=============
"တကၠစီ....."
"ဘယ္သြားမလဲ ဆရာ"
"ဟို........ ကန္ေတာ္ႀကီး ေမွ်ာ္စင္ကၽြန္းကို"
"၂၅၀၀ ပဲေပးပါ"
"အိုေက... "
"Ying ေရလာ သြားမယ္....."
"ဘယ္ကိုလဲ ယံ"
"ကန္ေတာ္ႀကီး"
"လူေတြမမ်ားဘူးလား"
"မ်ားေတာ့မ်ားတယ္ ဒါေပမယ့္ ေနရာေကာင္းေလးသိတယ္"
"အိုေကေလ"
ကားေလးက တရိပ္ရိပ္ႏွင့္ ကန္ေတာ္ႀကီးဆီသို႔ ဦးတည္ေနသည္။ သူမမ်က္ႏွာကေတာ့ သိပ္မၾကည္လင္။
ရာသီဥတုက ပူ၍ ပင္ပန္းေနရွာသည္ထင္သည္။ ကန္ေတာ္ႀကီး ေရာက္သည္အထိ သူမစကားတစ္ခြန္းမွ
မေျပာ။ မိုးယံထက္ကေတာ့ ကားဆရာကို အဲကြန္းဖြင့္ေပးရန္ လွမ္းေျပာရင္း ကားေပၚတြင္ေတြ႕ေသာဂ်ာနယ္
ကိုယူ၍ သူမကိုယပ္ခပ္ေပးရင္းလိုက္လာခဲ့ေလသည္။ ကန္ေတာ္ႀကီးေရာက္ေတာ့ ေမွ်ာ္စင္ကၽြန္းဘက္သို႔
မ၀င္ေတာ့ပဲ ေလွ်ာက္လမ္းဖက္သို႔ ေလွ်ာက္လိုက္ေတာ့ သူမမ်က္ႏွာေလးၿပံဳးရႊင္သြားသည္။ အဲလိုေလးေန
စမ္းပါ ေကာင္မေလးရယ္။ မင္းမ်က္ႏွာေလးညိဳးမွာ ငါေသမေလာက္ေၾကာက္သူပါဟု စိတ္ထဲတြင္ေျပာေန
မိသည္။ အထဲသို႔မ၀င္ခင္မွာပင္.. ပထမေန႔က သူ႔ကားေပၚတြင္ပါလာေသာ ကိုရီးယားမတစ္ေယာက္ မ်က္
စိမ်က္ႏွာပ်က္ႏွင့္ အနားကိုေရာက္လာၿပီး
ရာသီဥတုက ပူ၍ ပင္ပန္းေနရွာသည္ထင္သည္။ ကန္ေတာ္ႀကီး ေရာက္သည္အထိ သူမစကားတစ္ခြန္းမွ
မေျပာ။ မိုးယံထက္ကေတာ့ ကားဆရာကို အဲကြန္းဖြင့္ေပးရန္ လွမ္းေျပာရင္း ကားေပၚတြင္ေတြ႕ေသာဂ်ာနယ္
ကိုယူ၍ သူမကိုယပ္ခပ္ေပးရင္းလိုက္လာခဲ့ေလသည္။ ကန္ေတာ္ႀကီးေရာက္ေတာ့ ေမွ်ာ္စင္ကၽြန္းဘက္သို႔
မ၀င္ေတာ့ပဲ ေလွ်ာက္လမ္းဖက္သို႔ ေလွ်ာက္လိုက္ေတာ့ သူမမ်က္ႏွာေလးၿပံဳးရႊင္သြားသည္။ အဲလိုေလးေန
စမ္းပါ ေကာင္မေလးရယ္။ မင္းမ်က္ႏွာေလးညိဳးမွာ ငါေသမေလာက္ေၾကာက္သူပါဟု စိတ္ထဲတြင္ေျပာေန
မိသည္။ အထဲသို႔မ၀င္ခင္မွာပင္.. ပထမေန႔က သူ႔ကားေပၚတြင္ပါလာေသာ ကိုရီးယားမတစ္ေယာက္ မ်က္
စိမ်က္ႏွာပ်က္ႏွင့္ အနားကိုေရာက္လာၿပီး
"ယံ.... ယံ"
"ဟုတ္ေျပာပါ ဘာကူညီေပးရမလဲ"
"ဒီမွာ က်ပ္ေငြ၂၅၀၀ နဲ႔ တကၠစီငွားလာတာ အခု ၅ေဒၚလာေတာင္းေနလို႔"
"အိုေက... Ying ခဏေလးေနာ္"
"ကားဆရာ..ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။"
"ကၽြန္ေတာ္က ၅၀၀၀ ေျပာထားတာကို သူတို႔ကမေပးဘူးလုပ္ေနတယ္"
"ဘယ္ကငွားလာတာလဲ"
"ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းက"
"ခင္ဗ်ားက ေတာ္ၿပီေပါ့ ၂၅၀၀.။ ဘာ ၅၀၀၀ တုန္း"
"သူတို႔ေက်နပ္လို႔ငွားလာၿပီးမွ မေပးတာကြ။ မင္းကကိုယ့္လူမ်ိဳးဘက္ကမပါပဲ။ဘာလို႔သူမ်ားဘက္ကပါေန
ရတာလဲကြ.."
"ဒီမွာ... လူမ်ိဳးနဲ႔ႏိုင္ငံကိုေျပာခ်င္ရင္ ကိုယ့္ဘက္ကမွန္ေအာင္လုပ္.. ခင္ဗ်ားဒီလိုလုပ္တာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအတြက္
ေကာင္းမယ္ထင္ေနလား။"
"ဘာျဖစ္ျဖစ္ကြာ မင္းကဘာေကာင္မလို႔လဲ"
"ကၽြန္ေတာ္ ေရတပ္က အရာရွိပါ။ ဒီမွာ စီစစ္ေရးကဒ္ပါ ။ ဒီအမ်ိဳးသမီးေတြက ကိုရီးယားေရတပ္ကပါ"
"ဘာျဖစ္ျဖစ္ကြာ ငါ့ကို ၅၀၀၀ ေပး"
"ခင္ဗ်ား တဆိတ္မလြန္လြန္းဘူးလား"
"ဟိတ္ေကာင္ စစ္ေခြး မင္းတို႔ေျပာေတာ့ ျပည္သူေတြကာကြယ္ေနပါတယ္ဆိုၿပီး ခုေတာ့ႏိုင္ငံျခားသားဘက္
ကပါေနတယ္။ ဘာလဲကြ"
"အဟား ခင္ဗ်ားကို တန္ရာတန္ေၾကးမေပးဘူးဆိုရင္ေတာ့ ေျပာရမွာ က်ဳပ္တာ၀န္ေပါ့ဗ်ာ ခုခင္ဗ်ားကမွမမွန္
တာ ခင္ဗ်ားဘက္ကဘယ္လိုရပ္တည္ေပးမလဲ။ ေနာက္ၿပီး ခင္ဗ်ားက်ဳပ္ကိုေစာ္ကားေနတယ္"
"အဲေတာ့ဘာျဖစ္ခ်င္လဲ။ ဟိတ္ေကာင္ေတြ ဒီမွာကြာ ကားငွားၿပီး ကားခအျပည့္မေပးဘူးလုပ္ေနတယ္။"
"ဘာကြ"
အင္းျပသနာေတာ့စေလၿပီ..။ ခပ္လွမ္းလွမ္းက တကၠစီသမားေတြ၀ိုင္းလာသည္။ ခုေနခ်ိန္မွာ ျပသနာျဖစ္တာ
မေကာင္းဘူးဟုေတြးရင္ လက္တြင္ကိုင္ထားေသာ အိတ္ထဲမွာ လမ္းေလ်ာက္စကားေျပာစက္ကိုထုတ္လိုက္
သည္။ အစက သူ႔ထံတြင္မပါေသာ္လည္း Ying ႏွင့္မုန္႔ထုပ္ေတြေ၀တုန္းက တပ္ထိန္းတစ္ဦးမွာ ရဲတပ္ဖြဲ႔မ်ား
သံုးေလ့ရွိသည့္လိုင္းကို ခ်ိန္ၿပီးလိုအပ္ရင္သံုးရေအာင္ ထည့္ေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
မေကာင္းဘူးဟုေတြးရင္ လက္တြင္ကိုင္ထားေသာ အိတ္ထဲမွာ လမ္းေလ်ာက္စကားေျပာစက္ကိုထုတ္လိုက္
သည္။ အစက သူ႔ထံတြင္မပါေသာ္လည္း Ying ႏွင့္မုန္႔ထုပ္ေတြေ၀တုန္းက တပ္ထိန္းတစ္ဦးမွာ ရဲတပ္ဖြဲ႔မ်ား
သံုးေလ့ရွိသည့္လိုင္းကို ခ်ိန္ၿပီးလိုအပ္ရင္သံုးရေအာင္ ထည့္ေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
"ရဲတပ္ဖြဲ႔ စက္အားလံုးၾကားရင္အေၾကာင္းျပန္ဒါပဲ"
"ရွိပါတယ္ ခုေပါက္ေနတာဘယ္သူလဲ"
"ေရတပ္က ဗိုလ္ႀကီးမိုးယံထက္ပါ ေမွ်ာ္စင္ကၽြန္း၀န္းက်င္ဘယ္သူရွိလဲ"
"ရွိပါတယ္ ဗက ဂိတ္နားကပါ"
"အိုေက ဒါဆို တကၠစီေတြ ရပ္ထားတဲ့ဘက္ ထြက္လာခဲ့လိုက္ပါ"
"ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဗက"
"ခ်စ္ၾကည္ေရးလာတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားဧည့္သည္ေတြ ျပသနာတက္ေနလို႔ "
"ဟုတ္ကဲ့ အခုထြက္လာပါၿပီ"
လမ္းေလ်ာက္စကားေျပာစက္ႏွင့္ အျပန္အလွန္ဆက္သြယ္ေနသည္ကုိၾကားသျဖင့္ ၀ိုင္းလာေသာ လူေတြျပန္ရွဲ
သြားၾကသည္။ ကားသမားမ်က္ႏွာကေတာ့ ပ်က္ယြင္းေနသည္။ ကားကိုေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျပည္သူ႔အသဲ
စြဲပါဆုိသည့္ ပါတီႀကီးတခုတံဆိပ္ကကပ္လ်က္သား..။ ဒီလိုလူေတြေၾကာင့္ ဒီပါတီနာမည္ပ်က္ေနတာဟုလဲေတြး
မိေလသည္။ ခဏေနေတာ့ ရဲေတြေရာက္လာသည္။ အေျခအေနေတြအကုန္ရွင္းျပလိုက္ေတာ့ ရဲက ကိုရီးယား
ေတြကို အဂၤလိပ္လို ဘယ္ကငွားလာလဲေမးသည္။ ၿပီးေတာ့ ၂၅၀၀ ေတာင္းကာ မင္းဒီေလာက္ပဲယူမွာလား အခ်ဳပ္
ထဲ၀င္မလား ေမးလိုက္သျဖင့္ ကိစၥျပတ္သြားေတာ့သည္။ ကိုရီးယားမႏွစ္ေယာက္ကို အဆင္မေျပမႈအတြက္ေတာင္း
ပန္ပါတယ္ဟုေျပာၿပီး ျပန္ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ Ying ေစာင့္ေနသည္ မဟုတ္ပါလား။ Ying ဆီျပန္ေရာက္ေတာ့
သူမမ်က္ႏွာမေကာင္း...။ ေအးေလး ျပသနာျဖစ္ထားတာပဲ။ အားလံုးေအးေဆးျဖစ္သြားၿပီဆိုတာ ေျပာျပရင္းေလွ်ာက္
လမ္းအတိုင္း ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္..။
သြားၾကသည္။ ကားသမားမ်က္ႏွာကေတာ့ ပ်က္ယြင္းေနသည္။ ကားကိုေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျပည္သူ႔အသဲ
စြဲပါဆုိသည့္ ပါတီႀကီးတခုတံဆိပ္ကကပ္လ်က္သား..။ ဒီလိုလူေတြေၾကာင့္ ဒီပါတီနာမည္ပ်က္ေနတာဟုလဲေတြး
မိေလသည္။ ခဏေနေတာ့ ရဲေတြေရာက္လာသည္။ အေျခအေနေတြအကုန္ရွင္းျပလိုက္ေတာ့ ရဲက ကိုရီးယား
ေတြကို အဂၤလိပ္လို ဘယ္ကငွားလာလဲေမးသည္။ ၿပီးေတာ့ ၂၅၀၀ ေတာင္းကာ မင္းဒီေလာက္ပဲယူမွာလား အခ်ဳပ္
ထဲ၀င္မလား ေမးလိုက္သျဖင့္ ကိစၥျပတ္သြားေတာ့သည္။ ကိုရီးယားမႏွစ္ေယာက္ကို အဆင္မေျပမႈအတြက္ေတာင္း
ပန္ပါတယ္ဟုေျပာၿပီး ျပန္ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ Ying ေစာင့္ေနသည္ မဟုတ္ပါလား။ Ying ဆီျပန္ေရာက္ေတာ့
သူမမ်က္ႏွာမေကာင္း...။ ေအးေလး ျပသနာျဖစ္ထားတာပဲ။ အားလံုးေအးေဆးျဖစ္သြားၿပီဆိုတာ ေျပာျပရင္းေလွ်ာက္
လမ္းအတိုင္း ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္..။
"ယံ တစ္ခုေလာက္ေမးျခင္တယ္"
"ေမးေလ Ying"
"ခု ကၽြန္မကိုလိုက္ပို႔ေနတာ တာ၀န္ေၾကာင့္လား ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္လား"
"ႏွစ္ခုလံုးပဲေလ..။ Ying တုိ႔အစဥ္ေျပဖို႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တာ၀န္ရွိတယ္ေလ..။ ဒါေပမယ့္ လက္ရွိက Ying ကိုသီးသန္႔
လိုက္ပို႔ေနတာေလ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ေပါ့"
"တကယ္လို႔ Ying က ဒီအဖြဲ႔ထဲက မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေရာ"
"အဲ ဒီအဖြဲ႔ထဲက မဟုတ္ရင္ Ying နဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္ဆံုႏိုင္မွာလဲ"
"အင္းဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္ တကယ္လို႔ Ying တစ္ေယာက္ထဲ သီးသန္႔ျမန္မာႏိုင္ငံကို ေနာက္တစ္ေခါက္လာလည္
မယ္ဆိုရင္ ဒီလိုပဲလိုက္ပို႔ေပးမွာလား"
"ဟာလိုက္ပို႔ေပးမွာေပါ့ "
"တကယ္ေနာ္"
"တကယ္ေပါ့"
"ကတိေပး"
"ေပးပါတယ္ဗ်ာ"
"ေဟး"
"ဟာ ဟာ Ying "
"အို"
ကတိေပးဆိုၿပီး လက္သန္းေလးေထာင္ျပေသာ သူမပံုစံေလးက ကေလးေလးတစ္ေယာက္လိုပင္။ မိုးယံထက္က လက္သန္းခ်င္းခ်ိတ္ကာ ကတိေပးလိုက္ေတာ့ ကေလးေလးတစ္ေယာက္လိုခုန္ေပါက္ေပ်ာ္ရႊင္သြားပံုက ဖက္နမ္းပစ္ခ်င္စရာေကာင္းလွေလသည္။ သို႔ေသာ္ ၾကာၾကာအသဲယားခ်ိန္မရ...။ ကေလးတစ္ေယာက္လိုခုန္လိုက္သည္က အေရးမႀကီး ခပ္ေသးေသးဖိနပ္ေဒါက္က ၾကမ္းေပါက္ထဲသို႔၀င္သြားသျဖင့္ ဟန္ခ်က္ပ်က္ၿပီးလဲေလရာ ေျပးဖမ္းလိုက္ရေလေတာ့သည္။ မထင္မွတ္ပဲအလ်င္စလိုလုပ္လိုက္ရသျဖင့္ မိုးယံထက္လဲ ဟန္ခ်က္ပ်က္ၿပီးလဲသျဖင့္ ႏွစ္ဦးစလံုးထပ္လ်က္သားလဲေလေတာ့သည္။ အလဲတြင္ သူမပါးႏွင့္ မိုးယံထက္ႏႈတ္ခမ္း မိတ္ဆက္သြားေလရာ သူမမ်က္ႏွာ ခ်က္ခ်င္းရဲတြတ္သြားသကဲ့သို႔ မိုးယံထက္မွာလဲဓာတ္လိုက္သြားသလိုခံစားလိုက္ရသည္။ သို႔ရာတြင္ ႏွစ္ဦးစလံုးက ျပန္ထရန္ကိုေရာ တေလာကလံုးကိုပါ ေခတၠေမ့ေနေလသည္။
တစ္ေယာက္၏ထြက္သက္ကတစ္ေယာက္မ်က္မွာေပၚကို က်ေလာက္ေအာင္နီးကပ္ေနျခင္းက တစ္ေယာက္၏ ရင္ခုန္
သံကို တစ္ေယာက္ၾကားရေလာက္ေအာင္ ရင္ခုန္သံေတြက်ယ္ေလာက္ျမန္ဆန္ေနသည္။
သံကို တစ္ေယာက္ၾကားရေလာက္ေအာင္ ရင္ခုန္သံေတြက်ယ္ေလာက္ျမန္ဆန္ေနသည္။
ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွ မိုးယံထက္မွာ ဒီလိုအေနအထားေလးအတိုင္ေနခ်င္လွေသာ္လဲ အားတင္းၿပီးလူးလဲထကာ
သူမကိုလဲဆြဲထူလိုက္သည္။ သူ၏ေဆာရီးဟူေသာ စကားႏွင့္ ေက်းဇူးပဲဆိုေသာ သူမ၏စကားက တၿပိဳင္ထဲလိုလို ထြက္လာေလသည္။ၿပီးေတာ့မွ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ဟီးခနဲေနရယ္ျပရင္း ေလွ်ာက္လမ္းေလးအတိုင္း ဆက္ေလွ်ာက္ျဖစ္သည္။ လမ္းမွာလဲ ကရိတ္၀တ္ကိုေနာက္ခံထား၍ အျပန္အလွန္ဓာတ္ပံုေတြရိုက္ျဖစ္သည္..။ ခ်စ္ေသာသူႏွင့္ေနရေသာအခ်ိန္သည္ လ်င္ျမန္စြာကုန္တတ္သည္ ဟူေသာ စကားသည္ လြန္စြာမွမွန္ကန္လွသည္ကို မုိးယံထက္တစ္ေယာက္ ယံုၾကည္လိုက္ရေတာ့သည္။
စကားေတြေျပာ ဓာတ္ပံုေတြရိုက္ရင္းအခ်ိန္ေတြကျမန္ဆန္စြာကုန္သြားသည္မွာ ေန၀န္းႀကီးကို တစံုတစ္ေယာက္ကဆြဲခ်လိုက္လိုေန၀င္သြားေလသည္...။ ထိုခ်ိန္မွ သူမကဗိုက္ဆာၿပီဟုဆိုသျဖင့္ ေမွ်ာ္စင္ကၽြန္းဖက္ျပန္လွည့္ကာ မလိခူးတြင္ ကခ်င္စာျဖင့္ညစာစားျဖစ္ၾကသည္။ ဟင္းပြဲေတြတခုၿပီးတခုမွာေနေသာ သူမမ်က္ႏွာေလးကိုၾကည့္ရင္း မိုးယံထက္တစ္ေယာက္ သက္ျပင္းအႀကိမ္ႀကိမ္ခ်မိသည္။
စားေသာက္ၿပီးစီးေတာ့ သူမက ဆလင္းဘက္အိတ္ေလးထဲမွာ ေဆးလိပ္တဘူးထုတ္ေပးေတာ့ မိုးယံထက္တစ္ေယာက္
ေတာ္ေတာ္အံၾသသြားသည္။ သူမေရွ႔တြင္ေရာ ကိုရီးယားမ်ားေရွ႔တြင္ပါ တခါမွာေဆးလိပ္မေသာက္ဘူးသျဖင့္ သူေဆးလိပ္ေသာက္တတ္မွန္း ဘယ္လိုသိသြားလဲဆိုတာ ေတြးမရ။ သို႔ေသာ္လည္း ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိပဲ ေမးလိုျခင္းမရွိသျဖင့္မေမးျဖစ္။ေငြရွင္းၿပီးေတာ့ ဖန္စီေရွာ့ေတြသြားခ်င္တယ္ဆိုသျဖင့္လိုက္ပို႔ရျပန္သည္။ ဆိုင္မွာေရြးေနတုန္း ေရခဲမုန္႔စားျခင္သည္ဆိုသျဖင့္ေျပး၀ယ္ရျပန္သည္။ ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူမက ထိုဆိုင္တြင္မေတြ႕ေဘးနားက ပလတ္တီနံဆိုင္တြင္ေတြ႔သည္။
ေတာ္ေတာ္အံၾသသြားသည္။ သူမေရွ႔တြင္ေရာ ကိုရီးယားမ်ားေရွ႔တြင္ပါ တခါမွာေဆးလိပ္မေသာက္ဘူးသျဖင့္ သူေဆးလိပ္ေသာက္တတ္မွန္း ဘယ္လိုသိသြားလဲဆိုတာ ေတြးမရ။ သို႔ေသာ္လည္း ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိပဲ ေမးလိုျခင္းမရွိသျဖင့္မေမးျဖစ္။ေငြရွင္းၿပီးေတာ့ ဖန္စီေရွာ့ေတြသြားခ်င္တယ္ဆိုသျဖင့္လိုက္ပို႔ရျပန္သည္။ ဆိုင္မွာေရြးေနတုန္း ေရခဲမုန္႔စားျခင္သည္ဆိုသျဖင့္ေျပး၀ယ္ရျပန္သည္။ ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူမက ထိုဆိုင္တြင္မေတြ႕ေဘးနားက ပလတ္တီနံဆိုင္တြင္ေတြ႔သည္။
ဘာ၀ယ္လိုက္မွန္းေတာ့မသိ...။ ပိုက္ဆံကရွင္းၿပီးေနၿပီ။ ေနာက္ေတာ့ျပန္ရန္အခ်ိန္နီးကပ္လာသျဖင့္ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမသုိ႔သာျပန္လာခဲ့ေတာ့သည္။ အျပန္လမ္းတြင္ကား သူမကမိုးယံထက္ေဘးနာတြင္ထိုင္လ်က္ စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔ရင္းလိုက္လာသည္။
ေဘးခံုမွ ကြန္မန္ဒါယန္ႏွင့္လီကေတာ့ မ်က္စိမွတ္ျပလိုက္ ေျပာင္ျပလိုက္ႏွင့္သေဘာေတြက်ေနေလသည္။
ထိုညကအေဆာင္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ မုိးယံထက္တစ္ေယာက္ေျခပစ္လက္ပစ္...။ မနက္ျဖန္သူမႏွင့္ေတြ႔ရဖို႔ မေသခ်ာေတာ့ဟူေသာစိတ္က ဖိစီးလ်က္...။ ကိုေဇယ်ာမင္းျပန္ေရာက္လာေတ့ ကုတင္ေပၚတြင္ ေျခပစ္လက္ပစ္ျဖစ္ေနေသာသူ႔ကိုၾကည့္ၿပီးၿပံဳးသည္..။
"ညီ ငမိုး"
"ဗ်ာ ကိုေဇ"
"မင္းကလဲ လဒႀကီးတုတ္ေကြးမိေနတာက်ေနတာပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနစမ္းပါ"
"ဟာ အကိုကလဲဗ်ာ ညစ္ေနပါတယ္ဆိုမွ"
"ဘာလဲ မနက္ျဖန္မေတြ႔ရေတာ့ဘူးဆိုၿပီးေတာ့လား"
"ဟာဗ်ာ"
"ဟားဟား ဘာမွညစ္မေနနဲ႔ မနက္ျဖန္သူတို႔မျပန္ခင္ စိန္႔ေမရီ မိဘမဲ့ေက်ာင္းသြားဦးမွာ ေန႔လည္မွျပန္မွာ"
"တကယ္လား က်ပ္ေနတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူးေနာ္"
"က်ပ္စရာလား အဲတခုပဲ"
"အယ္ ဘာတခုလဲ ကၽြန္ေတာ္မလိုက္ရဘူးလား"
"အမေလးကြာ ေျဖးေျဖးေမးပါ မနက္ပိုင္းတန္းေနာက္ထမျပင္ပါနဲ႔ကြာလို႔ ေျပာမလို"
"ဟာဗ်ာ"
ဘာပဲေျပာေျပာ ေနာက္ဆံုးခြဲခြာခ်ိန္မတိုင္မွီထိ သူမႏွင့္ေတြ႔ခြင့္ရေနဦးမည္ဆိုေတာ့.. နည္းနည္းေျဖသာေသးသည္ ဟုေတြးရင္းေပ်ာ္ရႊင္စြာ အိပ္ယာ၀င္ခဲ့ေလေတာ့သည္။ အကယ္၍သာ သူ႔အတြက္ ေနာက္ငါးလမတိုင္မွီအထိ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာအိမ္စက္ရျခင္းဆိုသည္ကို မိုးယံထက္တစ္ေယာက္ သိခဲ့ပါလွ်င္.......
==============