ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕႐ွိ ဥပုသ္ေန႔တရားေဆြးေႏြး၀ုိင္းမ်ားတြင္ ဒိ႒ိကုိအလ်င္သတ္ရမည္၊ တဏွာကုိအလ်င္သတ္ရမည္ဟူေသာ ျငင္းခုန္မႈမ်ားကုိ ၾကားေနရပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ျမတ္ပန္းရဂံုပရိသတ္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ဤျငင္းခုန္မႈမ်ားျဖစ္ပြားလာရာ လမ္းေၾကာင္းကို ဖတ္႐ႈ မွတ္သားဖူးၿပီးျဖစ္ပါသည္။
သုိ႔ေသာ္ ထိုဓမၼသာကစၧာ၀ိုင္းမ်ားတြင္ အမ်ားနားလည္လက္ခံႏုိင္ေအာင္ ႐ွင္းျပႏုိင္သည့္ အရည္အခ်င္း မ႐ွိပါခင္ဗ်ား။
ထို႔ေၾကာင့္ တတ္သိသူပညာ႐ွိမ်ားက မိမိထင္ရာျငင္းခုန္ကာ အမွန္မသိႏိုင္ျဖစ္ေနသည့္ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ လြယ္ကူ႐ွင္းလင္းေသာ အဆံုးအျဖတ္တစ္ခု ခ်ီးျမႇင့္ေပးပါရန္ တင္ျပ လုိက္ပါသည္။
ဦးခုိင္ၿမဲ (ေရနံေခ်ာင္း)
ဤ၌ “ဒိ႒ိ”အရ “အလ်င္သတ္ရမည္”ဟူေသာ စကားေၾကာင့္ သမၼာဒိ႒ိကို မဆိုလိုပဲ မိစၧာဒိ႒ိကို ဆိုလိုေၾကာင္း ထင္ရွား၏။ မိစၧာဒိ႒ိသည္လည္း ေျခာက္ဆယ့္ႏွစ္ပါးထိရွိရာ ဘယ္ဒိ႒ိဟုသီးျခားမဆိုေသာေၾကာင့္ အားလံုးႏွင့္ဆိုင္၏။
သတ္ရမည္-ဟူရာ၌ သတ္ျခင္းသည္
တဒဂၤပဟာန- ကာမာ၀စရကုသိုလ္ျဖင့္ တဒဂၤပယ္သတ္ျခင္း၊
၀ိကၡမၻနပဟာန- (မဟဂၢဳတ္ကုသိုလ္) စ်ာန္ျဖင့္ ဖယ္ခြါေသာအားျဖင့္ ပယ္သတ္ျခင္း၊
သမုေစၧဒပဟာန- မဂ္ျဖင့္ ျဖတ္ေသာအားျဖင့္ အၿပီးအပိုင္ ပယ္သတ္ျခင္း-ဟု သံုးမ်ိဳးရွိျပန္ရာ အဘယ္ပယ္သတ္ျခင္းကို ဆိုလိုသနည္း-ဟု စိစစ္ရမည္ ျဖစ္၏။
တရားေဆြးေႏြး၀ိုင္းမ်ားတြင္ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးၾကျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သာမာန္စာသိေပသိျဖင့္အလ်င္ပယ္သတ္ျခင္းကို ဆိုလိုဟန္ရွိ၏။
တတၳ အေဟတုကဒိ႒ိ အကိရိယဒိ႒ိ နတၳိကဒိ႒ီတိ အယံ တိ၀ိဓာ သဂၢါ၀ရဏာ ေစ၀ ေဟာတိ မဂၢါ၀ရဏာ စ။
ဒသ၀တၳဳကာ အႏၲဂၢါဟိကာ မိစၧာဒိ႒ိ မဂၢါ၀ရဏာ၀ ေဟာတိ န သဂၢါ၀ရဏာ။ ၀ီသတိ၀တၳဳကာ သကၠာယဒိ႒ိ ေန၀ သဂၢါ၀ရဏာ န မဂၢါ၀ရဏာ။
(အံ၊ ႒၊ ၁။ ၃၅၅)
“အေဟတုကဒိ႒ိ အကိရိယဒိ႒ိ နတၳိကဒိ႒ိ-ဟူေသာဒိ႒ိသံုးမ်ိဳးသည္ နတ္ရြာသုဂတိ ကိုလည္း တား၏၊ မဂ္ကိုလည္း တား၏။
ဒသ၀တၳဳက အႏၲဂၢါဟိက မိစၧာဒိ႒ိသည္ မဂ္ကိုသာ တား၏၊ နတ္ရြာသုဂတိကို မတား။ သကၠာယဒိ႒ိႏွစ္ဆယ္သည္ နတ္ရြာသုဂတိကိုလည္း မတား၊ မဂ္ကိုလည္း မတား။”
“အေဟတုက, အကိရိယ, နတၳိက-ဟူေသာ နိယတ မိစၧာဒိ႒ိႀကီးသံုးမ်ိဳးသည္ မည္မွ်ပင္ အားထုတ္ေစကာမူ ထိုသံုးမ်ိဳးမွ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးရွိသူအား မဂ္မျဖစ္ေအာင္တား၏။ မဂ္ဖိုလ္မရရံုမက ထိုမိစၧာဒိ႒ိက-သည္ ေသလြန္သည့္အခါ ေသခ်ာေပါက္ အပါယ္ေလးပါးတစ္ပါးပါးသို႔ ေရာက္ရမည္ ျဖစ္၏။
ဒသ၀တၳဳက အႏၲဂၢါဟိက မိစၧာဒိ႒ိသည္ နတ္ရြာသုဂတိကို မတားေသာ္လည္း မဂ္ကိုတားေသာေၾကာင့္ ပယ္သတ္ထားရမည္ ျဖစ္၏။ အထက္ပါ မိစၧာဒိ႒ိမ်ားသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔အား မရွိသည္သာ မ်ား၏။
သကၠာယဒိ႒ိႏွစ္ဆယ္သည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔၏ သႏၲာန္၌ ရွိေနဆဲျဖစ္ေသာ္လည္း သုဂတိကိုလည္းမတား၊ မဂ္ကိုလည္း မတားေသာေၾကာင့္ ရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ မရွိသည္ျဖစ္ေစ ၀ိပႆနာအားထုတ္လို႔ ရပါသည္။
သို႔ရာတြင္
“ယာနိ စိမာနိ ဒြါသ႒ိ ဒိ႒ိဂတာနိ ျဗဟၼဇာေလ ဘဏိတာနိ၊ ဣမာ ေခါ ဂဟပတိ ဒိ႒ိေယာ သကၠာယဒိ႒ိယာ သတိ ေဟာႏၲိ၊ သကၠာယဒိ႒ိယာ အသတိ န ေဟာႏၲိ။”
“၆၂-ပါးေသာ ဤမိစၧာအယူတို႔ကိုလည္း ျဗဟၼဇာလသုတ္၌ ေဟာအပ္ပါကုန္၏။
သူႂကြယ္ ဤအယူတို႔သည္ သကၠာယဒိ႒ိရွိေသာ္ ျဖစ္ကုန္၏။ သကၠာယဒိ႒ိ မရွိေသာ္ မျဖစ္ကုန္။”
(စိတၱသံယုတ္၊ ဒုတိယဣသိဒတၱသုတ္)
ဟု ေဟာေတာ္မူအပ္သည့္အတိုင္း သကၠာယဒိ႒ိသည္ မိစၧာဒိ႒ိအားလံုးတို႔၏ ေရေသာက္ျမစ္သဖြယ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေရးတႀကီး ပယ္သတ္အပ္သည္မွာ ယံုမွားဖြယ္ မရွိေပ။
“ဒိ႒ိေယာ နာမ ၀ိပႆနာယ ဧ၀ ပဟီနာ” (သံ၊႒၊၂၊၂၄၇)
“မိစၧာဒိ႒ိမွန္သမွ် ၀ိပႆနာျဖင့္သာ ပယ္သတ္အပ္သည္” ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ၀ိပႆနာရႈပြား အားထုတ္ေနျခင္းသည္ပင္ နာမ္ရုပ္ကြဲေအာင္ ရႈေနျခင္း၊ နာမ္ႏွင့္ရုပ္တို႔၏ အနိစၥအခ်က္၊ဒုကၡအခ်က္၊အနတၱအခ်က္တို႔ကို ျမင္ေအာင္ရႈေနျခင္း ျဖစ္၍ ဒိ႒ိသတ္ေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။
သို႔ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ေသာတာပန္မျဖစ္ေသးသူအားဒိ႒ိအရင္သတ္ပါ။သို႔မဟုတ္ဒိ႒ိအရင္သတ္ဖို႔၀ိပႆနာအားထုတ္ပါဟုေျပာႏိုင္ပါသည္။
“နတ္သားတစ္ပါးသည္ဘုရားရွင္အားဤသို႔ေလွ်ာက္ထားဖူး၏။“လွံျဖင့္ အထုိးခံရေသာ သူကဲ့သို႔ လည္းေကာင္း၊ ဦးေခါင္း၌ မီးေလာင္ခံရေသာ သူကဲ့သို႔ လည္းေကာင္း ရဟန္းသည္ ကာမဂုဏ္၌ တပ္စြန္းမႈ ‘ရာဂ’ ကုိ ပယ္ရန္ သတိႏွင့္ ျပည့္စုံသည္ ျဖစ္၍ ေနရာ၏” ။
နတ္သား၏ဉာဏ္အားေလ်ာ္စြာ ေ၀ေနယဇၩာသယအားျဖင့္ ေသာတာပန္အခုိက္ကို ရည္၍ ဘုရားရွင္က ျပန္လည္မိန္႔ၾကားသည္မွာ–
“လွံျဖင့္ အထုိးခံရေသာ သူကဲ့သို႔ လည္းေကာင္း၊ ဦးေခါင္း၌ မီးေလာင္ခံရေသာ သူကဲ့သို႔လည္းေကာင္း ရဟန္းသည္ ပရမတၳအားျဖင့္ ထင္ရွားရွိေသာ ခႏၶာငါးပါး၌ အျမင္မွားမႈ ‘သကၠာယဒိ႒ိ’ ကုိ ပယ္ရန္ သတိႏွင့္ ျပည့္စုံသည္ ျဖစ္၍ ေနရာ၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။”
(သဂါထာ၀ဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္၊ သတၱိ၀ဂ္၊ သတၱိသုတ္)
အထက္ပါသုတ္ကိုပင္ ေထာက္ထား၍ မိုးညႇင္းဆရာေတာ္ႀကီးဘုရားႀကီးက–
“ဒိ႒ိ မသတ္၊ တဏွာသတ္၊ မျပတ္သံသရာ။
တဏွာမသတ္၊ဒိ႒ိသတ္၊အျပတ္သံသရာ။”
ဟုမိန္႔ေတာ္မူျခင္းျဖစ္ရာ၏။
ဘုရားရွင္ကလည္း–
“ရဟန္းတို႔ ဤတရားသံုးမ်ဳိးတို႔ကုိ မပယ္ဘဲ ရာဂကုိ ပယ္ရန္ ေဒါသကုိ ပယ္ရန္ ေမာဟကုိ ပယ္ရန္ မထုိက္။ အဘယ္သံုးမ်ဳိးတို႔နည္းဟူမူ –
သကၠာယဒိ႒ိ၊ ၀ိစိကိစၦာ၊ သီလဗၺတပရာမာသတို႔တည္း။ ရဟန္းတို႔ ဤတရားသံုးမ်ဳိးတို႔ကုိ မပယ္ဘဲ ရာဂကုိ ပယ္ရန္ ေဒါသကုိ ပယ္ရန္ ေမာဟကုိ ပယ္ရန္ မထုိက္။” (အံ၊၁၀၊ တေယာဓမၼသုတ္) ဟု ေဟာေတာ္မူထား၏။
တရားအားမထုတ္မ
ီ “ပုဂၢိဳလ္,သတၱ၀ါ,ငါ,သူတစ္ပါး,ေယာက်္ား,မိန္းမ-ဟု မရွိ၊ ရုပ္ႏွင့္နာမ္ ႏွစ္ပါးသာ ရွိ၏။”
ဟု သာမာန္ စာသိေပသိ သုတမယဉာဏ္၊ စိႏၲာမယဉာဏ္တို႔ျဖင့္ ႀကိဳတင္သိရွိထားရံုမွ်ျဖင့္
“ငါတို႔က ဒိ႒ိသတ္ထားၿပီးၿပီ တဏွာမသတ္လည္း ကိစၥမရွိဘူး၊ အပါယ္ေလးပါး မလားေရာက္ေတာ့ဘူး”
ဟု ေျပာခြင့္မရွိပါ။ မဂ္ျဖင့္ ပယ္သတ္သည့္ကိစၥ အတြက္လည္း သူ႔ကိစၥသူ ေဆာင္ရြက္သြားမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဒိ႒ိကို အရင္သတ္ရမည္၊ တဏွာကို အရင္သတ္ရမည္ဟု ေျပာဖြယ္မလိုပါ။
“ဒိ႒ိမျဖဳတ္ဘဲ ၀ိပႆနာ အားထုတ္တာ အားနည္းတဲ့ ဒုဗၺလ ၀ိပႆနာ၊ ဒိ႒ိမ်ားကို အသိနဲ႕ျဖဳတ္ၿပီး ၀ိပႆနာ အားထုတ္ရင္ အားႀကီးတဲ့ ဗလ၀ ၀ိပႆနာ။”
ဟုမိုးကုတ္ဆရာေတာ္ႀကီးေဟာေတာ္မူသည့္အတိုင္း စာသိေပသိျဖင့္ ႀကိဳတင္ကာ ဒိ႒ိျဖဳတ္ၿပီး တရားအားထုတ္ႏိုင္ပါက ပို၍ ထိေရာက္ႏိုင္ပါသည္။
အရွင္ေကာ၀ိဒ (ေယာ)
cretid to Ukhin Crays.
ကၽြန္ေတာ္သည္ ျမတ္ပန္းရဂံုပရိသတ္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ဤျငင္းခုန္မႈမ်ားျဖစ္ပြားလာရာ လမ္းေၾကာင္းကို ဖတ္႐ႈ မွတ္သားဖူးၿပီးျဖစ္ပါသည္။
သုိ႔ေသာ္ ထိုဓမၼသာကစၧာ၀ိုင္းမ်ားတြင္ အမ်ားနားလည္လက္ခံႏုိင္ေအာင္ ႐ွင္းျပႏုိင္သည့္ အရည္အခ်င္း မ႐ွိပါခင္ဗ်ား။
ထို႔ေၾကာင့္ တတ္သိသူပညာ႐ွိမ်ားက မိမိထင္ရာျငင္းခုန္ကာ အမွန္မသိႏိုင္ျဖစ္ေနသည့္ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ လြယ္ကူ႐ွင္းလင္းေသာ အဆံုးအျဖတ္တစ္ခု ခ်ီးျမႇင့္ေပးပါရန္ တင္ျပ လုိက္ပါသည္။
ဦးခုိင္ၿမဲ (ေရနံေခ်ာင္း)
ဤ၌ “ဒိ႒ိ”အရ “အလ်င္သတ္ရမည္”ဟူေသာ စကားေၾကာင့္ သမၼာဒိ႒ိကို မဆိုလိုပဲ မိစၧာဒိ႒ိကို ဆိုလိုေၾကာင္း ထင္ရွား၏။ မိစၧာဒိ႒ိသည္လည္း ေျခာက္ဆယ့္ႏွစ္ပါးထိရွိရာ ဘယ္ဒိ႒ိဟုသီးျခားမဆိုေသာေၾကာင့္ အားလံုးႏွင့္ဆိုင္၏။
သတ္ရမည္-ဟူရာ၌ သတ္ျခင္းသည္
တဒဂၤပဟာန- ကာမာ၀စရကုသိုလ္ျဖင့္ တဒဂၤပယ္သတ္ျခင္း၊
၀ိကၡမၻနပဟာန- (မဟဂၢဳတ္ကုသိုလ္) စ်ာန္ျဖင့္ ဖယ္ခြါေသာအားျဖင့္ ပယ္သတ္ျခင္း၊
သမုေစၧဒပဟာန- မဂ္ျဖင့္ ျဖတ္ေသာအားျဖင့္ အၿပီးအပိုင္ ပယ္သတ္ျခင္း-ဟု သံုးမ်ိဳးရွိျပန္ရာ အဘယ္ပယ္သတ္ျခင္းကို ဆိုလိုသနည္း-ဟု စိစစ္ရမည္ ျဖစ္၏။
တရားေဆြးေႏြး၀ိုင္းမ်ားတြင္ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးၾကျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သာမာန္စာသိေပသိျဖင့္အလ်င္ပယ္သတ္ျခင္းကို ဆိုလိုဟန္ရွိ၏။
တတၳ အေဟတုကဒိ႒ိ အကိရိယဒိ႒ိ နတၳိကဒိ႒ီတိ အယံ တိ၀ိဓာ သဂၢါ၀ရဏာ ေစ၀ ေဟာတိ မဂၢါ၀ရဏာ စ။
ဒသ၀တၳဳကာ အႏၲဂၢါဟိကာ မိစၧာဒိ႒ိ မဂၢါ၀ရဏာ၀ ေဟာတိ န သဂၢါ၀ရဏာ။ ၀ီသတိ၀တၳဳကာ သကၠာယဒိ႒ိ ေန၀ သဂၢါ၀ရဏာ န မဂၢါ၀ရဏာ။
(အံ၊ ႒၊ ၁။ ၃၅၅)
“အေဟတုကဒိ႒ိ အကိရိယဒိ႒ိ နတၳိကဒိ႒ိ-ဟူေသာဒိ႒ိသံုးမ်ိဳးသည္ နတ္ရြာသုဂတိ ကိုလည္း တား၏၊ မဂ္ကိုလည္း တား၏။
ဒသ၀တၳဳက အႏၲဂၢါဟိက မိစၧာဒိ႒ိသည္ မဂ္ကိုသာ တား၏၊ နတ္ရြာသုဂတိကို မတား။ သကၠာယဒိ႒ိႏွစ္ဆယ္သည္ နတ္ရြာသုဂတိကိုလည္း မတား၊ မဂ္ကိုလည္း မတား။”
“အေဟတုက, အကိရိယ, နတၳိက-ဟူေသာ နိယတ မိစၧာဒိ႒ိႀကီးသံုးမ်ိဳးသည္ မည္မွ်ပင္ အားထုတ္ေစကာမူ ထိုသံုးမ်ိဳးမွ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးရွိသူအား မဂ္မျဖစ္ေအာင္တား၏။ မဂ္ဖိုလ္မရရံုမက ထိုမိစၧာဒိ႒ိက-သည္ ေသလြန္သည့္အခါ ေသခ်ာေပါက္ အပါယ္ေလးပါးတစ္ပါးပါးသို႔ ေရာက္ရမည္ ျဖစ္၏။
ဒသ၀တၳဳက အႏၲဂၢါဟိက မိစၧာဒိ႒ိသည္ နတ္ရြာသုဂတိကို မတားေသာ္လည္း မဂ္ကိုတားေသာေၾကာင့္ ပယ္သတ္ထားရမည္ ျဖစ္၏။ အထက္ပါ မိစၧာဒိ႒ိမ်ားသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔အား မရွိသည္သာ မ်ား၏။
သကၠာယဒိ႒ိႏွစ္ဆယ္သည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔၏ သႏၲာန္၌ ရွိေနဆဲျဖစ္ေသာ္လည္း သုဂတိကိုလည္းမတား၊ မဂ္ကိုလည္း မတားေသာေၾကာင့္ ရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ မရွိသည္ျဖစ္ေစ ၀ိပႆနာအားထုတ္လို႔ ရပါသည္။
သို႔ရာတြင္
“ယာနိ စိမာနိ ဒြါသ႒ိ ဒိ႒ိဂတာနိ ျဗဟၼဇာေလ ဘဏိတာနိ၊ ဣမာ ေခါ ဂဟပတိ ဒိ႒ိေယာ သကၠာယဒိ႒ိယာ သတိ ေဟာႏၲိ၊ သကၠာယဒိ႒ိယာ အသတိ န ေဟာႏၲိ။”
“၆၂-ပါးေသာ ဤမိစၧာအယူတို႔ကိုလည္း ျဗဟၼဇာလသုတ္၌ ေဟာအပ္ပါကုန္၏။
သူႂကြယ္ ဤအယူတို႔သည္ သကၠာယဒိ႒ိရွိေသာ္ ျဖစ္ကုန္၏။ သကၠာယဒိ႒ိ မရွိေသာ္ မျဖစ္ကုန္။”
(စိတၱသံယုတ္၊ ဒုတိယဣသိဒတၱသုတ္)
ဟု ေဟာေတာ္မူအပ္သည့္အတိုင္း သကၠာယဒိ႒ိသည္ မိစၧာဒိ႒ိအားလံုးတို႔၏ ေရေသာက္ျမစ္သဖြယ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေရးတႀကီး ပယ္သတ္အပ္သည္မွာ ယံုမွားဖြယ္ မရွိေပ။
“ဒိ႒ိေယာ နာမ ၀ိပႆနာယ ဧ၀ ပဟီနာ” (သံ၊႒၊၂၊၂၄၇)
“မိစၧာဒိ႒ိမွန္သမွ် ၀ိပႆနာျဖင့္သာ ပယ္သတ္အပ္သည္” ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ၀ိပႆနာရႈပြား အားထုတ္ေနျခင္းသည္ပင္ နာမ္ရုပ္ကြဲေအာင္ ရႈေနျခင္း၊ နာမ္ႏွင့္ရုပ္တို႔၏ အနိစၥအခ်က္၊ဒုကၡအခ်က္၊အနတၱအခ်က္တို႔ကို ျမင္ေအာင္ရႈေနျခင္း ျဖစ္၍ ဒိ႒ိသတ္ေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။
သို႔ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ေသာတာပန္မျဖစ္ေသးသူအားဒိ႒ိအရင္သတ္ပါ။သို႔မဟုတ္ဒိ႒ိအရင္သတ္ဖို႔၀ိပႆနာအားထုတ္ပါဟုေျပာႏိုင္ပါသည္။
“နတ္သားတစ္ပါးသည္ဘုရားရွင္အားဤသို႔ေလွ်ာက္ထားဖူး၏။“လွံျဖင့္ အထုိးခံရေသာ သူကဲ့သို႔ လည္းေကာင္း၊ ဦးေခါင္း၌ မီးေလာင္ခံရေသာ သူကဲ့သို႔ လည္းေကာင္း ရဟန္းသည္ ကာမဂုဏ္၌ တပ္စြန္းမႈ ‘ရာဂ’ ကုိ ပယ္ရန္ သတိႏွင့္ ျပည့္စုံသည္ ျဖစ္၍ ေနရာ၏” ။
နတ္သား၏ဉာဏ္အားေလ်ာ္စြာ ေ၀ေနယဇၩာသယအားျဖင့္ ေသာတာပန္အခုိက္ကို ရည္၍ ဘုရားရွင္က ျပန္လည္မိန္႔ၾကားသည္မွာ–
“လွံျဖင့္ အထုိးခံရေသာ သူကဲ့သို႔ လည္းေကာင္း၊ ဦးေခါင္း၌ မီးေလာင္ခံရေသာ သူကဲ့သို႔လည္းေကာင္း ရဟန္းသည္ ပရမတၳအားျဖင့္ ထင္ရွားရွိေသာ ခႏၶာငါးပါး၌ အျမင္မွားမႈ ‘သကၠာယဒိ႒ိ’ ကုိ ပယ္ရန္ သတိႏွင့္ ျပည့္စုံသည္ ျဖစ္၍ ေနရာ၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။”
(သဂါထာ၀ဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္၊ သတၱိ၀ဂ္၊ သတၱိသုတ္)
အထက္ပါသုတ္ကိုပင္ ေထာက္ထား၍ မိုးညႇင္းဆရာေတာ္ႀကီးဘုရားႀကီးက–
“ဒိ႒ိ မသတ္၊ တဏွာသတ္၊ မျပတ္သံသရာ။
တဏွာမသတ္၊ဒိ႒ိသတ္၊အျပတ္သံသရာ။”
ဟုမိန္႔ေတာ္မူျခင္းျဖစ္ရာ၏။
ဘုရားရွင္ကလည္း–
“ရဟန္းတို႔ ဤတရားသံုးမ်ဳိးတို႔ကုိ မပယ္ဘဲ ရာဂကုိ ပယ္ရန္ ေဒါသကုိ ပယ္ရန္ ေမာဟကုိ ပယ္ရန္ မထုိက္။ အဘယ္သံုးမ်ဳိးတို႔နည္းဟူမူ –
သကၠာယဒိ႒ိ၊ ၀ိစိကိစၦာ၊ သီလဗၺတပရာမာသတို႔တည္း။ ရဟန္းတို႔ ဤတရားသံုးမ်ဳိးတို႔ကုိ မပယ္ဘဲ ရာဂကုိ ပယ္ရန္ ေဒါသကုိ ပယ္ရန္ ေမာဟကုိ ပယ္ရန္ မထုိက္။” (အံ၊၁၀၊ တေယာဓမၼသုတ္) ဟု ေဟာေတာ္မူထား၏။
တရားအားမထုတ္မ
ီ “ပုဂၢိဳလ္,သတၱ၀ါ,ငါ,သူတစ္ပါး,ေယာက်္ား,မိန္းမ-ဟု မရွိ၊ ရုပ္ႏွင့္နာမ္ ႏွစ္ပါးသာ ရွိ၏။”
ဟု သာမာန္ စာသိေပသိ သုတမယဉာဏ္၊ စိႏၲာမယဉာဏ္တို႔ျဖင့္ ႀကိဳတင္သိရွိထားရံုမွ်ျဖင့္
“ငါတို႔က ဒိ႒ိသတ္ထားၿပီးၿပီ တဏွာမသတ္လည္း ကိစၥမရွိဘူး၊ အပါယ္ေလးပါး မလားေရာက္ေတာ့ဘူး”
ဟု ေျပာခြင့္မရွိပါ။ မဂ္ျဖင့္ ပယ္သတ္သည့္ကိစၥ အတြက္လည္း သူ႔ကိစၥသူ ေဆာင္ရြက္သြားမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဒိ႒ိကို အရင္သတ္ရမည္၊ တဏွာကို အရင္သတ္ရမည္ဟု ေျပာဖြယ္မလိုပါ။
“ဒိ႒ိမျဖဳတ္ဘဲ ၀ိပႆနာ အားထုတ္တာ အားနည္းတဲ့ ဒုဗၺလ ၀ိပႆနာ၊ ဒိ႒ိမ်ားကို အသိနဲ႕ျဖဳတ္ၿပီး ၀ိပႆနာ အားထုတ္ရင္ အားႀကီးတဲ့ ဗလ၀ ၀ိပႆနာ။”
ဟုမိုးကုတ္ဆရာေတာ္ႀကီးေဟာေတာ္မူသည့္အတိုင္း စာသိေပသိျဖင့္ ႀကိဳတင္ကာ ဒိ႒ိျဖဳတ္ၿပီး တရားအားထုတ္ႏိုင္ပါက ပို၍ ထိေရာက္ႏိုင္ပါသည္။
အရွင္ေကာ၀ိဒ (ေယာ)
cretid to Ukhin Crays.