စစ္တကၠသိုလ္တက္ဖုိ႕ အေမနဲ႕အေဒၚက ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးကုိ လုိက္ပုိ႕ပါတယ္။တကၠစီေပၚမွာ ခပ္တည္တည္ နဲ႕ လုိက္လာတဲ႕ ေကာင္ေလးနဲ႕ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ မိသားစုဝင္ေတြလုိ႕ မထင္ရေလာက္ေအာင္ သူတုိ႕ၾကားကဆက္ဆံေရးဟာ ေအးစက္ေနတယ္။
တကၠစီသမားက ကားကုိ ျဖည္းညင္းစြာ ေမာင္းေနပါတယ္။ နီယြန္မီးေရာင္ေတြ ထိန္ညီးေနတဲ႕ ေရႊတိဂုံဘုရားနဲ႕ ျပည္သူ႕ရင္ျပင္ၾကီးဟာ စိတ္ကုိေအးခ်မ္းေစတယ္။တစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေရႊတိဂုံဘုရားရဲ႕ ညခ်မ္းအခ်ိန္ သပၸါယ္မွူကုိ မွတ္တမ္းတင္ဦးမယ္လုိ႕ သူ႕ဘာသာ စိတ္ကူးေနမိတယ္။ နီယြန္မီးေရာင္ေတြေအာက္က ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးအလွကုိ တဝၾကီးခံစားေနရလုိ႕ ေကာင္ေလးရဲ႕မ်က္ႏွာက ၾကည္လင္ေနတယ္။သူရဲ႕ ၾကည္လင္ေနတဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ ကားျပတင္းေပါက္ကုိ လွည့္ထားတဲ႕အခ်ိန္အတြက္ပါပဲ။ ကားထဲကုိ မ်က္ႏွာလွည့္လုိက္တဲ႕အခါ သူ႕မ်က္ႏွာဟာ ျပန္တည္သြားတယ္။
ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးကုိ ေရာက္တဲ႕အခါ ပစၥည္းေတြခ်လုိ႕ မနက္ငါးနာရီခြဲ စထြက္မယ့္ ရထားကုိ သူတုိ႕ေစာင့္ၾကပါတယ္။ဗုိလ္ေလာင္းေတြအတြက္ သီးသန္႕ စီစဥ္ထားတဲ႕ ရထားတြဲျဖစ္လုိ႕ ဘူတာရုံတစ္ခုလုံး ဗုိလ္ေလာင္းေတြ၊ သူတုိ႕ရဲ႕မိဘေတြနဲ႕ျပည့္လ်ွံေနတယ္။ငါးနာရီခြဲျပီး ငါးမိနစ္မွာပဲ ရထားက ဘူတာက စ ထြက္ပါတယ္။
ရထားက တျဖည္းျဖည္း စထြက္ေနပါျပီ။ လက္ျပႏွူတ္ဆက္တဲ႕ မိဘေတြက သူတုိ႕လက္ေတြကုိ အားရပါးရ ေဝွ႕ယမ္းေနတယ္။တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ပဝါေတြကုိ လွူပ္ရမ္းလုိ႕။ တခ်ိဳ႕မိဘေတြကေတာ့ မ်က္ရည္ေတြ ဝဲေနၾကတယ္။ ရထားေပၚက ဗုိလ္ေလာင္းေတြကလည္း မိသားစုေတြကုိ ျပန္ႏွူတ္ဆက္ရင္း လက္ေတြေဝွ႕ရမ္းျပ ၾကတယ္။သူတုိ႕ေတြထဲမွာ မိဘနဲ႕တစ္ခါမွ မခြဲဘူးတဲ႕ သူေတြအမ်ားၾကီးပါတယ္။ မိဘမပါဘဲ ခရီးအေဖာ္မပါဘဲ ခရီးရွည္တစ္ခုကုိ ပထမဆုံးသြားဖူးၾကတဲ႕သူေတြလည္း ပါၾကတယ္။
သြားေနတဲ႕ခရီးဟာ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ေနတာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာကုိ သူတုိ႕သိထားၾကတယ္။သူတုိ႕ေတြ ဘာေတြၾကံဳေတြရမလဲဆုိတာကုိလည္း သူတုိ႕မသိၾကဘူး။ဒါေပမယ့္ သူတုိ႕အားလုံးဟာ ဒီခရီးကုိ ေရွ႕ဆက္ဖုိ႕ ေရြးခ်ယ္ခဲ႕ျပီးၾကျပီ ျဖစ္ပါတယ္။
ရထားဟာ တျဖည္းျဖည္း ဘူတာကေန တျဖည္းျဖည္း ေရြ႕ေနတယ္။ ေကာင္ေလးကေတာ့ သူ႕မိသားစု လက္ျပႏွူတ္ဆက္၊ မဆက္ ကုိ မသိႏုိင္ပါဘူး။ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ သူဟာ ထုိင္ခုံမ်က္ႏွာမူရာ ေရွ႕တည့္တည့္ကုိပဲ ၾကည့္ေနခဲ႕လုိ႕ပါ။ သူ႔အတြက္ေတာ့ ဒီခရီးဟာ မိဘအရိပ္ကေန တရားဝင္ ရုန္းခြင့္ရတဲ႕ခရီးပါပဲ။သူ႕မိဘေတြ သူ႕ကုိ ေနာက္ထပ္ ဖိအားေပးလုိ႕ ရမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သူ႕ဘဝကုိ သူပုိင္သြားျပီလုိ႕ သူ႕ဘာသာေတြးပါတယ္။အဲ႕ဒီလုိပုိင္ဖုိ႕အတြက္လည္း ဒီခရီးကုိ ေလ်ာက္ဖုိ႕ သူ သေဘာတူခဲ႕ရတယ္။ဒါေၾကာင့္ သူဟာ ေရွ႕တည့္တည့္ကုိ ၾကည့္ေနရုံမွတပါး တျခားေရြးခ်ယ္ခြင့္ မရွိပါဘူး။
မႏၱေလးဘူတာကုိဆုိက္ျပီး ေနာက္တစ္ေန႕မနက္မွာ ျပင္လြင္ဦးလြင္ကုိ ကားနဲ႕ဆက္သြား ၾကပါတယ္။ျပင္လြင္ဦးလြင္ျမိဳ႕က ႏွင္းျမဴေတြၾကားထဲမွာ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ နဲ႕ ၾကိဳဆုိေနပါတယ္။
ေကာင္ေလးဟာ ဒီခရီးကုိ ေလွ်ာက္ဖုိ႕ ေရြးခ်ယ္ခဲ႕ေပမယ့္ ဘဝမွာ ေနာက္ထပ္ အေမတစ္ေယာက္ကုိ ထပ္ေတြ႕ရလိမ္႕မယ္လုိ႕ မေမ်ာ္လင့္ခဲ႕ပါဘူး။ ဘဝဟာ ဆန္းၾကယ္ အံ႕ၾသမွူေတြနဲ႕ ျပည့္ႏွက္ေနပါတယ္။ ေမြးမိခင္နဲ႕ ဆက္ဆံေရး ေအးစက္ေနတဲ႕ သူ႕ကုိ ဒုတိယအေမက ႏွင္းျမဴေတြၾကားထဲကေန ခ်ယ္ရီေတြပန္လုိ႕ ေစာင့္ၾကိဳေနခဲ႕ပါတယ္။
စစ္တကၠသိုလ္ ေရာက္ေတာ့ ေန႕ခင္း ႏွစ္နာရီေလာက္ရွိပါျပီ။ အက်ၤီ အျဖဴေရာင္ လက္ရွည္ဝတ္ထားတဲ႕ လူငယ္သုံးေထာင္ေက်ာ္ကုိတင္ေဆာင္လာတဲ႕ ကားတန္းရွည္ၾကီးဟာ ေအာက္တပ္ရင္း အေဆာင္ေတြ ရွိတဲ႕ကြင္းျပင္က်ယ္မွာ ရပ္နားျပီး ခရီးကုိ အဆုံးသတ္ပါတယ္။ေအာက္တပ္ရင္းဆုိတာ စီနီယာဗုိလ္ေလာင္း မရွိတဲ႕ ဗုိလ္ေလာင္းတပ္ရင္းကုိ ေခၚတာပါ။အေပၚတပ္ရင္းဆုိတာက စီနီယာဗုိလ္ေလာင္းေတြရွိတဲ႕ တပ္ရင္းေတြကုိ ေခၚတာပါ။ စေရာက္လာတဲ႕ ဗုိလ္ေလာင္းေတြကုိ စီနီယာေတြနဲ႕အတူမထားေသးဘဲ သီးသန္႕တပ္ရင္းတစ္ခုမွာ အရင္ထားပါတယ္။
ဗုိလ္ေလာင္းေတြမွာ အိမ္ကလာတဲ႕ေသတၱာ ကုိယ္စီ ပါလာၾကတယ္။အားလုံးဟာ သူတုိ႕ရဲ႕ပစၥည္းေတြနဲ႕ အိတ္ေတြ၊ ေသတၱာေတြကုိ အေဆာင္ထိ သူတုိ႕ဘာသာပဲ ထမ္းရမွာပါ။အခုခ်ိန္ကစျပီး မိဘ ေဆြမ်ိဳးေတြလည္း သူတုိ႕ကုိ ကူေပးလုိ႕မရေတာ့ဘူး။
"ဒီသံေသတၱာနဲ႕ အထုပ္ ေတြကုိ ဘယ္လုိသယ္မလဲကြာ။ လူငွားလုိ႕ မရဘူးလားမသိဘူး"ညီသု ေဘးက လူငယ္တစ္ေယာက္က ညည္းတြားရင္: ေရရြတ္ေနတယ္။ညီသုကုိယ္တုိင္လည္း ဒီေသတၱာနဲ႕အထုပ္ေတြကုိ ဘယ္လုိသယ္မရလဲ ဆုိတာ စဥ္းစားေနမိတယ္။
စိတ္ထဲမွာလည္း "ဒီေသတၱာၾကီးထမ္းလုိက္ရင္ေတာ့ ငါ့အရုိးေတြက်ိဳးကုန္မလား မသိဘူး"ဆုိျပီး ေတြးမိတယ္။လူေကာင္က ဖလံ ၊ ဗလ က ဝါးျခမ္းျပား ဆုိေတာ့ သံေသတၱာၾကီးကုိ ထမ္းဖုိ႕ဆုိတာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ သက္သာေအာင္ ေသတၱာတစ္လုံးကုိ ႏွစ္ေယာက္မ်ွသယ္ၾကတယ္။သူ႕ေသတၱာ ကုိယ္သယ္ေပး၊ ကုိယ့္ေသတၱာ သူသယ္ေပးေပါ့။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ သက္သာေအာင္ ေသတၱာတစ္လုံးကုိ ႏွစ္ေယာက္မ်ွသယ္ၾကတယ္။သူ႕ေသတၱာ ကုိယ္သယ္ေပး၊ ကုိယ့္ေသတၱာ သူသယ္ေပးေပါ့။
အိမ္မွာေနတုန္းက အေလးအပင္ သယ္ဖူးတာဆုိလုိ႕ ကုိယ့္လြယ္အိတ္က အေလးဆုံးပဲ။ဒါေတာင္ သခ်ာၤဖတ္စာအုပ္ဆုိ ယူမသြားဘူး။အဲ႕ဒီစာအုပ္က အထူဆုံးနဲ႕အေလးဆုံးပဲ။ အဲ႕ဒီလုိ ေနခဲ႕တဲ႕သူက အလုပ္ထဲေရာက္ေတာ့လည္း ဖိနပ္စည္းေတြ မသယ္ခ်င္ ၊ သယ္ခ်င္နဲ႕ သယ္ခဲ႕ရသလုိ အခုလည္း မႏုိင္ မနင္း နဲ႕ သံေသတၱာ ကုိ သယ္ေနရျပီ။
"ေရွ႕ေလ်ွာက္ ငါ ဒီလုိပဲ မႏုိင္မနင္း အလုပ္ေတြ လုပ္ရမွာလား"ဆုိျပီး စိတ္ထဲေတြးရင္း ကုတင္ေပၚအထုပ္ေတြ ပစ္ခ်လုိက္တယ္။ ေသတၱာေတြသယ္တာ ေမာလုိ႕ နားမလုိ႕ ၾကံေနတုန္းမွာပဲ အိပ္ယာခင္း၊ ေစာင္ နဲ႕ အသုံးအေဆာင္ေတြ လာယူဖုိ႕ မိုက္နဲ႕ ေအာ္ေခၚသံၾကားရတယ္။
"ေနာက္မွ ယူလုိ႕ မရဘူးလား မသိဘူးကြာ"လုိ႕ ညည္းရင္း ေဘးက အေဖာ္ကုိ ေျပာေနတုန္းမွာပဲ
"ေဟ့ေရာင္ ဟုိမွာ ၾကည့္လုိက္စမ္း။ တန္းစီေနတာ ေတြ႕လား"ဆုိျပီး သူက လက္ညိုးထုိးျပတယ္။
ေအာင္မေလးဗ်ာ။ မုိက္နဲ႕ေအာ္ေနတာ မိနစ္ပုိင္းေလးပဲရွိေသးတယ္။တန္းစီေနတဲ႕လူတန္းက အရွည္ၾကီးျဖစ္ေနျပီ။ ေတာ္ေတာ္လ်င္တဲ႕ ေကာင္ေတြပဲလုိ႕ စိတ္ထဲ ၾကိမ္ဆဲရင္း တန္းစီဖုိ႕ အေမာတေကာ ေျပးရတယ္။ဒါေတာင္ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ လူႏွစ္ရာေလာက္ ၾကိဳေရာက္ေနတယ္။ အဲ႕ဒီညေနက မုိးခ်ဳပ္အထိ တန္းစီျပီး အသုံးအေဆာင္ေတြ ထုတ္ရတယ္။ တန္းစီရင္း ေညာင္းလုိ႕ ထုိင္ လုိက္၊ ထလုိက္နဲ႕ လုပ္ရတယ္။ ေရဆာတာေတာင္ သြားမေသာက္ရဲဘူး။ကုိယ့္ေနရာသူမ်ားဦးသြားမွာစုိးရတာကုိး။
အဲ႕ဒီညေနက သင္ခန္းစာ အသစ္တစ္ခုရတယ္။
သင္ခန္းစာ ၁ - အခ်ိန္တုိင္း နားကုိစြင့္ထား ၊ အျမန္ဆုံးလွုပ္ရွားႏုိင္ေအာင္ လုပ္၊ မဟုတ္ရင္ မင္းခံသြားရလိမ္႕မယ္...
>>>>> ဆက္ရန္