…………….
“ ကလင္..လင္..ကလင္..”
ႏႈိးစက္သံေၾကာင့္ မ်က္လုံးကုိအတင္းဖြင့္လုိက္သည္။ အိပ္ယာကမထေသးပဲ ႏႈိးစက္ကုိလွမ္းယူၿပီး ပိတ္လုိက္သည္။
ႏႈိးစက္မည္တာဆုိေတာ့ ၅ နာရီခြဲေပါ့။ ခဏေလာက္ေတာ့ ေမွးဦးမွ။ ဟာမျဖစ္ေသးပါဘူးေလ။ ေတာ္ၾကာေနာက္က်ေနဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲေတြးရင္း ထလိုက္သည္။ မ်က္လုံးကေတာ့ သိပ္ၿပီးဖြင့္ခ်င္လွတာမဟုတ္။
တံခါးကုိ ဖြင့္လုိက္ေတာ့ အလင္းေရာင္က ၀င္လာသည္။ တကယ္ေတာ့ ၅ နာရီခြဲဆုိတာ မေစာေတာ့ပါ။ ေန႔စဥ္လုိလုိ ၆ နာရီေက်ာ္မွထတဲ့သူဆုိေတာ့ ေစာသလုိထင္ေနခ်င္ျဖစ္သည္။
အင္း ႏႈိးစက္ေလးရွိလုိ႔ေပါ့။
…………
ကၽြန္ေတာ္စာေတြကုိ ၆ တန္းႏွစ္ေလာက္ကတည္းက စဖတ္ျဖစ္သည္။ ကာတြန္း၊ ၀တၳဳအစုံပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ပန္းခ်ီဆြဲတာ၊ ကဗ်ာေလးေတြေရးတာကုိ ၀ါသနာပါသည္။ ေက်ာင္းပြဲေတြမွာ ပန္းခ်ီဆြဲ သည္။ ကဗ်ာေလးေတြေရးသည္။
စာဖတ္ပါမ်ားလာေတာ့ ေရးခ်င္စိတ္ေလးကျဖစ္လာသည္။ အဆုံးမသတ္ႏုိင္တဲ့ စာေတြကုိ ေတာင္ျခစ္ေျမာက္ျခစ္ ေရးသည္။ အဲ လူငယ္တုိ႔သဘာ၀အတုိင္း နည္းနည္းစိတ္ကစားတတ္လာေတာ့ ရည္းစားစာ အငွားေရးသည္။ ၁၀ တန္းႏွစ္က ကဗ်ာအေရးေကာင္းလုိ႔ ဆရာမ ၀င္လာခ်ိန္မသိလုိက္။ ဆရာမက ကၽြန္ေတာ္စာေရးေနတာျမင္ၿပီး စာအုပ္ယူၾကည့္သည္။
ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ ကဗ်ာကုိ ဆရာမက တစ္တန္းလုံးကုိ ဖတ္ျပလုိက္သည္။ အတန္းက သူငယ္ခ်င္း ေတြေတာ္ေတာ္သေဘာက်သြားသည္။ ဘာလုိ႔လဲဆိုရင္ ဆရာမက တစ္ပုိဒ္ဆုံးလုိက္ အားလုံးက တစ္ခါရယ္ လုိက္နဲ႔ေလ။
အဲဒီ ၁၀ တန္းႏွစ္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ညိဳဇင္ျမင့္ဆုိေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးျဖင့္ ခင္ခြင့္ရခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ ပထမဆုံး လႈပ္ႏုိးသူ။ ကၽြန္ေတာ့္ စာေရး၀ါသနာကုိ လႈပ္ႏုိးလုိက္ပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္းမိသားစုက စာအရမ္းဖတ္သည္။ စာအုပ္ေတြစုေဆာင္းသည္။ မိသားစုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္စာေကာင္းေပမြန္ေတြ ဖတ္ခြင့္ရခဲ့သည္။ စာအုပ္ေတြ ေရြးဖတ္တတ္လာခဲ့သည္။ မွတ္စုေတြ ထားတတ္လာခဲ့သည္။
ထုိမွတဆင့္ ကၽြန္ေတာ္ စု၊ တု၊ ျပဳ နည္းျဖင့္ စာေလးေတြစေရးျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
(ကၽြန္ေတာ္ၾကားျဖတ္ေျပာခ်င္ပါသည္။ အဲဒီအခ်ိန္ေနာက္ပုိင္း ေရးျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာ၊ စာေတြကုိ မဂၢဇင္း တုိက္ေတြထံ ေပးပုိ႔ဘူးသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဒီေန႔အခ်ိန္ထိ စာမ်က္ႏွာထက္ ေဖာ္ျပခံရဘူးျခင္းမရွိေသးပါ။ သုိ႔ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္စာဆက္ေရးေနပါသည္။ စာေရးေနျခင္းျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္စာေတြပုိဖတ္ျဖစ္သည္။ ေတြးျဖစ္သည္။ စိတ္က ေကာင္းေသာဘက္တြင္သာ ရွိေနျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။)
အဲဒီေနာက္ စာေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရးျဖစ္သြားခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေလာက္တြင္ စာေရးျခင္းက ရပ္တန္႔သြားျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လည္အိပ္ေပ်ာ္သြားျပန္သည္။
…………..
ကၽြန္ေတာ္ျမစ္ႀကီးနားမွာ ေနခဲ့စဥ္က ေကာင္မေလးတစ္ဦးႏွင့္ သိခြင့္ရခဲ့ျပန္သည္။ သူကေတာ့ စာၾကည့္တုိက္မွာ အလုပ္လုပ္သူပါ။ စာအုပ္ေတြငွားရင္းသိကၽြမ္းခဲ့ပါတယ္။ သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ စာေတြထပ္ေရးျဖစ္သြားသည္။
သူက “ လူဘ၀ထဲကုိ ဘာလုပ္ဖုိ႔ေရာက္လာသလဲ ” ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးကုိ ေမးပါသည္။
ထုိေခါင္းစဥ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ စာစေရးတာကအစျပဳလုိ႔ စာေလးေတြ ဆက္ေရးျဖစ္သြား ျပန္သည္။
သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဒုတိယလႈပ္ႏုိးသူပင္ျဖစ္သည္။
……………
ဒီလုိနဲ႔ ႏွစ္ေတြၾကာလာျပန္ရင္း ဒီႏွစ္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္အေရာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ Facebook ကုိစသုံးျဖစ္ ခဲ့သည္။ Facebook ေပၚမွာ အရင္ကေရးျဖစ္တဲ့ စာေလးေတြကုိ တင္လုိက္သည္။ အဲဒီအခါ ကၽြန္ေတာ့္စာ ေလးေတြကုိ အားေပးသူတစ္ခ်ိဳ႕ ထြက္လာသည္။
ကၽြန္ေတာ့္ စာေလးေတြကုိ ဘ၀ေျခရာဆုိဒ္မွာ ရွယ္တာေတြ႕ၿပီး စကားေျပာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ စာဆက္ေရးဖုိ႔ တြန္းအားေပးခဲ့သည္။
သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တတိယႏႈိးစက္(သုိ႔မဟုတ္) ကၽြန္ေတာ့္ကုိ လႈပ္ႏုိးေသာ တတိယေျမာက္လူ ကုိေနမင္းသူပင္ျဖစ္သည္။
အဲဒီေနာက္ပုိင္း ကၽြန္ေတာ္စာေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ေရးျဖစ္သြားေတာ့သည္။
……………
ကႆပဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္အခါက ဃဋိကာရဆုိတဲ့ အုိးထိန္းသည္နဲ႔ ေဇာတိပါလဆုိတဲ့ သူေဌးသားတစ္ဦးတုိ႔က အင္မတန္ခ်စ္ခင္ၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦးပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က ဇာတ္နိမ့္၊ ဇာတ္ျမင့္ ခြဲျခားဆက္ဆံတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ေပမယ့္ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးကေတာ့ ခ်စ္ခင္ၾကပါတယ္။
ဃဋိကာရက ဘုရားရွင္ကုိ သြားဖူးဖုိ႔ ေဇာတိပါလကုိ အၿမဲေခၚပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္ျမင့္မာန္ ၀င္ေနတဲ့ ေဇာတိပါလက “ ဦးျပည္းရဟန္းယုတ္ကုိဖူးလုိ႔ ဘာအက်ိဳးထူးမွာလဲ ” လုိ႔သာ ျပန္ေျပာခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္ဆုံး ဃဋိကာရက ပရိယာယ္သုံးၿပီး ျမစ္ဆိပ္ကုိ ေရခ်ိဳးဖုိ႔ဆုိၿပီး ေခၚလာပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိရင္ ျမစ္ဆိပ္က ဘုရားေက်ာင္းေတာ္နဲ႔နီးလုိ႔ပါ။ ဒီအခါေတာ့ ေဇာတိပါလက လုိက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမစ္ဆိပ္ေရာက္ေတာ့ ဘုရားရွင္စီသြားဖုိ႔ကုိေတာ့ အတင္းျငင္းပါေတာ့တယ္။
မရတဲ့အဆုံး ဃဋိကာရက ဘာလုပ္သလဲဆုိရင္ ေဇာတိပါလရဲ႕ ဆံပင္ကုိကုိင္ၿပီး ဘုရားရွင္ထံလုိက္ ခဲ့ဖုိ႔ေတာင္းဆုိပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္အခါက ဇာတ္ျမင့္သူရဲ႕ ဆံပင္ကုိကိုင္ရင္ ေသဒဏ္ပါပဲ။ ဒါကုိမမႈပဲ ဃဋိကာရကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းပီသစြာ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ဆံပင္ကုိကုိင္လုိ႔ ဘုရားရွင္ထံ အေရာက္ပုိ႔ ေဆာင္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။
…………………
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အတြင္းဗီဇက ပ်င္းတတ္တယ္။ ပ်င္းတယ္။ အလုပ္တစ္ခုလုပ္ဖုိ႔အေရးကုိ ေတာ္ေတာ္ ေလးဖင့္လြန္းတယ္။ နံနက္ေစာေစာအိပ္ယာထဖုိ႔ရွိရင္ ၀ီရိယစိတ္နဲ႔ တစ္ခါမွ မႏႈိးဘူး။ ႏႈိးစက္ေလးမည္မွထ ျဖစ္တယ္။
ႏႈိးစက္ေလးက နံနက္အိပ္ယာထဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ လုပ္ႏႈိးခဲ့သလုိ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြ မ်ားကလည္း ကၽြန္ေတာ္စာေရးျဖစ္ေအာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ လႈပ္ႏိႈးခဲ့ၾကတယ္။
မိတ္ေဆြေကာင္းေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဆံပင္ကုိကုိင္ၿပီး ေကာင္းေသာလမ္းေၾကာင္းေပၚ ဆြဲဆြဲ တင္ေန ေခၚေနၾကၿပီ။ အပ်င္းမထူဖုိ႔၊ အိပ္ယာကထဖုိ႔ လႈပ္ႏႈိးေနၾကၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္ ၀ီရိယရွိရွိ၊ ဇြဲရွိရွိ ေလွ်ာက္လွမ္းဖုိ႔သာ က်န္ပါေတာ့သည္။
ဒါမွလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကုိလႈပ္ႏိႈးခဲ့ေသာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ား လႈပ္ႏႈိးရက်ိဳးနပ္မည္ထင္ပါသည္။ လႈပ္ႏိႈးခဲ့ေသာ မိတ္ေဆြမ်ားအားလုံးကုိ ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း။
( အၿမဲဖတ္ရႈအားေပးေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္မိတ္ေဆြမ်ားကုိ ဒီစာစုေလးျဖင့္ ေရးသားဂုဏ္ျပဳလုိက္ရ ပါသည္။)
“ ကလင္..လင္..ကလင္..”
ႏႈိးစက္သံေၾကာင့္ မ်က္လုံးကုိအတင္းဖြင့္လုိက္သည္။ အိပ္ယာကမထေသးပဲ ႏႈိးစက္ကုိလွမ္းယူၿပီး ပိတ္လုိက္သည္။
ႏႈိးစက္မည္တာဆုိေတာ့ ၅ နာရီခြဲေပါ့။ ခဏေလာက္ေတာ့ ေမွးဦးမွ။ ဟာမျဖစ္ေသးပါဘူးေလ။ ေတာ္ၾကာေနာက္က်ေနဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲေတြးရင္း ထလိုက္သည္။ မ်က္လုံးကေတာ့ သိပ္ၿပီးဖြင့္ခ်င္လွတာမဟုတ္။
တံခါးကုိ ဖြင့္လုိက္ေတာ့ အလင္းေရာင္က ၀င္လာသည္။ တကယ္ေတာ့ ၅ နာရီခြဲဆုိတာ မေစာေတာ့ပါ။ ေန႔စဥ္လုိလုိ ၆ နာရီေက်ာ္မွထတဲ့သူဆုိေတာ့ ေစာသလုိထင္ေနခ်င္ျဖစ္သည္။
အင္း ႏႈိးစက္ေလးရွိလုိ႔ေပါ့။
…………
ကၽြန္ေတာ္စာေတြကုိ ၆ တန္းႏွစ္ေလာက္ကတည္းက စဖတ္ျဖစ္သည္။ ကာတြန္း၊ ၀တၳဳအစုံပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ပန္းခ်ီဆြဲတာ၊ ကဗ်ာေလးေတြေရးတာကုိ ၀ါသနာပါသည္။ ေက်ာင္းပြဲေတြမွာ ပန္းခ်ီဆြဲ သည္။ ကဗ်ာေလးေတြေရးသည္။
စာဖတ္ပါမ်ားလာေတာ့ ေရးခ်င္စိတ္ေလးကျဖစ္လာသည္။ အဆုံးမသတ္ႏုိင္တဲ့ စာေတြကုိ ေတာင္ျခစ္ေျမာက္ျခစ္ ေရးသည္။ အဲ လူငယ္တုိ႔သဘာ၀အတုိင္း နည္းနည္းစိတ္ကစားတတ္လာေတာ့ ရည္းစားစာ အငွားေရးသည္။ ၁၀ တန္းႏွစ္က ကဗ်ာအေရးေကာင္းလုိ႔ ဆရာမ ၀င္လာခ်ိန္မသိလုိက္။ ဆရာမက ကၽြန္ေတာ္စာေရးေနတာျမင္ၿပီး စာအုပ္ယူၾကည့္သည္။
ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ ကဗ်ာကုိ ဆရာမက တစ္တန္းလုံးကုိ ဖတ္ျပလုိက္သည္။ အတန္းက သူငယ္ခ်င္း ေတြေတာ္ေတာ္သေဘာက်သြားသည္။ ဘာလုိ႔လဲဆိုရင္ ဆရာမက တစ္ပုိဒ္ဆုံးလုိက္ အားလုံးက တစ္ခါရယ္ လုိက္နဲ႔ေလ။
အဲဒီ ၁၀ တန္းႏွစ္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ညိဳဇင္ျမင့္ဆုိေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးျဖင့္ ခင္ခြင့္ရခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ ပထမဆုံး လႈပ္ႏုိးသူ။ ကၽြန္ေတာ့္ စာေရး၀ါသနာကုိ လႈပ္ႏုိးလုိက္ပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္းမိသားစုက စာအရမ္းဖတ္သည္။ စာအုပ္ေတြစုေဆာင္းသည္။ မိသားစုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္စာေကာင္းေပမြန္ေတြ ဖတ္ခြင့္ရခဲ့သည္။ စာအုပ္ေတြ ေရြးဖတ္တတ္လာခဲ့သည္။ မွတ္စုေတြ ထားတတ္လာခဲ့သည္။
ထုိမွတဆင့္ ကၽြန္ေတာ္ စု၊ တု၊ ျပဳ နည္းျဖင့္ စာေလးေတြစေရးျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
(ကၽြန္ေတာ္ၾကားျဖတ္ေျပာခ်င္ပါသည္။ အဲဒီအခ်ိန္ေနာက္ပုိင္း ေရးျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာ၊ စာေတြကုိ မဂၢဇင္း တုိက္ေတြထံ ေပးပုိ႔ဘူးသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဒီေန႔အခ်ိန္ထိ စာမ်က္ႏွာထက္ ေဖာ္ျပခံရဘူးျခင္းမရွိေသးပါ။ သုိ႔ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္စာဆက္ေရးေနပါသည္။ စာေရးေနျခင္းျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္စာေတြပုိဖတ္ျဖစ္သည္။ ေတြးျဖစ္သည္။ စိတ္က ေကာင္းေသာဘက္တြင္သာ ရွိေနျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။)
အဲဒီေနာက္ စာေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရးျဖစ္သြားခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေလာက္တြင္ စာေရးျခင္းက ရပ္တန္႔သြားျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လည္အိပ္ေပ်ာ္သြားျပန္သည္။
…………..
ကၽြန္ေတာ္ျမစ္ႀကီးနားမွာ ေနခဲ့စဥ္က ေကာင္မေလးတစ္ဦးႏွင့္ သိခြင့္ရခဲ့ျပန္သည္။ သူကေတာ့ စာၾကည့္တုိက္မွာ အလုပ္လုပ္သူပါ။ စာအုပ္ေတြငွားရင္းသိကၽြမ္းခဲ့ပါတယ္။ သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ စာေတြထပ္ေရးျဖစ္သြားသည္။
သူက “ လူဘ၀ထဲကုိ ဘာလုပ္ဖုိ႔ေရာက္လာသလဲ ” ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးကုိ ေမးပါသည္။
ထုိေခါင္းစဥ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ စာစေရးတာကအစျပဳလုိ႔ စာေလးေတြ ဆက္ေရးျဖစ္သြား ျပန္သည္။
သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဒုတိယလႈပ္ႏုိးသူပင္ျဖစ္သည္။
……………
ဒီလုိနဲ႔ ႏွစ္ေတြၾကာလာျပန္ရင္း ဒီႏွစ္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္အေရာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ Facebook ကုိစသုံးျဖစ္ ခဲ့သည္။ Facebook ေပၚမွာ အရင္ကေရးျဖစ္တဲ့ စာေလးေတြကုိ တင္လုိက္သည္။ အဲဒီအခါ ကၽြန္ေတာ့္စာ ေလးေတြကုိ အားေပးသူတစ္ခ်ိဳ႕ ထြက္လာသည္။
ကၽြန္ေတာ့္ စာေလးေတြကုိ ဘ၀ေျခရာဆုိဒ္မွာ ရွယ္တာေတြ႕ၿပီး စကားေျပာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ စာဆက္ေရးဖုိ႔ တြန္းအားေပးခဲ့သည္။
သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တတိယႏႈိးစက္(သုိ႔မဟုတ္) ကၽြန္ေတာ့္ကုိ လႈပ္ႏုိးေသာ တတိယေျမာက္လူ ကုိေနမင္းသူပင္ျဖစ္သည္။
အဲဒီေနာက္ပုိင္း ကၽြန္ေတာ္စာေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ေရးျဖစ္သြားေတာ့သည္။
……………
ကႆပဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္အခါက ဃဋိကာရဆုိတဲ့ အုိးထိန္းသည္နဲ႔ ေဇာတိပါလဆုိတဲ့ သူေဌးသားတစ္ဦးတုိ႔က အင္မတန္ခ်စ္ခင္ၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦးပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က ဇာတ္နိမ့္၊ ဇာတ္ျမင့္ ခြဲျခားဆက္ဆံတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ေပမယ့္ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးကေတာ့ ခ်စ္ခင္ၾကပါတယ္။
ဃဋိကာရက ဘုရားရွင္ကုိ သြားဖူးဖုိ႔ ေဇာတိပါလကုိ အၿမဲေခၚပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္ျမင့္မာန္ ၀င္ေနတဲ့ ေဇာတိပါလက “ ဦးျပည္းရဟန္းယုတ္ကုိဖူးလုိ႔ ဘာအက်ိဳးထူးမွာလဲ ” လုိ႔သာ ျပန္ေျပာခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္ဆုံး ဃဋိကာရက ပရိယာယ္သုံးၿပီး ျမစ္ဆိပ္ကုိ ေရခ်ိဳးဖုိ႔ဆုိၿပီး ေခၚလာပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိရင္ ျမစ္ဆိပ္က ဘုရားေက်ာင္းေတာ္နဲ႔နီးလုိ႔ပါ။ ဒီအခါေတာ့ ေဇာတိပါလက လုိက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမစ္ဆိပ္ေရာက္ေတာ့ ဘုရားရွင္စီသြားဖုိ႔ကုိေတာ့ အတင္းျငင္းပါေတာ့တယ္။
မရတဲ့အဆုံး ဃဋိကာရက ဘာလုပ္သလဲဆုိရင္ ေဇာတိပါလရဲ႕ ဆံပင္ကုိကုိင္ၿပီး ဘုရားရွင္ထံလုိက္ ခဲ့ဖုိ႔ေတာင္းဆုိပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္အခါက ဇာတ္ျမင့္သူရဲ႕ ဆံပင္ကုိကိုင္ရင္ ေသဒဏ္ပါပဲ။ ဒါကုိမမႈပဲ ဃဋိကာရကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းပီသစြာ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ဆံပင္ကုိကုိင္လုိ႔ ဘုရားရွင္ထံ အေရာက္ပုိ႔ ေဆာင္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။
…………………
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အတြင္းဗီဇက ပ်င္းတတ္တယ္။ ပ်င္းတယ္။ အလုပ္တစ္ခုလုပ္ဖုိ႔အေရးကုိ ေတာ္ေတာ္ ေလးဖင့္လြန္းတယ္။ နံနက္ေစာေစာအိပ္ယာထဖုိ႔ရွိရင္ ၀ီရိယစိတ္နဲ႔ တစ္ခါမွ မႏႈိးဘူး။ ႏႈိးစက္ေလးမည္မွထ ျဖစ္တယ္။
ႏႈိးစက္ေလးက နံနက္အိပ္ယာထဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ လုပ္ႏႈိးခဲ့သလုိ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြ မ်ားကလည္း ကၽြန္ေတာ္စာေရးျဖစ္ေအာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ လႈပ္ႏိႈးခဲ့ၾကတယ္။
မိတ္ေဆြေကာင္းေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဆံပင္ကုိကုိင္ၿပီး ေကာင္းေသာလမ္းေၾကာင္းေပၚ ဆြဲဆြဲ တင္ေန ေခၚေနၾကၿပီ။ အပ်င္းမထူဖုိ႔၊ အိပ္ယာကထဖုိ႔ လႈပ္ႏႈိးေနၾကၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္ ၀ီရိယရွိရွိ၊ ဇြဲရွိရွိ ေလွ်ာက္လွမ္းဖုိ႔သာ က်န္ပါေတာ့သည္။
ဒါမွလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကုိလႈပ္ႏိႈးခဲ့ေသာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ား လႈပ္ႏႈိးရက်ိဳးနပ္မည္ထင္ပါသည္။ လႈပ္ႏိႈးခဲ့ေသာ မိတ္ေဆြမ်ားအားလုံးကုိ ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း။
( အၿမဲဖတ္ရႈအားေပးေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္မိတ္ေဆြမ်ားကုိ ဒီစာစုေလးျဖင့္ ေရးသားဂုဏ္ျပဳလုိက္ရ ပါသည္။)
ေမာင္ပုိင္
၂၀-၇-၂၀၁၃
— with Thanda Win and 9 others.