- သာဓု
စိန္ဘရားသား ၊ ျမပိုးထည္တိုက္ ၊တီဂ်ဴမား ၊ ဦးဘိုးၿငိမ္း အစရိွေသာ ကုန္တိုက္ ၊ အထည္ဆိုင္ ၊ ပန္းကန္ ၊
ဒယ္အိုးအမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ လုပ္ငန္းမ်ားကို ျပည္သူပိုင္ သိမ္းလိုက္ၿပီးေနာက္ ဆယ္ရက္အရတြင္
သာဓု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းဘက္ေရာက္သြား၏ ။ ထိုထိုဤဤ ေလွ်ာက္ၾကည္႔မိ၏ ။
ငယ္စဥ္က ျမင္ေတြ႔ေနက် တလမ္းတည္းေန အစ္ကိုအရြယ္ လူတစ္ေယာက္ ရုပ္ရွင္မင္းသားျဖစ္သြားသည္႔သတင္း
ကားသည္ႏွင္႔ သာဓုသည္ သူ႔အိမ္ေလွကား၀မွ သြားေစာင္႔ေနခဲ႔ဖူး၏ ။ ရုပ္ရွင္မင္းသားျဖစ္သြားေသာအခါ
မည္သို႔ထူးျခားလာေလမည္နည္းဟူေသာ လူ႔သဘာ၀စိတ္အတိုင္း သူျပန္လာေသာအခါ
ေသေသခ်ာခ်ာစူးစိုက္ၾကည္႔မိ၏ ။ ခါတိုင္းလိုပင္ႏႈတ္ဆက္ရန္သတိမရ ။
"ေဟ႔ ... ဘာၾကည္႔တာလဲကြ ၊ မ်က္ေတာင္ေတာင္မခတ္ဘူး" ဟုသူကေျပာလိုက္မွ သာဓုသတိရလာကာ ...
"ေၾသာ္ ... အစ္ကိုရုပ္ရွင္မင္းသားျဖစ္သြားၿပီဆိုလို႔ ..."
"ရုပ္ရွင္မင္းသားျဖစ္ျဖစ္ ၊ သိၾကားမင္းျဖစ္သြားသြား ၊ ငါအရင္အတိုင္းပါပဲကြာ ၊ ဂ်ိဳေပါက္မလာပါဘူး"
ရယ္ရယ္ေမာေမာေျပာရင္း အိမ္ေပၚသို႔တက္သြားမွ ...
"အင္း ... ဟုတ္သားပဲ"
ဤလိုဆန္းက်ယ္ေသာ လူ႔စိတ္သေဘာတရားကို သေဘာေပါက္မိသည္မွာလြန္ခဲ႔ေသာ
အႏွစ္ေလးဆယ္ခန္႔က ျဖစ္၏ ။ သို႔ေသာ္ ... ယင္းသေဘာေပါက္မႈသည္ အခိုက္အတန္႔သာ
စိတ္ထဲတြင္္ကိန္းေအာင္းေနၿပီးအလားတူျဖစ္ရပ္မ်ိဳးေပၚလာတိုင္း အထူးအဆန္းလိုၾကည္႔ခ်င္လာ၏ ။
ထိုေန႔ကလည္း ယခင္က တိုက္ဆိုင္မ်ားႏွင္႔ ယခု မည္သို႔ ရိွေလမည္နည္းဟု သိခ်င္ေနျပန္၏ ။
ဆိုင္တိုင္းကို အကဲခတ္မိ၏ ။ ၀င္ၾကည္႔ခ်င္လာ၏ ။ ေျခလွမ္းက အလိုလိုသြက္သြား၏ ။
သို႔ႏွင္႔ "ပါရမ္စရမ္း" ေလာမသိ ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်း မ်က္ႏွာစာတန္းရိွဆိုင္ႀကီးအတြင္း ၀င္ၾကည္႔မိသည္တြင္
နစ္ မပါေသာ အပ္ဖ်ား ေဖာင္တိန္မ်ား ေတြ႔သျဖင္႔ အေရာင္သံုးမ်ိဳး အနီ အစိမ္း အနက္ရိွ
သံုးေခ်ာင္းေရာင္းရန္ စာေရးကိုေျပာရာ ...
"တစ္ေယာက္တစ္ေခ်ာင္းပဲရမယ္ဗ်ာ" ဟု သူက မၾကည္သာေသာမ်က္ႏွာျဖင္႔ ခပ္ညည္းညည္းေျပာ၏ ။
သာဓုနားကို သာဓု မယံုၾကည္ႏိုင္ျဖစ္သြားမိ၏ ။ (နားကလည္း ေလးသကိုး ။) သို႔ႏွင္႔ထပ္ေျပာရာ ...
"ဟုတ္ပါတယ္ ၊ တစ္ေယာက္တစ္ေခ်ာင္းပဲ ေရာင္းႏိုင္ခြင္႔ရိွပါတယ္ ..."
အားနာဟန္အမူအရာျဖင္႔ ဤအတိုင္းပင္ထပ္ေျပာ၏ ။ သာဓုအဖို႔ဆန္းေနသည္ ။
ေစ်းသည္တို႔ မည္သည္ မ်ားမ်ား၀ယ္ေလ သေဘာက်ေလမဟုတ္ပါေလာ
"မ်ားမ်ားမေရာင္းခ်င္တာဘာေၾကာင္႔လဲ"
"ေရာင္းခ်င္ပါတယ္ ၊ ဒါေပမယ္႔ဟိုမွာဗိုလ္မႈးရိွပါတယ္ ၊ သူ႕ကိုသြားေျပာပါ"
စာေရးညႊန္ျပရာ စားပြဲသို႔ သာဓုေလွ်ာက္သြားၿပီးေျပာရာ ...
"ဘယ္ရမလဲ ... ၊ တစ္ေခ်ာင္းေတာင္ သနားလို႔ေရာင္းတာ"
သာဓု ဒိုင္းကနဲ နားထင္ေၾကာ ထလာသည္ ။ လက္ထဲတြင္နမူနာကိုင္လာေသာ ေဖာင္တိန္ကို
သူ႔စားပြဲသို႔ ခ်ေပးလိုက္ရင္း ...
"မ၀ယ္ေတာ႔ဘူး ၊ သံုးေခ်ာင္းမကလို႔ အေခ်ာင္းသံုးဆယ္ေရာင္းလည္း မ၀ယ္ေတာ႔ဘူး"
ဆိုင္ထဲရိွလူအားလံုးပင္ သာဓုတို႔ဆီ ေခါင္းလည္လာၾက၏ ။
"ဒီမွာ ... ဗိုလ္မႈး နားလည္ထားဖို႔က က်ဳပ္တို႔ ၀ယ္သူမွန္သမွ်ဟာ အခြန္ထမ္းလူထုေတြ ။
အသနားခံ လူတန္းစားမဟုတ္ဘူး ၊ ဒါပါပဲ" ဟုေျပာရင္းလွည္႔ထြက္လာခဲ႔၏ ။
သာဓု
( သာဓု လူ၀ါး၀တယ္ စာအုပ္မွ )
စိန္ဘရားသား ၊ ျမပိုးထည္တိုက္ ၊တီဂ်ဴမား ၊ ဦးဘိုးၿငိမ္း အစရိွေသာ ကုန္တိုက္ ၊ အထည္ဆိုင္ ၊ ပန္းကန္ ၊
ဒယ္အိုးအမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ လုပ္ငန္းမ်ားကို ျပည္သူပိုင္ သိမ္းလိုက္ၿပီးေနာက္ ဆယ္ရက္အရတြင္
သာဓု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းဘက္ေရာက္သြား၏ ။ ထိုထိုဤဤ ေလွ်ာက္ၾကည္႔မိ၏ ။
ငယ္စဥ္က ျမင္ေတြ႔ေနက် တလမ္းတည္းေန အစ္ကိုအရြယ္ လူတစ္ေယာက္ ရုပ္ရွင္မင္းသားျဖစ္သြားသည္႔သတင္း
ကားသည္ႏွင္႔ သာဓုသည္ သူ႔အိမ္ေလွကား၀မွ သြားေစာင္႔ေနခဲ႔ဖူး၏ ။ ရုပ္ရွင္မင္းသားျဖစ္သြားေသာအခါ
မည္သို႔ထူးျခားလာေလမည္နည္းဟူေသာ လူ႔သဘာ၀စိတ္အတိုင္း သူျပန္လာေသာအခါ
ေသေသခ်ာခ်ာစူးစိုက္ၾကည္႔မိ၏ ။ ခါတိုင္းလိုပင္ႏႈတ္ဆက္ရန္သတိမရ ။
"ေဟ႔ ... ဘာၾကည္႔တာလဲကြ ၊ မ်က္ေတာင္ေတာင္မခတ္ဘူး" ဟုသူကေျပာလိုက္မွ သာဓုသတိရလာကာ ...
"ေၾသာ္ ... အစ္ကိုရုပ္ရွင္မင္းသားျဖစ္သြားၿပီဆိုလို႔ ..."
"ရုပ္ရွင္မင္းသားျဖစ္ျဖစ္ ၊ သိၾကားမင္းျဖစ္သြားသြား ၊ ငါအရင္အတိုင္းပါပဲကြာ ၊ ဂ်ိဳေပါက္မလာပါဘူး"
ရယ္ရယ္ေမာေမာေျပာရင္း အိမ္ေပၚသို႔တက္သြားမွ ...
"အင္း ... ဟုတ္သားပဲ"
ဤလိုဆန္းက်ယ္ေသာ လူ႔စိတ္သေဘာတရားကို သေဘာေပါက္မိသည္မွာလြန္ခဲ႔ေသာ
အႏွစ္ေလးဆယ္ခန္႔က ျဖစ္၏ ။ သို႔ေသာ္ ... ယင္းသေဘာေပါက္မႈသည္ အခိုက္အတန္႔သာ
စိတ္ထဲတြင္္ကိန္းေအာင္းေနၿပီးအလားတူျဖစ္ရပ္မ်ိဳးေပၚလာတိုင္း အထူးအဆန္းလိုၾကည္႔ခ်င္လာ၏ ။
ထိုေန႔ကလည္း ယခင္က တိုက္ဆိုင္မ်ားႏွင္႔ ယခု မည္သို႔ ရိွေလမည္နည္းဟု သိခ်င္ေနျပန္၏ ။
ဆိုင္တိုင္းကို အကဲခတ္မိ၏ ။ ၀င္ၾကည္႔ခ်င္လာ၏ ။ ေျခလွမ္းက အလိုလိုသြက္သြား၏ ။
သို႔ႏွင္႔ "ပါရမ္စရမ္း" ေလာမသိ ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်း မ်က္ႏွာစာတန္းရိွဆိုင္ႀကီးအတြင္း ၀င္ၾကည္႔မိသည္တြင္
နစ္ မပါေသာ အပ္ဖ်ား ေဖာင္တိန္မ်ား ေတြ႔သျဖင္႔ အေရာင္သံုးမ်ိဳး အနီ အစိမ္း အနက္ရိွ
သံုးေခ်ာင္းေရာင္းရန္ စာေရးကိုေျပာရာ ...
"တစ္ေယာက္တစ္ေခ်ာင္းပဲရမယ္ဗ်ာ" ဟု သူက မၾကည္သာေသာမ်က္ႏွာျဖင္႔ ခပ္ညည္းညည္းေျပာ၏ ။
သာဓုနားကို သာဓု မယံုၾကည္ႏိုင္ျဖစ္သြားမိ၏ ။ (နားကလည္း ေလးသကိုး ။) သို႔ႏွင္႔ထပ္ေျပာရာ ...
"ဟုတ္ပါတယ္ ၊ တစ္ေယာက္တစ္ေခ်ာင္းပဲ ေရာင္းႏိုင္ခြင္႔ရိွပါတယ္ ..."
အားနာဟန္အမူအရာျဖင္႔ ဤအတိုင္းပင္ထပ္ေျပာ၏ ။ သာဓုအဖို႔ဆန္းေနသည္ ။
ေစ်းသည္တို႔ မည္သည္ မ်ားမ်ား၀ယ္ေလ သေဘာက်ေလမဟုတ္ပါေလာ
"မ်ားမ်ားမေရာင္းခ်င္တာဘာေၾကာင္႔လဲ"
"ေရာင္းခ်င္ပါတယ္ ၊ ဒါေပမယ္႔ဟိုမွာဗိုလ္မႈးရိွပါတယ္ ၊ သူ႕ကိုသြားေျပာပါ"
စာေရးညႊန္ျပရာ စားပြဲသို႔ သာဓုေလွ်ာက္သြားၿပီးေျပာရာ ...
"ဘယ္ရမလဲ ... ၊ တစ္ေခ်ာင္းေတာင္ သနားလို႔ေရာင္းတာ"
သာဓု ဒိုင္းကနဲ နားထင္ေၾကာ ထလာသည္ ။ လက္ထဲတြင္နမူနာကိုင္လာေသာ ေဖာင္တိန္ကို
သူ႔စားပြဲသို႔ ခ်ေပးလိုက္ရင္း ...
"မ၀ယ္ေတာ႔ဘူး ၊ သံုးေခ်ာင္းမကလို႔ အေခ်ာင္းသံုးဆယ္ေရာင္းလည္း မ၀ယ္ေတာ႔ဘူး"
ဆိုင္ထဲရိွလူအားလံုးပင္ သာဓုတို႔ဆီ ေခါင္းလည္လာၾက၏ ။
"ဒီမွာ ... ဗိုလ္မႈး နားလည္ထားဖို႔က က်ဳပ္တို႔ ၀ယ္သူမွန္သမွ်ဟာ အခြန္ထမ္းလူထုေတြ ။
အသနားခံ လူတန္းစားမဟုတ္ဘူး ၊ ဒါပါပဲ" ဟုေျပာရင္းလွည္႔ထြက္လာခဲ႔၏ ။
သာဓု
( သာဓု လူ၀ါး၀တယ္ စာအုပ္မွ )