အပိုင္း-၃ ကိုမေရးခင္ က်ေနာ္ ကိုယ့္ဘာသာကို ေမးခြန္းေတြေမးၿပီး ဆန္းစစ္ၾကည့္မိတယ္။ မင္းကစစ္တပ္ထဲေမြးၿပီး စစ္တပ္ကိုပဲ ေျပာေနသလား၊ တပ္ကမဟုတ္တဲ႔သူေတြကို မေျပာရဲဘူး မဟုတ္လား၊ မင္းကအခုစစ္တပ္ထဲမွာ မဟုတ္ေတာ့ပဲ ဘာလို႔ စစ္တပ္အေၾကာင္းေတြ လိုက္ေျပာေနသလဲေပါ့။ ဘယ္လိုေမးခြန္းေတြပဲ ရိွေနပါေစ၊ က်ေနာ္႔ရဲ႕အေျဖက တပ္မေတာ္ထဲမွာေမြးၿပီး ႀကီးျပင္းလာခဲ႔တာျဖစ္လို႔ တပ္မေတာ္အေပၚ ေကာင္းေစခ်င္တဲ႔ စိတ္ဆႏၵကအျပည့္ပါပဲ။ တပ္ထဲကထြက္ခဲ႔ရတာလည္း ေငြ၊ မိန္းမ၊ အရက္၊ ေလာင္းကစား၊ မူးယစ္ေဆး၀ါးေၾကာင့္မဟုတ္ဘဲ ကုသိုလ္ကံေၾကာင့္သိကၡာရိွရိွထြက္ခဲ႔ရတာျဖစ္လို႔ မ်က္ႏွာမငယ္ဘူး။
ကိုယ္မႏွစ္မ်ဳိ႕တာေတြကို တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္မွာ ေျပာခြင့္မသာခဲ႔ေပမယ့္ ကိုယ့္လိုမ်ဳိးဒုကၡခံေနၾကရတာေတြ ၾကားရတဲ႔အခါ အဲဒီလူေတြကိုယ္စား အၿငိမ္းစားျဖစ္ေနတဲ႔က်ေနာ္ကပဲ အမုန္းခံၿပီးေရးသင့္တယ္ထင္လို႔ ေရးတာပါ။ တပ္မေတာ္အေပၚ သံေယာဇဥ္ႀကီးလို႔လည္း တပ္နဲ႔ပတ္သက္တာမွန္သမွ် မိမိစိတ္ထဲကကိုခံစားေနရတာ ဒီေန႔အထိပဲ။ တပ္ထဲမွာလည္း မိမိနဲ႔လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ စစ္သည္မ်ားစြာတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဆဲ ရိွေနေတာ့ ေကာင္းတာေလးေတြၾကားရရင္ ၀မ္းသာသလို၊ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြမွာ စိတ္ထဲမေကာင္းမိဘူး။ အထူးသျဖင့္ ျပည္သူနဲ႔တပ္မေတာ္ တစိတ္တ၀မ္းတည္းရိွရမယ့္ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္စာေၾကာင့္ တစ္ဖက္နဲ႔တစ္ဖက္ ယုံၾကည္မႈျပန္လည္တည္ေဆာက္ဖို႔ အကူအညီျဖစ္လိုျဖစ္ျငားဆိုတဲ႔စိတ္နဲ႔ ေလးေလးနက္နက္ေရးျခင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
၁၁။ ရိကၡာတင္မက စစ္၀တ္ကလည္း အရည္အေသြးညံ့ဖ်င္းသလို အလုံအေလာက္မရႏိုင္တာေၾကာင့္ စစ္ဆင္ေရးတခါထြက္တိုင္း တပ္ခြဲမွဴးမ်ားက စစ္သည္မ်ားအတြက္ ဖိနပ္၊ မိုးကာ၊ ေစာင္ၾကားကအစပါဖို႔ ႀကံရဖန္ရပါတယ္။ ၁၉၈၉ခု မတိုင္မီအထိ အရာရိွစစ္သည္ေတြရဲ႕ စစ္၀တ္တန္ဆာပလာ၊ အထူးသျဖင့္ယူနီေဖါင္းကို တပ္မေတာ္အထည္ခ်ဳပ္စက္ရုံေတြက အရည္အေသြးမီေအာင္ ထုတ္ႏိုင္ခဲ႔ေသးတယ္။ ဒိထက္ေစာတဲ႔ က်ေနာ့္အေဖ ဗိုလ္ေလာင္းဘ၀၊ အရာရိွငယ္ဘ၀ကဆို ယူဂိုဆလားဗီးယားႏိုင္ငံထုတ္ စစ္ေျမျပင္အေႏြးကုတ္(တို၊ ရွည္)၊ ေဘာင္းဘီ၊ ခ်က္ကိုဆလိုဗက္ကီးယားကလာတဲ႔ ေတာစီးဖိနပ္၊ အဂၤလန္လုပ္အရာရိွဦးထုပ္ေတြဟာ ကမၻာ႔အဆင့္မီေတြခ်ည္းပဲ။ က်ေနာ္တို႔အရာရိွငယ္ျဖစ္ေတာ့ကို တပ္မေတာ္အထည္ခ်ုပ္စက္ရုံ (ကကန)ကထုတ္ေပးတဲ႔ စစ္၀တ္ေတာ္ေတာ္မ်ားက အရည္အေသြးမေကာင္းေတာ့လို႔ ကကဒုံလို႔ေခၚတဲ႔ မဂၤလာဒုံေစ်းထဲက စစ္ပစၥည္းအေရာင္းဆိုင္ေတြကေန ၀ယ္၀တ္ခဲ႔ရတာ အားလုံးအသိပါ။ အရာရိွအားလုံးနီးပါးလည္း အေမရိကန္အီေကြ႕မန္႔နဲ႔ေရဗူးကို ၀ယ္လို႔ပဲျဖစ္ေစ၊ လက္ေဆာင္ရလို႔ပဲျဖစ္ေစ ၀တ္ဆင္ခဲ႔ၾကဖူးတယ္။ ကိုယ့္ဆီကထုတ္ေပးတဲ႔ Issue Equipment ကမွ မေကာင္းတာကိုး။ စစ္သည္ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ အိပ္ရႈးကိုပဲခိုင္ေအာင္ fitting က်ေအာင္ ႏိုင္လြန္အပ္ခ်ည္နဲ႔ျပန္ခ်ဳပ္ၾကရတယ္။ အရာရိွျခင္ေထာင္ဆုိရင္လည္း ေနာက္တန္းသုံး တက္ထရြန္အျဖဴ၊ ဇာအျဖဴနဲ႔ရသလို၊ ေရွ႕တန္းသုံးအတြက္ စစ္ေရာင္ပိတ္နဲ႔ ေပါေပါမ်ားမ်ားသုံးႏိုင္ၾကတာ က်ေနာ္တို႔ကေလးဘ၀တုန္းကပါ။ အခုေတာ့ ဒီလိုအရည္အေသြးနဲ႔ျခင္ေထာင္ေတြ မျမင္ရေတာ့ပါဘူး။
၁၂။ ေဖေဖတပ္ရင္းမွဴးျဖစ္ေတာ့ (က်ေနာ္(၇)တန္းေက်ာင္းသားဘ၀) တပ္တြင္းမွာ စစ္သည္ရဲေဘာ္ေတြေနထိုင္၊ စားေသာက္၊ ေပ်ာ္ရႊင္ၿပီးရရိွခဲ႔တဲ႔ အခြင့္အေရးေတြဟာ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း(၁၀)ႏွစ္အၾကာ က်ေနာ္အရာရိွျဖစ္လာတဲ႔အခ်ိန္နဲ႔ ထင္မွတ္မထားေအာင္ကို ဆုတ္ယုတ္သြားပါၿပီ။ လူအင္အားအေနနဲ႔ က်ေနာ့္အေဖတပ္စုမွဴးဘ၀က သူ႕တပ္စုမွာ အရာရိွ(၂)ေယာက္နဲ႔အျခားအဆင့္(၃၅)ေယာက္ရိွေပမယ့္ က်ေနာ္တပ္စုမွဴးျဖစ္လာေတာ့ အရာရိွဆိုလို႔က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္းရိွၿပီး အျခားအဆင့္က(၇)ေယာက္ပဲရိွပါတယ္။ ၁၉၈၀ ပတ္၀န္းက်င္က တပ္ရင္းႀကီးတစ္ရင္းရဲ႕ဖြဲ႕စည္းပုံအင္အားနဲ႔ ၁၉၉၇ က ဖြဲ႕စည္းပုံအင္အား မကြာလွေပမယ့္ ရိွရင္းအင္အားက (၄)ပုံ(၁)ပုံေအာက္သာရိွပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္တပ္ခြဲမွဴးျဖစ္လာေတာ့လည္း တပ္ခြဲတစ္ခြဲဖြဲ႕စည္းပုံအရ အင္အား(၁၃၀)ေက်ာ္ရိွေပမယ့္ လက္ေတြ႕မွာအင္အား(၃၀)ေက်ာ္သာရိွပါတယ္။ ဖြဲ႕စည္းပုံအင္အားေအာက္မ်ားစြာ ေလ်ာ့နည္းသြားသလို တပ္တြင္းသက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရး အေရာင္းဆိုင္မွာ ဘာပစၥည္းမွ မည္မည္ရရေပးႏိုင္တာ မရိွေတာ့ပဲ၊ တပ္တြင္းစာၾကည့္တုိက္၊ တပ္တြင္းဆံသဆိုင္နဲ႔ တပ္တြင္းရုပ္ရွင္ရုံဆိုတာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနပါေတာ့တယ္။
၁၃။ တပ္ထဲမွာေမြးၿပီးတပ္ထဲမွာပဲႀကီးခဲ႔တဲ႔ က်ေနာ္ဟာ ေက်ာင္းေနေတာ့လည္း တပ္တြင္းမူလတန္းေက်ာင္းကေန စခဲ႔ရတာပါ။ စတုတၳတန္းေအာင္ျမင္ၿပီး ပဥၥမတန္းေရာက္မွ တြဲဘက္အေျခခံပညာအထက္တန္းေက်ာင္းကို တက္ခဲ႔ရတာပါ။ ဖခင္တာ၀န္က်ရာေနရာ ေဒသအစုံကို လိုက္ပါရင္း မူႀကိဳကေနဒႆ မတန္းေအာင္တဲ႔အထိ ေက်ာင္း(၇)ေက်ာင္းေျပာင္းေနခဲ႔ရတယ္။ တခ်ဳိ႕စာသင္ႏွစ္ေတြမွာဆို တစ္ႏွစ္တည္း ေက်ာင္းႏွစ္ေက်ာင္းေျပာင္းရတာေၾကာင့္ ပညာေရးမွာ သူမ်ားေနာက္က် က်န္ခဲ႔ရတယ္။ က်ေနာ္တို႔မူလတန္းေက်ာင္းသားဘ၀က ကစားခဲ႔ဖူးတဲ႔ တပ္တြင္းေဘာလုံးကြင္းမွာ ယခင္ကလိုကေလးေတြအမ်ားႀကီးေဆာ့ကစားေနတာ မျမင္ရေတာ့ဘူး။ စစ္သည္ေတြ ေဘာ္လုံးကစားေနတာ မျမင္ရေတာ့ဘူး။ အရာရိွတင္းနစ္ကစားကြင္း၊ အရာရိွဇနီးေတြအတြက္ ၾကက္ေတာင္ကစားကြင္းေတြက တပ္ရင္းအအို၊ အေဟာင္းႀကီးေတြမွာ ထိန္းသိမ္းမယ့္သူမရိွ ကစားမယ့္သူမရိွပဲ ပ်က္စီးကုန္ၾကၿပီ။ တပ္တြင္းေဘာ္လုံးကြင္းဆိုတာ တပ္ခြဲအလိုက္ကစားၾကသလို၊ တပ္ရင္းတစ္ရင္းနဲ႔တစ္ရင္းသာမက ရပ္ထဲရြာထဲကလူငယ္ေတြနဲ႔ပါ ခ်ိန္းၿပီး ေဘာ္လုံးကစားခဲ႔ၾကတာပါ။ တပ္ထဲမွာ ရုပ္ရွင္ျပရင္၊ အၿငိမ့္ဇာတ္ပြဲကရင္၊ အနီးအနားရပ္ထဲရြာထဲက ျပည္သူေတြလည္း လာၾကည့္ၾက၊ အားေပးၾကတယ္။ မုန္႔ေစ်းတန္းေတြလည္း စည္စည္ကားကားနဲ႔ပါ။ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ အရပ္ထဲမွာ ပြဲလမ္းသဘင္ရိွရင္လည္း တပ္ထဲကမိသားစု၀င္ေတြ သြားၾကည့္ၾကတယ္။ ဒါ့အျပင္ သာေရး၊နာေရး၊ဘုန္းႀကီးပြဲ၊ အလွဴပြဲအားလုံးမွာလည္း တပ္နဲ႔အရပ္ခြဲျခားမႈ မရိွခဲ႔ဘူး။
၁၄။ က်ေနာ္မူလတန္းေက်ာင္းစတက္ေတာ့ ေဖေဖက ခလရ(၅)မွာ တပ္ခြဲမွဴးဗိုလ္မွဴးပါ။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္တို႔တပ္တြင္းမူလတန္းေက်ာင္းထဲမွာ တပ္တြင္းကစစ္သည္အရာရိွေတြရဲ႕ သားသမီးေတြအျပင္ ေညာင္ပင္သာနဲ႔ရြာနီးျခဳပ္စပ္ကလာတက္တဲ႔ ကေလးေတြထဲမွာ ကရင္၊ ကုလားလူမ်ဳိးေတြအမ်ားႀကီးပါတယ္။ မူလတန္းေက်ာင္းအုပ္က ကုလားလူမ်ဳိး ဆရာႀကီး၀င္းျမင့္ပါ။ ဆရာႀကီးကက်ေနာ့္ကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ဗိုလ္ဂ်ဳိးလို႔ကုလားသံ၀ဲ၀ဲနဲ႔ေခၚပါတယ္။ ဗိုလ္ဂ်ဳိးလို႔အမည္တြင္သြားရတဲ႔ အေၾကာင္းကေတာ့ ေက်ာင္းဖြင့္ရာသီအစ ရက္တစ္ရက္မွာ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးက စာသင္ခန္းတစ္ခုျခင္းစီကို၀င္ၿပီး ေက်ာင္းသားေတြကိုတစ္ဦးခ်င္း လိုက္ၿပီးမိတ္ဆက္ေမးျမန္းပါတယ္။ က်ေနာ့္အလွည့္ေရာက္ေတာ့ မနက္စာဘာစားခဲ႔သလဲလို႔ ေမးပါတယ္။ ေမေမကမနက္တိုင္း ထၼင္းဆီဆမ္းနဲ႔ပဲျပဳပ္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ညကထၼင္းက်န္ရင္ ထၼင္းၾကမ္းကို ေၾကာ္ၿပီးေကၽြးပါတယ္။ က်ေနာ္ကထၼင္းေၾကာ္ဆိုရင္ ဒယ္အိုးအေျခကပ္ေနတဲ႔ ထမင္းဂ်ဳိးကိုမွစားတာကိုး။ အဲဒီေန႔က ထမင္းေၾကာ္ဂ်ဳိးကပ္ကိုစားခဲ႔လို႔ (ထၼင္းဂ်ဳိး)စားခဲ႔တယ္လို႔ ေျဖခဲ႔မိရာကစၿပီး ဗိုလ္ဂ်ဳိးဆိုတဲ႔အမည္ တြင္သြားခဲ႔ပါတယ္။
၁၅။ ၁၉၇၄-၁၉၈၈ တေလ်ာက္လုံးက်င္းပခဲ႔တဲ႔ တပ္မေတာ္ေန႔ အခမ္းအနားတိုင္းမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ၿမိဳ႕မေက်ာင္းကြင္းမွစတင္ခ်ီတက္ေသာ တပ္မေတာ္စစ္ေၾကာင္းမ်ားကို မုိင္ဒါကြင္းအထိ တပ္မေတာ္မိသားစု၀င္မ်ားသာမက ျပည္သူအမ်ားက ေသာင္းေသာင္းဖ်ဖ် ႀကိဳဆိုပန္းကုန္းစြတ္ခဲ႔ၾကသည္ကို မ်က္ျမင္ႀကဳံခဲ႔ပါတယ္။ ျပည္သူေတြအတြက္ ဦး၀ိစာရလမ္းေပၚမွာရိွတဲ႔ တပ္မေတာ္ကပြဲရုံမွာ ေသာၾကာ၊စေနညတိုင္း ျမန္မာနဲ႔ႏိုင္ငံရပ္ျခားရုပ္ရွင္ေတြ ျပေပးခဲ႔တယ္။ စစ္တိုက္ရန္၊ စစ္တိုက္ရန္မရိွကေလ့က်င့္ရန္၊ စစ္တိုက္ရန္နဲ႔ေလ့က်င့္ရန္မရိွက ျပည္သူ႕အက်ဳိးျပဳလုပ္ငန္းလုပ္ရန္ဆိုတဲ့အတိုင္း ျပည္သူ႕တပ္မေတာ္သားမ်ားဟာ စစ္ဆင္ေရးႏွင့္ေလ့က်င့္ေရးတာ၀န္မရိွတဲ႔အခါ ျပည္သူ႕အက်ဳိးျပဳလုပ္ငန္းမ်ားျဖစ္တဲ့ ဆည္ဖို႔ျခင္း၊ ေရတြင္းေရကန္တူးျခင္း၊ ေျမာင္းေဖါက္လမ္းေဖါက္ျခင္း၊ ေဆးရုံႀကီးမ်ားတြင္သန္႔ရွင္းေရးေဆာင္ရြက္ျခင္း၊ ရပ္ထဲရြာထဲတြင္သန္႔ရွင္းေရး ေဆာင္ရြက္ျခင္းလုပ္ငန္းမ်ားကို ေဒသခံျပည္သူမ်ားနဲ႔အတူ လက္တြဲေဆာင္ရြက္ခဲ႔ၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဒီလိုျပည္သူ႕အက်ဳိးျပဳလုပ္ငန္းေတြလုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ တပ္ေတြမွာလူအင္အားရိွခဲ႔ၾကလုိ႔ပဲ။ ဒါ့အျပင္တပ္မေတာ္သားေတြအတြက္ရတဲ႔ ရိကၡာ(Ration)ေတြျဖစ္တဲ႔ သာမန္ရိကၡာ၊ တိုက္ခိုက္ေရးရိကၡာ၊ ေဆးရုံရိကၡာ-၁၊ ၂၊ ၃၊ အလုပ္သမားႏွင့္လက္နက္ခ်ဖမ္းဆီးရမိသူမ်ားရိကၡာ၊ ေဆးရုံအေထြေထြရိကၡာ၊ က်နး္မာေရးႏွင့္ပိုးမႊားကာကြယ္ေရးေဆးပစၥည္း စတာေတြကလည္း မေလ်ာ႔မပါး တင္းျပည့္ၾကပ္ျပည့္ ရခဲ႔ၾကလို႔ပဲျဖစ္တယ္။ သာမန္ရိကၡာေျခာက္အျဖစ္ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ငရုပ္ေျခာက္၊ ငပိ၊ ႏို႔ဆီ၊ သၾကား၊ ကုလားပဲ၊ လၻက္အခ်ဳိေျခာက္၊ နႏြင္း၊ ေရအိမ္သုံးစကၠဴ၊ ထင္း(သို႔) ေရနံဆီ(သို႔) လႊစာ(သို႔) ဖြဲ စသျဖင့္ အမည္စုံလင္ပါတယ္။ တပ္ၿပီးသာမန္ရိကၡာအစိုမွာ အသားတစ္မ်ဳိးမ်ဳိး (အမဲ၊ ၀က္၊ ဆိတ္၊ ငါး၊ ပုဇြန္၊ ၾကက္၊ ငုံး၊ ငါးေျခာက္၊ ဘဲဥ၊ ၾကက္ဥ၊ ငုံးဥ)၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္၊ အာလူး(သို႔) ပဲမ်ဳိးစုံ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ၾကက္သြန္နီ၊ မန္က်ည္းသီးမွည့္၊ ခ်င္း စတာေတြပါ၀င္ပါတယ္။ တပ္မေတာ္(ၾကည္း၊ေရ၊ေလ)အတြက္ အထူးရိကၡာေငြလည္း ရပါေသးတယ္။
၁၆။ က်ေနာ္ဆယ္တန္းစာေမးပြဲေအာင္ၿပီး စစ္တကၠသိုလ္သြားတက္မယ္ဆိုေတာ့ ေဖေဖက စစ္တကၠသိုလ္အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပပါတယ္။ တစ္ေန႔ကို ၾကက္ဥျပဳပ္(မနက္-၁၊ ည-၁)၊ မနက္လၻက္ရည္၊ ညေနမလိႈင္အျပည့္နဲ႔ႏြားႏို႔၊ လက္သီးဆုပ္ေလာက္ရိွတဲ႔ အမဲသား၊ ခပ္လိုက္တုိင္းကုလားပဲေစ႔အျပည့္နဲ႔ဟင္းခ်ဳိ၊ ေသာၾကာေန႔ညတိုင္း အီစမိုင္၊ ၆"ရွည္တဲ႔အီၾကာေကြးေတြဟာ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ႀကဳံရတဲ႔အခါ ယုံခ်င္စရာေတာင္မရိွေတာ့ဘူး။ ေလ႔က်င့္ေပးေနတာဆိုတဲ႔စိတ္ကို ႏွလုံးသြင္းၿပီး ေလးႏွစ္ကိုေအာင္ျမင္စြာ ျဖတ္သန္းႏိုင္ခဲ႔ေပမယ့္ အဲဒီကတည္းက က်ေနာ္႔စိတ္ထဲမွာ သံဓိဌာန္ခ်ထားတာက မိမိသာလုပ္ပိုင္ခြင့္ရခဲ႔မယ္ဆိုရင္ ေစတနာပါပါနဲ႔ စံခ်ိန္မီမီ ေကၽြးမယ္ဆိုတာပါပဲ။ စစ္၀တ္မွာလည္း အလားတူပါပဲ။ က်ေနာ္ဗိုလ္ေလာင္းဘ၀မွာ ေဖေဖကစစ္တကၠသိုလ္ကို (၂)ေခါက္ေရာက္ပါတယ္။ ဗိုလ္ေလာင္းစားရိတ္သာအထိ ၀င္ၾကည့္ခဲ႔ၿပီး ေဖေဖတို႔တုန္းကလို အဆင့္မမီတာေတြ႕ရလို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ ဒီအေၾကာင္းကို တာ၀န္ရိွသူအဆင့္ဆင့္ထံ ႏႈတ္ျဖင့္ေျပာျပခဲ႔ေပမယ့္ ဘာမွထူးျခားမလာခဲ႔ပါဘူး။ ၾကာေတာ့လည္း လုပ္ငန္းအေတြ႕အႀကဳံက ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔လုိက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ မ်က္စိဖြင့္ၿပီးႏႈတ္ဆိတ္ေနဖို႔ က်ေနာ္႔ကိုသင္ေပးခဲ႔တာပါပဲေလ။
××××××××××××××××××××××××××
က်ေနာ္ေရးခဲ့တဲ့ စာစုေတြကုိ ဖတ္အျပီးမွာ ေကာင္းျခင္းဆိုးျခင္းကို စာဖတ္သူမ်ားဥာဏ္ျဖင့္ယွဥ္၍ စဥ္းစားေစလိုပါတယ္။ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးအျမင္မတူတဲ႔အတြက္ သုံးသပ္ခ်က္မ်ားကြဲျပားျခားနားပါလိမ္႔မယ္။ အဲဒီကြဲျပားေနတာေတြကို ေပါင္းစည္းႏိုင္ရင္ က်ေနာ္တို႔ေအာင္ျမင္ၿပီလို႔ ဆုိခ်င္ပါတယ္။)
အားလုံးကိုေလးစားစြာျဖင့္