(ပို႔စ္အေဟာင္းေလး ျပန္တင္ေပးတာပါ…..)
အခ်ိန္က ၁၉၈၃ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးပိုင္းကာလ၊ ေနရာက ကရင္ျပည္နယ္ တပ္စခန္းတစ္ခု (အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ နာမည္ မေဖၚျပေတာ့ပါ။)
တပ္ရင္းေရာက္တာ ၃ လပဲရွိေသးတဲ့ တပ္သား မ်ိဳးမင္းနဲ႕ ၄ လေလာက္ပဲရွိေသးတဲ့ ဒုဗိုလ္ ေအာင္ေက်ာ္ဦးတို႔ ၂ ေယာက္ကေတာ့ ဒီစခန္းမွာလူသစ္ေတြဆိုပါေတာ့..။
ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေဆာက္နဲ႔ထြင္းဆိုသလို ဌာေနျပည္သူ႔စစ္ ၁၀ ေယာက္နဲ႔ေပါင္းမွ အင္အား ၄၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိတဲ့ သူတို႔စခန္းကို ရန္သူ႔အင္အား ၆၀၀ ေက်ာ္က မီးကုန္ယမ္းကုန္လာေရာက္တိုက္ခိုက္တာ ခံေနရတဲ့အခ်ိန္..။
စခန္းကိုလာတိုက္တဲ့ ရန္သူ႔ပင္မအဖြဲ႔က ၆၀၀ ေက်ာ္ဆိုေပမဲ့ ပတ္ပတ္လည္မွာ ပိတ္ဆို႔ေရးလုပ္ထားတဲ့အဖြဲ႔ကလည္း အင္အား ၅၀၀ ထက္မနည္း..။
စစ္ကူလာတဲ့ တပ္ရင္းလည္း ရန္သူ႔ျဖတ္ေတာက္ေရးအဖြဲ႔နဲ႔ သူလံုး ကိုယ္လံုး…။
သူတို႔စခန္းကုန္းက ရွည္ေမ်ာေမ်ာစခန္းကုန္းေလးပါ။
အျမင့္ပိုင္းနဲ႔ အနိမ့္ပိုင္း ႏွစ္ေနရာတြဲဆက္ေနတဲ့ ေတာင္ကုန္းေလးတစ္ခုဆိုပါေတာ့…။
တိုက္ပြဲျဖစ္ၿပီး ၃ ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ျပည္သူ႔စစ္အပါအဝင္ ရွိတဲ့ စစ္သည္အင္အား သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ က်ဆံုးသြားပါၿပီ..။
ရန္သူကလည္း လက္နက္ခ်ခိုင္းေနပါတယ္။
စစ္သည္ေတြအားလံုး ကိုယ့္ေနရာက တစ္ဖဝါးမွ မခြာဘဲ ရန္သူကို က်ားကုတ္က်ားခဲ ခုခံေနၾကပါတယ္။
ဒုဗိုလ္ ေအာင္ေက်ာ္ဦးနဲ႔ တပ္သား မ်ိဳးမင္းအတြက္ေတာ့ အေတြ႔အႀကံဳအသစ္ေပါ့။
ရန္သူ႔လက္နက္ႀကီး၊ လက္နက္ငယ္သံေတြမိုးမႊန္ေနေပမဲ့ ႏွစ္ေယာက္စ လံုး ေၾကာက္စိတ္ေတြဘယ္ေရာက္မွန္းမသိ ဘဲ တိုက္ပြဲေပ်ာ္ စစ္သားႀကီးေတြျဖစ္သြားၾကပါၿပီ။
ဒီအခ်ိန္မွာ တပ္စု တပ္ၾကပ္ႀကီး ဆရာႀကီးတင္ဝင္းခိုင္းလို႔ တပ္သားမ်ိဳးမင္းဟာ ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းအတိုင္း တပ္ခြဲမွဴး ဗိုလ္မွဴး ေရႊစိန္ (အမည္ရင္းမဟုတ္) ရွိတဲ့ဘက္ကိုေျပးသြားပါတယ္။
ဗိုလ္မွဴး ေရႊစိန္ဆီေရာက္ေတာ့ မ်ိဳးမင္းေၾကာင္ၿပီးရပ္ၾကည့္ေနမိပါတယ္။
ဗိုလ္မွဴး ေရႊစိန္ဟာ ေသတၱာထဲက အကၤ်ီအျဖဴေရာင္တစ္ထည္ကို ထုတ္ၿပီး ဝါးလံုးတစ္ခုမွာ ျဖစ္သလို စုခ်ည္လိုက္ပါတယ္။
တပ္ရင္းေရာက္တာ ၃ လပဲရွိေသးတဲ့ တပ္သား မ်ိဳးမင္းနဲ႕ ၄ လေလာက္ပဲရွိေသးတဲ့ ဒုဗိုလ္ ေအာင္ေက်ာ္ဦးတို႔ ၂ ေယာက္ကေတာ့ ဒီစခန္းမွာလူသစ္ေတြဆိုပါေတာ့..။
ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေဆာက္နဲ႔ထြင္းဆိုသလို ဌာေနျပည္သူ႔စစ္ ၁၀ ေယာက္နဲ႔ေပါင္းမွ အင္အား ၄၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိတဲ့ သူတို႔စခန္းကို ရန္သူ႔အင္အား ၆၀၀ ေက်ာ္က မီးကုန္ယမ္းကုန္လာေရာက္တိုက္ခိုက္တာ ခံေနရတဲ့အခ်ိန္..။
စခန္းကိုလာတိုက္တဲ့ ရန္သူ႔ပင္မအဖြဲ႔က ၆၀၀ ေက်ာ္ဆိုေပမဲ့ ပတ္ပတ္လည္မွာ ပိတ္ဆို႔ေရးလုပ္ထားတဲ့အဖြဲ႔ကလည္း အင္အား ၅၀၀ ထက္မနည္း..။
စစ္ကူလာတဲ့ တပ္ရင္းလည္း ရန္သူ႔ျဖတ္ေတာက္ေရးအဖြဲ႔နဲ႔ သူလံုး ကိုယ္လံုး…။
သူတို႔စခန္းကုန္းက ရွည္ေမ်ာေမ်ာစခန္းကုန္းေလးပါ။
အျမင့္ပိုင္းနဲ႔ အနိမ့္ပိုင္း ႏွစ္ေနရာတြဲဆက္ေနတဲ့ ေတာင္ကုန္းေလးတစ္ခုဆိုပါေတာ့…။
တိုက္ပြဲျဖစ္ၿပီး ၃ ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ျပည္သူ႔စစ္အပါအဝင္ ရွိတဲ့ စစ္သည္အင္အား သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ က်ဆံုးသြားပါၿပီ..။
ရန္သူကလည္း လက္နက္ခ်ခိုင္းေနပါတယ္။
စစ္သည္ေတြအားလံုး ကိုယ့္ေနရာက တစ္ဖဝါးမွ မခြာဘဲ ရန္သူကို က်ားကုတ္က်ားခဲ ခုခံေနၾကပါတယ္။
ဒုဗိုလ္ ေအာင္ေက်ာ္ဦးနဲ႔ တပ္သား မ်ိဳးမင္းအတြက္ေတာ့ အေတြ႔အႀကံဳအသစ္ေပါ့။
ရန္သူ႔လက္နက္ႀကီး၊ လက္နက္ငယ္သံေတြမိုးမႊန္ေနေပမဲ့ ႏွစ္ေယာက္စ လံုး ေၾကာက္စိတ္ေတြဘယ္ေရာက္မွန္းမသိ ဘဲ တိုက္ပြဲေပ်ာ္ စစ္သားႀကီးေတြျဖစ္သြားၾကပါၿပီ။
ဒီအခ်ိန္မွာ တပ္စု တပ္ၾကပ္ႀကီး ဆရာႀကီးတင္ဝင္းခိုင္းလို႔ တပ္သားမ်ိဳးမင္းဟာ ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းအတိုင္း တပ္ခြဲမွဴး ဗိုလ္မွဴး ေရႊစိန္ (အမည္ရင္းမဟုတ္) ရွိတဲ့ဘက္ကိုေျပးသြားပါတယ္။
ဗိုလ္မွဴး ေရႊစိန္ဆီေရာက္ေတာ့ မ်ိဳးမင္းေၾကာင္ၿပီးရပ္ၾကည့္ေနမိပါတယ္။
ဗိုလ္မွဴး ေရႊစိန္ဟာ ေသတၱာထဲက အကၤ်ီအျဖဴေရာင္တစ္ထည္ကို ထုတ္ၿပီး ဝါးလံုးတစ္ခုမွာ ျဖစ္သလို စုခ်ည္လိုက္ပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ ရန္သူဘက္ကို အဝတ္ျဖဴခ်ည္ထားတဲ့ ဝါးလံုးကို ေဝွ႔ယမ္းျပပါတယ္။
မ်ိဳးမင္းေၾကာင္ၿပီးၾကည့္ေနသလို ရုတ္တရက္ေတာ့ ရန္သူေတြလည္း ေၾကာင္သြားပံုရပါတယ္။
အပစ္လည္းရပ္သြားတယ္။ အပစ္ရပ္သြားေပမဲ့ ေရွ႕ကိုေတာ့ တက္မလာရဲေသးပါဘူး။
စစ္သက္ တစ္ႏွစ္မျပည့္ေသးတဲ့ အေတြ႔အႀကံဳ ႏုနယ္လွတဲ့ မ်ိဳးမင္းဟာ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းအတိုင္း ဆရာႀကီးတင္ဝင္းဆီကို ေျပးၿပီး သတင္းပို႔ပါတယ္။
"ဆရာႀကီး…ဆရာႀကီး..ဗိုလ္မွဴး ဘာလုပ္တာလဲမသိဘူး။ သူ႔အင္းက်ီအျဖဴကို ဝါးလံုးထိပ္မွာခ်ည္ၿပီး ရန္သူဘက္ကိုေထာင္ျပေနတယ္"လို႔ အေမာတေကာေျပာလိုက္ပါတယ္။
မ်ိဳးမင္းစကားဆံုးတာနဲ႔ ဆရာႀကီးတင္ဝင္းဟာ အတူတိုက္ပြဲဝင္ေနတဲ့ ဒုဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ဦးကိုမွာစရာရွိတာ အျမန္မွာၿပီး ဗိုလ္မွဴး ေရႊစိန္ရွိရာကို အေျပးခ်ီတက္ပါေတာ့တယ္။ မ်ိဳးမင္းလည္း ဘုမသိဘမသိနဲ႔ ေနာက္ကလိုက္ လာတာေပါ့။
ေဟာ…ေတြ႔ပါၿပီ။ အလံျဖဴႀကီးေထာင္ၿပီး ဦးေခါင္းကို ေအာက္စိုက္ထားတဲ့ ဗိုလ္မွဴး ေရႊစိန္ကို…။
ရန္သူဘက္ကလည္း ဘာမွပစ္ခတ္သံမၾကားရေတာ့ဘဲ ကြိကြိ ကြကြနဲ႔ တီးတိုးသံေတြပဲၾကားေနရပါတယ္။
ဆရာႀကီးတင္ဝင္းဟာ ဘာစကားမွ ရွည္ရွည္ေဝးေဝးေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။
အသင့္က်ည္ထိုးၿပီးျဖစ္တဲ့ ကာဘိုင္ေသနတ္ေျပာင္းနဲ႔ ဗိုလ္မွဴး ေရႊစိန္နားထင္ကိုေတ့ၿပီးခ်ိန္လိုက္ပါတယ္…။
ၿပီးမွ..ကဲ..က်ဳပ္ တစ္ကေန တစ္ဆယ္အထိေရမယ္၊ တစ္ဆယ္ေရာက္လို႔မွ ခင္ဗ်ားလက္ထဲက အလံကို မခ်ရင္ေတာ့ အပစ္ပဲ..စမ္းၾကည့္ေပါ့ဗ်ာ..။လို႔ေျပာလိုက္ၿပီး တစ္..ႏွစ္..သံုး…ေလး..ကို ခပ္မွန္မွန္ေလးေလးပင္ပင္ရြတ္ပါတယ္။
မ်ိဳးမင္းလည္းရင္တမမနဲ႔ေပါ့။ ခုႏွစ္…ရွစ္…အလံမခ်ေသးပါဘူး။ ကိုး……မ်ိဳးမင္းကေတာ့ သြားၿပီလို႔တြက္လိုက္ပါတယ္။
တစ္………….ဆယ္ ဆိုတဲ့အသံလည္းဆံုးေရာ ဗိုလ္မွဴး ေရႊစိန္လည္းေထာင္ထားတဲ့ ဝါးလံုးကို ေအာက္ကိုလွဲခ်လိုက္ပါတယ္။
ဆရာႀကီးတင္ဝင္းလည္း သူ႔ေသနတ္ကိုျပန္ရုတ္လိုက္တယ္။
၃ ရက္ေျမာက္ျဖစ္တဲ့ အဲဒီေန႔မွာပဲ ဗိုလ္မွဴး ေရႊစိန္ဦးစီးတဲ့ အဲဒီကုန္းတစ္ဝက္ေလာက္ရန္သူ႔လက္ကို ေရာက္သြားပါတယ္။
ေတာင္ကုန္းတစ္ခုထဲမွာ မိမိတပ္၊ ရန္သူ႔တပ္ တစ္ဖက္စီရင္ဆိုင္လို႔ေပါ့…။
ဒါေပမဲ့…ည ၂ နာရီေလာက္မွာ ရန္သူသိမ္းထားတဲ့ ေတာင္ကုန္းကို ျပန္သိမ္းဖို႔ လက္ေရြးစင္ထုတ္ႏုတ္ပါတယ္။
အဲဒီတိုက္ပြဲကို ဦးစီးတဲ့အဓိက ပုဂၢိဳလ္က ဆရာႀကီးတင္ဝင္းျဖစ္ေနပါတယ္။
လူေရြးေတာ့ ဒုဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ဦးကို မေခၚဘဲ ဗိုလ္မွဴး ေရႊစိန္ကိုပဲ ျပန္ေခၚၿပီး တိုက္ဖို႔ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။
ဒုဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ဦးက စြန္႔စြန္႔စားစားျပန္တိုက္ယူရမယ့္တိုက္ပြဲမွာ သူ႔ကိုမေခၚလို႔ဆိုၿပီး ဆရာႀကီးတင္ဝင္းကို စိတ္ဆိုးေနပါေသးတယ္။
ဆရာႀကီးတင္ဝင္းက ဒုဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ဦးကို အသာေလး လက္ကုတ္ေခၚသြားၿပီး တစ္ေနရာေရာက္မွ…ဗိုလ္မွဴးက ဒီမွာထားခဲ့လို႔ ဘယ္လိုစိတ္ခ်ရမွာလဲ၊ ဗိုလ္ႀကီးကို ယံုၾကည္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ဒီမွာ စိတ္ခ်လက္ခ်ထားခဲ့မွာေလ။ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ဆံမတင္းပါရေစနဲ႔… လို႔ေျပာလိုက္ပါတယ္။
ဒုဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ဦးလည္း သေဘာေပါက္လက္ခံသြားပါတယ္။
ဒါနဲ႔ တိုတိုေျပာရရင္ ညတြင္းခ်င္းပဲ ရန္သူသိမ္းပိုက္ထားတဲ့ အဲဒီေတာင္ကုန္းကို ျပန္ရလိုက္ပါတယ္။
၄ ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ကိုယ့္စခန္းတစ္ခုလံုးျပန္စိုးမိုးထားႏိုင္ပါၿပီ။
အင္အားကေတာ့ ယဲ့ယဲ့ေပါ့…။
၅ရက္၊ ၆ ရက္ ေျမာက္ေန႔ ညေနပိုင္းအထိတိုက္ၿပီး စခန္းမက်ေတာ့ ရန္သူလည္းဆုတ္သြားပါတယ္။
မိမိထက္သာလြန္အင္အား မ်ားၿပားလွတဲ့ ရန္သူကို ၆ ရက္တိုင္တိုင္ ႀကံ့ႀကံ့ခံ တြန္းလွန္တိုက္ခိုက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အတြက္ တိုက္ပြဲဝင္စစ္သည္ေတြကို အထက္က ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳၿပီး ဘြဲ႔တံဆိပ္ခ်ီးျမင့္သင့္တဲ့သူကို ခ်ီးျမင့္ပါတယ္။
တပ္ခြဲမွဴး၊ တပ္စုမွဴး၊ ဆရာႀကီး တင္ဝင္းအပါအဝင္ အရာရွိစစ္သည္ေတြ ဘြဲ႔တံဆိပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရၾကပါတယ္။
ေအာ္ ဒီတိုက္ပြဲရဲ႕ အဓိက ဇာတ္လိုက္ႀကီး ဆရာႀကီးတင္ဝင္းကေတာ့ မိမိတာဝန္က်တဲ့အတိုင္း တပ္စုကို ကြပ္ကဲတိုက္ပြဲဝင္ရင္း ရန္သူဆုတ္ခြာမယ့္ ၆ ရက္ေျမာက္ေန႔မွာပဲ သူရဲေကာင္းပီသစြာ က်ဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္က တပ္သားသစ္ကေလးမ်ိဳးမင္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ေျပာျပတဲ့အခ်ိန္မွာ "ဗိုလ္ႀကီး ေအာင္ေက်ာ္ဦးက သတၱိေကာင္းပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ သူက အေတြ႔အႀကံဳနည္းေသးတယ္။ တိုက္ပြဲကိုတကယ္ ဦးေဆာင္သြားတာ ဆရာႀကီးတင္ဝင္းပါကြာ"..တဲ့။
သူရဲဘာသာ အသက္ကိုစြန္႔ၿမဲ………………
ရဲေက်ာ္သူရ.....
မွတ္ခ်က္… တပ္မေတာ္တြင္ လက္ရွိတာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနေသာ အရာရွိမ်ား၊ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ျပင္ပေလာကမွာ ေရာက္ေနတဲ့ အရာရွိမ်ား ကၽြဲၿမီးမတိုက်ပါနဲ႔။ သင္ခန္းစာယူႏိုင္ေအာင္ Sharing လုပ္တာ သက္သက္ပါ။ ဗိုလ္မွဴး ေရႊစိန္လို သူရဲေဘာေၾကာင္တဲ့ လူမ်ိဳးရွိသလို ဗိုလ္ႀကီး ေအာင္ေက်ာ္ဦးလို သတၱိေကာင္းတဲ့ အရာရွိေတြလည္းရွိပါတယ္။ ဗိုလ္မွဴး ေရႊစိန္ဟာ ႏိုင္ငံျခားသားေသြးပါသူလို႔လည္းသိရပါတယ္ခင္ဗ်ား။
ဒုဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ဦးဟာ ဗိုလ္ႀကီးဘဝမွာပဲ သူရဲေကာင္းပီသစြာ က်ဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။