ကၽြန္ေတာ္က အထက(၂)မရမ္းကုန္းေက်ာင္းသားျဖစ္သည္။ RIT (ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္)နဲ႔ ကပ္လ်က္ေပါ့။ ေက်ာင္းမွာ RIT မွ ဆရာမ်ား၊ ၀န္ထမ္းမ်ား၏ သားသမီးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိသည္။ သူတို႔အိမ္ေတြလည္း မၾကာခဏ ေရာက္ဖူးသည္။ ေဘာလံုးကြင္း(အေဟာင္း)မွာေတာင္ ေဘာလံုးကန္ဖူးသည္။ သည္ေတာ့ RIT သည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္မစိမ္း။ RIT ၀င္းေဘးက လမ္းမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အိမ္ရွိသည္။ သူ႔အိမ္အေပၚထပ္မွၾကည့္လွ်င္ RIT Bookshop (အေဟာင္း) ႏွင့္ အေဆာင္ A,B,C ေရွ႕မွ ပန္းျခံကို အတိုင္းသားျမင္ရသည္။ တစ္ေန႔သူ႕အိမ္ေရာက္ေနတုန္း RIT ေက်ာင္းဖက္မွ ဆူညံေအာ္ဟစ္သံမ်ား ၾကားရသည္။ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြ ခုန္ေပါက္၊ကၽြမ္းထိုးေနၾကတာေတြ႕သည္။ ဘာမွန္းမသိ။ ေနာက္တစ္ေန႔ ၀င္းထဲကသူငယ္ခ်င္းေတြေမးရသည္။ စာေမးပြဲျပီးလို႔တဲ့။
ေၾသာ္ စာေမးပြဲျပီးတာမ်ား ဒီေလာက္ ေပ်ာ္ရသလား။ နားမလည္။ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ သည္ေက်ာင္းႏွင့္ေရစက္ဆံုသည္။ ကားတစ္မွတ္တိုင္ ပိုစီးရသည္ေပါ့။ ေက်ာင္းမတက္ခင္ ပထမႏွစ္ေအာင္ေသာေက်ာင္းသားၾကီးတစ္ေယာက္ဆီမွ စာအုပ္အေဟာင္းမ်ား သြားေတာင္းသည္။ RIT တရားလည္းနာရသည္။ သူေပးေသာသင္ခန္းစာမ်ားထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ နားလည္ရခက္ခဲ့ေသာ အေၾကာင္းအရာ၏ အေျဖပါလာသည္။ "ေဟ့ေကာင္ Chemistry ကေတာ့မင္း အမွတ္ ၂၀ ဖိုးေျဖႏိုင္ရင္ကံေကာင္း"။ သူ႔စကားသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မိုးၾကိဳးသြားျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ဆယ္တန္းကို Chemistry ၄၈ မွတ္ ျဖင့္ေအာင္လာသူျဖစ္သည္။ "ဘာေမးသလဲဆိုတာကိုေတာင္ မနဲဖတ္ရတယ္။ မင္း Tutorial နဲ႕ Lab မွာ အမွတ္ရေအာင္ယူထား”။ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲတြင္ မိုးမ်ားျခိမ္းကာ၊ လွ်ပ္စီးမ်ားလက္လာသည္။ အင္း မိုးၾကိဳးပစ္ခံရေတာ့မယ္။ "ေမးခြန္းက ဌာနမႈး ေဒၚေသာင္းခင္ကုိယ္တိုင္ထုတ္တာကြ"။ ေဒၚေသာင္းခင္… ေဒၚေသာင္းခင္…သည္နာမည္ကို အေၾကာက္တရားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္စတင္ရင္းႏွီးသြားခဲ့သည္။
ေၾသာ္ စာေမးပြဲျပီးတာမ်ား ဒီေလာက္ ေပ်ာ္ရသလား။ နားမလည္။ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ သည္ေက်ာင္းႏွင့္ေရစက္ဆံုသည္။ ကားတစ္မွတ္တိုင္ ပိုစီးရသည္ေပါ့။ ေက်ာင္းမတက္ခင္ ပထမႏွစ္ေအာင္ေသာေက်ာင္းသားၾကီးတစ္ေယာက္ဆီမွ စာအုပ္အေဟာင္းမ်ား သြားေတာင္းသည္။ RIT တရားလည္းနာရသည္။ သူေပးေသာသင္ခန္းစာမ်ားထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ နားလည္ရခက္ခဲ့ေသာ အေၾကာင္းအရာ၏ အေျဖပါလာသည္။ "ေဟ့ေကာင္ Chemistry ကေတာ့မင္း အမွတ္ ၂၀ ဖိုးေျဖႏိုင္ရင္ကံေကာင္း"။ သူ႔စကားသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မိုးၾကိဳးသြားျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ဆယ္တန္းကို Chemistry ၄၈ မွတ္ ျဖင့္ေအာင္လာသူျဖစ္သည္။ "ဘာေမးသလဲဆိုတာကိုေတာင္ မနဲဖတ္ရတယ္။ မင္း Tutorial နဲ႕ Lab မွာ အမွတ္ရေအာင္ယူထား”။ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲတြင္ မိုးမ်ားျခိမ္းကာ၊ လွ်ပ္စီးမ်ားလက္လာသည္။ အင္း မိုးၾကိဳးပစ္ခံရေတာ့မယ္။ "ေမးခြန္းက ဌာနမႈး ေဒၚေသာင္းခင္ကုိယ္တိုင္ထုတ္တာကြ"။ ေဒၚေသာင္းခင္… ေဒၚေသာင္းခင္…သည္နာမည္ကို အေၾကာက္တရားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္စတင္ရင္းႏွီးသြားခဲ့သည္။
ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ေဒၚေသာင္းခင္သင္ေသာ Section တြင္ တည့္တည့္က်သည္။ ပထမဆံုးစာသင္ခ်ိန္တြင္ ၀င္လာမည့္ ဆရာမကို ေစာင့္ၾကည့္မိသည္။ ပုပု၊ ေသးေသး ဆရာမၾကီးကိုမရယ္မျပံဳးပံုစံျဖင့္ေတြ႕ရသည္။ ခါတိုင္းအခ်ိန္မ်ားတြင္ဆူညံေနၾကေသာ္လည္း ဆရာမၾကီး၀င္လာျပီးလွ်င္ တစ္ခန္းလံုး တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ တစ္ဆင့္စကားျဖင့္ သူ႕အေၾကာင္းအားလံုးၾကားဖူးေနၾကမည္ ထင္သည္။ ဒါေတာင္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ စကားခိုးေျပာေသာ သံုးေလးေယာက္ကို အတန္းထဲမွ ေမာင္းထုတ္ဖူးသည္။ အေရးအခင္းမ်ားႏွင့္ ပူးတြဲခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ပထမႏွစ္တြင္ ဆရာမၾကီး၏ေမးခြန္းအရသာကို သိပ္မသိသာေစခဲ့။ သို႔ေသာ္ ငယ္ေၾကာက္သည္ ငယ္ေၾကာက္သာျဖစ္သည္။ ဒုတိယႏွစ္ အစပိုင္းတြင္ ေယာယိမ္းလိုက္၊ ဘသားယိမ္းလိုက္ျဖင့္ ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားခဲ့ေသာ ဆရာမၾကီး၏ ၀ရဇိန္လက္နက္ကို စာေမးပြဲနီးလာေသာအခါ ေၾကာက္ေခ်းပါလာခဲ့ၾကသည္။ Termရွည္ျပီးစာမေၾကေသာသည္ႏွစ္တြင္ျဖင့္ ေရစုန္ေမ်ာရေတာ့မည့္အေရးကို ေတြးရင္း အိမ္မရျဖစ္လာၾကသည္။ အတန္းေျပာင္းတက္ရသည့္တစ္ေန႔ အခန္းထဲအ၀င္ Blackboard ေပၚမွစာသားမ်ားကုိ အားလံုးသတိထားမိၾကသည္။ စာမေၾက၍ အိမ္မရေသာေက်ာင္းသား၏ ရင္တြင္းျဖစ္ကဗ်ာ ျဖစ္သည္။ကဗ်ာက သည္လိုျဖစ္သည္။
"Chemistry မဟာ၊ ဤဌာနာမွာ၊ အလွဘုရင္ ေဒၚေသာင္းခင္ဟု၊ နာမည္ေက်ာ္ၾကား၊ တီခ်ာခင္ဗ်ား။ တီခ်ယ့္တပည့္ေကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ္အေပါင္းတို႔၊ Atomic Structure မသိပါ၍၊ Free Fall Motion ၊ မက်ဆင္းရေအာင္၊ ေသာင္းေသာင္းသက္ညွာ၊ ေမးခြန္းလႊာကို၊ ရိုးရိုးေလးသာ၊ ေမးပါရန္။"
ဖတ္ျပီး အားလံုးကျပံဳးစိစိျဖစ္ကုန္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းသေဘာက်သည္။ လက္ရွိသင္ေနရေသာ Chemistry မွ Atomic Structure ႏွင့္ Physic မွ Free Fall Motion ကိုပါေအာင္ဖြဲ႕ထားသည္။ စာေမးပြဲတိုင္းတြင္ ရမွတ္ျဖင့္ ခံုနံပါတ္ ျပန္စီေလ့ရွိေသာ ေက်ာင္း၏အစဥ္အလာလည္းပါသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆရာမၾကီးဖတ္ျပီး သနားစိတ္ကေလး၀င္ကာ ေမးခြန္းေလ်ာ့ေမးရင္ေတာင္ေကာင္းေလစြဟု ထင္မိသည္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ဆရာမၾကီး၀င္လာပါျပီ။ စာအုပ္ေတြကိုစားပြဲေပၚခ်သည္။ ေဘာဖ်က္ကိုင္ကာ စဖ်က္သည္။ ကဗ်ာမဖတ္မိပဲ ဖ်က္မိရင္ေတာ့ဒုကၡဟုေတြးမိသည္။ Blackboard တစ္ျခမ္းကုန္၍ ေနာက္တစ္ျခမ္းအကူးတြင္ ဆရာမၾကီး သတိထားမိသြားသည္။ ဘာဖ်က္ကိုင္ထားေသာလက္သည္ ေလထဲတြင္ရပ္တန္႔သြားသည္။ တစ္ခန္းလံုးလည္းျငိမ္က်သြားသည္။ ဆရာမၾကီးသည္ ေဘာဖ်က္ကိုကိုင္ထားလ်က္ ေနာက္သို႔ႏွစ္လွမ္းမွ် ဆုတ္ျပီး ကဗ်ာကိုဆက္ဖတ္သည္။ ဆရာမၾကီးကဗ်ာဖတ္ေသာအခ်ိန္သည္ ထင္တာထက္ပိုၾကာလြန္းသည္။ ထို႔ေနာက္ ေရွ႕တိုးျပီး Blackboard မွစာအားလံုးကို ဖ်က္လိုက္သည္။ ျပီးမွ ေက်ာင္းသားေတြရွိရာဖက္သို႔ လွည့္ပါသည္။ အားလံုးရဲ႕မ်က္လံုးမ်ားက ဆရာမၾကီးမ်က္ႏွာဆီမွာသာ။ ကၽြန္ေတာ္ဆရာမၾကီး၏မ်က္ႏွာကို ျပန္လည္မေဖၚျပတတ္ပါ။ ၀မ္းနည္းသည္လား၊ ယူၾကံဳးမရျဖစ္သည္လား၊ ေရးရက္ေလျခင္းဟု ေဒါသထြက္သည္လား၊ ေစတနာကိုနားမလည္ဟု စိတ္ပ်က္သည္လား၊ အဘယ္သို႔ေတြးေနသည္ကို ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ မ်က္ႏွာကေတာ့ညိႈးေနသည္။ ဒါေပမယ့္ ျပဳံးရယ္ခဲေသာဆရာမၾကီးကျပံဳးလ်က္ စကားဆိုပါသည္။ သူ႕စာေမးပြဲေမးခြန္းေတြ၏ လားရာကို ရွင္းျပပါသည္။ သူမ၏ Chemistry ဘာသာကို တပည့္ေတြတတ္ေစခ်င္ေသာ သူမ၏ေစတနာကို အေသးစိတ္သိေစခဲ့ပါသည္။ ေျပာေနရင္းမွ ခံစားခ်က္၏ေစ့ေဆာ္မႈေၾကာင့္ စကားတစ္ခြန္းကို ေလးေလးနက္နက္ေျပာပါသည္။ "ဒီႏွစ္ ဆရာမ ေမးခြန္းကို သိပ္အခက္ၾကီး မေမးပါဘူး" တဲ့။ ေနာက္ေတာ့စာဆက္သင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါသည္။ ကိုယ္ကအေရးမၾကီးပါဘူး၊ ရယ္စရာမွ်သာဟုသေဘာထားခဲ့ေသာ အရာတစ္ခုသည္ သူတစ္ပါး (အထူးသျဖင့္ ကုိယ့္အေပၚေစတနာထားသည့္) သ႔ူအေပၚ မည္မွ်သက္ေရာက္သြားသည္ကို ေနာက္က်မွ သိလိုက္ရသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း အေတြးတိမ္ရန္ေကာ၊ အတၱၾကီးရန္ေကာဟု အျပစ္တင္မိသည္။ ဆရာမၾကီး၏မ်က္ႏွာကိုလည္း ယေန႔ ၂၂ ႏွစ္ၾကာသည္အထိမေမ့။ ထိုကဗ်ာကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ခဲ့ပါ။
ယခု ၂၂ ႏွစ္အၾကာတြင္ ဆရာမၾကီး၏မ်က္ႏွာမ်ိဳးကို ကၽြန္ေတာ္စိတ္မေကာင္းစြာ ထပ္ျမင္ရပါသည္။ ဧရာ၀တီ၏Onlineစာမ်က္ႏွာေပၚတြင္ျဖစ္သည္။ ေမာ္ေတာ္ကားျပဴတင္းေပါက္ မွန္ေပၚတြင္ လက္ေထာက္လ်က္ ေငးၾကည့္ေနေသာ ထိုမ်က္ႏွာျဖစ္သည္။ ထိုမ်က္ႏွာသည္ ကၽြန္ေတာ္ ၂၂ ႏွစ္ၾကာ မေမ့ႏိုင္ခဲ့သည္ မ်က္ႏွာမ်ိဳးပင္ျဖစ္သည္။ ဘ၀တစ္ခုလံုးကို ေပးဆပ္လ်က္၊ အသက္ကိုရင္းလ်က္၊ လင္သားကိုအဆံုး႐ႈံးခံလ်က္၊ ရင္မွျဖစ္ေသာသားေတြကိုပစ္လ်က္၊ ဆယ္စုႏွစ္ေက်ာ္အက်ဥ္းက်ခံ၊ စစ္အစိုးရႏွင့္ သူ၏ဘက္ေတာ္သား မီဒီယာေပါင္းစံုမွ နည္းေပါင္းစံုျဖင့္ အဆဲခံ၊ အဆုိခံ၊ နာမည္အဖ်က္ခံ၊ အသက္ကိုလုပ္ၾကံခံလ်က္ သူခ်စ္ေသာ သူမ၏အေဖ တည္ေထာင္ခဲ့သည့္ ႏိုင္ငံအတြက္ သူယံုၾကည္ေသာလမ္းစဥ္အတိုင္း မေသြဖီတမ္း ေလွ်ာက္လွမ္းလာသူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ထိုသူကို ဆိုင္းဘုတ္ကိုင္၍ ၾကိဳခဲ့ၾကသည္။ "ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အလိုမရွိ" တဲ့။ သူမႏွင့္ယံုၾကည္ခ်က္တူသူမ်ား လက္တြဲေဖာက္ခဲ့ျပီးေသာ လမ္းတစ္ပိုင္းတစ္စတြင္ အခန္႔သားရပ္လ်က္ လမ္းဆက္ေဖာက္ေနေသာ သူမကိုလမ္းေပၚမွ ျပန္တြန္းခ်ေနၾကသည္။ သူမ၏စကားလံုးမ်ား၊ အစီရင္ခံစာမ်ား၏ အႏွစ္ကိုမယူပဲ အေပၚယံေတြးလ်က္ အျပစ္ကိုသာယူေနၾကသည္။ သူမ မရွိခ့ဲလွ်င္…သူမေနရာကို ဘယ္သူႏွင့္အစားထိုးမလဲ ဟုမေတြး။ သူမ ငါတို႔အတြက္အခုဘာလုပ္ေပးမလဲ ဟုသာေတြးသည္။ ဟိုတစ္ခ်ိန္တုန္းက ကိုယ့္ကိုစာတကယ္တတ္ေအာင္၊ စာက်က္စာဖတ္ျဖစ္ေအာင္ တြန္းအားေပးေနသည္ကို မေတြး၊ မိမိ စာေမးပြဲေအာင္ေရး၊ ခံုနံပါတ္မက်ဆင္းေရးသာ အဓိကထားျပီး ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖင့္ ဆရာမၾကီး၏ အသည္းႏွလံုးကိုဓါးျဖင့္မႊန္းခဲ့သည့္နည္းအလားယခုလည္း ေၾကြးေၾကာ္သံတစ္ခုျဖင့္ သူမ၏ႏွလံုးသားကို ရင္ထဲမွ အျပင္ဆြဲထုတ္ပစ္ခ်င္ေနၾကသည္။
ေၾသာ္…."ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အလိုမရွိ" တဲ့။
ဆရာမၾကီးကေတာ့ သူ႔ခ်စ္တပည့္မ်ားကို ယဲ့ယဲ့ျပံဳးလ်က္ ရွင္းျပၽႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ သည္လိုဆိုရင္ သူမကေကာ….။ လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္ရက္က ကၽြန္ေတာ္ Share ခဲ့သည့္ Facebook က ကိုစိုးထိုက္ရဲ႕ စကားကို ျပန္သတိရမိပါသည္။
"ျပႆနာေတြ အမ်ားၾကီး ထပ္ျပီး ရႈပ္ေထြးသြားႏိုင္တ့ဲ မူ၀ါဒတစ္ခုကို သူ ကန္႔ကြက္တာ မွားတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မထင္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ဆိုေတာ့ သူဟာ ျပသနာတစ္ခုကို အရင္းအျမစ္ထိေရာက္ေအာင္ လိုက္ရွာျပီးမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ အေကာင္းဆုံးျဖစ္မွာကို အျမဲယူလာေပးႏိုင္ခ့ဲသူလို႔ ကၽြန္ေတာ္ အျမဲယုံၾကည္ေနခ့ဲလို႔ပဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔တေတြ သူ႔ကို ဆဲဆိုေနတာကို သူဟာ ျပဳံးျပီးၾကည့္မေနႏိုင္ရင္ေတာင္ မ်က္ႏွာညိႈးငယ္စြာနဲ႔ ထုိုင္ၾကည့္ေနမယ့္သူလို႔ ကၽြန္ေတာ္ယုံၾကည္ထားလို႔ပဲ။"
ေက်းဇူးတင္ပါသည္ကိုစိုးထိုက္ခင္ဗ်ား။
၃၀.၅.၂၀၁၃