာ ၾကားတာ၊ ငါေပ်ာ္လြန္းလို႔ နင့္ကို လာေျပာတာ” ဟု သဲသဲက ျပန္ေျပာေလသည္။
    “ ေအး အဲ့ဒါဆို ငါအခုပဲသြားေမးၾကည့္လိုက္မယ္” ဆုသည္ ခူးလက္စ မက်ည္းရြက္ထုတ္အား ယူ၍ အေမႀကီးထံသို႔ ေျပး မိပါေတာ့သည္။

    အမွန္မွာ ဆုတို႔ ညီမ ေလးေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ အေမႀကီးဆိုသည္မွာ အေဖ့၏ အေမ ဆုတို႔၏ အဖြားျဖစ္သည္။ ရြာတြင္ အဖြားအား အေမႀကီးဟု ေခၚၾကပါသည္။ ဆုတို႔ေႏြေက်ာင္းပိတ္၍ အေမႀကီးထံသို႔ အလည္လာၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အေမႀကီးသည္ သူ၏ တူမႏွင့္အတူတူ ရြာတြင္ေနပါသည္။ စိန္ျခယ္ပန္း၊ သရက္သီးေပၚခ်ိန္ဆိုလွ်င္ ၿခံထဲမွသရက္သီး၊ ဇီးသီး စသည္မ်ားကို ေရာင္း၍ ရသည့္ပိုက္ဆံေလးအား ေခၽြတာစားကာ ရသမွ်ကို စုေဆာင္းတတ္ပါသည္။
    ပိုက္ဆံကေလး အစဥ္ေျပလွ်င္ ေျပသလို အေဖ့အား ေထာင္ဝင္စာသြားေတြ႔ေလ့ရွိပါသည္။ ဆုတို႔ညီအမမ်ားမွာ အေမ့အေမ ဆုတို႔အဖြားႏွင့္ အေဒၚအပ်ဳိႀကီးသံုးေယာက္ထံတြင္ ေနၾကပါသည္။ ဆု သူငယ္တန္းတက္သည့္အခ်ိန္တြင္ အေဖ ႏိုင္ငံေရးမႈျဖင့္ ေထာင္ ၁၃ႏွစ္ က်ခဲ့ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဆုညီမအငယ္ဆံုးမွာ လသားေလးသာ ရွိပါေသးသည္။

    သဲသဲမွာ ထိုအခ်ိန္က မူႀကိဳတက္ေနဆဲသာ ျဖစ္ပါသည္။ အေဖ့အား စီရင္ခ်က္ခ်သည့္ေန႔တြင္ ေထာင္ ၁၃ႏွစ္ဟု ၾကား ၾကားခ်င္း အေမႀကီးမွာ ဆယ္ဘီးကားေအာက္ေျပးဝင္၍ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ပါသည္။ ထို႔ ေနာက္ လူမ်ားဝိုင္းဆြဲ၍ အသက္မေသခဲ့ေပ။ ေနာက္ပိုင္း သူ႔သားအား ေထာင္ဝင္စာပို႔ရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ရပါေတာ့သည္။

    ဆု၏ အေဒၚမ်ားႏွင့္ အဖြားမ်ားမွာ ဆုတို႔ကို အၿမဲအားေပးေသာစကား ရွိပါ၏။ ထိုသည္မွာ “ ေအး နင္တို႔အေဖ ေထာင္က်တာ မသမၼာမႈမဟုတ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ရွက္စရာအေၾကာင္းမရွိဘူး မွန္ကန္မႈအတြက္ ေထာင္က်ရလို႔ ဒါကိုဂုဏ္ေတာင္ယူလိုက္ ဦး” စသျဖင့္ အၿမဲအားေပးတတ္ပါသည္။
    အစိုးရမွာ ဆုတို႔ေနသည့္အိမ္ကို သိမ္းသြားသျဖင့္ ဆုတို႔တြင္ ေနစရာအိမ္မရွိပါ။ ရြာမွ အေဖ့အေမ အေမႀကီးထံတြင္ ေနမည္ဆုိလွ်င္လည္း ေက်ာင္းတက္ရေဝးသည့္အတြက္ အစဥ္မေျပခဲ့ပါ။ ဆုတို႔ အိမ္ဌါးရန္မွာလည္း အလြန္ခက္ခဲခဲ့ပါ သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ႏို္င္ငံေရးမိသားစုျဖစ္သည့္အတြက္ ဆုတို႔အား အိမ္မဌါးခ်င္ၾကပါ။

    ဆု၏ဦးေလး အေမ့ေမာင္မွာလည္း ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ တေယာက္ျဖစ္ကာ ၈၈ အၿပီးတြင္ ေတာခိုသြားပါသည္။ ဘယ္အရပ္ ဘယ္ေဒသ ေရာက္ေနမွန္းပင္မသိ။ အစိုးရဖမ္းမိ၍ ႏွိပ္စက္ကာ သတ္လိုက္သည္ဟုလည္း ၾကားပါသည္။ ထိုသို႔ေသာ မိသားစုအား အိမ္မဌါးရဲၾကသည္မွာ လူေတြ၏ အျပစ္ဟုလည္း မဆုိသာ။ လူတိုင္းသူတို႔အား အမႈပတ္မည္ကို ေၾကာက္ၾကမည္သာ။
    ယခုေႏြေက်ာင္းပိတ္၍ အေမႀကီးထံသို႔ ဆုႏွင့္ သဲသဲလာလည္ၾကပါသည္။ ဆုတို႔ညီအမေလးေယာက္လံုး လာေနလွ်င္ အေမႀကီးတြင္ ဝန္ပိမည္စိုး၍ ဆု၏ အေဒၚမ်ားမွာ တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ေယာက္သာ လည္ခြင့္ေပးထားပါ၏။ ယခုႏွစ္မွာ ဆုႏွင့္သဲသဲ အလွည့္ျဖစ္ပါသည္။
    ဆုရြာသို႔ လာလည္လွ်င္ မန္က်ည္းရြက္ေသာ္လည္းေကာင္း သရက္သီးကင္းေသာ္လည္းေကာင္း ခူး၍ ေစ်းတြင္အေမ ႀကီးႏွင့္ အတူ လိုက္ေရာင္းပါသည္။ ေက်ာင္းဖြင့္လွ်င္ စာေရးကိရိယာမ်ား ဝယ္ႏိုင္ရန္္အတြက္ ျဖစ္ပါသည္။ ဆုတို႔ညီမ ေလးေယာက္အား ေက်ာင္းထားရသည္ဆိုသည္မွာ လြယ္သည္မဟုတ္။ သူမ်ားအိမ္ေအာက္ထပ္ အခန္းေလး တခန္းထဲတြင္ ဌါးေန၍ အိမ္လခေပးဖို႔ရန္ပင္ အႏိုုင္ႏိုင္ႀကိဳးစားရပါသည္။

    သို႔ပါ၍ ဆုတို႔အတြက္ စာအုပ္ဖိုးေလး ဖာမိလည္း မနည္းဟု ေတြးကာ ဆုတို႔ ယခုကဲ့သို႔ပိုက္ဆံစုၾကခ်င္းျဖစ္ပါသည္။ အိမ္၏ စာဝတ္ေနေရး၊ ေက်ာင္းစရိတ္၊ အိမ္လခ၊ ထိုအရာမ်ားႏွင့္ လံုးလည္လိုက္ေနခ်ိန္တြင္ အေဖ့အားေထာင္ဝင္စာ ေတြ႔ရန္မွာလည္း အလြန္ပင္ ႀကိဳးစား၍ စုရေသာကိစၥျဖစ္သည္။

    ဆုတို႔အၿမဲတမ္း မသြားႏိုင္ပါ။ အေဖ့အတြက္ အေၾကာ္အေလွာ္၊ ကြမ္း၊ ေနာက္အေဖ့လက္ထဲတြင္ ပိုက္ဆံနည္းနည္း လည္း ထည့္ေပးခ်င္သည္။ အေဖ ေထာင္ထဲတြင္လိုအပ္သည့္အခါ သံုးရန္ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ ပိုက္ဆံထည့္ ေပးရန္မွာ လည္းဆုတို႔က ၁၀၀ ေပးခ်င္လွ်င္ ေပးေပးမည့္ ေထာင္ဝန္ထမ္းအားလည္း ၁၀၀ ေပးကာ လဒ္ထိုးရပါေသးသည္။ ထို႔အျပင္ ေထာင္ဝင္စာေတြ႔ရန္ စာရင္းေပးလွ်င္လည္း ျမန္ျမန္ေတြ႔ရဖို႔အေရး လဒ္ထိုးရပါေသးသည္။
    ထိုသို႔ေသာ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ အေဖ့အား လြမ္းေသာလည္း ဆုတို႔ တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ခါ သံုးခါေလာက္သာ ေတြ႔ခြင့္ရပါ သည္။ ယခု သဲသဲေျပာ၍ ဆုတို႔ အေဖတို႔ သဘက္ခါသြားေတြ႔ခြင့္ ရမည္ဆိုေတာ့ ဆုမေပ်ာ္လွ်င္ မည္သူေပ်ာ္မည္နည္း။

    “ အေမႀကီး၊ အေမႀကီး၊ အေမႀကီးေရ…………………………” အေမာတေကာ ေျပးလာေသာ ဆုကိုၾကည့္၍ ပန္းစီးေန ေသာ အေမႀကီးမွာ လန္႔၍
    “ ဟဲ့ ဆု ဘာျဖစ္လာတာလည္း လန္႔လိုက္တာဟယ္၊ ထီေပါက္လို႔လား၊”
    “ မဟုတ္ပါဘူး အေမႀကီးရယ္၊ သဲသဲေျပာတာ သမီးတို႔ သဘက္ခါ ေထာင္ဝင္စာသြားေတြ႔လို႔ရၿပီဆုိ ဟုတ္လား အေမႀကီး သမီးက အေဖ့ကိုလြမ္းေနတာ အေမႀကီးရဲ့၊ အေမႀကီးကို ေမးရင္ စိတ္မေကာင္းမွာစိုးလို႔ မေမးတာ” ဆုအေမႀကီးအား ေမာေမာႏွင့္ ေမးလိုက္ပါသည္။
    “ ေအး သြားလို႔ရမယ္ထင္တယ္။ အေမႀကီးမနက္ျဖန္ ပန္းေရာင္းတဲ့ပိုက္ဆံေလးနဲ႔ ေစ်းဝယ္ခဲ့မလား စဥ္းစားေနတယ္။ ေထာင္ဝင္စာတခါပို႔ရတာလည္းေအ ငါ့သားေပးရတာထက္ ဒင္းတို႔ကို ေပးေနရတာ။ ငါ့သားမ်က္ႏွာေလး ငါးမိနစ္ ေလာက္ျမင္ရဖို႔အေရး ဒီမွာလုပ္လိုက္ကိုင္လိုက္ရတာ” စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ ေျပာေနေသာ အေမႀကီးအား ၾကည့္၍ ဆုစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါသည္။ မည္သူ႔ကို အျပစ္တင္ရမည္နည္း။

    “ အေမႀကီးရယ္ စိတ္မညစ္ပါနဲ႔ အေဖ ေထာင္ကထြက္ေတာ့ သမီးတို႔ေပ်ာ္ရမွာပါ ေလာေလာဆယ္ သမီးစုထားတဲ့ပိုက္ ဆံေလးလည္း နည္းနည္းရွိပါတယ္။ အေမႀကီးလိုရင္ ယူသံုးလို႔ရတာပဲ” ထိုကဲ့သို႔ အေမႀကီးအား သနားဂရုဏာသက္စြာ ေမးမိပါ၏။
    “ ေအးပါဆုရယ္ မလိုပါဘူး လိုေတာ့ေျပာပါ့မယ္ နင္တုိ႔ေက်ာင္းမွာ လိုတာေလးလည္း သံုးရတာေပါ့။ ငါမေလာက္ရင္ ပန္းကန္ေလး နည္းနည္းေလာက္ သြားေပါင္လိုက္မယ္။” ဟု အေမႀကီး ျပန္ေျပာေလသည္။
    အိမ္တြင္လည္း အေဖ့ဆီသြားခါနီး ရွိသည့္ပန္းကန္ေလးမ်ားအား ေပါင္လိုက္၊ ေနာက္စု၍ ျပန္ေရြးလိုက္ႏွင့္ လံုးလည္ လိုက္ေနပါေတာ့သည္။ အေမႀကီးကိုလည္း သနားလွပါသည္။ ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္းအေကာင္းခ်ည္းေပါ့။ ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့ မည္နည္း။

    “ ဟဲ့ ဆု ဘယ္ေရာက္ေနလည္း သဲသဲေရာ ေရေစာေစာခ်ဳိးၾက ေနမပူခင္သြားမွျဖစ္မယ္။ ေစာေစာသြားမွ ေစာေစာတန္းစီ လို႔ရမွာ ငါဒီမွာအထုတ္ေတြ စစ္ထည့္ၿပီးရင္ ေရလာခ်ဳိးမယ္ ငါမခ်ဳိးခင္ နင္တုိ႔ ေရခ်ဳိးထားၾက” အေမႀကီးမွာ မီးဖိုထဲတြင္ ေၾကာ္ေလွာ္ ခ်က္ျပဳတ္ရင္း ေအာ္ေနပါသည္။
    “ အေမႀကီး ၾကက္ေၾကာ္က ေမႊးေနတာပဲေနာ္။ ငါးေၾကာ္လည္း မိုက္တယ္။ အေဖေတာ့ ဒီအပတ္ ေသခ်ာစားရေတာ့မယ္ ေနာ္။ တကယ္ေတာ့ အေဖကမွ သံုးလတခါ ေလးလတခါပို႔ရင္ စားရပါေသးတယ္ သမီးတို႔မွာေတာ့ အရြက္ေၾကာ္ေလး နဲ႔ ငပိရည္နဲ႔၊ အသားဆုိတာ တခါ့တေလ ဆုိမွ တခါ့တေလမွ စားရတာပါ။ သမီးတို႔ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ပိုက္ဆံရွိမလည္း မသိဘူးေနာ္ အေမႀကီး” ထိုကဲ့သို႔ ေရရြတ္ရင္း ဆုေမးလိုက္မိသည္။
    “ ေအး ေလရွည္မေနနဲ႔ဆု ေရခ်ဳိးမယ္ဆို သြားခ်ဳိး နင့္အေဖ့ကို သြားပို႔တယ္သာဆိုရတာ အကုန္လည္း ရမရ ငါတို႔က သိတာမဟုတ္ဘူး။ နင္တို႔အေဖ စားေရာ စားရရဲ့လားေတာင္ သိတာမဟုတ္ဘူး။ ေလာေလာဆယ္ ေရခ်ဳိးမယ္ဆို သြားခ်ဳိး ေခ်။ သဲသဲကိုပါ တခါတည္းခ်ဳိးခိုင္း။ ၿပီးရင္ အဝတ္အစားတခါတည္းလည္း။ သနပ္ခါးလည္း ေဖြးေဖြးေလး လိမ္းဦး နင့္အေဖျမင္ေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္” အေမႀကီးမွာ အေၾကာ္အေလွာ္မ်ားကို ဘူးမ်ားႏွင့္ ေသခ်ာထည့္ကာ ထုတ္ရင္း ေျပာေနေလသည္။
    “ ဟုတ္ကဲ့၊ အခုပဲ သြားပါၿပီ အေမႀကီးရဲ့ အေဖ့ကို ေတြ႔ရမယ္ဆိုေတာ့ သမီးက ေပ်ာ္လြန္းလို႔ပါ။ သဲသဲေရ အေမႀကီးက ေရခ်ဳိးေတာ့တဲ့ေဟ့” အေမႀကီးကို ျပန္ေျပာရင္း သဲသဲကိုပါ တဆက္တည္း ေအာ္ေခၚလိုက္ေလသည္။
    “ ေအး ေအာ္မေနနဲ႔ ငါက အေဖနဲ႔ေတြ႔ရမယ္ဆိုလို႔ ေရေစာေစာခ်ဳိးထားၿပီးၿပီ ဒီမွာ သနပ္ခါးလိမ္းေနတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုပဲ ၿပီးေအာင္လုပ္” သနပ္ခါးလိမ္းရင္း သဲသဲ ျပန္ေအာ္ေလသည္။
    ဒါနဲ႔ ဆုလည္း ေရျမန္ျမန္ခ်ဳိး သနပ္ခါးလိမ္း အဝတ္အစားလည္းကာ အေမႀကီးအတြက္ပါ သနပ္ခါးေသြးထားေပးလိုက္ သည္။ ထို႔ေနာက္ ဆုတို႔ေျမးအဖြားသံုးေယာက္ မနက္ ၉နာရီတြင္ အိမ္မွစထြက္ခဲ့ၾကသည္။ ဆယ္နာရီတြင္ ေထာင္ဝင္  စာေတြ႔ဖို႔ စာရင္းစေကာက္၍ ျဖစ္သည္။ အေမႀကီးမွာ ထီးႏွင့္ ဆုတို႔ညီမႏွစ္ေယာက္မွာ ဦးထုတ္ကိုယ္စီႏွင့္။ ေနမွာ အလြန္ပူလွသည္။
    ေထာင္သို႔ နာရီဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္လမ္းေလွ်ာက္ရသည္။ ေျမးအဖြားမ်ား ဆိုကၠားမစီးႏိုင္ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဆုတို႔ဆိုကၠားစီးမည့္အစား အေဖ့အား ပိုက္ဆံေလး ပိုေပးႏိုင္လွ်င္လည္း မနည္းဟု တြက္မိေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ေထာင္သို႔ေရာက္ေသာအခါ ေထာင္ဝန္ထမ္းတဦးဦး ပံုစံတဆယ္ စာရြက္ လာယူရန္ေစာင့္ရပါသည္။


    ဆယ္နာရီတြင္ စယူသည္ဟု ဆုိေသာ္လည္း တခါတရံ  ဆယ့္ႏွစ္နာရီထိုးသြားတတ္ပါသည္။ ဆုတို႔မွာ ေထာင္ထိပ္ဝတြင္ အရိပ္မရွိ ဘာမရွိႏွင့္ ေနပူထဲတြင္ ရပ္ေစာင့္ရပါသည္။ ထိုေထာင္ထဲမွ စာရြက္လာမယူမခ်င္း စာရင္းလာမေကာက္မခ်င္း ဆုတို႔ေစာင့္ၾကရပါသည္။ ယေန႔ ကံေကာင္းေထာက္မစြာပင္ ဆယ့္တစ္နာရီေက်ာ္တြင္ ေထာင္ဝန္ထမ္းထြက္လာ ပါ သည္။
    ထိုသူကိုျမင္သည္ႏွင့္ အားလံုးတိုးေဝွ႕၍ သူ႔ထက္ငါ ဦးေအာင္ စာရြက္တင္ၾကရပါသည္။ ထိုပံုစံတဆယ္ႏွင့္ အတူ မွတ္ပံုတင္ပါေပးလိုက္ရပါသည္။ သူတို႔ေပးသည့္ေဖာင္တရြက္အားလည္း ျဖည့္ရပါေသးသည္။ ထို႔အျပင္ ေဖာင္ ျဖည့္ခပိုက္ဆံ ၁၅၀ ေပးရပါသည္။ ထိုဝန္ထမ္းအားလည္း ကိုယ့္ကိစၥျမန္ျမန္ေဆာင္ရြက္ေပးရန္ ရရခ်င္း ျပန္လာေပးရန္ လက္ဖက္ရည္ဖိုးဟု လွလွပပသံုးကာ ၁၀၀ ေသာ္၄င္း၊ ၁၅၀ ေသာ္၄င္း ေပးရပါေသးသည္။

    ထုိပိုက္ဆံ ၁၅၀ ရရန္ အေမႀကီး မည္မွ် အလုပ္လုပ္ရသည္ကို သူတို႔သိၾကမည္မဟုတ္ေပ။ အေမႀကီးေရာင္းသည့္ စိန္ျခယ္ပန္းတစီးမွ ၁၀က်ပ္သာ ရပါသည္။ ထိုစိန္ျခယ္ပန္းမွာ မစိုက္ခင္ ပ်ဳိးရပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ေျမေပါက္ကာ အခင္းလုပ္၍ စိုက္ရပါသည္။ ေန႔တိုင္းေရေလာငး္ရပါသည္။ ပန္းတခါခူးေရာငး္ရရန္ ႏွစ္လခြဲ သံုးလတိတိ ေစာင့္ရပါသည္။ ထိုသည္မ်ား ကို သူတို႔မသိ။ လက္ဖက္ရည္ဖိုးဟူး၍ ေပးရသည္မွာ နင့္ကနဲပင္ မစားရက္မေသာက္ရက္။
    ထိုေထာင္ဝန္ထမ္း ထြက္သြားၿပီးသည္ႏွင့္ အေဖ့အား ဆုတို႔ေတြ႔ရသည္မဟုတ္ ထပ္ေစာင့္ရပါသည္။ ေျခေထာက္မ်ားမွာ က်င္၍ ေတာင့္ပင္ေတာင့္လွပါသည္။ ညေန သံုးနာရီခြဲခန္႔တြင္ ထိုဝန္ထမ္းျပန္လာပါသည္။ ထိုသို႔ ျပန္လာသည္ႏွင့္ မၿပီးေသး ကိုယ့္နာမည္ ပါမပါ ေတြ႔ခြင့္ရမရ ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ ေစာင့္ရပါေသးသည္။ တခါတခါ အၿမဲျဖည့္ေနက်ေဖာင္ ကိုပင္ ဟိုဟာလိုသည္ ဒီဟာလိုသည္ဆိုကာ ရစ္တတ္ပါေသးသည္။

    ထို႔ေနာက္ ေလးနာရီဝန္းက်င္တြင္ အေဖ့အား ဆုတို႔ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ပါသည္။ ေထာင္တြင္းသို႔ဝင္ရန္ ဆယ္မိနစ္ခန္႔ လမ္းေလွ်ာက္ရပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ေထာင္ထဲတြင္ အေဖတို႔ မလာမခ်င္း ေစာင့္ရပါသည္။ ေထာင္ဝင္စာေတြ႔သည္ ဆုိသည္မွာ တမိသားစုတည္း မဟုတ္ေပ။ မိသားစုအမ်ားႀကီးျဖစ္သည္။

    ရုပ္ရွင္ထဲမွ ပါသကဲ့သို႔ သံတိုင္ၾကားမွ လက္ကိုင္ဖို႔ မဆိုထားႏွင့္ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ား ထည့္ရန္ပင္မလြယ္လွေပ။ ဆုတို႔ ေထာင္ဝင္စာေတြ႔သည့္ မိသားစုမ်ားမွာတျခမ္း၊ ေထာင္သားမ်ားမွာ တျခမ္း ၾကားထဲတြင္ အရမ္းကိုစိတ္ေသာ သံဇကာ ႏွစ္ခ်ပ္ျခားထားပါသည္။ ထိုတခ်ပ္ႏွင့္တခ်ပ္ၾကားတြင္ သံုးေတာင္ခန္႔က်ယ္ပါသည္။ အေဖႏွင့္ ဆုတို႔မွာ အလြန္အလွမ္း ေဝး လြန္းလွပါသည္။  ေအာ္မေျပာလွ်င္ မၾကားရသျဖင့္ ေအာ္ေျပာၾကရပါသည္။ အေမႀကီးမွာ စကားပင္ မေျပာႏိုင္ သူ႔သားႀကီးအား ၾကည့္၍ မ်က္ရည္ ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္က်ေနပါသည္။

    ဆုတို႔မွာလည္း မလာခင္သာ အားခဲရသည္ ေရာက္လွ်င္ စကားေျပာရန္ရွာမရေပ။ ခံစားခ်က္မ်ား ျပင္းထန္လာသည့္အခါ စကားလံုးမ်ားႏွင့္ ေျပာင္းျပန္အခ်ဳိးက်သည္ဆိုသကဲ့သို႔ ဆုတို႔ရင္ထဲတြင္ စကားလံုးမ်ားျပည့္ေနေသာ္လည္း စကားရွာရ ခက္လွပါသည္။ သူမ်ား အေဖ၊ အေဖ ႏွင့္ ေခၚေနခ်ိန္တြင္ ဆုတို႔မွာ အေဖေခၚဖို႔ေနေနသာသာ မ်က္ႏွာေလးၾကည့္ရန္ပင္ ခက္ခဲလွပါသည္။
    ထိုကဲ့သို႔ တေန႔လံုး ေစာင့္စိုင္းခဲ့ေသာေထာင္ဝင္စာမွာ “အေဖ ေနေကာင္းလား။ အေဖ ပိန္သြားတယ္ေနာ္။ သမီးတို႔ အေမႀကီးဆီ လာလည္တာ။ သမီးတို႔အားလံုး စာေမးပြဲေအာင္တယ္။ အေဖ့အတြက္ ပစၥည္းေတြက ဟိုမွာေပးခဲ့တယ္။ ပိုက္ဆံတရာလည္း ေပးခဲ့တယ္ေနာ္အေဖ့။ အေဖ့သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ ေဆးလိပ္လည္း ပါတယ္ေနာ္အေဖ့”
    အေဖေဆးလိ္ပ္မေသာက္ေသာ္လည္း အေဖႏွင့္အတူ ေထာင္ထဲတြင္ အတူက်ေနသည့္သူမ်ား အတြက္အေဖ မွာေပး တတ္သည္။ တခ်ဳိ႕မွာ ေထာင္ဝင္စာဘယ္ေတာ့မွ လာမေတြ႔ႏိုင္ေသာ အရပ္မွျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေမႀကီးမွာ သူ႔တြင္မရွိေသာ္လည္း သားသမီးခ်င္းကိုယ္ခ်င္းစာကာ သူတတ္ႏိုင္သည္မ်ားကို ထည့္ေပးတတ္သည္။ သူမ်ားအတြက္ ပါထည့္ေၾကာ္ ေပးေလ့ ရွိသည္။
    ထိုကဲ့သို႔ အေဖနဲ႔ စကားဆယ္ေၾကာင္းမျပည့္ခင္ ငါးမိနစ္ခန္႔တြင္ အခ်ိန္ေစ့သြားပါၿပီဟု မၾကားခ်င္ဆံုးေသာအသံကို ၾကားလိုက္ရသည္ႏွင့္ ဆုတို႔မွာ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ျပန္ထြက္ခဲ့ၾကရပါသည္။ “ အေမႀကီးရယ္ တေန႔လံုးေမာႀကီးပန္းႀကီး ေနပူထဲမွာ ေစာင့္လုိက္ရတာ အေဖ့ကိုေတြ႔ရေတာ့ ခဏေလးရယ္ စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ၊ ေအးေလ ဘာျဖစ္ျဖစ္ မ်က္ႏွာေလးေတာ့ ျမင္လိုက္ရတာပဲေလ ေႏွာ့” စသျဖင့္ က်ိတ္မႏိုင္ခဲမရ ေျပာေနမိသည္။

    “ေအးေလ ေနာက္တေခါက္သြားဖို႔ မနက္ျဖန္ကစၿပီး ျပန္စုရဦးမွာေပါ့ ဆုရယ္” ဟု ေျပာေသာ အေမႀကီးအား သနားမိပါ သည္။ ဒါေပမယ့္ ဆုဘာမ်ား တတ္ႏိုင္မည္နည္း။ ဒါဆုတို႔မိသားစုသာမဟုတ္ အျခားအားလံုးေသာ ေထာင္ဝင္စာေတြ႔ ၾကရမည့္ မိသားစုတိုင္း၏ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈပင္ မဟုတ္ပါလား။
    ယခုေတာ့ အေဖလည္း ေထာင္မွလြတ္ၿပီ။ အေမႀကီးလည္း ဆံုးသြားရွာၿပီ။

    ယခု ႏိုင္ငံေရးအတြက္ ေထာင္က်သည္ ၾကား လွ်င္  အရင္ဆံုး ေျပးျမင္မိသည္မွာ က်န္ခဲ့သည့္မိသားစုပင္ ျဖစ္သည္။ ေသာကေတြတသီႀကီးႏွင့္အတူ ေထာင္ဝင္စာေတြ႔ ရန္မည္မွ် ခက္ခဲေနမည္နည္း စသျဖင့္ေတြးရင္း မ်က္ရည္လည္မိသည္။ အေမႀကီးကိုလည္း လြမ္းမိသည္။
    ႀကိဳးစားပါဦးမည္။

    ခ်စ္ခင္ေလးစားလွ်က္

    ခ်စ္ပါးလံုး (Chitpalone)
     https://www.facebook.com/notes/myat-soe/%E1%80%B1%E1%80%91%E1%80%AC%E1%80%84%E1%80%B9%E1%81%80%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%85%E1%80%AC/674576249274842 မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

    0 0

     Photo: စိတ္ကူးစံသမား(The Idealist) ---------------------------------- စိတ္ကူးယဥ္မွဳနွင့္အေကာင္းဆံုးစံမူနာျပအေနအထားကို ရည္ရြယ္မွန္းဆမွဳတို႕ေပါင္းစပ္ထားသည္႕ စိတ္ကူးစံသမားတို႕သည္ ျပႆနာသို႕မဟုပ္အေျခအေနတစ္ခုနွင့္တစ္ခုဆင္တူသည္႕အခ်က္မ်ား ေပၚတြင္အာရံုျပဳကာ သေဘာတူညီမွဳရေအာင္ညိွဳနိွဳင္းယူတတ္ၾကသည္။  ၎တို႕သည္နားေထာင္သမားေကာင္းမ်ားျဖစ္ၾက၍ရည္မွန္းခ်က္မ်ားရိွသည္။မည္သည္႕အရာတို႕ကို ၎တို႕ေလးစားတန္ဖိုးထားေၾကာင္းတိက်ေသာသတ္မွတ္ခ်က္မ်ားရိွသည္။အျခားသူမ်ား၏ေကာင္းက်ိဳးကိုလိုလားသည္။ ၎တို႕သည္ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းေကာင္းမွဳ၊ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္မွဳတို႕ကိုအေလးထားသည္၊မိမိဘာသာထားရိွသည့္ ျမင့္မားေသာရည္မွန္းခ်က္နွင့္လက္ေတြ႕က်င့္ႀကံမွဳဆိုင္ရာစံသတ္မွတ္ခ်က္မ်ားကိုမိမိလိုက္မမီနိုင္ျခင္းအတြက္မိမိကိုယ္ကို မိမိမေက်မနပ္ျဖစ္ေနတတ္သည္။  သူတစ္ပါးတို႕ကလက္ငင္းအက်ိဳးတစ္ခုတည္းကိုသာၾကည္႕၍လုပ္ကိုင္ၾကသည့္အခါမ်ိဳး၊က်င့္ဝတ္စည္းကမ္းမ်ားကိုမသိေက်းကၽြန္ ျပဳသြားၾကသည့္အခါမ်ိဳးတြင္လည္း၎တို႕သည္စိတ္ပ်က္ျခင္း မေက်နပ္ျခင္းမ်ားျဖစ္တတ္သည္။  ပို၍အေရးႀကီးေသာအခ်က္မွာစိတ္ကူးစံသမားတို႕သည္အနာဂတ္ကာလကိုအာရံုျပဳလြန္းျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႕အျပင္ အကူအညီလိုအပ္မေနသူ၊ကူညီမွဳကိုမခံယူလိုသူတို႕အားကူညီမိျခင္းျဖင့္မိမိ၏စြမ္းအားမ်ားျပဳန္းတီးရသကဲ႕သို႕ ေနရာတကာဝင္ပါသူ၊သူတစ္ပါးကိစၥတြင္ဝင္ေရာက္စြက္ဖကသူအျဖစ္လည္းအထင္ျမင္ခံအေျပာအဆိုခံရတတ္သည္။  အကယ္၍ သင္သည္ စိတ္ကူးစံသမားတစ္ေယာက္နွင့္အတူတကြေနရသူျဖစ္ပါက ၎၌၎ကိုယ္တိုင္နွင့္၎နွင့္နီးစပ္သည္႕ အျခားသူမ်ားနွင့္ပါတ္သတ္သည့္ လက္ေတြ႕အားျဖင့္ျဖစ္နိုင္ေျခမရိွသည့္ေမ်ွာ္လင့္မွန္းဆမွဳမ်ားရိွေနတတ္ေၾကာင္းသတိျပဳ ရမည္ျဖစ္ပါသည္။  ၎တို႕အား၎းတို႕ကိုယ္တိုင္ေမ်ွာ္မွန္းထားသည့္အရာ၊သူတစ္ပါးနွင့္ပါတ္သတ္၍ေမ်ွာ္လင့္ထားေသာအရာမ်ားကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းထုတ္ေဖၚေျပာဆိုလာေအာင္မၾကာခဏတဲ႕တိုးေမးျမန္းေပးသင့္သည္။၎းတို႕၏ေရရွည္ရည္မွန္းခ်က္ မ်ားနွင့္ေရရွည္လုပ္ငန္းအစီအစဥ္မ်ားကိုစိတ္ပါလက္ပါေဆြးေႏြးကာလက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေဖၚျဖစ္ေအာင္သတိေပး နိွဳးေဆာ္မွဳမ်ားကို သင့္အေနျဖင့္ျပဳလုပ္ေပးသင့္သည္။  ၎တို႕ထံမွ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာဆိုေဝဖန္မွဳမ်ားထြက္ေပၚလာေအာင္လမ္းဖြင့္ေပးသင့္သည္။၎းတို႕သည္သင့္အား နစ္နာေစလိုေသာသေဘာျဖင့္ေျပာၾကားမည့္သူမ်ားမဟုပ္ေၾကာင္းနွင့္၎တို႕သည္မေက်နပ္ခ်က္မ်ားကိုမ်ိဳသိတ္သည္းခံကာ အက်ိတ္အခဲေတြသိတ္ၾကီးမားလာသည့္အခါမွထ၍ေပါက္ကြဲတတ္သူမ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္းသတိျပဳရန္လိုပါသည္။  လက္ငင္းအက်ိဳးကိုၾကည့္ရွဳသူ (The Pragmatist) ------------------------------------------------------ ၎တို႕၌ဘဝနွင့္ပတ္သတ္၍အျပဳဘက္ အေကာင္းဘက္မွၾကည့္တတ္ေသာအျမင္မ်ိဳး၊တက္ၾကြရႊင္လန္းေသာ စိတ္ထားမ်ိဳးရိွသည္။၎တို႕သည္ပစၥဳပၸန္ကိုယုံၾကည္သူ၊ယေန႕ဘာေတြျဖစ္နိုင္သလဲဆိုသည္ကိုစဥ္းစားလုပ္ကိုင္ တတ္သူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္ၾကရာ၎တို႕၌ေျဖရွင္းမရနိုင္ေသာျႆနာမ်ားဖိစီးေနေလ့မရိွေပ။  ၎းတို႕သည္ယေန႕မျဖစ္ေျမာင္ေသးသည့္အလုပ္အတြက္ေနာက္တစ္ေန႕၌ႀကိဳးပမ္းခြင့္ရလိမ့္အံုးည္ဟုနားလည္ ၾကည္ေနေသာသူမ်ားျဖစ္သည္။  ၎တို႕သည္အနာဂတ္နွင့္ပတ္သတ္၍ျမင္ေယာင္မွန္းဆမွဳနွင့္အရိွပကတိအေနအထားမ်ားကိုသေဘာေပါက္ နားလည္ၾကေသာ္လည္း၊ အနာဂတ္အတြက္ေရရွည္စီမံကိန္းမ်ားခ်မွတ္လုပ္ကိုင္နိုင္သည့္ဘက္တြင္မူအားနည္း လွေပသည္။  ၎တို႕သည္လက္ငင္းျဖစ္နိုင္သည္႕အရာကိုရနိုင္သမ်ွအေျခအေနအေထာက္အပံ႕မ်ားျဖင့္ျပီးေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရန္အာရံုျပဳသူမ်ားျဖစ္သည္။၎သူမ်ား၌တီထြင္စိတ္ရိွသည္။ႀကံရည္ဖန္ရည္ရိွသည္။အေကာင္းဆံုး နည္းလမ္းအားျဖင့္လုပ္ကိုင္နိုင္ရန္ႀကိဳးပမ္းႀကံဆရင္းေရွ႕မတိုးနိုင္ေနာက္မဆုတ္နိုင္ျဖစ္ေနသည္ဟူေသာအေနအထားမ်ိဳး ၎တို႕၌ႀကံဳရေလ့မရိွေပ။  ၎းတို႕သည္တစ္ဘဝလံုး၊တစ္ေလာကလံုးကို တစ္စုတစ္လံုးတည္းေပါင္းရံုးစဥ္းစားေလ႕မရိွေသာေၾကာင့္ ၎တို႕ရင္ဆိုင္ရမည့္အခတ္အခဲမ်ားဆန္႕က်င္မွဳမ်ားကိုအလံုးစံုအားျဖင့္မစဥ္းစားၾကေပ၊လတ္တေလာရင္ဆိုင္ရမည့္ အေနအထားအားျဖင့္သာစဥ္းစားျပီးအေပးအယူအေလ်ွာ့အတင္းလုပ္နိုင္သူမ်ားျဖစ္၍ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲနိုင္သူမ်ား ျဖစ္ႀကသည္။  ၎တို႕သည္ျပႆနာကိုလတ္တေလာအတြက္ေျဖရွင္းနိုင္သည့္ဘက္တြင္သူတစ္ပါးတို႕ထက္ထူးခၽြန္သူမ်ားျဖစ္ျပီး ဆန္႕က်င္ဘက္မ်ားနွင့္ေစ့စပ္ညိွဳနိွဳင္းျခင္းကိစၥမ်ားတြင္လည္းကြမ္းက်င္လိမၼာသူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ထိုအရည္အျခင္းမ်ားေၾကာင့္ ၎းတို႕သည္ပတ္ဝန္းက်င္လူအမ်ား၏အထင္ႀကီးအားကိုးမွဳကိုခံရတတ္သည္။  ၎းတို႕သည္ေရတိုလက္ငင္းကိစၥမ်ားတြင္ကၽြမ္းက်င္လိမၼာသေလာက္ေရရွည္စီမံကိန္းမ်ားခ်မွတ္ေဆာင္ရြက္ရသည့္ကိစၥရပ္မ်ားတြင္ ခ်ိဳတဲ႕အားနည္းလွသည္ကိုကားအထူးသတိျပဳသင့္ေပသည္။(ဆက္လက္တင္ျပပါမည္)  "မွက္ခ်က္" မူရင္းစာေရးသူRobert and Susan Barmsonတို ့၏ What Kind of Thinker Are You?စာအုပ္ကို ဆရာေဖျမင့္ဘာသာျပန္ဆိုထားျခင္းျဖစ္ပါသည္
     စိတ္ကူးစံသမား(The Idealist)
    ----------------------------------
    စိတ္ကူးယဥ္မွဳနွင့္အေကာင္းဆံုးစံမူနာျပအေနအထားကို ရည္ရြယ္မွန္းဆမွဳတို႕ေပါင္းစပ္ထားသည္႕
    စိတ္ကူးစံသမားတို႕သည္ ျပႆနာသို႕မဟုပ္အေျခအေနတစ္ခုနွင့္တစ္ခုဆင္တူသည္႕အခ်က္မ်ား
    ေပၚတြင္အာရံုျပဳကာ သေဘာတူညီမွဳရေအာင္ညိွဳနိွဳင္းယူတတ္ၾကသည္။

    ၎တို႕သည္နားေထာင္သမားေကာင္းမ်ားျဖစ္ၾက၍ရည္မွန္းခ်က္မ်ားရိွသည္။မည္သည္႕အရာတို႕ကို
    ၎တို႕ေလးစားတန္ဖိုးထားေၾကာင္းတိက်ေသာသတ္မွတ္ခ်က္မ်ားရိွသည္။အျခားသူမ်ား၏ေကာင္းက်ိဳးကိုလိုလားသည္။
    ၎တို႕သည္ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းေကာင္းမွဳ၊ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္မွဳတို႕ကိုအေလးထားသည္၊မိမိဘာသာထားရိွသည့္
    ျမင့္မားေသာရည္မွန္းခ်က္နွင့္လက္ေတြ႕က်င့္ႀကံမွဳဆိုင္ရာစံသတ္မွတ္ခ်က္မ်ားကိုမိမိလိုက္မမီနိုင္ျခင္းအတြက္မိမိကိုယ္ကို
    မိမိမေက်မနပ္ျဖစ္ေနတတ္သည္။

    သူတစ္ပါးတို႕ကလက္ငင္းအက်ိဳးတစ္ခုတည္းကိုသာၾကည္႕၍လုပ္ကိုင္ၾကသည့္အခါမ်ိဳး၊က်င့္ဝတ္စည္းကမ္းမ်ားကိုမသိေက်းကၽြန္
    ျပဳသြားၾကသည့္အခါမ်ိဳးတြင္လည္း၎တို႕သည္စိတ္ပ်က္ျခင္း မေက်နပ္ျခင္းမ်ားျဖစ္တတ္သည္။

    ပို၍အေရးႀကီးေသာအခ်က္မွာစိတ္ကူးစံသမားတို႕သည္အနာဂတ္ကာလကိုအာရံုျပဳလြန္းျခင္းျဖစ္သည္။
    ထို႕အျပင္ အကူအညီလိုအပ္မေနသူ၊ကူညီမွဳကိုမခံယူလိုသူတို႕အားကူညီမိျခင္းျဖင့္မိမိ၏စြမ္းအားမ်ားျပဳန္းတီးရသကဲ႕သို႕
    ေနရာတကာဝင္ပါသူ၊သူတစ္ပါးကိစၥတြင္ဝင္ေရာက္စြက္ဖကသူအျဖစ္လည္းအထင္ျမင္ခံအေျပာအဆိုခံရတတ္သည္။

    အကယ္၍ သင္သည္ စိတ္ကူးစံသမားတစ္ေယာက္နွင့္အတူတကြေနရသူျဖစ္ပါက ၎၌၎ကိုယ္တိုင္နွင့္၎နွင့္နီးစပ္သည္႕
    အျခားသူမ်ားနွင့္ပါတ္သတ္သည့္ လက္ေတြ႕အားျဖင့္ျဖစ္နိုင္ေျခမရိွသည့္ေမ်ွာ္လင့္မွန္းဆမွဳမ်ားရိွေနတတ္ေၾကာင္းသတိျပဳ
    ရမည္ျဖစ္ပါသည္။

    ၎တို႕အား၎းတို႕ကိုယ္တိုင္ေမ်ွာ္မွန္းထားသည့္အရာ၊သူတစ္ပါးနွင့္ပါတ္သတ္၍ေမ်ွာ္လင့္ထားေသာအရာမ်ားကို
    ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းထုတ္ေဖၚေျပာဆိုလာေအာင္မၾကာခဏတဲ႕တိုးေမးျမန္းေပးသင့္သည္။၎းတို႕၏ေရရွည္ရည္မွန္းခ်က္
    မ်ားနွင့္ေရရွည္လုပ္ငန္းအစီအစဥ္မ်ားကိုစိတ္ပါလက္ပါေဆြးေႏြးကာလက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေဖၚျဖစ္ေအာင္သတိေပး
    နိွဳးေဆာ္မွဳမ်ားကို သင့္အေနျဖင့္ျပဳလုပ္ေပးသင့္သည္။

    ၎တို႕ထံမွ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာဆိုေဝဖန္မွဳမ်ားထြက္ေပၚလာေအာင္လမ္းဖြင့္ေပးသင့္သည္။၎းတို႕သည္သင့္အား
    နစ္နာေစလိုေသာသေဘာျဖင့္ေျပာၾကားမည့္သူမ်ားမဟုပ္ေၾကာင္းနွင့္၎တို႕သည္မေက်နပ္ခ်က္မ်ားကိုမ်ိဳသိတ္သည္းခံကာ
    အက်ိတ္အခဲေတြသိတ္ၾကီးမားလာသည့္အခါမွထ၍ေပါက္ကြဲတတ္သူမ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္းသတိျပဳရန္လိုပါသည္။

    လက္ငင္းအက်ိဳးကိုၾကည့္ရွဳသူ (The Pragmatist)
    ------------------------------------------------------
    ၎တို႕၌ဘဝနွင့္ပတ္သတ္၍အျပဳဘက္ အေကာင္းဘက္မွၾကည့္တတ္ေသာအျမင္မ်ိဳး၊တက္ၾကြရႊင္လန္းေသာ
    စိတ္ထားမ်ိဳးရိွသည္။၎တို႕သည္ပစၥဳပၸန္ကိုယုံၾကည္သူ၊ယေန႕ဘာေတြျဖစ္နိုင္သလဲဆိုသည္ကိုစဥ္းစားလုပ္ကိုင္
    တတ္သူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္ၾကရာ၎တို႕၌ေျဖရွင္းမရနိုင္ေသာျႆနာမ်ားဖိစီးေနေလ့မရိွေပ။

    ၎းတို႕သည္ယေန႕မျဖစ္ေျမာင္ေသးသည့္အလုပ္အတြက္ေနာက္တစ္ေန႕၌ႀကိဳးပမ္းခြင့္ရလိမ့္အံုးည္ဟုနားလည္
    ၾကည္ေနေသာသူမ်ားျဖစ္သည္။

    ၎တို႕သည္အနာဂတ္နွင့္ပတ္သတ္၍ျမင္ေယာင္မွန္းဆမွဳနွင့္အရိွပကတိအေနအထားမ်ားကိုသေဘာေပါက္
    နားလည္ၾကေသာ္လည္း၊ အနာဂတ္အတြက္ေရရွည္စီမံကိန္းမ်ားခ်မွတ္လုပ္ကိုင္နိုင္သည့္ဘက္တြင္မူအားနည္း
    လွေပသည္။

    ၎တို႕သည္လက္ငင္းျဖစ္နိုင္သည္႕အရာကိုရနိုင္သမ်ွအေျခအေနအေထာက္အပံ႕မ်ားျဖင့္ျပီးေျမာက္ေအာင္
    ေဆာင္ရြက္ရန္အာရံုျပဳသူမ်ားျဖစ္သည္။၎သူမ်ား၌တီထြင္စိတ္ရိွသည္။ႀကံရည္ဖန္ရည္ရိွသည္။အေကာင္းဆံုး
    နည္းလမ္းအားျဖင့္လုပ္ကိုင္နိုင္ရန္ႀကိဳးပမ္းႀကံဆရင္းေရွ႕မတိုးနိုင္ေနာက္မဆုတ္နိုင္ျဖစ္ေနသည္ဟူေသာအေနအထားမ်ိဳး
    ၎တို႕၌ႀကံဳရေလ့မရိွေပ။

    ၎းတို႕သည္တစ္ဘဝလံုး၊တစ္ေလာကလံုးကို တစ္စုတစ္လံုးတည္းေပါင္းရံုးစဥ္းစားေလ႕မရိွေသာေၾကာင့္
    ၎တို႕ရင္ဆိုင္ရမည့္အခတ္အခဲမ်ားဆန္႕က်င္မွဳမ်ားကိုအလံုးစံုအားျဖင့္မစဥ္းစားၾကေပ၊လတ္တေလာရင္ဆိုင္ရမည့္
    အေနအထားအားျဖင့္သာစဥ္းစားျပီးအေပးအယူအေလ်ွာ့အတင္းလုပ္နိုင္သူမ်ားျဖစ္၍ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲနိုင္သူမ်ား
    ျဖစ္ႀကသည္။

    ၎တို႕သည္ျပႆနာကိုလတ္တေလာအတြက္ေျဖရွင္းနိုင္သည့္ဘက္တြင္သူတစ္ပါးတို႕ထက္ထူးခၽြန္သူမ်ားျဖစ္ျပီး
    ဆန္႕က်င္ဘက္မ်ားနွင့္ေစ့စပ္ညိွဳနိွဳင္းျခင္းကိစၥမ်ားတြင္လည္းကြမ္းက်င္လိမၼာသူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ထိုအရည္အျခင္းမ်ားေၾကာင့္
    ၎းတို႕သည္ပတ္ဝန္းက်င္လူအမ်ား၏အထင္ႀကီးအားကိုးမွဳကိုခံရတတ္သည္။

    ၎းတို႕သည္ေရတိုလက္ငင္းကိစၥမ်ားတြင္ကၽြမ္းက်င္လိမၼာသေလာက္ေရရွည္စီမံကိန္းမ်ားခ်မွတ္ေဆာင္ရြက္ရသည့္ကိစၥရပ္မ်ားတြင္
    ခ်ိဳတဲ႕အားနည္းလွသည္ကိုကားအထူးသတိျပဳသင့္ေပသည္။(ဆက္လက္တင္ျပပါမည္)

    "မွက္ခ်က္"မူရင္းစာေရးသူRobert and Susan Barmsonတို ့၏
    What Kind of Thinker Are You?စာအုပ္ကို ဆရာေဖျမင့္ဘာသာျပန္ဆိုထားျခင္းျဖစ္ပါသည္
    — with Seaman Nayminthu and 4 others.

older | 1 | .... | 64 | 65 | (Page 66) | 67 | 68 | .... | 91 | newer