……………
“ စာၾကည့္တုိက္ဖြင့္လွစ္ျခင္း
ကၽြန္ေတာ္လည္း လက္ခုပ္ကုိ အားပါးတရတီးပစ္လုိက္သည္။
ဟုတ္တယ္ေလ။ စာၾကည့္တုိက္ တစ္တုိက္ျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာလြယ္တ
ၿပီးေတာ့ ဒီလုိေတာရြာေလးမွာ စာၾကည့္တုိက္တစ္တုိက္ ဖြင့္လွစ္လုိက္ရတာ တကယ့္ ၀မ္းေျမာက္ဖုိ႔ ေကာင္းတာေပါ့။ ေတာသူေတာင္သားဆုိတာ လယ္ထဲကိုင္းထဲ ဆင္းေနရေပမယ့္ သူတုိ႔အတြက္ အပ်င္းေျပပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဖတ္ဖုိ႔စာအုပ္ေလးေတြ ရသြားတာေပါ့။
စာဖတ္ၿပီဆုိကတည္းက ဖတ္သူအတြက္ စိတ္ခြန္အားျဖစ္ေစေတာ့မွာပဲ
…………
ကၽြန္ေတာ္ အျပင္စာေတြကုိ တစုိက္မတ္မတ္ဖတ္ျဖစ္တာက ၇ တန္းေလာက္ကတည္းကပါ။ အထူးသျဖင့္ ၀တၴဳေတြေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ့ ၀တၳဳဖတ္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ရတာ အရသာတစ္ခုလုိကုိ ျဖစ္ၿပီးစြဲလန္းမိတာ။
အဲ မဂၢဇင္းေတြကရွားေတာ့ သိပ္မဖတ္ျဖစ္ဘူး။ ဖတ္ရမွန္းလဲ မသိခဲ့ဘူး။
၁၀ တန္းႏွစ္ေရာက္ေတာ့ စာေတြကုိ ေရြးဖတ္တတ္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ မွတ္စုထားတတ္လာတယ္။ ႀကိဳက္တဲ့ ကာတြန္း၊ ကဗ်ာ၊ ေဆာင္းပါးကအစ မွတ္စုထဲ ကူးထည့္ေတာ့တာပဲ။
ဒီလုိနဲ႔ ၀န္ထမ္းဘ၀ေရာက္လာေတာ့ မိဘ၊ ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ ခြဲေနရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေဖာ္မြန္က စာအုပ္ေတြပဲ ပုိျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ရသမွ်လခေလးက စာအုပ္ဖုိးနဲ႔ ကုန္တာမ်ားတယ္။ အ၀တ္အစား၀ယ္၀တ္ ရမွာထက္ စာအုပ္၀ယ္ရတာပုိအားသန္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက မင္းကေတာ့ ေနာက္ဆုံး အ၀တ္မရွိလုိ႔ မင္းစာအုပ္ေတြကုိ အ၀တ္လုပ္၀တ္ရေတာ့မယ္လုိ႔ ေျပာခဲ့ဘူးတယ္။
ကၽြန္ေတာကလည္း ဘယ္အေျခအေနထိေရာက္လာသလဲဆုိရ
ခုထက္ထိလည္း စာအုပ္ေတြ႕ရင္ နည္းနည္းေတာ့ လွန္ၾကည့္လုိက္ရမွ။
Some books are to be tasted, others to be swallowed and some few to be chewed and digested.
စာအုပ္အခ်ိဳ႕က ျမည္းစမ္းၾကည့္ရံုသက္သက္ပါ။
စာအုပ္တစ္အုပ္ အရင္ဆုံးကၽြန္ေတာ္ အရသာခံဖတ္တယ္။ စာဖတ္စည္းစိမ္ခံတယ္ေပါ့။ ၿပီးေတာ့ စာထဲက အေၾကာင္းအရာေလးကုိေတြးတယ္။ လူမႈဘ၀ထဲနဲ႔ ယွဥ္ၿပီးစဥ္းစားတယ္။ ေနာက္ပုိင္းစာေရးျဖစ္ လာေတာ့ ေတြးမိတာေလးေတြကုိ စာေရးတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ခဲ့တဲ့စာအုပ္ေတ
ၿပီးေတာ့
One who has a book is not alone.
စာအုပ္ရွိေသာသူသည္ အထီးက်န္မဟုတ္ပါ။တဲ့။ အိမ္သာတက္ဖုိ႔သြားရင္ေတာင္ စာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ရွာၿပီးေတာ့ ကုိင္သြားတတ္တယ္။
ဟ ေမာင္ပုိင္ မင္းက ကုိယ္ရည္ေသြးလွခ်ီလားကြလုိ႔
စာဖတ္၀ါသနာႀကီးသူတုိင္း ဒီလုိေတြ ခံစားရမွာပါ။ ၿပီးေတာ့ IT လုိ႔ေခၚတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ လူသားေတြ စာဖတ္အားနည္းလာတယ္။ စာဖတ္လြဲလာၾကတယ္။
အဲဒီေတာ့ လူငယ္ေတြ၊ လူႀကီးေတြကုိ စာဖတ္ေစခ်င္မိတယ္။ စာေပေကာင္းေတြ ဖတ္ေစခ်င္ မိတယ္။ စာေပက အသိဥာဏ္ခြန္အားေတြေပးတယ္။ အမွားအမွန္ကုိ ျပႏုိင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္တုိ႔ ဘ၀ အတြက္ လမ္းမွန္ကုိညႊန္ျပႏုိင္တယ္။
စာဖတ္ဖုိ႔လုိတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ စာၾကည့္တုိက္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာျခင္းဟာ အိမ္တစ္အိမ္က တံခါးေတြကုိ ဖြင့္လုိက္သလုိပါပဲ။ အလင္းေရာင္ေတြ ၀င္လာမယ္။ ေလေကာင္းေလသန္႔ေတြ ၀င္လာမယ္။
စာဖတ္ျခင္းသည္ မိမိအိမ္တံခါးမ်ားကုိ ဖြင့္ထားသည္ႏွင့္တူ၏။ စာမဖတ္ဘဲေနျခင္းသည္ အိမ္တံခါးမ်ားကုိ ပိတ္ထားသည္ႏွင့္တူ၏။
……………..
မနက္ျဖန္ စေနေန႔ ရုံးပိတ္ၿပီ။ ဒီေတာ့ စာအုပ္ေလးနဲ႔ ေအးေအးလူလူ ၿငိမ့္ရမယ္။
ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းေတြးၿပီး စာၾကည့္ုတိုက္ဖက္ ထြက္ခဲ့လုိက္တယ္။
စာၾကည့္တုိက္ကုိ အေ၀းကတည္းက ပိတ္ထားတာကုိ ျမင္ရတယ္။ ေကာင္ေလးထမင္းစား သြားတာ ထင္တယ္။ ခဏေစာင့္ရဦးမယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေရာက္တာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ေတြကုိ လွည့္၀င္ခဲ့လုိက္တယ္။
“ ဘယ္လုိလဲ စားၿပီးၿပီလားကြ ” ကၽြန္ေတာ္လည္း ေျပာေျပာဆုိဆုိေမးၿပီး စာအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေဘးကုိ၀င္ထုိင္လု
“ ဟာ မၿပီးေသးဘူးကြ။ လက္စသတ္ေနတာ။ သမီးေက်ာင္းစာအုပ္ေတြ ျပဳတ္ထြက္ကုန္လုိ႔ေလ။”
“ ေၾသာ္ ေအး..ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး..စာၾက
“ ဒါဆုိအေတာ္ပဲ တစ္ခါတည္း ထမင္းစားသြား ”
“ စားၿပီးၿပီကြ။ မနက္ျဖန္ရုံးပိတ္မွာဆုိေတာ့
“ ဟာ မင္းမသိဘူးလား ”
“ ဘာလဲကြ ”
“ စာၾကည့္ုတိုက္က ပိတ္ထားတာ တစ္ပတ္ေလာက္ရွိၿပီ။ စာအုပ္ေတြအသစ္မ၀ယ္ႏုိင္ေတာ့
“ ဟာ ရပ္မိရပ္ဖေတြက ၀ုိင္း၀န္းမေဆြးေႏြးေတာ့ဘူး
“ ေအးကြာ..တျခားအလုပ္ေတြရွိေန
“ ေၾသာ္…ေအးကြာ အဲဒါဆုိလည္း ျပန္ေတာ့မယ္။ ေနာက္မွ ေအးေအးေဆးေဆးလာလည္ ေတာ့မယ္”
“ ဟုတ္ၿပီ သူငယ္ခ်င္း”
ကၽြန္ေတာ္လည္း လမ္းေလွ်ာက္ရင္း စိတ္ထဲမွာ အေတြးေတြက အမ်ားႀကီးျဖစ္လုိ႔ေနေတာ့တယ္
တျဖည္းျဖည္း အေမွာင္ေတြဖုံးလာတဲ့ ကမၻာႀကီးမွာ အလင္းေရာင္ရမယ့္ တံခါးေတြက တစ္ခ်ပ္ၿပီး တစ္ခ်ပ္ပိတ္ေနပါေရာ့လား။
အသက္ရႈရတာေတာင္ မ၀ေတာ့သလုိ ျဖစ္ေနပါေရာ့လား။
ေမာင္ပုိင္
၁၃-၇-၂၀၁၃။
—