ရႊီ... ရႊီ... ရႊီ …..
ငွက္ဆုိးထုိးသံနဲ႕တူတဲ႕ ခရာသံရွည္ၾကီးက ေဆာင္းမနက္ခင္းကုိ ထုိးေဖာက္ျပီး နားထဲဝင္လာတယ္။
"အိပ္ရာထမယ္.. ျပီးရင္ တန္းစီကြင္းထဲမွာ တန္းစီမယ္"ၾကံ႕ခုိင္ေရးနည္းျပေတြရဲ႕ အသံက နားထဲမွာ စီညံေနတယ္။ အလန္႕တၾကားသူက ထၾကတယ္။ ညီသု တစ္ေယာက္လည္း အိပ္ရာ သိမ္းရမလုိ၊ အဝတ္အစားလဲ ရမလုိနဲ႕ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္ေနတယ္။
တခ်ိဳ႕က ျခင္ေထာင္ထဲကေတာင္ မထြက္ၾကေသးဘူး။ အိပ္လုိ႕ေကာင္းေနတဲ႕ပုံပဲ။တခ်ိဳ႕က မ်က္ႏွာသစ္ဖုိ႕အေဆာင္ျပင္ကုိ ထြက္သြားၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ မ်က္ႏွာမသစ္ဘဲ ၾကံ႕ခုိင္ေရးဝတ္စုံကုိ ေကာက္စြပ္ၾကတယ္။
ညီသုလည္း သူမ်ားနည္းတူ အဝတ္အစားေကာက္စြပ္ျပီး ေရခြက္ဆြဲျပီး မ်က္ႏွာသစ္ဖုိ႕ ေရကန္ဆီကုိေျပးသြားတယ္။ေရကန္ထဲက ေရကုိခပ္ လက္နဲ႕ခပ္ယူလုိက္တဲ႕အခ်ိန္မွာ
"ေအာင္မေလး.. က်င္လုိက္တာ"ေရခဲေရ အတုိင္းေအးစက္ေနတဲ႕ ေရေၾကာင့္ မ်က္ႏွာဆက္သစ္ဖုိ႕ခက္သြားတယ္။ အိမ္သာတက္ျပီး ျပန္လာတဲ႕တစ္ေယာက္ကလည္း ရွူံ႕မဲ႕ ရွုံ႕မဲ႕နဲ႕ ထြက္လာရင္းနဲ႕
"ေတာ္ျပီ.. ေနာက္ဆုိ အိမ္သာမတက္ေတာ့ဘူး။ က်ိန္းလုိက္တာကြာတဲ႕"
သူေျပာေတာ့မွ ညီသုလည္း ရယ္(ရီ) ခ်င္သြားတယ္။ ဒီေလာက္ေမးေနတဲ႕ေရကုိ မ်က္ႏွာသစ္ဖုိ႕ေတာင္ ခက္ေနတာ။ သူက အဲ႕ဒီေရနဲ႕ အိမ္သာတက္တယ္ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပြဲပ်က္ရွာမယ့္ပုံပါပဲ။ေအးစက္ေနတဲ႕ျမဴေတြၾကားမွာ ေလေတြကလည္း တုိက္ေနတယ္။ ေလတစ္ခ်က္ေဝွ႕လုိက္တုိင္း ေရခဲၾကာပြတ္နဲ႕အရုိက္ခံလုိက္ရသလုိ ေက်ာစိမ္႕ သြားတယ္။
"ကြင္းထဲကုိ ဆင္းၾကေတာ့။ အေဆာင္မွာ တစ္ေယာက္မွ မက်န္ခဲ႕ၾကနဲ႕။ ကြင္းထဲမွာ လူျပန္စစ္မယ္"
"ရႊီ... ရႊီ.. ရႊီ"
ၾကံ႕ခုိင္ေရးနည္းျပရဲ႕ ေအာက္ေငါက္သံနဲ႕ ခရာရွည္သံက ကမၻာပ်က္ေနတဲ႕အတုိင္းပဲ။လူေတြကလည္း ပ်ားပန္းခတ္ ေျပးလႊားေနၾကတယ္။အေဆာက္အဦ အျပင္ဘက္ ေခါင္းျပဴလုိက္ရင္ကုိ အေျပာင္ညွပ္ထားတဲ႕ ေခါင္းက က်ိန္းစက္သြားတယ္။ေခါင္းစြပ္ကုိ အျမန္စြပ္ျပီး ထုတ္ေပးထားတဲ႕ ဂြမ္းကပ္ကုိ ျခံဳလုိက္တယ္။ျပီးတဲ႕ေနာက္မွာ ကြင္းထဲကုိ အျမန္ေျပးဆင္းတယ္။
ကြင္းထဲေရာက္လုိ႕ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေစာင္ျခံဳတဲ႕သူင ျခံဳလုိ႕၊ သဘက္ျခံဳထားတဲ႕သူက ျခံဳလုိ႕ အသားနဲ႕ ေလမထိေအာင္ ဖုံးထားၾကတယ္။
"မင္းတုိ႕ အဲ႕ဒီေစာင္ေတြ၊ သဘက္ေတြယူလာမွေတာ့ ၾကံ႕ခုိင္ေရးဘယ္လုိလုပ္ၾကမလဲ။ ဒီေန႕ေတာ့ ရွိေစေတာ့ ေနာက္ေန႕ယူမလာနဲ႕ ။ ၾကားလား"
ၾကံ႕ခုိင္ေရးနည္းျပက မုိက္ကေနတဆင့္ ေအာ္ေျပာတယ္။ကြင္းထဲေရာက္ေနတဲ႕သူေတြက အသံေတြဆူညံလုိ႕ေနတယ္။သူတုိ႕အတြက္ အေရးၾကီးဆုံးက ဒီအခ်ိန္မွာ အသားနဲ႕ေလနဲ႕မထိဖုိ႕ပဲလုိ႕ ေတြးၾကတယ္။
"ဒီေလာက္ေအးစက္ေနတဲ႕အခ်ိန္ၾကီးမွာ ငါတုိ႕ကုိ ေဘာင္းဘီတုိနဲ႕ ကြင္းထဲဆင္းခုိင္းရသလားကြာ"
ညီသုေဘးက တစ္ေယာက္ကေတာ့ အလုိမက်တဲ႕ေလသံ နဲ႕ ခပ္က်ယ္က်ယ္ေလးေအာ္တယ္။
ညီသုစိတ္ထဲမွာလည္း
"တေလာကလုံး အိပ္ေမာၾကေနတဲ႕ ဒီအခ်ိန္ၾကီးမွာ။ ငါတုိ႕ က်ေတာ့ ေအးစက္ေနတဲ႕ ဒီကြင္းျပင္ၾကီးထဲမွာ မတ္တပ္ရပ္ေနရတယ္။"ဆုိျပီး ေတြးမိတယ္။
ကြင္းျပင္ထဲက လူငယ္ေတြမသိေသးတာက အဲ႕ဒီေန႕ကစျပီး တျခားသူေတြနဲ႕ သူတုိ႕ကုိယ္ သူတုိ႕ႏွူိင္းမယွဥ္ရဘူးဆုိတာကုိပါ။
တေလာကလုံး အိပ္ေမာက်ေနရင္ေတာင္ သူတုိ႕ဟာ ႏုိးၾကားေနရမယ္။မုိးရြာတယ္၊ ေနပူတယ္ ဆုိတဲ႕သဘာဝ တရားေအာက္မွာ မညည္းမညူလုပ္ကုိင္တတ္ရမယ္။ သူတုိ႕ေတြဟာ ဘဝေဟာင္းရဲ႕ စည္းစိမ္နဲ႕ခ်မ္းသာမွူကုိ စြန္႕လြတ္ထားရမယ္။
ဟုတ္ပါတယ္။ သူတုိ႕ဟာ ဒီေန႕က စျပီး သူတုိ႕ရဲ႕စိတ္ကုိ ခ်ိဳးႏွိမ္ျပီး သဘာဝတရားနဲ႕ လူ႕သဘာဝတရားကုိ ဆန္႕က်င္ အံ႔တု ရပါေတာ့မယ္။
ေအာက္တပ္ရင္း (Under Training) ကာလမွာ ဗုိလ္ေလာင္းေတြဟာ အေျခခံစစ္ေရးျပကုိ သင္ၾကားရတယ္။အရပ္သားဘဝကေန ကူးေျပာင္းခါစ ဗုိလ္ေလာင္းေတြဟာ ပူျပင္းတဲ႕ေနေရာင္ေအာက္မွာ ၾကာရွည္စြာ ရပ္ဖုိ႕က်င့္သားမရၾကေသးပါဘူး။
"ေရွ႕...ၾကည့္"
မာထန္ျပတ္သားတဲ႕ စစ္မိန္႕သံ အဆုံးမွာ ဗုိလ္ေလာင္းေတြဟာ မလွူပ္မယွက္နဲ႕ ေရွ႕တည့္တည့္ကုိ စုိက္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ပူျပင္းတဲ႕ေနေရာင္က သူတုိ႕မ်က္ႏွာအေပၚ ထုိးက်ေနတယ္။ပခုံးမွာထမ္းထားတဲ႕ ေသနတ္ကုိ ျငိမ္ေအာင္ကုိင္ရင္း က်င့္သားမရေသးသူအခ်ိဳ႕ မူးလဲက်ကုန္တယ္။
"စစ္ေရးျပသင္ရတဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က အမိန္႕နာခံတတ္ဖုိ႕ပဲ။ လူေတြဟာ လူ႕သဘာဝအရ သက္သက္သာသာေနခ်င္ၾကတယ္။အမ်ားစုဟာ ေနပူရင္ ထီးေဆာင္းၾကမယ္။ေညာင္းရင္ ထုိင္နားလုိက္ၾကမယ္။ဒါေပမယ့္ မင္းတုိ႕ကေတာ့ ေနပူရင္လည္း ခရီးဆက္ရမယ္။ေမာေနရင္လည္း ေရွ႕ဆက္ရမယ္။ဒါေၾကာင့္ မင္းတုိ႕ရဲ႕တာဝန္ကုိ ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းႏုိင္ဖုိ႕အတြက္ သက္သက္သာသာေနခ်င္တဲ႕စိတ္ေတြကုိ ခ်ိဳးႏွိမ္ထားႏုိင္ဖုိ႕လုိအပ္တယ္"
ေရွ႕တည့္တည့္ကုိ နာရီနဲ႕ခ်ီ စုိက္ၾကည့္ေနရတာဟာ လြယ္ကူတဲ႕အလုပ္တစ္ခုေတာ့မဟုတ္ဘူး။ စကၠန္႕ေတြကုိ ေရတြက္ရင္း၊ မိနစ္ေပါင္းမ်ားစြာျဖတ္သန္းရင္း ျမန္ျမန္ကုန္လြန္ပါေစလုိ႕ ဆုေတာင္းၾကတယ္။ စိတ္မရွည္ေတာ႕တဲ႕အဆုံးမွာ ညည္းတြားသံအခ်ိဳ႕ထြက္လာၾကတယ္။
"ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မူးလဲေတာ့မယ္ထင္ရင္ စိမ္းေနတဲ႕သစ္ပင္ေတြၾကည့္ပါ။ ခႏၶကုိယ္ကုိ မလွူပ္ဘဲ ဖိနပ္ထဲကေန ေျခေခ်ာင္းေတြကုိ လွူပ္ပါ။ အသက္ကုိ ပုံမွန္ရွူပါ"မုိက္ကေန တဆင့္ နည္းျပဆရာရဲ႕ ညႊန္ၾကားခ်က္ထြက္လာတယ္။
အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႕အမ်ွ ျငီးေငြဖြယ္ေကာင္းလြန္းစြာ စိတ္က မြန္းက်ပ္လာတယ္။ အရွိန္ျပင္းလြန္းတဲ႕ အပူခ်ိန္ေအာက္မွာ ေခါင္းက က်ိန္းစက္လာတယ္။ဦးထုပ္ေဆာင္းထားတဲ႕အတြက္ နားသယ္စပ္မွာ ေခြ်းစုိ႕လာတယ္။
"ေနပူထဲ ထြက္မကစား နဲ႕ "
"အျပင္မွာ ေနပူေနတယ္.. ေနေအးေတာ့မွ အျပင္ထြက္ပါလား"
ကေလးငယ္ဘဝတေလ်ာက္လုံး ၾကားခဲ႕ရတဲ႕အသံေတြကုိ နားထဲမွာ ၾကားေယာင္လာတဲ႕အခါ ဒါဟာ မိဘ အိမ္မဟုတ္ဘူးဆုိတဲ႕ အသိနဲ႕ ျပန္ထိန္းရျပန္တယ္။
"အဓိပတိလမ္းမ က အရင္လုိပါပဲ "
သီခ်င္းသံသဲ႕သဲ႕ကုိ နားထဲမွာ ၾကားေယာင္လာသလုိ၊အင္ယားကန္ေဘာင္မွာ လြယ္အိတ္ေရွ႕ခ်လုိ႕ အေပါင္းအေဖာ္ေတြစုျပီး အေၾကာ္စုံစားေနၾကတဲ႕ ျမင္ကြင္းေတြ....။
"သီခ်င္းသံေတြ... ရယ္ေမာသံေတြ... တခါတေလ အားရပါးရ ျပံဳးရင္း ေပၚလာတတ္တဲ႕ ပါးခ်ိဳင့္ေလးေတြ... "
ရုပ္ရွင္ေတြထဲက ျပကြက္ေတြကုိ ျမင္ေယာင္ရင္း အာရုံကုိ လွည့္စားေနတုန္းမွာပဲ
"သက္ ...သာ "
အမိန္႕သံတစ္ခု ထြက္လာတယ္။ သက္သာဆုိတာ သတိအေနအထားေလာက္ စိတ္မတင္းက်ပ္ေစေတာ့ ေပမယ့္ လွူပ္ရွားခြင့္ေတာ့ မရပါဘူး။
ဒီဇင္ဘာလျဖစ္လုိ႕ အဝါေရာင္ေနၾကာရုိင္းပန္းေတြဟာ ေတာင္ေတြေပၚမွာ ကတၱီပါေကာ္ေဇာ ကင္းထားသလုိ ဝါထိန္ေနတယ္။ အျပာေရာင္ေကာင္းကင္ေကာက္မွာ တိမ္သားတခ်ိဳ႕ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနတယ္။
စစ္စိမ္းေရာင္ဝတ္ ဗုိလ္ေလာင္းေတြကေတာ့ မလွူပ္မရွား ျငိမ္သက္လုိ႕ ေရွ႕တူရွူကုိ တည့္တည့္စုိက္ၾကည့္ ေနၾကတယ္။ အသက္ကုိ ပုံမွန္ရွူရင္း လူ႕သဘာဝတရားအရ သက္သက္သာသာေနခ်င္တဲ႕စိတ္ကုိ ခ်ိဳးႏွိမ္ရင္း သူတုိ႕ရဲ႕ခံႏုိင္ရည္စြမ္းကုိ ျမင့္တင္ေနၾကတယ္။
"လုပ္ႏုိင္တယ္ လုိ႕ စိတ္ထဲမွာ ေတြးထားၾကစမ္းပါ။ မင္းတုိ႕ေတြ ဘယ္ေတာ့မွ အရွူံးမေပးရဘူး "
နည္းျပဆရာရဲ႕ တုိက္တြန္းသံနဲ႕အတူ ေဆာင္းေလရူးတခ်ိဳ႕ အနားက ျဖတ္ေျပးသြားတယ္။
ၾကံဳေနရတာေတြဟာ အိမ္မက္လုိ ၊ တကယ္ျဖစ္ေနသလုိလုိ နဲ႕ အဲ႕ဒီေန႕ ညတုုန္းက အိပ္မက္မက္တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ စကားတစ္ခြန္းကုိ ထပ္ခါ ထပ္ခါ ၾကားေနရတယ္။
"လုပ္ႏုိင္တယ္ လုိ႕ စိတ္ထဲမွာ ေတြးထားၾကစမ္းပါ။ မင္းတုိ႕ေတြ ဘယ္ေတာ့မွ အရွူံးမေပးရဘူး "တဲ႕ ....။
>>>>> ဆက္ရန္