ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ ေသာၾကာေန႔ တစ္ခန္းလံုး လူကုန္ေက်ာင္းေျပးမႈကို တီခ်ယ္ၾကီးက အၾကီးအက်ယ္ စိတ္ဆိုးခ့ဲပါတယ္။ ျပီးေတာ့ပညာရွိပီပီ စာနဲ႔ဖိပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔ ကလည္း ပညာရွိရဲ႕ တပည့္ေတြပီပီ စာနဲ႔ျပန္ျပီး ကာဘာယူပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ဆူဆူ ဆဲဆဲ အျပံဳးမပ်က္တမ္း ေခါင္းငံု႔ခံႀကျပီး ကြ်န္မတို႔ အေရထူေႀကာင္းကို ျပသခ့ဲပါတယ္။
ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ ေသာၾကာေန႔တိုင္းဟာလည္း ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ စည္းလံုးျခင္းကို ျပသခ့ဲတ့ဲ ေန႔ရက္ေတြခ်ည္း ျဖစ္ခ့ဲပါတယ္။ မွတ္မွတ္႐ရ စစ္ကိုင္းသူ ေဝလြင္တို႔ရဲ႕ အိမ္သစ္တင္ပြဲဟာ ေသာၾကာေန႔တစ္ရက္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္ခ့ဲျပီး ကြ်န္မတို႔တစ္ဖြဲ႔လံုးကို ေဝလြင္တို႔ အိမ္ကကားနဲ႔ လာေခၚေပးခ့ဲပါတယ္။ အျပန္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ၾကရမယ္ ဆိုတ့ဲ သေဘာတူညီမႈနဲ႔ပါ။
စစ္ကိုင္းေတာင္ရိုးတစ္ေလွ်ာက္က ဥမင္၃၀ ဘုရား၊ဥမင္၉၀ဘုရားေတြဘက္ကို ေဆာင္းတန္း ေလွကားေတြကေန တဆင့္ ေျခလွ်င္ေရွာက္လည္ၾကပါတယ္။ လမ္းခရီးဟာ အင္မတန္မွ သာယာလွပပါတယ္။စကားျဖဴပန္းေတြ အဆုပ္လိုက္ ပြင့္ေနၾကျပီး ေႀကြတ့ဲ ပန္းေလးေတြကလည္း ေနရာအႏွံ႔မွာ ရွိေနၾကပါတယ္။ စကားပန္းျဖဴေလးေတြရဲ႕ သင္းပ့်ံတ့ဲ ရနံ႔ကိုေနရာအႏွံ႔ကေန ရရွိခံစား ေနရပါတယ္။ဒီလိုေနရာေလး ေတြကို သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္ ေပွ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာရင္း ေလွ်ာက္လည္ခ့ဲႀကတာေတြကို ကြ်န္မဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး။ မႏၲေလးေတာင္၊ ကုသိုလ္ေတာ္၊ေက်ာက္ေတာ္ၾကီး၊ေလာကမာရဇိန္၊ ဦးပိန္တံတား၊ အင္းဝ စသျဖင့္ တစ္ပါတ္တစ္ခါ မရိုးေအာင္ လည္ပတ္ခ့ဲႀက ပါတယ္။
တစ္ရက္မွာေတာ့ ဆရာမ အင္ေဗာဒူး က အိမ္စာအျဖစ္နဲ႔ စာစီစာကံုးေရးခိုင္းခ့ဲ ပါတယ္။ "ကိုယ္ဝန္ဖ်က္ခ်ျခင္းကို ဥပေဒအရ တရားဝင္ ခြင့္ျပဳသင့္သလားးး မသင့္ဘူးလားးး"ဆိုတ့ဲ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ပါ။ ခြင့္ျပဳသင့္ရင္ ဘာ့ေႀကာင့္??? မျပဳသင့္ရင္ ဘာ့ေႀကာင့္ေပါ??? သူတို႔ေတြက သင္ၾကားမႈဆိုင္ရာမွာ ဒီလိုေခါင္းစဥ္ေတြနဲ႔ စဥ္းစားစရာေတြ၊ ေမ်ာ္ျမင္စရာေတြကို ေပးျပီး ဘရိန္းစေတာင္းလုပ္ေပးခ့ဲ ႀကတာဟာ သူမ်ားေတြအတြက္ ေတာ့မသိဘူးးး ကြ်န္မဘဝကိုေတာ့ အေတာ္ၾကီး အေထာက္အပ့ံ ျဖစ္ျပီးရိုက္ခတ္ေစခ့ဲပါတယ္။
သိတ့ဲအတိုင္းပဲေလ....ေရးၾက တာေပါ့။ ကိုယ္ဝန္ဖ်က္ခ်တာဟာ ကိုယ့္သားသမီးကိုယ္ျပန္ သတ္တာပါေပါ့။ လူသတ္မႈပါေပါ့။ အစကတည္းက မိန္းကေလးေတြဟာ မိမိတို႔ရဲဲ႕ အေနအထိုင္ကို ဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္ေပါ့။ လက္မထပ္ခင္မွာ ကိုယ့္ရဲ႕အပ်ိဳဘဝကို ထိန္းသိမ္းျပီး ေနထိုင္သင့္ပါတယ္ေပါ့။ ဒါ့ေႀကာင့္ဥပေဒေႀကာင္းအရ တရားဝင္ ခြင့္ျပဳဖို႔ လံုးဝမသင့္ပါဘူးေပါ့....ဒါေတြက ကြ်န္မတို႔ဘက္က တစ္ဖက္ျမင္ ေဆြးေႏြးခ်က္ ခ်ိဳင္းပေလးေတြပါ။
ဟိုဘက္က ဆရာမအင္ေဗာဒူး က ကြ်န္မတို႔ကို တန္ျပန္ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ပါတယ္...."ဒီေန႔ေခတ္မွာ မိန္းကေလးေတြက အရင္လို အိမ္တြင္းပုန္း မလုပ္ၾကေတာ့ဘူး။ အလုပ္ကိစၥေတြ၊ ပညာေရးကိစၥေတြ၊မိသားစု စားဝတ္ေနေရးေတြ.... စသျဖင့္ေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္ထဲ ခရီးသြားေနၾကရပါတယ္။ ကမၻာမွာ မိနစ္တိုင္း မိနစ္တိုင္းမွာ မိန္းကေလးေတြ အေျမာက္အမ်ား မုဒိန္းက်င့္ခံေနရပါတယ္။ မိန္းကေလးဘက္က အမွားမဟုတ္ဘဲ မလိုခ်င္တ့ဲ ကိုယ္ဝန္ေတြကို ေဆာင္ေနၾကရပါတယ္။"
"ဒီအခါမွာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္လို႔ မစဥ္းစားဘဲ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လို႔ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ပါ...ကိုယ့္ကိုယ္ လူျပတ္တ့ဲ တစ္ေနရာမွာ အမ်ိဳးသား တစ္ဦးက အတင္းအက်ပ္ အႏိုင္က်င့္လိုက္တယ္ ဆိုၾကပါစို႔။ ဒီလူဘယ္သူဘယ္ဝါမွန္းလည္း မသိဘူးးး ကိုယ့္မွာလည္း ဒီကိစၥေႀကာင့္ ကိုယ္ဝန္ရွိ သြားခ့ဲတယ္ဆိုရင္ အဲဒီကေလးကို မင္းတို႔ေမြးမွာလားးး အေဖမေပၚတ့ဲ အျပင္ ကိုယ္က မုန္းတီးရြံရွာ ရသူနဲ႔ရလာတ့ဲ ကေလးကို မင္းတို႔ေမြးခ်င္သလားးး မင္းတို႔က ေမြးခ်င္တယ္ထားအံုးးး မိဘနဲ႔ အကိုေတြ ေမာင္ေတြက ခြင့္ျပဳမွာလားးး ဒီကေလးရဲ႕ အေဖနာမည္ ျဖည့္ပါလို႔ စာရြက္စာတမ္းေတြက ေတာင္းဆိုလာတိုင္း မင္းဘယ္လိုခံစားရမလဲ???? ဒီဘက္က ေယာက်္ားေလးေတြကေရာ.. ကိုယ့္ရဲ႕ မိသားစုထဲမွာ ဒီလိုျပႆနာမ်ိဳး ေပၚလာခ့ဲရင္ ဘယ္လိုဆံုးျဖတ္မွာလဲ???"
"ဒီေတာ့ ဘာသာေရးကပဲ တားျမစ္ထားသည္ ျဖစ္ေစ၊ ဥပေဒကပဲ တားျမစ္ထားသည္ျဖစ္ေစ ကိုယ္ဝန္ကို ဖ်က္ခ်မွ ရမယ့္အေျခေနတစ္ခုမွာ ေရာက္ေနတ့ဲ မိန္းကေလးေတြဟာ ကို္ယ္ဝန္ကို ေသခ်ာေပါက္ ဖ်က္ခ်ရေတာ့ တာပါပဲ။ ဒီေန႔ကမၻာမွာ ကိုယ္ဝန္ဖ်က္ခ်လို႔ ေသရတ့ဲ မိန္းကေလးဦးေရဟာ ႏွစ္စဥ္ တိုးတိုးလာပါတယ္။ ဒါ့ေႀကာင့္ ကေလးေရာ လူၾကီးပါ အသက္ႏွစ္ေခ်ာင္း တစ္ျပိဳင္နက္ ဆံုးရံႈးေနရပါတယ္။ ဥပေဒေႀကာင္းအရ တရားဝင္ ခြင့္ျပဳျခင္းျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ အသက္တစ္ေခ်ာင္းကို ကယ္တင္ဖို႔ မသင့္ဘူးလားးးး????"
"ဒါေတြက မင္းတို႔ေတြကို စဥ္းစားဖို႔ ေျပာျပတာပါ။ ဘယ္ေတာ့မဆို အျမဲတမ္း ဘက္ႏွစ္ဘက္ကေနၾကည့္ျပီး စဥ္းစားေပးဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ပါတယ္။လူ႔ဘဝကို လာဖို႔ ႀကိဳးစားေနတ့ဲ ကေလးေတြကို သတ္ျဖတ္ပစ္တ့ဲ ဒီကိစၥကို ဥပေဒအရ တရားဝင္ သတ္ခြင့္ျပဳတာကိုေတာ့ ငါလည္း လံုးဝ သေဘာမတူပါဘူး"တ့ဲ။ ဒီေဆြးေႏြးပြဲ ျပီးသြားေပမယ့္ မျပီးျပတ္တ့ဲ အေတြးမုန္တိုင္း တစ္ခုက ကြ်န္မရင္ထဲမွာ က်န္ရစ္ခ့ဲပါတယ္။ဆရာမေျပာတ့ဲ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ဆိုရင္....ဆိုတ့ဲေနရာကို ဘယ္လိုမွ ခံစားၾကည့္လို႔ မရခ့ဲပါဘူး။ ေတြးကိုမေတြးရဲခ့ဲပါဘူးးး။
ဒီကတည္းက ကြ်န္မဟာ ကြ်န္မနားကို ခ်ဥ္းကပ္လာတ့ဲ ေယာက်္ားေလးေတြကို ရင္ခုန္စရာလို႔လည္း မျမင္ေတာ့သလို အႏၲရာယ္လို႔ပဲ ျမင္တတ္ခ့ဲ ပါတယ္။ သြားရာ လာရာမွာလည္း အင္မတန္မွ သတိထားတတ္လာပါတယ္။ အရင္တုန္းက ဘယ္သြားသြား အိမ္ကအပို႔အၾကိဳလုပ္ရင္ကို ေဒါသေတြ အသားလြတ္ ထြက္တတ္ရာကေန လိမၼာေရးျခားရွိစြာနဲ႔ နာခံတတ္လာပါတယ္။
ရန္ကုန္အပါအဝင္ တစိမ္းအရပ္ကို ေရာက္ရင္ တက္စီကားကို တစ္ေယာက္ထဲ မစီးပါဘူး။ စီးျဖစ္ခ့ဲရင္ေတာင္ သတိဝီရိယ အျပည့္နဲ႔ ကားဘက္မွန္ကေန ျမင္ေနရတ့ဲ တက္စီသမားရဲ႕ မ်က္လံုးေတြကို အျမဲအကဲခတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ အေျခေနမေကာင္းရင္ အသက္တစ္ေခ်ာင္းကို တစ္ေခ်ာင္းျခင္း လဲပစ္ႏိုင္ဖို႔ အျမဲအဆင္သင့္ ျပင္ထားတတ္တ့ဲ အက်င့္ဆိုးၾကီး ကပ္ျငိပါလာခ့ဲပါတယ္။ျပႆနာ တစ္ရပ္ကို ၾကံဳရတ့ဲအခါမွာလည္း ရုတ္တရက္ ထြက္ေပၚလာတ့ဲ ေႀကာက္စိတ္ကို ဖယ္ရွားတတ္လာသလို ဘာလုပ္သင့္လဲ၊ ဘာလိုေျဖရွင္းရင္ ေကာင္းမလဲ ဆိုတာေတြကိုလည္း ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ ေတြးတတ္လာပါတယ္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္
ေနထက္ထက္ေအာင္
ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ ေသာၾကာေန႔တိုင္းဟာလည္း ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ စည္းလံုးျခင္းကို ျပသခ့ဲတ့ဲ ေန႔ရက္ေတြခ်ည္း ျဖစ္ခ့ဲပါတယ္။ မွတ္မွတ္႐ရ စစ္ကိုင္းသူ ေဝလြင္တို႔ရဲ႕ အိမ္သစ္တင္ပြဲဟာ ေသာၾကာေန႔တစ္ရက္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္ခ့ဲျပီး ကြ်န္မတို႔တစ္ဖြဲ႔လံုးကို ေဝလြင္တို႔ အိမ္ကကားနဲ႔ လာေခၚေပးခ့ဲပါတယ္။ အျပန္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ၾကရမယ္ ဆိုတ့ဲ သေဘာတူညီမႈနဲ႔ပါ။
စစ္ကိုင္းေတာင္ရိုးတစ္ေလွ်ာက္က ဥမင္၃၀ ဘုရား၊ဥမင္၉၀ဘုရားေတြဘက္ကို ေဆာင္းတန္း ေလွကားေတြကေန တဆင့္ ေျခလွ်င္ေရွာက္လည္ၾကပါတယ္။ လမ္းခရီးဟာ အင္မတန္မွ သာယာလွပပါတယ္။စကားျဖဴပန္းေတြ အဆုပ္လိုက္ ပြင့္ေနၾကျပီး ေႀကြတ့ဲ ပန္းေလးေတြကလည္း ေနရာအႏွံ႔မွာ ရွိေနၾကပါတယ္။ စကားပန္းျဖဴေလးေတြရဲ႕ သင္းပ့်ံတ့ဲ ရနံ႔ကိုေနရာအႏွံ႔ကေန ရရွိခံစား ေနရပါတယ္။ဒီလိုေနရာေလး ေတြကို သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္ ေပွ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာရင္း ေလွ်ာက္လည္ခ့ဲႀကတာေတြကို ကြ်န္မဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး။ မႏၲေလးေတာင္၊ ကုသိုလ္ေတာ္၊ေက်ာက္ေတာ္ၾကီး၊ေလာကမာရဇိန္၊ ဦးပိန္တံတား၊ အင္းဝ စသျဖင့္ တစ္ပါတ္တစ္ခါ မရိုးေအာင္ လည္ပတ္ခ့ဲႀက ပါတယ္။
တစ္ရက္မွာေတာ့ ဆရာမ အင္ေဗာဒူး က အိမ္စာအျဖစ္နဲ႔ စာစီစာကံုးေရးခိုင္းခ့ဲ ပါတယ္။ "ကိုယ္ဝန္ဖ်က္ခ်ျခင္းကို ဥပေဒအရ တရားဝင္ ခြင့္ျပဳသင့္သလားးး မသင့္ဘူးလားးး"ဆိုတ့ဲ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ပါ။ ခြင့္ျပဳသင့္ရင္ ဘာ့ေႀကာင့္??? မျပဳသင့္ရင္ ဘာ့ေႀကာင့္ေပါ??? သူတို႔ေတြက သင္ၾကားမႈဆိုင္ရာမွာ ဒီလိုေခါင္းစဥ္ေတြနဲ႔ စဥ္းစားစရာေတြ၊ ေမ်ာ္ျမင္စရာေတြကို ေပးျပီး ဘရိန္းစေတာင္းလုပ္ေပးခ့ဲ ႀကတာဟာ သူမ်ားေတြအတြက္ ေတာ့မသိဘူးးး ကြ်န္မဘဝကိုေတာ့ အေတာ္ၾကီး အေထာက္အပ့ံ ျဖစ္ျပီးရိုက္ခတ္ေစခ့ဲပါတယ္။
သိတ့ဲအတိုင္းပဲေလ....ေရးၾက တာေပါ့။ ကိုယ္ဝန္ဖ်က္ခ်တာဟာ ကိုယ့္သားသမီးကိုယ္ျပန္ သတ္တာပါေပါ့။ လူသတ္မႈပါေပါ့။ အစကတည္းက မိန္းကေလးေတြဟာ မိမိတို႔ရဲဲ႕ အေနအထိုင္ကို ဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္ေပါ့။ လက္မထပ္ခင္မွာ ကိုယ့္ရဲ႕အပ်ိဳဘဝကို ထိန္းသိမ္းျပီး ေနထိုင္သင့္ပါတယ္ေပါ့။ ဒါ့ေႀကာင့္ဥပေဒေႀကာင္းအရ တရားဝင္ ခြင့္ျပဳဖို႔ လံုးဝမသင့္ပါဘူးေပါ့....ဒါေတြက ကြ်န္မတို႔ဘက္က တစ္ဖက္ျမင္ ေဆြးေႏြးခ်က္ ခ်ိဳင္းပေလးေတြပါ။
ဟိုဘက္က ဆရာမအင္ေဗာဒူး က ကြ်န္မတို႔ကို တန္ျပန္ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ပါတယ္...."ဒီေန႔ေခတ္မွာ မိန္းကေလးေတြက အရင္လို အိမ္တြင္းပုန္း မလုပ္ၾကေတာ့ဘူး။ အလုပ္ကိစၥေတြ၊ ပညာေရးကိစၥေတြ၊မိသားစု စားဝတ္ေနေရးေတြ.... စသျဖင့္ေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္ထဲ ခရီးသြားေနၾကရပါတယ္။ ကမၻာမွာ မိနစ္တိုင္း မိနစ္တိုင္းမွာ မိန္းကေလးေတြ အေျမာက္အမ်ား မုဒိန္းက်င့္ခံေနရပါတယ္။ မိန္းကေလးဘက္က အမွားမဟုတ္ဘဲ မလိုခ်င္တ့ဲ ကိုယ္ဝန္ေတြကို ေဆာင္ေနၾကရပါတယ္။"
"ဒီအခါမွာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္လို႔ မစဥ္းစားဘဲ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လို႔ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ပါ...ကိုယ့္ကိုယ္ လူျပတ္တ့ဲ တစ္ေနရာမွာ အမ်ိဳးသား တစ္ဦးက အတင္းအက်ပ္ အႏိုင္က်င့္လိုက္တယ္ ဆိုၾကပါစို႔။ ဒီလူဘယ္သူဘယ္ဝါမွန္းလည္း မသိဘူးးး ကိုယ့္မွာလည္း ဒီကိစၥေႀကာင့္ ကိုယ္ဝန္ရွိ သြားခ့ဲတယ္ဆိုရင္ အဲဒီကေလးကို မင္းတို႔ေမြးမွာလားးး အေဖမေပၚတ့ဲ အျပင္ ကိုယ္က မုန္းတီးရြံရွာ ရသူနဲ႔ရလာတ့ဲ ကေလးကို မင္းတို႔ေမြးခ်င္သလားးး မင္းတို႔က ေမြးခ်င္တယ္ထားအံုးးး မိဘနဲ႔ အကိုေတြ ေမာင္ေတြက ခြင့္ျပဳမွာလားးး ဒီကေလးရဲ႕ အေဖနာမည္ ျဖည့္ပါလို႔ စာရြက္စာတမ္းေတြက ေတာင္းဆိုလာတိုင္း မင္းဘယ္လိုခံစားရမလဲ???? ဒီဘက္က ေယာက်္ားေလးေတြကေရာ.. ကိုယ့္ရဲ႕ မိသားစုထဲမွာ ဒီလိုျပႆနာမ်ိဳး ေပၚလာခ့ဲရင္ ဘယ္လိုဆံုးျဖတ္မွာလဲ???"
"ဒီေတာ့ ဘာသာေရးကပဲ တားျမစ္ထားသည္ ျဖစ္ေစ၊ ဥပေဒကပဲ တားျမစ္ထားသည္ျဖစ္ေစ ကိုယ္ဝန္ကို ဖ်က္ခ်မွ ရမယ့္အေျခေနတစ္ခုမွာ ေရာက္ေနတ့ဲ မိန္းကေလးေတြဟာ ကို္ယ္ဝန္ကို ေသခ်ာေပါက္ ဖ်က္ခ်ရေတာ့ တာပါပဲ။ ဒီေန႔ကမၻာမွာ ကိုယ္ဝန္ဖ်က္ခ်လို႔ ေသရတ့ဲ မိန္းကေလးဦးေရဟာ ႏွစ္စဥ္ တိုးတိုးလာပါတယ္။ ဒါ့ေႀကာင့္ ကေလးေရာ လူၾကီးပါ အသက္ႏွစ္ေခ်ာင္း တစ္ျပိဳင္နက္ ဆံုးရံႈးေနရပါတယ္။ ဥပေဒေႀကာင္းအရ တရားဝင္ ခြင့္ျပဳျခင္းျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ အသက္တစ္ေခ်ာင္းကို ကယ္တင္ဖို႔ မသင့္ဘူးလားးးး????"
"ဒါေတြက မင္းတို႔ေတြကို စဥ္းစားဖို႔ ေျပာျပတာပါ။ ဘယ္ေတာ့မဆို အျမဲတမ္း ဘက္ႏွစ္ဘက္ကေနၾကည့္ျပီး စဥ္းစားေပးဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ပါတယ္။လူ႔ဘဝကို လာဖို႔ ႀကိဳးစားေနတ့ဲ ကေလးေတြကို သတ္ျဖတ္ပစ္တ့ဲ ဒီကိစၥကို ဥပေဒအရ တရားဝင္ သတ္ခြင့္ျပဳတာကိုေတာ့ ငါလည္း လံုးဝ သေဘာမတူပါဘူး"တ့ဲ။ ဒီေဆြးေႏြးပြဲ ျပီးသြားေပမယ့္ မျပီးျပတ္တ့ဲ အေတြးမုန္တိုင္း တစ္ခုက ကြ်န္မရင္ထဲမွာ က်န္ရစ္ခ့ဲပါတယ္။ဆရာမေျပာတ့ဲ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ဆိုရင္....ဆိုတ့ဲေနရာကို ဘယ္လိုမွ ခံစားၾကည့္လို႔ မရခ့ဲပါဘူး။ ေတြးကိုမေတြးရဲခ့ဲပါဘူးးး။
ဒီကတည္းက ကြ်န္မဟာ ကြ်န္မနားကို ခ်ဥ္းကပ္လာတ့ဲ ေယာက်္ားေလးေတြကို ရင္ခုန္စရာလို႔လည္း မျမင္ေတာ့သလို အႏၲရာယ္လို႔ပဲ ျမင္တတ္ခ့ဲ ပါတယ္။ သြားရာ လာရာမွာလည္း အင္မတန္မွ သတိထားတတ္လာပါတယ္။ အရင္တုန္းက ဘယ္သြားသြား အိမ္ကအပို႔အၾကိဳလုပ္ရင္ကို ေဒါသေတြ အသားလြတ္ ထြက္တတ္ရာကေန လိမၼာေရးျခားရွိစြာနဲ႔ နာခံတတ္လာပါတယ္။
ရန္ကုန္အပါအဝင္ တစိမ္းအရပ္ကို ေရာက္ရင္ တက္စီကားကို တစ္ေယာက္ထဲ မစီးပါဘူး။ စီးျဖစ္ခ့ဲရင္ေတာင္ သတိဝီရိယ အျပည့္နဲ႔ ကားဘက္မွန္ကေန ျမင္ေနရတ့ဲ တက္စီသမားရဲ႕ မ်က္လံုးေတြကို အျမဲအကဲခတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ အေျခေနမေကာင္းရင္ အသက္တစ္ေခ်ာင္းကို တစ္ေခ်ာင္းျခင္း လဲပစ္ႏိုင္ဖို႔ အျမဲအဆင္သင့္ ျပင္ထားတတ္တ့ဲ အက်င့္ဆိုးၾကီး ကပ္ျငိပါလာခ့ဲပါတယ္။ျပႆနာ တစ္ရပ္ကို ၾကံဳရတ့ဲအခါမွာလည္း ရုတ္တရက္ ထြက္ေပၚလာတ့ဲ ေႀကာက္စိတ္ကို ဖယ္ရွားတတ္လာသလို ဘာလုပ္သင့္လဲ၊ ဘာလိုေျဖရွင္းရင္ ေကာင္းမလဲ ဆိုတာေတြကိုလည္း ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ ေတြးတတ္လာပါတယ္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္
ေနထက္ထက္ေအာင္